Rosie King
2,899,320 views • 6:08

Veel mensen weten dit niet, maar in mijn hoofd leef ik in duizend werelden tegelijk, allemaal op hetzelfde moment. Ik ben ook autistisch.

Mensen stellen de diagnose doorgaans aan de hand van specifieke vragenlijstomschrijvingen. In werkelijkheid bestaat er een grote variatie in hoe wij zijn. Neem bijvoorbeeld mijn broertje, hij heeft een ernstige vorm van autisme. Hij is non-verbaal, kan niet praten. Ik praat juist graag. Men denkt vaak dat autisten alleen maar van wiskunde en wetenschap houden, maar ik ken zoveel autistische mensen die ervan houden creatief bezig te zijn. Maar dat is een stereotype en stereotiepe dingen kloppen vaak niet. Een voorbeeld: veel mensen denken bij autisme meteen aan "Rain Man". Zij denken dat iedere autist een Dustin Hoffman is. Dat is niet waar.

En dat geldt niet alleen voor autistische mensen. Ik zie het ook bij lesbiennes, homo- bi- en transseksuelen, bij vrouwen en mensen met een donkere huidskleur. Mensen zijn zo bang voor diversiteit dat ze proberen alles in kleine hokjes te proppen met uiterst specifieke labels. Dat is iets wat met mij in het echt gebeurd is. Ik googelde: "Autisten zijn..." en dan komen er een aantal suggesties om in te typen. Dus ik googelde: "Autisten zijn..." en het topresultaat was 'demonen'. Dat is het eerste wat men denkt bij het horen van autisme. Ze weten het. (Gelach)

Een van de dingen die ik doe omdat ik autistisch ben — het is eerder een kwaliteit dan een belemmering — is mijn zeer levendige fantasie gebruiken. Dit leg ik even uit. Meestal voel ik dat ik in twee werelden tegelijk ben. De echte wereld, de wereld die we delen, en mijn eigen wereld. Mijn eigen wereld lijkt vaak zoveel echter dan de echte wereld. Ik vind het heel makkelijk om m'n gedachten erop los te laten want ik probeer mezelf niet in zo'n klein hokje te wurmen. Dat is het beste van autistisch zijn. Je hebt die drang niet. Je weet wat je wil doen, je vindt er een manier voor en dan ga je ervoor. Als ik mezelf in een hokje had gepropt dan stond ik hier niet en zou ik niet eens de helft van wat ik nu heb, hebben bereikt. Er zijn ook problemen. Er zijn nadelen aan autistisch zijn maar ook nadelen aan een al te levendige fantasie. School in het algemeen kan een probleem zijn, maar als je je leraar dan nog dagelijks moet uitleggen dat zijn lessen ongelofelijk saai zijn en je stiekem vlucht naar je eigen wereld, waarin je de les niet bijwoont, dan stapelen de problemen zich op. (Gelach) Wanneer mijn fantasie het overneemt doet mijn lichaam waar het zelf zin in heeft. Als er innerlijk iets heel interessants gebeurt dan moet ik gewoon rennen. Of heen en weer schommelen of soms schreeuwen. Dat geeft me zoveel energie en soms heb daar ik een uitlaatklep voor nodig. Ik doe dat al van kinds af aan, als heel klein meisje al. Mijn ouders vonden het grappig dus deden ze er niets mee, maar toen ik naar school ging vonden ze het daar helemaal niet zo grappig. Niet alle kinderen willen vrienden zijn met een meisje dat begint te schreeuwen tijdens de wiskundeles. En tegenwoordig gebeurt dit niet veel meer, maar sommige mensen willen geen vrienden zijn met dat autistische meisje. Het kan dat mensen niet willen omgaan met iemand die zich niet in het hokje met de sticker 'normaal' kan of wil stoppen. Dat vind ik best want het scheidt het kaf van het koren. Ik zie welke mensen authentiek en oprecht zijn en kan deze mensen kiezen als mijn vrienden.

Maar ga eens na, wat is nu eigenlijk normaal? Wat betekent het? Beeld je eens in dat dat je beste compliment ooit is. "Zo, jij bent echt normaal." (Gelach) Complimenten zijn toch: "Je bent bijzonder," of "Jij hebt originele ideeën." Dat betekent: "Je bent geweldig." Als mensen zo willen zijn, waarom streven ze er dan naar om normaal te zijn? Waarom gieten mensen hun briljante individualiteit in een mal? Mensen zijn zo bang voor diversiteit dat ze zelfs mensen die dat niet willen of kunnen, proberen te dwingen om normaal te zijn. Er bestaan zomerkampen voor LHBT-mensen of autisten om te proberen ze 'normaal' te laten worden. Dat is verschrikkelijk dat mensen dat in deze tijd doen.

Alles bij elkaar zou ik mijn autisme en fantasie voor geen goud willen ruilen. Omdat ik autistisch ben heb ik documentaires gepresenteerd voor de BBC. Ik ben bezig met een boek en ik doe dit — dit is fantastisch — en een van de beste dingen die ik bereikt heb, ik beschouw het als bereikt, is dat ik manieren heb gevonden om met m'n broertje en zusje te communiceren, die niet kunnen praten zoals ik eerder zei. Mensen schrijven je vaak af als je non-verbaal bent. Dat is belachelijk want mijn broertje en zusje zijn de beste broer en zus die je kan wensen. Ik hou ontzettend veel van hen. Ik geef meer om hen dan wie dan ook. Ik laat jullie achter met een vraag: Als we niet weten wat iemands gedachten zijn, autist of niet, kunnen we dan in plaats van alles af te straffen van wat abnormaal lijkt, niet het uniek-zijn vieren en het toejuichen wanneer iemand zijn fantasie de vrije loop laat?

Dank je wel.

(Applaus)