Adam Grant
4,659,297 views • 13:28

Dua që të shikoni rreth jush dhe mundohuni të gjeni personin më paranojak këtu —

(Të qeshura)

Më pas drejtojani gishtin atij personi për mua.

(Të qeshura)

Mos e bëni në të vërtetë.

(Të qeshura)

Por, si psikolog organizativ, shpenzoj goxha kohë në vendet e punës, dhe e gjej paranojën kudo. Paranoja shkaktohet nga njerëz që i quaj "marrës". Marrësit janë egoista në bashkeveprime. Cfarë të mund të bësh për mua? I kundërt është dhënësi. Eshtë dikush që i afrohet bashkeveprimeve duke pyetur, "Cfarë mund të bëj për ju?"

Dua qe t'ju jap nje mundësi e të mendoni cili eshte stili juaj. Të gjithë kemi momente ku japim dhe marrim. Stili juaj është se si i trajtoni njerëzit ne shumicën e kohës, sesi e parazgjidhni kete gje. Kam një test te shkurtër për të kuptuar nëse jeni më shumë dhënës apo marrës, të cilin mund ta bëni tani.

[Testi narcisist]

[Hapi 1: Për një moment mendoni për veten.]

(Të qeshura)

[Hapi 2: Nëse arrini në hapin e dytë nuk jeni narcist.]

(Të qeshura)

Kjo eshte gjeja e vetme qe do them sot qe nuk është e mbështetur në të dhëna, por qe jam i bindur se sa me e gjate eshte koha qe po qeshni nga ajo foto, aq me te shqetesuar duhet te jeni se jeni marrësa.

(Të qeshura)

Jo të gjithë marrësat jane narcizistë. Disa jane dhënësa që janë djegur disa herë. Pastaj gjendet lloji tjetër i marrësve që nuk do t'u drejtohem sot, që quhen psikopatë.

(Të qeshura)

Isha kureshtar, se sa të zakonshme janë këto ekstreme keshtu qe, studiova mbi 30 000 njerez ne gjitha industrite rreth kulturave boterore. Dhe zbulova se shumica e njerezve ndodhen ne mes midis të dhënit dhe të marrit. Ata zgjedhin stilin e tretë te quajtur "të ekuilibruarit". Nese je i equilibruar, perpiqesh te kesh balance midis dhënies dhe marrjes: quid pro quo — Do te bej dicka per ty nese ti ben per mua. Kjo duket një menyre e sigurtë për të jetuar jetën. Por a eshte menyra me efektive dhe produktive per te jetuar jetën? Pergjigja për pyetjen eshte shume e percaktuar... ndoshta.

(Të qeshura)

Studjova dhjetra organizata, mijëra njerez. Kisha inxhinierë që matnin produktivitetin e tyre.

(Të qeshura)

Shikova notat e studentëve të mjekësisë— madje fitimet e shitësve.

(Të qeshura)

Dhe, papritur performuesit me te keqinj ne te gjitha punët ishin dhënësit. Inxhinierët që arrinin të mbaronin më pak punë ishin ata që bënin më shumë ndere se sa iu kthyen mbrapsht. Ishin aq te zënë duke bere punët e të tjerëve sa realisht humbën kohë dhe energji per të përfunduar punën e tyre. Në shkollën e mjekësisë, notat e ulëta u takonin studenteve që binin dakord fuqishem me shprehje si, "Dua te ndihmoj të tjerët," që tregon se doktori që duhet ti besoni eshte ai qe eshte diplomuar pa deshiren per te ndihmuar te tjerët.

(Te qeshura)

Dhe tek shitjet, të ardhurat më të ulëta i kishin shitesit me shume bujarë. Unë takova nje nga ata shitesit me pikë të larta ne te dhënit. Dhe e pyeta, "Pse ta shpif në punën tënde —" Nuk e pyeta keshtu, por —

(Të qeshura)

"Kush eshte kostoja e bujarisë ne shitje?" Më tha, "Epo, shqetësohem aq shumë për klientët e mi sa nuk do u shisja kurrë atyre nga produktet tona te ndyra"

(Të qeshura)

Sa për kuriozitet, sa prej jush shiheni më shumë si dhënës sesa marrës apo te ekulibruar? Ngrini duart. OK, duhej bere me pare se te flisnim rreth atyre fakteve.

