Astro Teller
2,461,107 views • 15:32

In 1962 vertelde president Kennedy op Rice University over een droom die hij had, een droom om vóór het einde van het decennium iemand op de maan te zetten. Vandaar het eponiem 'moonshot'.

Niemand wist of het mogelijk was, maar hij zorgde voor een plan, mocht de mogelijkheid er zijn. Dat is het mooie van een droom. Grote dromen zijn niet zo maar visies, maar visies gekoppeld aan een plan om ze werkelijkheid te laten worden.

Ik heb het enorme geluk om op een 'moonshot factory' te werken. Bij X — voorheen Google X — werken ruimte-ingenieurs samen met modeontwerpers en voormalige Special Forces-militairen brainstormen er met laserexperts. Uitvinders, ingenieurs en ontwikkelaars bedenken nieuwe technologieën waarvan we hopen dat ze de wereld beter zullen maken.

De term 'moonshot' dient om ons eraan te herinneren onze visies groot te houden — om te blijven dromen. En we gebruiken het word 'factory' om ons erop te wijzen dat we concrete visies willen — concrete plannen om ze waar te maken.

Dit is ons moonshotplan. Eén: we zoeken een gigantisch probleem dat miljoenen mensen in de wereld aangaat. Twee: we willen een radicale oplossing voor dit probleem zoeken of voorstellen. En drie: er moet een reden zijn om te geloven dat de technologie voor zo'n radicale oplossing werkelijkheid kan worden.

Maar ik vertel jullie een geheim: de moonshot factory is een rommelige plek. In plaats van rommel te vermijden, doen we alsof hij er niet is en maken daar net ons sterke punt van. De meeste tijd maken we dingen kapot, proberen we te bewijzen dat we fout zijn. Dat is alles, dat is het geheim. We richten ons eerst op het moeilijkste deel van het problem. We zijn enthousiast en juichen: "Hé! Hoe gaan we vandaag ons project om zeep brengen?"

We maken een interessante evenwichtsoefening tussen ons ongebreidelde optimisme onze visie laten voeden en het koesteren van een uitgesproken scepticisme om deze visies te laten leven en realiteit te laten worden.

Ik wil jullie een paar projecten tonen die het niet hebben gehaald, maar ook een paar juweeltjes die althans tot nu toe dat proces niet alleen hebben overleefd, maar er door versneld werden.

Vorig jaar bliezen we een project af in geautomatiseerde verticale landbouw. Dit is wat sla die we hebben geteeld. Een op de negen mensen in de wereld lijdt aan ondervoeding. Dus is dit een moonshot die moet gebeuren. Verticale landbouw heeft 10 keer minder water en 100 keer minder grond nodig dan conventionele landbouw. Omdat je het voedsel kunt telen dicht bij waar het wordt geconsumeerd, hoef je het niet over grote afstanden te vervoeren. We hebben vooruitgang geboekt op een groot aantal gebieden zoals automatisch oogsten en efficiënte verlichting. Maar helaas lukte het niet om gewassen zoals granen en rijst op deze manier te kweken. Dus stopten we ermee.

Hier is nog een groot probleem. We betalen enorme kosten aan grondstoffen en schade aan het milieu om goederen wereldwijd te vervoeren. Economische ontwikkeling van door land ingesloten landen wordt beperkt door het ontbreken van vervoersinfrastructuur. De radicale oplossing? Een vrachtschip lichter dan lucht en met variabel drijfvermogen. Dit heeft de mogelijkheid, meestal toch, om de kosten, tijd en koolstofvoetafdruk van vervoer te verminderen en heeft geen landingsbanen nodig. We vonden een reeks knappe technische doorbraken die het samen mogelijk zouden maken om de kosten genoeg te verlagen om deze schepen echt te gaan maken — goedkoop genoeg in grote aantallen. Maar hoe goedkoop ze ook zouden zijn in grote aantallen, het bleek dat het rond de 200 miljoen dollar ging kosten om het eerste te ontwerpen en te bouwen.

200 miljoen dollar is gewoon veel te duur. X werkt met strakke terugkoppelingslussen van het maken van fouten, het leren ervan en nieuwe ontwerpen. Daarom kunnen we geen 200 miljoen dollar uitgeven om het eerste gegevenspunt te krijgen over de vraag of we op de goede weg zijn of niet. Als er een achilleshiel in een van onze projecten zit, willen we het vooraf weten en niet als we al een stuk weg hebben afgelegd. Dus beëindigden we ook dit project.

