Έιμυ Ταν
3,498,764 views • 22:52

Η αξία του τίποτα: από το τίποτα ξεπηδάει το κάτι. Αυτή ήταν μία έκθεση που έγραψα όταν ήμουν 11 χρονών. και πήρα B+. (Γέλια) Αυτό για το οποίο πρόκειται να μιλήσω είναι: το τίποτα από το κάτι, και πώς δημιουργούμε. Θα προσπαθήσω να το κάνω αυτό μέσα στα πλαίσια του 18-λεπτου χρονικού διαστήματος, το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε, και για να ακολουθήσω τις προσταγές του TED αυτό είναι, στην πραγματικότητα, κάτι το οποίο δημιουργεί μια εμπειρία κοντινού θανάτου, αλλά ο κοντινός θάνατος είναι καλος για τη δημιουργικότητα. (Γέλια) ΟΚ.

Έτσι, θα ήθελα επίσης να εξηγήσω, επειδή ο Ντειβ Εγκερς είπε ότι σκόπευε να με διακόψει αν έλεγα οτιδήποτε που θα ήταν ψέματα, ή όχι αληθές για την δημιουργικότητα γενικά. Και το έκανα κατ' αυτό τον τρόπο για το μισό ακροατήριο, το οποίο είναι επιστημονικό. Όταν λέω εμείς, δεν εννοώ απαραίτητα εσείς, αλλά εννοώ εγώ, και το δεξί μυαλό μου, το αριστερό μυαλό μου, και εκείνο το οποίο είναι μεταξύ αυτών, και κάνει τον έλεγχο. και μου λέει ότι αυτά που λέω είναι λάθος. Και έχω σκοπό να το κάνω και αυτό παρατηρώντας όσα νομίζω ότι αποτελούν μέρος της δημιουργικής μου εξέλιξης τα οποία συμπεριλαμβάνουν έναν αριθμό από γεγονότα που συνέβησαν, στην πραγματικότητα — το τίποτα ξεκίνησε ακόμα νωρίτερα από τη στιγμή κατά την οποία δημιουργώ κάτι καινούριο. Και αυτό συμπεριλαμβάνει τη φύση, και την ανατροφή, καθώς και αυτά τα οποία αναφέρω ως εφιάλτες.

Τώρα στην περιοχή της φύσης, παρατηρούμε εαν είμαστε εγγενώς εξοπλισμένοι με κάτι ή όχι, ενδεχομένως στο μυαλό μας, κάποιο ανώμαλο χρωμόσωμα που προκαλεί κάποιου είδους έμπνευση. Και κάποιοι θα έλεγαν ότι γεννιόμαστε με αυτό με κάποια άλλα μέσα, και κάποιοι άλλοι, όπως η μητέρα μου, θα έλεγαν ότι αντλώ το υλικό μου από προηγούμενες ζωές. Κάποιοι θα έλεγαν επίσης ότι η δημιουργικότητα ίσως να είναι μια λειτουργία κάποιας άλλης νευρολογικής ιδιορρυθμίας — του συνδρόμου Βαν Γκογκ — ότι έχεις λίγο από, ξέρετε, ψύχωση ή κατάθλιψη. Θα πρέπει να πω, για κάποιον — διάβασα πρόσφατα ότι ο Βαν Γκογκ δεν ήταν απαραίτητα ψυχωτικός, αλλά ίσως να είχε προσωρινές κρίσεις του εγκεφάλου, και αυτές ίσως προκαλούσαν εκτίναξη της δημιουργικότητάς του, και εγώ δεν έχω — υποθέτω ότι γίνεται κάτι σε ένα μέρος του εγκεφάλου σου. Και θα αναφέρω ότι στην πραγματικότητα ανέπτυξα και εγώ προσωρινές κρίσεις του εγκεφάλου πριν από μερικά χρόνια, αλλά ήταν την περίοδο που έγραφα το τελευταίο βιβλίο μου, και κάποιοι λένε ότι αυτό το βιβλίο είναι κάπως διαφορετικό.