Por realisht del dicka e kundert ketu, sepse dhënësit shpesh janë duke sakrifikuar veten e tyre, por përmirësojnë organizatat e tyre. Ne kemi shume prova — shumë, shumë studime qe shikojnë frekuencën e sjelljes të dhënies që ekziston ne nje ekip apo një organizatë— dhe sa më shpesh njerëzit ndihmojne apo tregojnë ato që dinë duke siguruar këshillim, më të mira bëhen organizatat në cdo anë që ne masim: përfitime më të medha, kënaqen klientët, ruajtja e punëtorit— edhe shpenzime operuese më te ulta. Dhënësit harxhojne kohë duke ndihmuar të tjerët, e të përmirësojnë ekipin e pastaj, fatkeqësisht ata vuajnë gjatë gjithë kohës. Dua t'ju flas se cfare duhet per të ndërtuar kultura ku dhënësit të kenë sukses.

Më pas mendova, nëse dhënësit janë performuesit më të keqinj kush janë performuesit më të mirë? Po filloj me lajmin e mirë: nuk janë marrësit. Marrësit duan të ngrihen shpejt por po ashtu bien shpejt në shumicën e punëve. Dhe bien në duart e të ekuilibruarve. Nëse je i ekuilibruar, beson ne "Një sy për sy" — një botë e drejtë. Pra, kur takon një marrës, e kthen në misionin e jetës tende qe ta dënosh rëndë këtë person.

(Të qeshura)

Dhe kështu shërbehet drejtësia.

Shumica e njerëzve janë të ekuilibruar. Nëse je një marrës, dikur do arrish te korresh ate qe ke mbjelle; bota është e rrumbullakët. Përfundimi logjik është se: duhet të jenë të ekuilibrarit performuesit me të mirë. Por ja që nuk janë. Në cdo punë, në cdo organizatë që kam studiuar rezulatet më të mira u takojnë përsëri dhënësve.

Hidhini një sy disa të dhënave që mblodha nga disa qindra shitës, pasi u shikova fitimet. Ajo që mund të shikoni është se dhënësit shkojnë në dy ekstremet. Ata përbëjnë shumicën e njerëzve që sjellin fitimet më të ulëta por edhe fitimet më të mëdha. Kjo është e vertete për prodhimtarinë e inxhinierëve dhe notat e studentëve të mjekësisë. Dhënësit janë të mbipërfaqësuar në fund dhe në krye ne te gjitha metrikët e suksesit. E cila ngre pyetjen: Si mund ta krijojmë një botë ku të shquhen më shumë dhënësit? Dua t'ju flas sesi mund ta bëjmë atë, jo vetëm në biznese, por edhe ne ato jofitimprurese, shkolla- madje edhe në qeveri. A jeni gati?

(Thirrje)

Do ta bëja gjithsesi por, e vlerësoj entuziazmin.

(Të qeshura)

Gjëja e parë që është kryesore është të njohim që dhënësit janë njerëzit më të vlefshëm, por nëse nuk janë të kujdesshëm, digjen. Pra duhet t'i mbroni dhënësit në mesin tuaj. Dhe mora një mësim të mirë rreth kësaj nga blogeri më i mirë i Fortune. Eshtë personi, jo macja.

(Të qeshura)

Quhet Adam Rifkin. Eshtë një sipërmarrës vazhdimisht i suksesshem që shpenzon shume nga koha e tij duke ndihmuar të tjerët. Arma e tij sekrete është nderi 5-minutësh. Adam tha, "Nuk mund të bëhesh Nënë Tereza apo Gandhi që të jesh dhënës. Thjesht duhet të gjesh mënyra për të shtuar vlera në jetën e njerëzve." Kjo mund të jetë aq thjeshtë sa të prezantosh dy njerëz që mund të përfitojnë nga njohja me njëri-tjetrin. Mund të jetë ndarja e njohurive ose te japësh sado pak komente. Ose mund të jetë dicka e thjeshtë si e thëna. "E dini, unë do të përpiqem dhe të gjej nëse njoh dikë të cilit puna i ka ikur pa vënë re." Dhe këto 5-minuta nder janë kryesore për të ndihmuar dhënësit të vendosin kufij për t'u mbrojtur.

Gjëja e dytë që shërben në ndërtimin e një kulture ku dhënësit ia dalin mbanë, eshte nevoja aktuale e kulturës ku kërkimi i ndihmes është normë; ku njerëzit pyesin shumë. Kjo mund te ketë shumë kuptim për disa prej jush.

