Return to the talk Watch the talk

Subtitles and Transcript

Select language

Translated by Peter Van de Ven
Reviewed by Rik Delaet

0:11 Stel je voor dat je een instrument uitvond dat mijn herinneringen, mijn dromen en mijn ideeën kon opnemen en ze naar jouw brein kon overbrengen. Dat zou baanbrekende technologie zijn, nietwaar? Maar feitelijk is zo'n instrument er al en men noemt het menselijke communicatie en effectief verhalen vertellen. Om te begrijpen hoe dit instrument werkt, moeten we ons brein bestuderen. We moeten dan wel de vraag iets anders formuleren.

0:39 We moeten ons afvragen hoe de neuronenpatronen in mijn brein, die zijn betrokken bij mijn herinneringen en ideeën, in jouw brein terechtkomen. We denken dat er twee factoren zijn die onze communicatie mogelijk maken. Ten eerste staat jouw brein nu in fysiek contact met de geluidsgolven die ik naar jouw brein stuur. Ten tweede hebben we een gemeenschappelijk neuraal protocol ontwikkeld dat ons in staat stelt te communiceren.

1:06 Hoe weten we dat? In mijn lab in Princeton brengen we mensen naar de fMRI-scanner en scannen we hun brein terwijl ze waargebeurde verhalen ofwel vertellen of ernaar luisteren. Om je een idee te geven van de prikkels die we gebruiken, zal ik 20 seconden afspelen van een verhaal dat we gebruikten, verteld door een getalenteerd verhalenverteller: Jim O'Grady.

1:29 (Audio) Jim O'Grady: Dus vertel ik met verve mijn verhaal, het slaat aan, en vervolgens maak ik het ... beter

1:35 (Gelach)

1:37 door het een beetje te versieren. Journalisten noemen dit "uit je nek lullen"

1:43 (Gelach)

1:46 en zij adviseren die grens niet te overschrijden. Maar ik had net die lijn overschreden gezien tussen een machtige decaan en een aanval met een taartje. En dat beviel me wel."

1:58 Uri Hasson: Oké. Laten we eens in je brein kijken om te zien wat zich daar afspeelt als je zo'n verhaal hoort. Laten we eenvoudig beginnen, met één luisteraar en één hersengebied: de auditieve hersenschors, die de geluiden van je oor verwerkt. Zoals je kunt zien gaan de reacties in dit gedeelte van de hersenen op en neer terwijl het verhaal zich ontvouwt. Nu kunnen we deze reacties vergelijken met de reacties van andere luisteraars in hetzelfde hersengebied. We kunnen ons afvragen: hoe gelijkvormig zijn de reacties van de verschillende luisteraars?

2:29 Hier zie je vijf luisteraars. We beginnen met scannen voordat het verhaal begint, wanneer ze gewoon in het donker op het verhaal liggen te wachten. Zoals je kunt zien, gaat het gebied bij iedereen op en neer, maar de reacties zijn heel verschillend en lopen niet synchroon. Zodra het verhaal begint, echter, gebeurt er iets verbazingwekkends.

2:51 (Audio) JO: Dus vertel ik met verve mijn verhaal, het slaat aan, en vervolgens maak ik het ...

2:56 UH: Plotseling zie je de reacties van alle personen het verhaal volgen en nu gaan ze op een vergelijkbare manier op en neer bij alle luisteraars. Dit is ook precies wat er op dit moment gebeurt in jullie hersenen terwijl je naar mijn stem luistert. We noemen dit 'neurale meevoering'. Om uit te leggen wat neurale meevoering is, zal ik eerst uitleggen wat fysieke meevoering is.

3:21 Kijk eens naar deze vijf metronomen. Zie deze vijf metronomen even als vijf breinen. Net als bij de luisteraars voordat het verhaal begon, gaan ook deze metronomen wel klikken, maar niet synchroon.

3:34 (Klikken)

3:38 Let nu op wat er gebeurt als we ze met elkaar verbinden door ze op deze twee cylinders te zetten.

3:44 (Klikken)

3:48 De twee cylinders beginnen te draaien. De vibratie van het draaien gaat door het hout en zal alle metronomen met elkaar verbinden. Luister nu naar het klikken.

3:58 (Synchroon klikken)

4:08 Dit is wat we fysieke meevoering noemen. Laten we teruggaan naar het brein en ons afvragen: wat zit er achter neurale meevoering? Is het alleen het geluid dat de spreker produceert? Of misschien de woorden? Of is het de betekenis die de spreker duidelijk probeert te maken?

4:23 Om dat te testen deden we het volgende experiment. Eerst speelden we het verhaal achterwaarts af. Zo bleven de meeste geluidskenmerken bewaard, maar werd de betekenis verwijderd. Dat klinkt ongeveer zo.

4:36 (Audio) JO: (Onverstaanbaar)

4:42 We lieten kleuren oplichten in de twee breinen om aan te geven welke gebieden bij iedereen lijken te reageren. Zoals je kunt zien zorgde dit geluid voor meevoering of synchronisatie in alle breinen in de auditieve cortices, die het geluid verwerken, maar niet dieper in het brein.