Πιστεύω ότι αυτό το μέρος του ξεκινάει με μια αίσθηση κρίσης ταυτότητας: ξέρετε, ποιος είμαι, για ποιό λόγο είμαι αυτό το συγκεκριμένο άτομο, γιατί δεν είμαι μαύρος όπως όλοι οι άλλοι; Και κάποιες φορές εόμαστε εφοδιασμένοι με δεξιότητες, αλλά ίσως να μην είναι εκείνες οι δεξιότητες που διευκολύνουν τη δημιουργικότητα. Ζωγράφιζα συχνά, νόμιζα πως θα γινόμουν καλλιτέχνης. Και είχα ένα κανίς σε μικρογραφία. Και δεν ήταν άσχημο, αλλά δεν ήταν αρκετά δημιουργικό. Γιατί το μόνο που μπορούσα στην πραγματικότητα να κάνω ήταν να αναπαριστώ με ένα τρόπο ένα-προς-ένα. Και έχω την αίσθηση ότι πιθανότατα το αντέγραψα από ένα βιβλίο. Και ύστερα δεν είχα διακριθεί αρκετά σε μια συγκεκριμένη περιοχή που θα ήθελα, και ξέρετε, βλέπεις αυτούς τους βαθμούς, και δεν ήταν άσχημοι, αλλά δεν ήταν βέβαια προφητικό ότι μια μέρα θα έβγαζα τα προς το ζειν από την έντεχνη παράταξη λέξεων.

Επίσης, μια από τις πηγές της δημιουργικότητας είναι να έχες ένα μικρό παιδικό τραύμα. Και είχα το συνηθισμένο, που πιστεύω ότι πολύ άνθρωποι είχαν, και το οποίο είναι, ξέρετε, είχα προσδοκίες από τον εαυτό μου. Αυτή η κούκλα, παρεπιπτόντως, αυτή η κούκλα εκεί ήταν το παιχνίδι που μου χάρισαν όταν ήμουν μόλις εννέα ετών, και ήταν για να με βοηθήσει να γίνω γιατρός από πολύ μικρή ηλικία. Έχω μερικά που διήρκεσαν αρκετά: από την ηλικία των 5 μέχρι τα 15, αυτό θα έπρεπε να είναι η παράπλευρη ενασχόλισή μου, και οδήγησε σε μια αίσθηση αποτυχίας.

Αλλά στην πραγματικότητα υπήρχε κάτι απόλυτα αληθινό στη ζωή μου το οποίο συνέβη όταν ήμουν σχεδόν 14. Και ανακαλύφηκε ότι η μητέρα μου, το 1967, και αργότερα ο πατέρας μου, έξι μήνες αργότερα, είχαν όγκο στον εγκέφαλο. Και η μητέρα μου πίστευε ότι κάτι είχε πάει στραβά, και θα έπρεπε να ανακαλύψει τι ήταν αυτό. Και θα το διόρθωνε. Ο πατέρας μου ήταν Βαπτιστής ιερέας, και πίστευε στα θαύματα, και ότι η επιθυμία του Θεού, θα φρόντιζε για αυτό. Αλλά φυσικά, κατέληξαν να πεθάνουν, μεσα σε έξι μήνες. Και ύστερα από αυτό, η μητέρα μου πίστευε ότι ήταν το πεπρωμένο, ή κατάρες — έψαχνε όλες τις πιθανές αιτίες του κόσμου γιατί αυτό να είχε συμβεί. Τα πάντα εκτός από την τυχαιότητα. Δεν πίστευε στην τυχαιότητα. Υπήρχε μια αιτία για τα πάντα. Και μία από τις αιτίες, σκεφτηκε, ότι ήταν ότι η μητέρα της, η οποία είχε πεθάνει όταν η ίδια ήταν πολύ μικρή, ήταν θυμωμένη μαζί της. Και έτσι είχα αυτή την αντίληψη για το θάνατο να με διακατέχει γιατί η μητέρα μου πίστευε επίσης ότι εγώ θα ήμουν η επόμενη, και εκείνη θα ακολουθούσε. Και όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο του θανάτου από πολύ νωρίς, ξεκινάς να σκέφτεσαι έντονα για τα πάντα. Γίνεσαι πολύ δημιουργικός, με μια έννοια επιβίωσης.