Het ontdekken van een grote fout in een project betekent niet altijd het einde ervan. Soms brengt het ons eigenlijk op een productiever pad.

Dit is ons prototype van een volledig autonoom voertuig, dat we bouwden zonder stuur of rempedaal. Maar dat was niet echt ons doel toen we begonnen.

Met de 1,2 miljoen mensen die wereldwijd elk jaar op de wegen sterven, is het bouwen van een auto die zelf rijdt een vanzelfsprekend moonshot. Drie en een half jaar geleden, toen we deze omgebouwde, zelfrijdende auto's van Lexus testten, deden ze het zo goed dat we ze aan andere Googlers gaven om erachter te komen wat zij dachten van de ervaring. Wat we ontdekten, was dat ons plan om de auto's bijna al het sturen te laten doen en het alleen in noodgevallen over te dragen aan gebruikers een heel slecht plan was. Het was niet veilig omdat de gebruikers hun werk niet deden. Ze bleven niet alert voor het geval de wagen weer handbediend moest worden.

Dit was een belangrijke crisis voor het team. Het stuurde ze terug naar de tekentafel. Ze kwamen met een mooi, nieuw idee: ga voor een auto waarin je echt een passagier bent. Je vertelt de auto waar je naartoe wilt, je drukt op een knop en hij brengt je vanzelf van punt A naar punt B.

We zijn erg dankbaar dat we dit inzicht al hadden bij het begin van het project. En het gaf vorm aan alles wat we sindsdien hebben gedaan. Onze auto's hebben meer dan 2,3 miljoen km zelf gereden en doen dat nog elke dag in de straten van Mountain View in Californië en Austin in Texas.

Het auto-team heeft zijn kijk aangepast. Dit is een van de leuzen van X. Soms is het verschuiven van je kijk krachtiger dan slim wezen.

Neem nu windenergie. Het is een van mijn favoriete voorbeelden van je kijk aanpassen. Er is geen manier om een betere windturbine te bouwen dan hoe de experts in die bedrijfstak dat doen. Maar we vonden een manier om ​​hoger in de lucht te geraken en snellere, standvastigere winden te vinden, en dus ook meer energie zonder honderden tonnen staal nodig te hebben.

Onze Makani energie-vlieger stijgt op van zijn rustplaats door de propellers op zijn vleugel te laten draaien. Hij trekt bij het stijgen een tuier mee omhoog en krijgt energie via die tuier. Zodra de tuier helemaal uitgerold is, gaat de vlieger in de zijwind cirkels in de lucht beschrijven. Nu worden de propellers die hem omhoog trokken, vliegende turbines. Die sturen via de tuier energie naar beneden.

We hebben nog geen manier gevonden om dit project om zeep te brengen. Hoe langer het die druk overleeft, hoe opgewondener we erover raken dat dit een goedkopere en meer inzetbare vorm zou kunnen worden voor windenergie voor de wereld.

Ons malst klinkende project is waarschijnlijk het Project Loon [Gek]. We gaan internet via ballonnen maken. Een netwerk van ballonnen in de stratosfeer die overal ter wereld zorgen voor internet in landelijke en afgelegen gebieden. Dit zou maar liefst vier miljard mensen online kunnen brengen, die vandaag weinig of geen internetverbinding hebben.

Maar je kunt niet zomaar een zendmast aan een ballon vastmaken en in de lucht hangen. De wind is er te sterk, hij zou worden weggeblazen. En de ballonnen zitten te hoog om ze aan de grond vast te maken.

Hier komt het krankzinnige: waarom de balonnen niet gewoon laten waaien en ze leren hoe op de wind te varen om te geraken waar ze naartoe moeten? Het blijkt dat er in de stratosfeer winden zijn die in dunne lagen met heel verschillende snelheden en richtingen bewegen. We hoopten om met slimme algoritmen en windgegevens uit de hele wereld, de ballonnen een beetje zo te manoeuvreren, dat ze door slechts een klein beetje in de stratosfeer op en neer te gaan de winden in verschillende richtingen en snelheden konden gebruiken. Het idee is om voldoende ballonnen te hebben zodat als er een ballon uit jouw buurt weg waait, een ander klaar is om zijn plaats in te nemen en de internetverbinding over te nemen, net zoals je telefoon van zendmast wisselt als je op de snelweg rijdt.

We weten hoe krankzinnig dit klinkt — de naam van het project herinnert ons eraan. Daarom heeft sinds 2012 het Loon-team de prioriteit gegeven aan de moeilijkste aspecten met de meeste kans om hun project om zeep te helpen.

