Kelly McGonigal
21,251,204 views • 14:28

Ik moet iets bekennen, maar eerst wil ik een kleine bekentenis van jullie horen. Steek je hand op als je het afgelopen jaar

relatief weinig stress ondervond. Iemand?

Een gemiddelde hoeveelheid stress?

Wie ondervond veel stress? Ja, ik ook.

Maar dat is niet mijn bekentenis. Die gaat zo: ik ben gezondheidspsycholoog, mijn missie is mensen te helpen gelukkiger en gezonder te worden. Maar ik vrees dat ik hen de laatste 10 jaar iets aanleerde dat meer slecht dan goed deed. Het heeft te maken met stress. Jarenlang vertelde ik mensen dat stress hen ziek maakt, het risico op zowat alles verhoogt, van een gewone verkoudheid tot cardiovasculaire ziektes. Het kwam erop neer dat ik stress tot vijand maakte. Ik veranderde echter mijn visie op stress en vandaag wil ik jullie visie veranderen.

Ik begin bij een studie die mijn aanpak van stress veranderde. De studie volgde 30.000 volwassenen in de VS gedurende acht jaar. Ze vroegen mensen: "Hoeveel stress heb je ervaren tijdens het afgelopen jaar?" Ze vroegen ook: "Geloof je dat stress slecht is voor je gezondheid?" Dan gebruikten ze de openbare sterftecijfers om na te gaan wie stierf.

(Gelach)

Oké, eerst het slechte nieuws. Mensen die vorig jaar veel stress ondervonden, hadden 43% meer kans om te sterven. Maar dat gold enkel voor mensen die dachten dat stress gevaarlijk was voor de gezondheid. (Gelach) Mensen die veel stress ondervonden maar stress niet als gevaarlijk beschouwden, hadden geen hoger risico om te sterven. Ze hadden in verhouding tot anderen zelfs het laagste risico om te sterven, Ze hadden in verhouding tot anderen zelfs het laagste risico om te sterven, mensen die relatief weinig stress hadden, meegerekend.

Onderzoekers schatten dat over de 8 jaar dat ze sterfgevallen volgden, 182.000 Amerikanen vroegtijdig stierven, niet door stress, maar van het idee dat stress slecht is voor je. (Gelach) Dat is 20.000 doden per jaar. Als die schatting juist is, maakt het geloven dat stress slecht is voor je, tot de 15de grootste reden van overlijden in de VS het afgelopen jaar. Dat is meer dan er sterven aan huidkanker hiv/aids en moord.

(Gelach)

Je kan zien waarom die studie me de stuipen op het lijf joeg. Ik heb ontzettend veel energie gestoken in mensen vertellen dat stress slecht is voor je gezondheid.

Door de studie vroeg ik mij af: kan anders gaan denken over stress je gezonder maken? De wetenschap zegt ja. Als je je beeld van stress verandert, verandert je lichaam zijn reactie op stress.

Ik leg uit hoe het werkt. Stel dat je allemaal deelneemt aan een studie om je te stresseren; een sociale stresstest. Je komt in het lab en je wordt verteld dat je vijf minuten voor de vuist weg moet spreken over je eigen zwakheden voor een panel van experten. Om er zeker van te zijn dat je de druk voelt, zijn er felle lichten en een camera op je gericht, zoals deze hier. De beoordelaars zijn getraind om je te ontmoedigen en non-verbale feedback te geven zoals dit.

(Gelach)

Nu je voldoende gedemoraliseerd bent, deel twee: een wiskundetest. Je weet het niet maar de onderzoeker is getraind om je te treiteren. We doen het nu allemaal samen. Het wordt leuk ... ... voor mij.

Oké. Ik wil dat jullie allemaal aftellen van 996 in stappen van zeven. Je doet het luidop en zo snel je kan, beginnend bij 996. Start! Publiek: (Telt) Sneller, sneller alsjeblieft. Jullie zijn zo traag. Stop. Stop, stop, stop. Die man daar maakte een fout. We moeten helemaal opnieuw beginnen. (Gelach) Jullie bakken er niet veel van. Je snapt het. Als je écht aan de studie deelnam, zou je nu al een beetje gestresseerd zijn. Je hart zou racen, je zou misschien sneller ademen en het zweet zou je uitbreken. Normaal interpreteren we die fysieke veranderingen als angst of tekenen dat we niet goed omgaan met de druk.