Και αυτό, τότε, οδήγησε στα μεγάλα ερωτήματά μου. Τα οποία είναι τα ίδια με αυτά που έχω και σήμερα. Τα οποία είναι: Γιατί συμβαίνουν τα πράγματα, και πώς συμβαίνουν τα πράγματα; Και εκείνο που έθεσε η μητάρα μου: Γιατί προκαλώ τα πράγματα να συμβούν; Είναι ένας υπέροχος τρόπος να παρατηρήσεις αυτά τα ερωτήματα, όταν γράφεις μια ιστορία. Γιατί τελικά, σε αυτό το πλαίσιο, στις σελίδες 1 εως 300, θα πρέπει να απαντήσεις στην ερώτηση γιατί συνέβησαν, πως συνέβησαν, με ποιά σειρά συνέβησαν. Ποιά είναι τα επακόλουθα; Πως εγώ, ως αφηγητής, ως συγγραφέας, το επηρεάζω αυτό; Και υπάρχει επίσης κάτι ακόμη που νομίζω ότι πολλοί από τους επιστήμονές μας ρωτούσαν. Είναι κάποιου είδους κοσμολογία, θα πρέπει να αναπτύξω μια κοσμολογία του δικού μου σύμπαντος, ως δημιουργός αυτού του σύμπαντος.

Και βλέπετε, υπάρχουν πολλά μπρος - πίσω στην προσπάθειά μας να κάνουμε κάτι να συμβεί, προσπάθώντας να κατανοήσουμε — για χρόνια, πολλές φορές. Έτσι όταν παρατηρώ την δημιουργικότητα, συγχρόνως πιστεύω ότι είναι αυτή η αίσθηση ή αυτή η αδυναμία να καταστείλει την εξέταση μου στις ενώσεις........................................... Και πήρα πολλά από αυτά κατα την διάρκεια του τι συμβαίνει στην εξέλιξη αυτής της διάσκεψης, σχεδόν τα πάντα που είναι σε εξέλιξη.

Και έτσι θα χρησιμοποιήσω, σαν μεταφορά, αυτήν την σύνδεση: την κβαντομηχανική, την οποιά πραγματικά δεν καταλαβαίνω, αλλά θα χρησιμοποιήσω ως την διαδικασία για να εξηγήσω πως είναι η μεταφορά. Έτσι στην κβαντομηχανική, φυσικά, υπάρχει η σκοτεινή ενέργεια και η σκοτεινή ύλη. Και είναι το ίδιο κατα την εξέταση αυτών των ερωτημάτων του πώς εξελίσονται τα πράγματα. Υπάρχουν πολλά άγνωστα, που συχνά δεν γνωρίζουμε τι, παρά μόνο την απουσία τους. Άλλα όταν κάνεις αυτές τις ενώσεις, θέλεις να συνυπάρξουν σαν ένα είδος συνέργειας στην ιστορία, και αυτό το εύρημα είναι που έχει σημασία. Το νόημα. Και αυτό είναι που ψάχνω για το έργο μου, μια προσωπική σημασία.

Υπάρχει επίσης η αρχή της αβεβαιότητας, που αποτελεί μέρος της κβαντικής μηχανικής, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι (Γέλια) Και αυτό συμβαίνει διαρκώς στην συγγραφή. Και υπάρχει η τρομερή και φοβερή επίδραση του παρατηρητή, στην οποία ψάχνεις για κάτι, και γνωρίζεις, τα πράγματα συμβαίνουν ταυτόχρονα, και το αντιλαμβάνεσαι με διαφορετικό τρόπο, και προσπαθείς πραγματικά να βρεις αυτήν την —————— (σύνδεση) Ή περι τίνος πρόκειται η ιστορία. Και αν καταβάλεις πολύ προσπάθεια, τότε μόνο θα γράψεις περι τίνος πρόκειται. Δεν θα ανακαλύψεις τίποτα. Και αυτό που υποτίθεται οτι θα έβρισκες, αυτό που ήλπιζες οτι θα βρεις, με μια συγκυρία, δεν είναι πια εκεί. Και δεν θέλω να αγνοήσω την άλλη πλευρά του τι συμβαίνει στο σύμπαν μας, όπως πολλοί από τους επιστήμονες μας. Και έτσι θα χρησιμοποιήσω την θεωρία των χορδών εδώ, και θα πώ οτι οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι πολυ-διάστατοι, και ότι υπάρχουν έντεκα επίπεδα άγχους, νομίζω. (Γέλια) Και όλα λειτουργούν ταυτόχρονα.

