สเตลล่า ยัง
3,474,028 views • 9:16

ดิฉันเติบโตขึ้นในเมืองเล็กๆ ในรัฐวิคตอเรีย ดิฉันถูกเลี้ยงดูมาเหมือนเด็กทั่วๆ ไป ดิฉันไปโรงเรียน เที่ยวกับเพื่อน ทะเลาะกับน้องสาว ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนคนปกติ ตอนที่ดิฉันอายุ 15 ปี คนที่อยู่ในชุมชนเดียวกับฉัน เข้ามาหาพ่อแม่ฉัน และอยากจะเสนอชื่อของฉัน เพื่อเข้าชิงรางวัลความสำเร็จของชุมชน พ่อกับแม่ของดิฉันจึงได้ตอบกลับไปว่า "อืม มันฟังดูดีนะ แต่มีปัญหาอยู่อย่างนึง ลูกของเราไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรเลย" (เสียงหัวเราะ)

พ่อและแม่ของดิฉันพูดถูก อย่างที่คุณรู้ ดิฉันไปโรงเรียน ได้เกรดดี ทำงานง่ายๆ หลังเลิกเรียน ในร้านทำผมของแม่ และใช้เวลามากมายในการดู ซีรี่ส์เรื่อง บัฟฟี่ นักล่าแวมไพร์ (Buffy the Vampire Slayer) และเรื่อง ดอว์สัน ครีก (Dawson's Creek) ใช่ค่ะ ฉันรู้ มันช่างย้อนแย้งอะไรอย่างนี้ แต่พ่อและแม่ของฉันพูดถูกนะคะ ดิฉันไม่ได้ทำอะไรที่แปลกประหลาดเลย สักนิดค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรที่สามารถเรียกได้ว่า เป็นความสำเร็จเลย ถ้าคุณเอาความเป็นคนพิการออกจากสมการ [ว่าด้วยการประสบความสำเร็จ] หลายปีต่อมา ในปีที่สองที่ดิฉันสอน ในโรงเรียนมัธยมในเมลเบิร์น (Melbourne) ตอนประมาณนาทีที่ 20 ในคาบวิชากฎหมายของนักเรียน ม.5 นักเรียนชายคนหนึ่งก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า "อาจารย์ครับ เมื่อไหร่ที่อาจารย์จะเริ่ม กล่าวสุนทรพจน์สักทีครับ" ดิฉันถามกลับไปว่า "สุนทรพจน์อะไร" อย่างที่คุณรู้ ดิฉันได้สอนนักเรียน เกี่ยวกับกฏหมายของการหมิ่นประมาท เป็นเวลา 20 นาที แล้วเด็กคนนั้นก็พูดขึ้นว่า "อาจารย์ก็รู้นี่ครับ แบบ พวกการพูดจูงใจ แบบ ที่คนที่นั่งรถเข็นมาที่โรงเรียน แล้วก็มักจะพูดเกี่ยวกับแรงบันดาลใจน่ะครับ" (เสียงหัวเราะ) "ที่ส่วนมากก็จะพูดในหอประชุมใหญ่"

นั่นเป็นตอนที่ฉันนึกขึ้นได้ว่า เด็กคนนี้มีประสบการณ์กับคนพิการ ในฐานะสิ่งของที่ให้แรงบันดาลใจ แต่เราไม่ใช่อย่างนั้น สำหรับนักเรียนคนนี้ และนี่ก็ไม่ใช่ความผิดของเขา คือ มันอาจจะเป็นจริงสำหรับใครหลายคน สำหรับหลายคน คนพิการไม่ใช่ครูของเรา หรือหมอของเรา หรือแม้แต่ช่างทำเล็บของเรา พวกเราไม่ใช่คนจริงๆ พวกเรามาเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ และในความจริงแล้ว ดิฉันนั่งอยู่บนเวทีนี้ ดูเหมือนว่าฉันกำลังนั่งในรถเข็นนี้ และพวกคุณอาจจะกำลังคาดหวังในตัวดิฉัน ให้เป็นแรงบันดาลใจให้พวกคุณ ใช่ไหมคะ (เสียงหัวเราะ) ใช่คะ

อืม สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย ดิฉันเกรงว่า จะทำให้พวกคุณผิดหวังอย่างมากค่ะ ดิฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้คุณ แต่มาที่นี่เพื่อบอกว่าพวกเราถูกหลอกมาเสมอ เกี่ยวกับความพิการ ใช่แล้วค่ะ เราถูกหลอกมาโดยตลอด ว่าความพิการนั้นเป็นสิ่งที่ "ไม่ดี" "ไม่ ดี" — ตัวโตๆ เลย มันเป็นสิ่งไม่ดี และการที่ต้องอยู่กับความพิการ ทำให้เราพิเศษ มันไม่ใช่สิ่งเลวร้ายนะคะ และมันก็ไม่ได้ ทำให้เราพิเศษ