Wat als je die tekenen zou zien als een teken dat je lichaam energie krijgt, Wat als je die tekenen zou zien als een teken dat je lichaam energie krijgt, zich voorbereidt om de uitdaging aan te gaan? Dat is precies wat deelnemers te horen kregen in een studie aan Harvard. Voor ze de sociale stresstest ondergingen, werden ze geleerd om hun stress als hulpmiddel te zien. Het racende hart bereidt je voor op actie. Als je sneller ademt, geen probleem. Er gaat meer zuurstof naar je brein. Deelnemers die aangeleerd werden de stressreactie te zien als ondersteunend voor hun prestatie, waren minder gestresseerd, hadden minder angst en meer zelfvertrouwen. Wat me meest fascineerde, was dat hun fysieke stressreactie veranderde. Bij een typische stressreactie, gaat je hartslag omhoog en je bloedvaten trekken samen zoals hier. Dat is waarom chronische stress soms wordt geassocieerd met ziektes van hart en bloedvaten. Het is niet gezond om voortdurend in zo'n toestand te blijven. In de studie, als deelnemers hun stressreactie als ondersteunend beschouwden, bleven hun bloedvaten ontspannen zoals hier. Hun hartslag verhoogde nog steeds, maar met een gezonder cardiovasculair profiel. Het lijkt op wat gebeurt in momenten van vreugde en moed. Over een leven met stressvolle ervaringen is dit de biologische verandering die het verschil kan maken tussen een stressgerelateerde hartaanval op je 50e en goed leven tot je 90e. De nieuwe wetenschap over stress ontdekte dat het uitmaakt hoe je denkt over stress.

Mijn doel als gezondheidspsycholoog is veranderd. Ik wil je niet langer verlossen van stress. Ik wil je beter maken in stress. We deden een kleine interventie. Als je je hand opstak en zei dat je veel stress had het afgelopen jaar, kunnen we je leven redden want de volgende keer dat je hartslag verhoogt door de stress, zal je je hopelijk deze talk herinneren en je zal bij jezelf denken dat je lichaam je helpt de uitdaging aan te gaan. Als je stress zo ziet, gelooft je lichaam je en je stressreactie wordt gezonder.

Ik besteedde meer dan 10 jaar aan het demoniseren van stress, dat moet ik goedmaken. Dus doen we nog een interventie. Ik wil jullie vertellen over een van de meest ondergewaardeerde aspecten van stressreacties. Het idee is: stress maakt je sociaal.

Om deze kant van stress te begrijpen, moeten we het hebben over het hormoon oxytocine. Het kreeg al heel veel aandacht. Het kreeg al heel veel aandacht. Het heeft zels een schattige bijnaam: het knuffelhormoon, omdat het vrijkomt als je iemand knuffelt. Dat is maar een klein aandeel van wat oxytocine doet. Oxytocine is een neurohormoon. Het stelt de sociale instincten van je brein bij. Het bereidt je voor om dingen te doen die relaties versterken. Oxytocine maakt dat je verlangt naar fysiek contact met je vrienden en familie. Het verhoogt je empathie. Het zorgt ervoor dat je meer geneigd bent de mensen waarvan je houdt, te helpen en te steunen. Sommige mensen suggereren dat we oxytocine zouden moeten snuiven om meer medelevend en zorgend te worden. Maar mensen begrijpen niet oxytocine Maar mensen begrijpen niet oxytocine een stresshormoon is. Je hypofyse verspreidt dit als deel van de stressreactie. Zijn aandeel in de stressreactie is even groot als de adrenaline die je hart doet racen. Als oxytocine afgegeven wordt in de stressreactie motiveert het jou om steun te zoeken. Je biologische stressreactie zet je aan om iemand te vertellen hoe je je voelt in plaats van het op te kroppen. Je stressreactie wil zeker zijn dat je het opmerkt als iemand anders worstelt zodat je elkaar kan steunen. Als het leven moeilijk is, wil je stressreactie je omringen met mensen die je graag zien.