Υπάρχει επίσης το μεγάλο ζήτημα της ασάφειας. Και θα το συνδίαζα με κάτι που ονομάζεται κοσμολογική σταθερά. Και δεν γνωρίζεις τι λειτουργεί, αλλά κάτι λειτουργεί εκεί πέρα. Και η ασάφεια, για μένα, είναι πολύ δυσάρεστη στην ζωή μου, αλλά την έχω. Ηθική ασάφεια. Είναι συνεχώς εκεί. Παρα δείγματος χάριν, αυτό είναι κάτι που μου συνέβει πρόσφατα. Ήταν κάτι που διάβασα σε ένα κύριο άρθρο, απο μία γυναίκα που μιλούσε για τον πόλεμο στο Ιράκ. Και έλεγε, ''Αν σώσεις έναν άνθρωπο από πνιγμό, είσαι υπέυθυνος απέναντι του για μια ζωή'' Μια πολύ γνωστή κινέζικη παροιμία, είπε. Και αυτό σημαίνει ότι επειδή πήγαμε στο Ιράκ, πρέπει να μείνουμε εκεί μέχρι να βρεθεί μια λύση. Όπως καταλαβαίνεται, ίσως ακόμη και για 100 χρόνια. Υπήρχε ακόμη μια (παροιμία) που συνάντησα, και έλεγε 'διάσωση των ψαριών από πνιγμό'. Και είναι αυτό που λένε οι Βουδιστές ψαράδες, επειδή υποτίθεται ό,τι δεν πρέπει να σκοτώσουν τίποτα. Αλλά επίσης πρέπει να βγάλουν τα προς το ζειν καθώς οι άνθρωποι πρέπει να τραφούν. Έτσι για να το εξορθολογίσουνε λένε οτι διασώνουν τα ψάρια από πνιγμό, και αυτά, δυστυχώς, πεθαίνουν στην πορεία.

Τώρα το συμπέρασμα (αυτό που βγαίνε)ι από τις δύο αυτές μεταφορές —στην πραγματικότητα, μια απο αυτές είναι η ερμηνεία της μητέρας μου, και είναι μια διάσημη κινέζικη παροιμία, επειδή μου έιπε: ''Αν σώσεις έναν άνθρωπο από πνιγμό, είσαι υπέυθυνος απέναντι του για μια ζωή'' Και αυτό ήταν μια προειδοποίη — μην μπλέκεσαι στις δουλειές των άλλων, γιατί πρόκειται 'κολλήσεις'. ΟΚ. Πιστεύω οτι αν κάποιος πραγματικά πνιγόταν, θα τον έσωζε. Αλλά και οι δύο παροιμίες, η διάσωση των ψαριών από πνιγμό, ή αν σώσεις έναν άνθρωπο από πνιγμό, προσωπικά, έχουν να κάνουν με τις προθέσεις.

Και όλοι όσοι ζούμε, όταν δούμε μια κατάσταση, έχουμε μία αντίδραση. Αλλά έχουμε και προθέσεις. Υπάρχει μια ασάφεια του τι θα πρέπει να είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε, και στην συνέχεια κάνουμε κάτι. Και τα αποτελέσματα πιθανώς δεν ταιριάζουνε με τις αρχικές μας προθέσεις. Ίσως τα πράγματα πάνε στραβά. Αν αυτό συμβεί, ποιές είναι οι ευθύνες μας; Τι πρέπει να κάνουμε; Παραμένουμε για πάντα, ή κάνουμε κάτι διαφορετικό με την αιτιολογία οτι οι προθέσεις μας ήταν καλές και συνεπώς δεν μπορούμε να θεωρηθούμε υπεύθυνοι για όλα αυτά; Αυτή είναι η ασάφεια στην ζωή μου που πραγματικά με ενοχλεί, και με οδήγησε στο να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο: ''Διάσωση των ψαριών από πνιγμό''