4:59 Nu kunnen we deze geluiden gebruiken om er woorden mee te maken. Dus als we Jim O'Grady's verhaal door elkaar gooien, krijgen we een lijst met woorden.

5:06 (Audio) JO: ... een dier ... wat feiten ... en precies ... taart man ... potentieel ... mijn verhalen

5:11 UH: Je ziet dat deze woorden aanleiding zijn voor synchronisatie in vroege-taalgebieden, maar niet meer dan dat. Nu kunnen we met de woorden zinnen gaan bouwen.

5:22 (Audio) JO: En zij adviseren die grens niet te overschrijden. Hij zegt: "Beste Jim. Goed verhaal. Leuke details. Kende ze hem niet alleen via mij?"

5:33 UH: Nu zie je dat de reacties in alle taalgebieden die inkomende taal verwerken, synchroon of vergelijkbaar worden bij alle luisteraars. Maar ... pas wanneer we het volledige verhaal in alle samenhang gebruiken, verspreiden de reacties zich dieper in het brein, in gebieden van een hogere orde, waaronder de frontale cortex en de pariëtale cortex, en beginnen ze allemaal vergelijkbaar te reageren. Wij geloven dat die reacties in gebieden van hogere orde worden veroorzaakt of vergelijkbaar worden bij alle luisteraars door de betekenis die door de spreker wordt overgebracht, niet door de woorden of het geluid. Als dat zo is, heeft dat belangrijke consequenties. Als ik je precies hetzelfde idee zou uitleggen in twee geheel verschillende bewoordingen, zouden de reacties in je brein toch vergelijkbaar moeten zijn.

6:16 Om dat te testen deden we het volgende experiment in mijn lab. We namen het Engelse verhaal en vertaalde het naar het Russisch. Nu heb je twee verschillende geluiden en linguïstieke systemen die precies dezelfde betekenis overbrengen. Je laat het Engelse verhaal horen aan de Engelse luisteraars, het Russische verhaal aan de Russische luisteraars en we kunnen de reacties van de twee groepen vergelijken. Toen we dat deden, zagen we geen vergelijkbare reacties in auditieve cortices in taalgebieden, omdat de taal en het geluid heel verschillend zijn. Je ziet echter dat de reacties in gebieden van hogere orde nog steeds vergelijkbaar waren in de twee groepen. Volgens ons komt dat omdat ze het verhaal op een vergelijkbare manier begrepen, wat we bevestigd kregen door een test na het onderzoek.

7:03 We denken dat deze overeenstemming noodzakelijk is voor communicatie. Je kunt bijvoorbeeld horen dat Engels niet mijn moedertaal is. Ik groeide op met een andere taal, waarschijnlijk zoals velen van jullie. Toch kunnen we communiceren. Hoe kan dat? Wij denken dat dat komt doordat we een gezamenlijke code hebben die betekenis vertegenwoordigt.

7:24 Dat gebeurt er dus in het brein van de luisteraar, in jouw brein, wanneer je luistert. Maar wat gebeurt er in het brein van de spreker, in mijn brein, als ik tegen jullie praat? Om in het brein van de spreker te kijken, vroeger we hem in de scanner plaats te nemen. We scanden zijn brein en vergeleken de reacties in zijn brein met die van de luisteraars, die het verhaal aanhoorden. Vergeet niet dat spraak produceren en spraak begrijpen heel verschillende processen zijn. Hier vragen we ons af: hoeveel lijken ze op elkaar? Tot onze verbazing zagen we dat al die complexe patronen in de luisteraars feitelijk van het brein van de spreker kwamen. Productie en begrip steunen dus op zeer vergelijkbare processen. We zagen ook dat hoe sterker de overeenkomst was tussen het brein van de spreker en dat van de luisteraar, des te beter de communicatie. Dus als ik je nu hopeloos verward heb -- wat ik niet hoop -- dan zijn jouw breinreacties heel anders dan de mijne. Maar wat ik ook weet, is dat als je me goed begrijpt, dat jouw brein ... en jouw brein ... en jouw brein heel sterk op het mijne lijken.

8:36 Met al deze informatie kunnen we ons afvragen: hoe kunnen we dat gebruiken om een herinnering van mij te verzenden van mijn brein naar jullie brein? Daarvoor deden we het volgende experiment. We lieten mensen voor het eerst in hun leven kijken naar een aflevering van de BBC-serie 'Sherlock', terwijl we hun brein scanden. Vervolgens vroegen we ze terug te gaan naar de scanner en het verhaal aan een ander te vertellen die de film nog nooit had gezien. Om precies te zijn, het gaat om een scene waarin Sherlock in de taxi stapt in Londen die bestuurd wordt door de moordenaar die hij zoekt.