Hoe maakt de kennis over deze kant van stress je gezonder? Oxytocine heeft niet alleen invloed op je brein maar ook op je lichaam. Een van de belangrijkste rollen van oxytocine is je cardiovasculaire systeem te beschermen tegen de effecten van stress. Het is een natuurlijk ontstekingsremmer. Het helpt je bloedvaten ontspannen te blijven tijdens de stress. Maar mijn favoriete effect op het lichaam is op je hart. Je hart heeft receptoren voor dit hormoon en oxytocine helpt je hartcellen te regenereren en te genezen van stressgerelateerde schade. Dit stresshormoon versterkt je hart en het geweldige is dat al die fysieke voordelen van oxytocine worden versterkt door sociaal contact en sociale steun. Als je contact zoekt met anderen onder stress, om steun te krijgen of te geven, geef je meer van deze hormonen af, je stressreactie wordt gezonder, en je recupereert sneller van stress. Ik denk dat dit wonderbaarlijk is, dat je stressreactie een ingebouwd mechanisme bezit voor stressveerkracht, en dat mechanisme is verbinding met mensen.

Ik wil eindigen met jullie te vertellen over nog een onderzoek. Luister goed, want dit onderzoek kan je leven redden. Het volgde 1000 volwassenen in de VS tussen de 34 en 93 jaar. De eerste vraag was: "Hoeveel stress ondervond je het afgelopen jaar?" Ze vroegen ook: "Hoeveel tijd spendeer je met het helpen van vrienden en buren, en mensen in je gemeenschap?" Ze gebruikten publieke gegevens van de volgende vijf jaar om sterfgevallen op te volgen.

Het slecht nieuws eerst: elke grote stressvolle levensgebeurtenis, zoals financiële moeilijkheden of een familiecrisis verhoogde het risico op sterven met 30%. Maar, ik hoop dat jullie een 'maar' verwachten —- maar dat was niet zo voor iedereen. Mensen die veel tijd spendeerden met het zorgen voor anderen, hadden geen verhoogde kans te sterven door stress. Geen enkele. Zorgen zorgde voor veerkracht. We zien nog eens dat de schadelijke effecten van stress op je gezondheid niet onvermijdelijk zijn. Hoe je denkt en je gedraagt, kan je stresservaring transformeren. Als je je stresservaring beschouwt als nuttig, Als je je stresservaring beschouwt als nuttig, creëer je een biologie van moed. Als je kiest om te verbinden met anderen onder stress, creëer je veerkracht. Ik vraag niet om meer stresservaringen in mijn leven, maar de wetenschap geeft mij een nieuwe appreciatie van stress. Stress geeft ons toegang tot onze harten. Het medelevende hart vindt vreugde en betekenis in verbinding met anderen en ja, je kloppende fysieke hart, dat zo hard werkt om je kracht en energie te geven. Als je ervoor kiest om stress zo te bekijken, word je niet alleen beter in stress, maar maak je ook een stevig statement. Je zegt dat je jezelf kan vertrouwen om de uitdagingen van het leven aan te gaan. Je herinnert je dat je ze niet alleen hoeft aan te gaan.

Dank je.

(Applaus)

Chris Anderson: Dit is geweldig wat je ons vertelt. Het is verbazingwekkend dat je visie op stress zoveel verschil kan maken voor je levensverwachting. Hoe zou je iemand adviseren die een levenskeuze maakt tussen een stressvolle en een stressloze baan, is het belangrijk welke richting ze uitgaan? Je kan net zo goed de stresserende baan nemen als je er maar in gelooft dat je het aankan.

Kelly McGonigal: Ja, één ding weten we zeker: betekenis in je leven nastreven is gezonder dan ongemak proberen te vermijden. De beste manier om beslissingen te maken is dat na te jagen wat betekenis in je leven brengt en jezelf te vertrouwen dat je de stress die volgt, aankan.

CA: Dank je wel, Kelly. Interessant. KM: Dank je

(Applaus)