Είδα παραδείγματα απο αυτό, εφόσον είχα προσδιορίσει αυτήν την ερώτηση. Πήρα αυτές τις υποδείξεις από παντού. Και τότε, κατα κάποιον τρόπο, ήξερα οτι ήταν απο πάντα εκεί. Και στη συνέχεια συγγραφή, αυτό συμβαίνει. Παίρνω αυτές τις υποδείξεις, αυτές τις ενδείξεις, και συνειδητοποιώ οτι ήταν προφανείς, και όμως δεν ήταν. Και αυτό που χρειάζομαι, στην πραγματικότητα, είναι η εστίαση. Και όταν βρίσκω την ερώτηση, είναι μια εστίαση. Και όλα αυτά που φαίνονται να είναι υπολείμματα και ναυάγια στην ζωή, στην πραγματικότητα περνάνε από την ερώτηση, και αυτό που συμβαίνει είναι οτι γίνονται σχετικά. Και αυτό φαίνεται οτι συμβαίνει συνέχεια. Νομίζεις οτι έιναι ένα είδος σύμπτωσης, μιας ευνοϊκής συγκυρίας, στην οποία παίρνεις όλη τη βοήθεια από το Συμπαν. Και μπορεί να ερμηνευτεί απο τη στιγμή που υπάρχει η εστίαση. Και το διαπιστώνεις όλο και ποιό συχνά.

Αλλά εφαρμόζεις αυτό. Αρχίζεις να παρατηρείς αυτά που έχουν να κάνουν με τις εντάσεις σου. Θα φροντίσεις τον αδερφό σου, που έχει προβλήματα; Γιατί ναι ή γιατί όχι; Μπορεί να είναι κάτι, ίσως πιο σοβαρό — όπως είπα, τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βιρμανία. Σκεφτόμουν οτι δεν θα έπρεπε να πάω, επειδή κάποιος μου είπε πως αν πήγαινα θα έδειχνε οτι ενέκρινα το στρατιωτικό καθέστως εκεί πέρα. Και ύστερα απο λίγο, έπρεπε να ρωτήσω τον εαυτό μου, ''Γιατί δεχόμαστε την γνώση, γιατί δεχόμαστε τις υποθέσεις που άλλοι άνθρωποι μας έχουν δώσει;'' Και ήταν το ίδιο αίσθημα όπως όταν μεγάλωνα και άκουγα τους κανόνες περι ηθικής συμπεριφοράς από τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν Βαπτιστής (κληρικός). Έτσι αποφάσισα να πάω στη Βιρμανία για τις δικές μου προθέσεις, χωρίς να γνωρίζω οτι αν πήγαινα εκεί, ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα εάν έγραφα ένα βιβλίο — αλλά θα το αντιμετώπιζα αργότερα, όταν ερχόταν ο καιρός.

Όλοι ενδιαφερόμαστε για πράγματα που βλέπουμε στον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε. Φτάνουμε σε άυτο το σημείο και λέμε, τι κάνω εγώ σαν μεμονωμένο άτομο; Δεν μπορούμε να πάμε όλοι στην Αφρική, ή να δουλέψουμε σε νοσοκομεία, άρα τί κάνουμε όταν έχουμε αυτή την ηθική αντίδραση, αυτό το αίσθημα; Επίσης, πιστεύω ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ψάχνουμε όλοι εμείς, και μιλήσαμε για αυτό σήμερα, είναι η γενοκτονία. Αυτό οδηγεί στο ερώτημα, όταν βλέπω όλα αυτά τα πράγματα που είναι αμφιλεγόμενα ηθικά και άβολα, και θεωρώ ποιές θα έπρεπε να είναι οι προθέσεις μου, συνειδητοποιώ ότι επιστρέφει στην ερώτηση ταυτότητας που είχα ως παιδί — και γιατί είμαι εδώ, και ποιό είναι το νόημα της ζωής μου, και ποιά είναι η θέση μου στο Συμπαν;

Φαίνεται τόσο προφανές, και όμως δεν είναι. Κατα κάποιον τρόπο όλοι μας μισούμε την ηθική ασάφεια και όμως είναι εξίσου απολύτως απαραίτητη. Γράφοντας μια ιστορία, είναι το μέρος απο όπου ξεκινάω. Μερικές φορές παίρν βοήθεια απο το Συμπαν, όπως φαίνεται. Η μητέρα μου έλεγε οτι ήταν το φάντασμα της γιαγιάς μου από πρώτο βιβλίο, επειδή φαινόταν οτι γνώριζα πράγματα που υποτίθεται δεν θα έπρεπε. Αντί να γράψω οτι η γιαγιά σκοτώθηκε τυχαία, από υπερβολική δόση οπίου (γλεντόντας παράφρενα) ———————————- κατέγραψα στην ιστορία οτι η γυναίκα αυτοκτόνησε, κάτι που είχε συμβεί στην πραγματικότητα. Και η μητέρα μου αποφάσισε οτι αυτή η πληροφορία έπρεπε να είχε προέλθει από την γιαγιά μου.