Het eerste wat ze deden, was proberen om een wifi-verbinding van een ballon in de stratosfeer met een antenne op de grond te maken. Het werkte. Ik verzeker je dat er weddenschappen waren dat het niet zou lukken. Dus gingen we door.

Konden we de ballon rechtstreeks met handsets laten praten, zodat we de antenne niet als intermediaire ontvanger nodig hadden? Ja.

Konden we de bandbreedte van de ballon hoog genoeg maken zodat we een echte internetverbinding kregen? Zodat mensen iets meer dan alleen maar sms'jes zouden hebben? De eerste testen haalden zelfs geen megabit per seconde, maar nu halen we tot 15 megabit per seconde. Genoeg om een ​​TED-talk te bekijken.

Konden we de ballonnen door de lucht met elkaar laten praten zodat ons signaal dieper in de landelijke gebieden kon doordringen? Lukte.

Konden we huizenhoge ballonnen meer dan 100 dagen in de lucht houden, terwijl de kosten minder dan vijf procent bedroegen van die van traditionele ballonnen met lange levensduur? Ja. Uiteindelijk wel. Maar ik verzeker je dat het niet van een leien dakje liep. We maakten ronde, zilveren ballonnen. We maakten grote kussenvormige ballonnen. We maakten ballonnen zo groot als een blauwe vinvis. We hebben veel ballonnen laten springen.

(Gelach)

Wat het meest waarschijnlijk het Loon-project kon doen mislukken, was de vraag of we de ballonnen konden sturen naar waar we maar wilden. Daarom ging een van onze belangrijkste experimenten over hoe je een ballon in een ballon krijgt.

Je ziet twee compartimenten: een met lucht en een met helium. De ballon pompt lucht naar binnen om zwaarder te worden of laat lucht uit om lichter te worden. Deze gewichtsveranderingen laten hem stijgen of dalen en dat eenvoudige mechanisme is zijn stuurinrichting. Hij zweeft naar boven of naar beneden in de hoop wind met de juiste snelheid en richting te pakken te krijgen.

Maar is dat goed genoeg om over de wereld te navigeren? Nauwelijks in het begin, maar mettertijd beter.

Deze bijzondere ballon, onze jongste ballon, kan in een drie kilometer lange verticale strook op en neer gaan en zo op minder dan 500 meter geraken van de plaats waar hij naartoe wil vanop een afstand van 20.000 kilometer.

Er moet nog veel meer gebeuren in termen van fine-tuning van het systeem en het verminderen van de kosten. Maar vorig jaar ging een goedkoop gebouwde ballon in 187 dagen 19 keer de hele wereld rond. Dus gaan we blijven doorgaan.

(Applaus)

Onze huidige ballonnen doen vrijwel alles wat een compleet systeem moet doen. We onderhandelen met telco's over de hele wereld, en we gaan dit jaar over plaatsen als Indonesië vliegen voor echte servicetesten.

Dit klinkt waarschijnlijk allemaal te mooi om waar te zijn, en je hebt gelijk. Durven en werken aan grote, risicovolle dingen maakt mensen van nature ongemakkelijk.

Je kunt niet schreeuwen tegen mensen en hen dwingen om snel te mislukken. Mensen verzetten zich. Ze maken zich zorgen. "Wat gebeurt er met me als ik faal? Zullen de mensen om me lachen? Word ik ontslagen?"

Ik ben begonnen met ons geheim. Ik eindig met hoe we het daadwerkelijk laten gebeuren. De enige manier om mensen te laten werken aan grote, risicovolle dingen — gedurfde ideeën — en ze eerst de moeilijkste punten van het probleem te laten aanpakken, gebeurt door net dat deel voor hen de weg van de minste weerstand te maken.

We werken er bij X hard aan om je veilig te laten mislukken. Teams laten hun ideeën vallen zodra het bewijs op tafel ligt omdat ze ervoor beloond worden. Ze krijgen applaus van hun medewerkers. Knuffels en high fives van hun manager, mij in het bijzonder. Ze worden er voor bevorderd. Iedereen die een project van een team beëindigde, kreeg een bonus, van teams zo klein als twee tot teams van meer dan 30.

Wij geloven bij de Moonshot Factory in dromen. Maar enthousiaste scepsis is geen vijand van grenzeloos optimisme. Het is de perfecte partner van optimisme. Het ontsluit het potentieel in elk idee. We kunnen de toekomst creëren die in onze dromen zit.

Veel dank.

(Applaus)