หลายปีที่ผ่านมานี้ เราสามารถ เผยแพร่คำหลอกลวงไปได้ไกลขึ้น ผ่านทางโซเชียลมีเดีย พวกคุณอาจจะเคยเห็นภาพแบบนี้ "ความพิการอย่างเดียวในชีวิตคือการมีทัศนคติที่ไม่ดี" หรืออาจจะเป็น "ข้ออ้างของคุณนั้นผิด" ใช่แล้วค่ะ หรือแบบนี้ "ก่อนที่จะล้มเลิก ลองดูก่อน!" นี้เป็นตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ แต่ว่ามันยังมีอีกมากมายข้างนอกนั่น อย่างที่คุณรู้ คุณอาจจะเคยเห็นมันมาบ้าง เด็กสาวที่ไม่มีมือ กำลังวาดรูปด้วยดินสอโดยใช้ปาก คุณอาจจะเคยเห็น รูปของเด็กที่กำลังวิ่ง ด้วยขาเทียมที่ทำจากคาร์บอนไฟเบอร์ และรูปภาพเหล่านี้ มีอยู่มากมายข้างนอกนั่น มันเป็นสิ่งที่เราเรียกกันว่า ภาพโป๊ของแรงบันดาลใจ (เสียงหัวเราะ) และดิฉันใช้คำว่า "ภาพโป๊" อย่างตั้งใจนะคะ เพราะว่าพวกเขาทำให้คนกลุ่มๆ หนึ่งเป็นเหมือนสิ่งของ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อคนอีกกลุ่มหนึ่ง และในกรณีนี้ เรากำลังทำให้คนพิการเป็นเหมือนสิ่งของ เพื่อเป็นประโยชน์แก่คนที่ไม่พิการ จุดประสงค์ของรูปภาพเหล่านี้ คือเพื่อเป็นแรงบันดาลใจ เป็นแรงผลักดัน เพื่อที่เราจะได้มองไปที่พวกเขา และคิดว่า "เอาน่ะ ถึงชีวิตของเราจะแย่ยังไง มันอาจจะแย่ไปกว่านี้ก็ได้ เราอาจจะเป็นคนนั้นก็ได้"

แต่ว่าถ้าหากคุณเป็นคนๆ นั้นล่ะคะ? ฉันจำไม่ได้ว่ากี่ครั้งที่ ฉันได้เจอคนแปลกหน้าเข้ามาหาฉัน อยากจะบอกกับฉันว่า พวกเขาคิดว่าดิฉันกล้าหาญ หรือไม่ก็เป็นแรงบันดาลใจ และมันเป็นอย่างนี้มาเนิ่นนาน ก่อนที่งานของดิฉัน จะถูกเผยแพร่สู่สาธารณะ พวกเขาแค่มาแสดงความยินดีกับฉัน ที่สามารถตื่นขึ้นมาในตอนเช้า และจำชื่อของตัวเองได้ (เสียงหัวเราะ) และมันก็คือการทำให้เป็นสิ่งของ รูปภาพพวกนี้ รูปภาพพวกนั้น ได้ทำให้คนพิการกลายเป็นสิ่งของ เพื่อประโชน์ของคนไม่พิการ รูปภาพพวกนั้นมีไว้สำหรับให้พวกคุณดู แล้วคิดว่าเรื่องของคุณไม่ได้แย่เลย เพื่อวางความกังวลของคุณในมุมมองที่กว้างขึ้น

และชีวิตของคนพิการ ก็เป็นอะไรที่ยากลำบากจริงๆ นะคะ เราต้องเอาชนะสิ่งต่างๆ แต่สิ่งเหล่านั้นที่เรากำลังเอาชนะ มันไม่ใช่สิ่งที่คุณคิด มันไม่ใช่อะไรเกี่ยวกับร่างกายเราเลยค่ะ ดิฉันใช้คำว่า "คนพิการ" อย่างจงใจนะคะ เพราะดิฉันเห็นด้วยกับทฤษฎีทางสังคม ของความพิการ (social model of disability) ที่บอกเราว่า เราจะดูพิการ ในสังคมที่เราอาศัยอยู่ มากกว่าความพิการของร่างกายของเรา และการวินิจฉัยของแพทย์ค่ะ