Υπάρχουν επίσης πράγματα, αρκετά παράξενα, που μου φέρνουν πληροφορίες που με βοηθούν στην συγγραφή του βιβλίου. Σε αυτήν την περίπτωση, έγραφα μια ιστορία που περιείχε μια κάποια λεπτομέρεια, περίοδο της ιστορίας, μια συγκεκριμένη τοποθεσία. Και έπρεπε να βρω κάτι που θα ταίριαζε ιστορικά με αυτό. Έτσι πήρα αυτό το βιβλίο, και —- την πρώτη σελίδα που γύρισα βρήκα την τοποθεσία και την χρονική περίοδο. Και το είδος του χαρακτήρα που χρειαζόμουν ήταν η εξέγερση Ταϊπινκ που συναίβει στην περιοχή κοντά στο Κουαλίν, στα περίχωρα, και ένας χαρακτήρας που νόμιζε οτι ήταν ο γιός του Θεού.

Αναρωτιέσαι, είναι όλα αυτά τα πράγματα τυχαίες πιθανότητες; Λοιπόν, τί είναι τυχαίο; Τί είναι πιθανότητα (ευκαιρία); Τί είναι τύχη; Ποιά είναι αυτά που παίρνεις από το Συμπαν και δεν μπορείς πραγματικά να εξηγήσεις; Και αυτά συμβαίνουν στην ιστορία επίσης. Αυτά είναι τα πράγματα που σκέφτομαι συνεχώς από μέρα σε μέρα. Ειδικά όταν συμβαίνουν καλά πράγματα, και ιδιαίτερα, όταν συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Αλλά πιστεύω οτι υπάρχει ένα είδος εύνοϊκης συγκυρίας και θέλω να γνωρίζω ποιά είναι αυτά τα στοιχεία, ώστε να τα ευχαριστήσω, αλλά και να προσπαθήσω να τα βρώ στην ζωή μου. Επειδή, πάλι, σκέφτομαι οτι όσο τα αντιλαμβάνομαι, τόσο περισσότερο συμβαίνουν.

Μια άλλη τυχαία συνάντηση έιναι όταν πήγα σε ένα μέρος — Ήμουνα με μερικούς φίλους και οδηγήσαμε τυχαία σε ένα διαφορετικό μέρος, και καταλήξαμε σε μία μη-τουριστή τοποθεσία, ένα όμορφο άθικτο χωριό. Και περπατήσαμε 3 κοιλάδες πέρα, και στην τρίτη κοιλάδα, υπήρχε κάτι αρκετά μυστήριο και δυσοίωνο μια δυσφορία αισθάνθηκα. Και τότε ήξερα οτι έπρεπε να είναι η τοποθεσία του βιβλίου μου. Και όπως έγραφα μια απο τις σκηνές, συνέβη σε αυτήν την τρίτη κοιλάδα. Για κάποιο λόγο έγραψα για τους τύμβους — στοίβες βράχων — που ένας άνθρωπος έχτιζε. Και δεν γνωρίζω ακριβώς γιατί το είχα, αλλά ήταν τόσο ζωντανό Είχα κολλήσει, και μία φίλη, όταν με ρώτησε εαν θα ήθελα να πάω μια βόλτα με τα σκυλιά της, της είπα 'Βέβαια'. Και περίπου 45 λεπτά αργότερα, περπατώντας κατα μήκος της παραλίας, συνάντησα τυχαία αυτό. Και ήταν ένας άντρας, ένας Κινέζος άντρας, και στοίβαζε αυτά τα πράγματα, ούτε με κόλλα μα ούτε και με τίποτα. Και τον ρώτησα πως είναι δυνατόν να γίνει αυτό; Και είπε, καλά, υποθέτω με τα πάντα στην ζωή, υπάρχει μια θέση ισορροπίας. Και αυτό ήταν ακριβώς το νόημα της ιστορίας μου σε εκείνο το σημείο. Είχα τόσα πολλά παραδείγματα — Έχω τόσες πολλές περιπτώσεις όπως αυτήν όταν γράφω μια ιστορία, και δεν μπορώ να τις εξηγήσω. Είναι επειδή είχα το φίλτρο οτι έχω μια τέτοια ισχυρή σύμπτωση όταν γράφω για αυτά τα πράγματα; Ή είναι ένα είδος εύνοιας που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, όπως και η κοσμολογική σταθερά;

