Angela Lee Duckworth
15,518,568 views • 6:12

Kiedy miałam 27 lat porzuciłam wymagającą pracę konsultanta ds. zarządzania dla jeszcze bardziej wymagającej pracy nauczycielki. Zaczęłam uczyć matematyki siódme klasy w szkołach publicznych w Nowym Jorku. Jak każdy nauczyciel, robiłam sprawdziany. Dawałam zadania domowe, wystawiałam oceny.

Uderzyło mnie to, że nie tylko IQ różniło najlepszych i najgorszych uczniów. Najlepsi uczniowie nie zawsze mieli wygórowane IQ. A najbardziej inteligentni nie radzili sobie za dobrze.

Zastanowiło mnie to. Matematyka w siódmej klasie nie jest łatwa: proporcje, ułamki dziesiętne, pole równoległoboku. Ale nie są to pojęcia nie do przyswojenia i byłam pewna, że wszyscy uczniowie mogą je zrozumieć, jeśli tylko dość solidnie i długo popracują.

Po kilku kolejnych latach nauczania doszłam do wniosku, że w edukacji potrzeba lepszego rozumienia uczniów i nauczania z perspektywy motywacji i psychologii. W nauczaniu najlepiej potrafimy mierzyć IQ, ale co jeśli sukces w szkole i w życiu zależy od czegoś więcej niż szybkość i łatwość przyswajania wiedzy?

Opuściłam więc szkołę i poszłam na studia, żeby zostać psychologiem. Zaczęłam badać dzieci i dorosłych w różnych bardzo wymagających sytuacjach. W każdym projekcie pytałam: kto odnosi sukces i dlaczego? Mój zespół prowadził badania w Akademii Wojskowej w West Point. Próbowaliśmy przewidzieć, którzy kadeci ukończą szkolenie, a którzy zrezygnują. W Narodowym Konkursie Ortograficznym próbowaliśmy przewidzieć, które dzieci przejdą najdalej. Badaliśmy początkujących nauczycieli pracujących w trudnych dzielnicach, by stwierdzić którzy nadal będą uczyć pod koniec roku szkolnego i którzy najlepiej podniosą wyniki swoich uczniów. Badaliśmy w prywatnych firmach, którzy sprzedawcy utrzymają stanowiska i którzy zarobią najwięcej. W tych wszystkich różnorodnych sytuacjach jedna cecha wyłoniła się jako znaczący prognostyk sukcesu. Nie była to inteligencja społeczna, atrakcyjność fizyczna, stan zdrowia ani IQ. To wytrwałość.

Wytrwałość to pasja i niezłomność w osiąganiu długofalowych celów. To odporność. To codzienne trzymanie się planu na przyszłość, nie przez tydzień czy miesiąc, ale latami. To ciężka praca, by urzeczywistnić plan. Wytrwałość to traktowanie życia jako maratonu, nie sprintu.

Kilka lat temu zaczęłam badać wytrwałość w szkołach publicznych w Chicago. Poprosiłam tysiące licealistów o wypełnienie ankiet badających wytrwałość i odczekałam ponad rok, żeby zobaczyć, kto skończy szkołę. Okazało się, że wytrwalsi uczniowie mieli na to znacznie większe szanse, nawet biorąc pod uwagę inne mierzalne cechy, jak dochód rodziny, wyniki testów kompetencji, poziom poczucia bezpieczeństwa w szkole. Wytrwałość jest ważna nie tylko w West Point czy w konkursie ortograficznym, lecz także w szkole. Szczególnie dla dzieci, które mogą porzucić naukę. Najbardziej szokuje mnie to, jak mało wiemy o rozwijaniu wytrwałości. Rodzice i nauczyciele codziennie pytają mnie: jak rozwijać wytrwałość u dzieci? Jak uczyć wartości ciężkiej pracy? Jak zapewnić im długotrwałą motywację? Szczerze mówiąc, nie wiem. (Śmiech) Wiem za to, że talent nie oznacza wytrwałości. Nasze dane jasno pokazują, że jest wielu utalentowanych ludzi, którzy nie realizują swoich zamierzeń. Według naszych danych wytrwałość jest niezwiązana lub wręcz odwrotnie proporcjonalna do talentu.

Najlepszym znanym mi pomysłem na rozwijanie wytrwałości u dzieci jest tak zwane "nastawienie na rozwój". To pomysł rozwinięty na Uniwersytecie Stanforda przez Carol Dweck, która zakłada, że zdolność do uczenia się nie jest stała, i że może się zmieniać w zależności od wysiłku. Dr Dweck pokazała, że gdy dzieci uczą się o tym jak zmienia i rozwija się mózg w odpowiedzi na wyzwania, częściej stawią czoła porażkom, bo nie wierzą, że porażka to sytuacja stała.

Nastawienie na rozwój wspaniale zwiększa wytrwałość. Ale to nie wystarczy. W tym miejscu za przemyślenia, bo nie doszliśmy nigdzie dalej. Oto nasze zadanie: zebranie najlepszych pomysłów, najsilniejszych przeczuć, i przetestowanie ich. Musimy mierzyć, czy się nam udało, i być gotowi na porażki i błędy, wyciągać z nich wnioski i zaczynać od nowa.

Musimy być wytrwali w rozwijaniu wytrwałości u naszych dzieci.

Dziękuję.

(Brawa)