ดิฉันอยู่กับร่างกายนี้มานาน ดิฉันค่อนข้างชอบมันนะ มันทำสิ่งที่ฉันอยากจะทำ และดิฉันก็ได้เรียนรู้การใช้ร่างกายนี้ ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เหมือนกับที่คุณได้เรียนรู้นั่นแหละค่ะ และมันก็เหมือนกับที่เด็กในรูปภาพเหล่านั้นด้วย พวกเขาไม่ได้ทำอะไรที่ผิดปกติเลย เค้าก็แค่ใช้ร่างกายของเขา ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ดังนั้น มันยุติธรรมไหมคะ ที่ทำให้พวกเขาเป็นเหมือนสิ่งของ ในแบบที่เราทำกัน เพื่อจะได้แชร์รูปพวกนั้น ทุกๆ คน เวลาที่พูดว่า "คุณคือแรงบันดาลใจ" พวกตั้งใจจะชมนะคะ และดิฉันก็เข้าใจว่าทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้น มันเป็นเพราะการหลอกลวง เพราะเราถูกหลอกลวงว่า ความพิการนั้นทำให้เราพิเศษ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลยค่ะ

และดิฉันก็รู้ว่าพวกคุณกำลังคิดอะไร อย่างที่คุณรู้ ดิฉันขึ้นเวทีมาเพื่อดับแรงบันดาลใจ พวกคุณคงกำลังคิดว่า "โธ่ สเตลล่า คุณไม่เคยได้รับแรงบันดาลใจ จากบางสิ่งในบางเวลาเลยเหรอ" จริงๆ แล้ว ใช่ค่ะ ดิฉันเรียนรู้จากคนพิการคนอื่นๆ เสมอ แต่ไม่ได้เรียนรู้ว่า ฉันโชคดีกว่าพวกเขาหรอกนะคะ ดิฉันได้เรียนรู้ว่า มันเป็นไอเดียที่เจ๋งมาก ที่จะใช้ที่คีบบาร์บีคิว หยิบของที่คุณทำตก (เสียงหัวเราะ) ดิฉันได้เรียนรู้ว่า วิธีการที่จะชาร์จ มือถือของคุณจากแบตเตอร์รี่ของเก้าอี้ ฉลาดมาก เรากำลังเรียนรู้จากความแข็งแกร่ง และความอดทนของกันและกัน ไม่ใช่เพื่อสู้กับร่างกายหรือคำวินิจฉัยของเรา แต่เพื่อสู้กับโลกที่สร้างความแตกต่าง และทำให้เราเป็นเหมือนสิ่งของ

ดิฉันคิดจริงๆ ว่า การหลอกลวงที่เราถูกบอก เกี่ยวกับความพิการนั้น เป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมที่สุด มันทำให้ชีวิตเรายากขึ้นค่ะ และคำพูดที่ว่า"ความพิการหนึ่งเดียวในชีวิตนั้น คือทัศนคติที่ไม่ดี" เหตุผลที่ว่ามันฟังดูงี่เง่า ก็เพราะว่ามันไม่จริงค่ะ ตามหลักทฤษฎีทางสังคมของความพิการ จำนวนครั้งของรอยยิ้มเวลาเราขึ้นบันได ไม่สามารถเปลี่ยนให้มันเป็นทางลาดขึ้นมาได้ ไม่มีทางเลยค่ะ (เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ) การยิ้มให้หน้าจอโทรทัศน์ ไม่ได้ทำให้มีคำบรรยายใต้ภาพปรากฏขึ้น สำหรับคนหูหนวก จำนวนการยืนอยู่ในร้านหนังสือ และแผ่รังสีของทัศนคติเชิงบวกออกมา ไม่ได้จะทำให้หนังสือทุกเล่มเปลี่ยนเป็นภาษาเบรลค่ะ มันไม่เกิดขึ้นหรอกค่ะ

ดิฉันต้องการที่จะอยู่ในโลกที่ ความพิการไม่ใช่ความแตกต่าง แต่เป็นเรื่องปกติ ดิฉันต้องการที่จะอยู่ในโลกที่เด็กสาว 15 ขวบ นั่งในห้องนอนของเธอ ดูซีรี่ส์ "บัฟฟี่ นักล่าแวมไพร์" ไม่ได้ถูกพูดถึงราวกับว่า ประสบความสำเร็จอะไร เพราะว่าสิ่งที่เธอทำนั้นคือการที่เธอสามารถนั่งได้ ดิฉันต้องการที่จะอยู่ในโลกที่ เราไม่ได้มีความคาดหวังที่ต่ำ สำหรับคนพิการ ที่เราแสดงความยินดีที่พวกเขา สามารถลุกออกจากเตียง และจำชื่อตัวเองได้ ดิฉันต้องการที่จะอยู่ในโลกที่เราให้ความสำคํญ กับความสำเร็จที่แท้จริง สำหรับคนพิการ และดิฉันต้องการที่จะอยู่ในโลกที่ เด็ก ม.5 ในโรงเรียนมัธยมในเมลเบิร์น ไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด ที่อาจารย์คนใหม่ของเขานั่งรถเข็น

ความพิการไม่ได้ทำให้คุณพิเศษ แต่การตั้งคำถามกับสิ่งที่คุณรู้เกี่ยวกับความพิการ ทำให้คุณพิเศษได้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

(เสียงปรบมือ)