Ένα μεγάλο πράγμα που επίσης σκέφτομαι είναι τα ατυχήματα. Και όπως είπα, η μητέρα μου δέν πίστευε στην τυχαιότητα. Ποιά έιναι η φύση των ατυχημάτων; Και πώς θα αναθέσουμε ποιά είναι η ευθύνη και ποιές οι αιτίες, χωρίς δικαστήριο; Το έιδα αυτό από πρώτο χέρι, όταν πήγα στο όμορφο χωριό Ντονγκ, στην Γκουίτσου, τη φτωχότερη επαρχία της Κίνας. Και είδα αυτό το όμορφο μέρος. Ήξερα οτι ήθελα να ξαναέρθω. Και είχα την ευκαιρία να το κάνω όταν μου ζήτησε το Νάτιοναλ Τζιογκράφικ εαν θα ήθελα να γράψω κάτι για την Κίνα. Και είπα ναι, για αυτό το χωριό με ανθρώπους απο το Σινγκ, μια μειονότητα Σινγκ. Και συμφωνήσανε, και από την στιγμή που είδα αυτό το μέρος μέχρι την επόμενη φορά που πήγα, είχα συμβεί ένα τρομερό ατύχημα. Ένας άντρας, ηλικιωμένος άντρας, αποκοιμήθηκε, και το πάπλωμα του έπεσε σε μια (σόμπα) που τον ζέσταινε. 60 σπίτια καταστράφηκαν, και 40 υπέστησαν ζημιές. Η ευθύνη ανατέθηκε στην οικογένεια. Ο γιοί του άντρα εξορίστηκαν να ζουν 3 χιλιόμετρα μακριά, σε μια στάνη. Και φυσικά, όπως οι Δυτικοί, λέμε, ''Καλά, ήταν ένα ατύχημα. Αυτό δεν είναι δίκαιο. Είναι ο γιός, όχι ο πατέρας.''

Και όταν πηγαίνω για μια ιστορία, πρέπει να αφήνω αυτά τα είδη των πεποιθήσεων. Μου παίρνει λίγο, αλλά πρέπει να τα αφήνω και απλά να πηγαίνω, και να είμαι εκεί. Και έτσι ήμουν εκεί σε 3 περιπτώσεις, διαφορετικές εποχές. Και άρχισα να αισθάνομαι κάτι διαφορετικό για την ιστορία και τι είχε συμβεί στο παρελθόν, και τη φύση της ζωής σε ένα πολύ φτωχό χωριό, και τι βρίσκεις ως τις χαρές σου, και τα τελετουργικά σου, τις παραδόσεις σου, τις συνδέσεις σου με άλλες οικογένειες. Και είδα πως αυτό ήταν ένα είδος δικαιοσύνης στην ευθύνη του. Ήμουν σε θέση επίσης να μάθω σχετικά με την τελετή που χρησιμοποιούν, μια τελετή που δεν είχαν χρησιμοποιήσει εδώ και 29 χρόνια. Και ήταν να στείλουν μερικούς άντρες — ένας δάσκαλος του Φενγκ Σουϊ έστειλε άντρες κάτω στον υπόκοσμο με άλογα φαντάσματα. Τώρα εσείς, σαν Δυτικοί, και εγώ, σαν Δυτική, θα λέγαμε καλά, αυτό είναι δεισιδαιμονία. Αλλά έχοντας βρεθέι εκεί πέρα για καιρό, και βλέποντας τα καταπληκτικά πράγματα που συνέβησαν, αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιανών οι πεποιθήσεις είναι αυτές που λειτουργούν στον κόσμο και καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας των παραγμάτων.