9:11 Als ik daarnaar kijk, is er een specifiek patroon in mijn brein tijdens het kijken. Nu kan ik precies datzelfde patroon opnieuw in mijn brein activeren door de wereld te vertellen: Sherlock, Londen, moordenaar. En als ik die woorden nu naar jouw brein verzend, moet jij het reconstrueren in jouw brein. We zien dat patroon nu ook echt in jouw brein verschijnen. We waren oprecht verbaasd te zien dat het patroon dat je nu in je brein hebt als ik deze scenes voor je beschrijf, zoveel lijkt op het patroon wat ik had toen ik de film bekeek, een paar maanden geleden in de scanner. Het geeft je een idee van het mechanisme waarmee we door verhalen te vertellen informatie kunnen versturen. Neem het volgende voorbeeld: je luistert nu geconcentreerd en probeert te begrijpen wat ik zeg. Ik weet dat dat niet eenvoudig is, maar ik hoop dit op een gegeven moment het kwartje wel is gevallen. Ik denk dat je over een paar uur, of over een paar dagen of maanden iemand tegen zult komen op een feestje en hem over dit onderwerp zult vertellen. Plotseling is het dan alsof hij hier nu bij ons is. Nu kun je zien hoe we met dit mechanisme kunnen proberen herinneringen en kennis te verspreiden naar anderen. Mooi, toch?

10:27 Maar ons vermogen om te communiceren staat of valt met een gemeenschappelijke basis. Als ik bijvoorbeeld minder bekende termen ga gebruiken, zoals 'roemer' in plaats van 'glas', dan weet ik dat ik een groot deel van het publiek kwijt ben. De synchronisatie hangt niet alleen af van ons vermogen het basisconcept te begrijpen; het hang ook van af of we een gemeenschappelijke basis, en gezamenlijke begrips- en geloofssystemen kunnen ontwikkelen. We weten namelijk dat in veel gevallen mensen precies hetzelfde verhaal op verschillende manieren interpreteren.

11:03 Om dat te testen deden we het volgende experiment. We namen een verhaal van J.D. Salinger waarin een man tijdens een feestje zijn vrouw kwijt is. Hij belt zijn beste vriend en vraagt: "Heb jij mijn vrouw gezien?" Tegen de ene helft van de testpersonen zeiden we dat de vrouw een verhouding had met die beste vriend. Tegen de andere helft zeiden we dat de vrouw trouw was en de man heel jaloers. Die ene zin voorafgaand aan het verhaal zorgde ervoor dat de reacties in het brein van alle mensen die geloofden dat de vrouw een verhouding had, heel gelijkvormig waren in die gebieden van hogere orde, en afwijkend van de andere groep. Als één zin genoeg is om jouw brein vergelijkbaar te laten reageren met mensen die denken zoals jij en heel anders dan mensen die anders denken dan jij, bedank dan eens hoe dit effect versterkt wordt in het alledaagse leven, waar we allemaal naar hetzelfde nieuwsbericht luisteren nadat we ons dag na dag hebben blootgesteld aan verschillende mediakanalen, zoals Fox News of The New York Times, die ons volstrekt verschillende perspectieven bieden.

12:10 Laat me dit samenvatten. Als alles vanavond volgens plan is verlopen, heb ik mijn vermogen om te praten gebruikt om mij aan je brein te koppelen. Ik heb die koppeling gebruikt om de breinpatronen inzake mijn herinneringen en ideeën naar jullie brein te verzenden. Zo begin ik het verborgen neurale systeem bloot te leggen waarmee we communiceren. We weten dat het ons in de toekomst zal helpen de communicatie te verbeteren en faciliteren. Maar deze studies laten ook zien dat communicatie afhangt van een gemeenschappelijk referentiekader. We moeten ons dus als gemeenschap zorgen maken als we dat gemeenschappelijke kader mochten verliezen en ons vermogen om te praten met mensen die anders zijn dan wij, omdat we een paar erg sterke mediakanalen de ether laten beheersen en ons denken laten manipuleren en beheersen. Ik weet niet hoe dit om te lossen, ik ben slechts wetenschapper. Maar het is misschien een idee om terug te grijpen op een natuurlijker wijze van comminicatie, en wel dialoog. Niet op de manier zoals ik nu tegen jullie spreek, maar op een natuurlijker manier, waarbij ik spreek en luister, en waar we samen tot een gezamenlijk kader en nieuwe ideeën proberen te komen. Uiteindelijk is het zo dat onze banden met anderen bepalen wie we zijn. Ons verlangen om met een ander brein verbonden te zijn, is iets fundamenteels wat al op jonge leeftijd begint.

13:35 Laat me afsluiten met een voorbeeld uit mijn privéleven dat denk ik een goed voorbeeld is van hoe onze banden met anderen eigenlijk bepalen wie we zijn.

13:47 Dit is mijn zoon Jonathan toen hij heel klein was. Kijk hoe hij met zijn stem speelt samen met mijn vrouw, puur vanuit het verlangen en het plezier om met een ander verbonden te zijn.

14:00 (Stemgeluiden)

14:13 (Gelach)

14:16 Denk eens na over hoe het vermogen van mijn zoon om zich met ons en andere mensen in zijn leven te verbinden, gaat bepalen wat voor man hij wordt. En denk eens aan hoe je zelf dag na dag verandert door je interacties en je banden met andere mensen in je leven.

14:33 Zorg dus dat die banden er blijven. Blijf je ideeën verspreiden, want de som van ons samen, in verbondenheid, is meer dan de individuen.

14:42 Dankjewel.

14:43 (Applaus)