Έτσι παρέμεινα μαζί τους, και όσο περισσότερο έγραφα την ιστορία, τόσο περισσότερο ασπάστηκα αυτά τα πιστεύω, και νομίζω οτι είναι σημαντικό για μένα — να ασπαστώ τα πιστεύω, γιατί έκει βρίσκεται πραγματικά η ιστορία, και εκέι είναι που θα βρώ τις απαντήσεις του πως νιώθω για συγκεκριμένα ερωτήματα που έχω στην ζωή μου. Περνούν τα χρόνια, βέβαια, και η συγγραφή, δεν συμβαίνει άμεσα, όπως τώρα που προσπαθώ να σας το μεταβιβάσω εδώ στο TED. Το βιβλίο έρχεται και πηγαίνει. Όταν φθάνει, δεν είναι πλέον το βιβλίο μου. Είναι στα χέρια των αναγνωστών, και το ερμηνεύουν διαφορετικά. Αλλά θα επανέλθω σε αυτό το ερώτημα, του πως μπορώ να δημιουργήσω κάτι απο το τίποτα; Και πως μπορώ να δημιουργήσω τη δική μου ζωή;

Και νομίζω οτι έιναι απο την ανάκριση, και λέγοντας στον εαυτό μου οτι δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες. Πιστεύω στις λεπτομέρειες, τις λεπτομέρειες της ιστορίας, και στο παρελθόν, τις λεπτομέρειες του του εν λόγω παρελθόντος, και του τι συμβαίνει στην ιστορία σε εκείνο το σημείο. Επίσης πιστεύω οτι το να σκεπτόμαστε μερικά πράγματα, η σκέψη μου για την τύχη, την μοίρα και τις συμπτώσεις και τα ατυχήματα, τη θέληση του θεού, και την συγχρονικότητα των μυστήριων δυνάμεων, θα έρθω σε κάποια έννοια του τί είναι, πώς δημιουργούμε. Πρέπει να σκεφτώ για το ρόλο μου. Που έιμαι στο σύμπαν, και αν κάποιος σκόπευε για μένα να είμαι με αυτόν τον τρόπο, ή είναι απλά κάτι που έτσι μου ήρθε; Και επίσης μπορώ να βρώ οτι με το να φαντάζομαι πλήρως, και να γίνομαι αυτό που είχα φανταστεί, και όμως είναι σε εκέινο το πραγματικό κόσμο, στον πλασματικό κόσμο. Και αυτό είναι το πώς βρίσκω τα σωματίδια της αλήθειας, όχι της απόλυτης αλήθειας μήτε ολόκληρη την αλήθεια. Και πρέπει να βρίσκονται σε όλες τις πιθανότητες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ποτέ πριν δεν εξέτασα.

Έτσι ποτέ δεν υπάρχουν πλήρεις απαντήσεις. Ή μάλλον, έαν υπάρχει μια απάντηση, έιναι να θυμήσω στον εαυτό μου οτι υπάρχει αβεβαιότητα στα πάντα, και αυτό είναι καλό. Διότι τότε θα ανακαλύψω κάτι καινούργιο. Και αν υπάρχει μια μερική απάντηση, μια πιο ολοκληρωμένη απάντηση από εμένα, είναι απλά να φανταστώ. Και το να φανταστώ, είναι να βάλω τον εαυτό μου σε αυτήν την ιστορία, μέχρι να υπήρχε μόνο — υπάρχει διαφάνεια ανάμεσα σε μένα και στην ιστορία που δημιουργώ.

Και έτσι ανακάλυψα οτι εάν αισθάνομαι τι έιναι σε αυτήν την ιστορία — σε μια ιστορία — τότε έρχομαι πιο κοντά, πιστεύω, στη γνώση του τι είναι συμπονια, στην αίσθηση της συμπόνιας. Επειδή για όλα, σε αυτό το ερώτημα για το πώς εξελίσονται τα πράγματα, έχει να κάνει με το συναίσθημα. Έχω γίνει η ιστορία προκειμένου να κατανοήσω πολλά για αυτήν. Έχουμε φτάσει στο τέλος της ομιλίας, και θα αποκαλύψω τι βρίσκετε μέσα στο σάκο, και είναι η μούσα, και είναι τα πράγματα που μετατρέπουν τις ζωές μας, που έιναι υπέροχα και μένουνε μαζί μας. Να την. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! (Χειροκρότημα)