[Pra në të gjitha lidhjet, ti duhet te jesh perherë dhënësi?]

(Të qeshura)

Cfarë shikon me dhënësit e sukseshem eshte se ata e kuptojne se eshte Ok te jene edhe marrësa, gjithashtu. Nëse drejtoni nje organizatë mund ta bëjmë të duket e lehtë. Mund ta bëjmë të lehtë për njerëzit të kërkojnë ndihmë. Disa kolegë dhe unë studiuam spitalet. Gjetëm se ne kate të caktuara, infermieret benin shume kerkim-ndihme dhe në kate të tjera, bënin shumë pak. Faktori qe dallohej në katet ku kerkim-ndihma ishte e zakonshme, ku ishte normë, ishte se gjendej një infermiere puna e vetme e se ciles ishte te ndihmonte infermieret e tjera. Kur ky rol ishte në dispozicion, infermieret thonin, "nuk eshtë e turpshme, apo e prekshme te kerkosh ndihme— por eshte e inkurajuar ne fakt."

Kërkim-ndihma nuk është e rëndësishme vetëm për mbrojtjen e suksesit dhe mireqenien e dhënësve. Eshte kritike për t'i bërë njerëzit të sillen si dhënësit, sepse të dhënat tregojnë, që diku mes 75 dhe 90 përqind e gjithë të dhënit ne organizata fillon me nje kërkesë. Por shumë njerëz nuk pyesin. Ata nuk duan të duken të paaftë, ata nuk dinë se kur të kthehen, nuk duan të rëndojnë të tjerët. Pra nëse dikush nuk kerkon ndihmë, ka shumë dhënësa të frustruar në organizatën tuaj që do donin të futen dhe të ndihmojnë, nëse do ta dinin kush përfiton dhe si.

Por mendoj se gjëja kryesore, për të ndërtuar një kulturë me dhënësa të suksesshëm, është të jesh i matur rreth cilit do futësh në ekip. Zbulova se, nëse do një kulturë me prodhimtari bujarie duhet të punësosh disa dhënësa. Por u surprizova kur zbulova se kjo nuk ishte e vërtetë— se impakti negativ e një marrësi në një kulturë eshte zakonisht dyfish apo trefish i impaktit pozitiv të dhënësve. Mendojeni kështu: një mollë e prishur mund ta prishë fucinë, por nje vezë e mirë nuk bëhet një dyzinë. Nuk e kuptoj se cdo të thotë—

(Të qeshura)

Por shpresoj ta kuptoni ju.

Jo— lëreni të paktën nje marrës në ekip, dhe do të shikoni se dhënësit do të pushojnë së ndihmuari. Do të thonë, " Jam rrethuar nga ca gjarpërinj dhe peshkaqenë. Pse duhet të ndihmoj?" Pra nëse lejoni një dhënës në ekip, nuk është se do shpërthejë bujaria. Shpesh herë, njerëzit mendojnë si, "Bukur! Ky mund ta bëjë të gjithë punën." Pra, punësimi efektiv, dhe ekzaminimi e ndertimi i ekipit nuk është duke sjellë dhënësit; por duke larguar marrësit. Nëse bën mirë këtë, të mbetën dhënësit dhe të ekuilibruarit. Dhënësit do të jenë bujarë sepse nuk do të kenë shqetësimin për pasojat. Dhe e mira e të ekuilibruarve është se ata ndjekin normat.

Si mund ta kuptosh nje marrës para se të jetë vonë? Jemi shumë keq në gjetjen se kush është marrës, vecanërisht në përshtypjet e para. Ka nje vecori personaliteti qe na ndalon ta bëjmë Quhet tipari i këndshmërisë, nje nga dimensionet me të mëdha të personalitetit në botë. Njerëzit e kendshëm, janë të ngrohtë, shoqërues, të mirë e të sjellshëm, Gjeni goxha nga ta në Kanada—

(Të qeshura)

Kur atje bëhej një konkurs kombëtar për të dalë me nje slogan të ri kanadez, dhe të plotësohej, "Aq kanadez si... " Mendova se slogani fitues do të ishte, Aq kanadez si shurupi panjës" ose "hokeji" Por jo, kanadezët votuan që slogani fitues të ishte— Nuk tallem— "Aq kanadez sa të jetë e mundur në cdo rrethanë."

(Të qeshura)

Tani për të gjithë ju që jeni shumë të këndshëm, ose ndoshta pak kanadez, e kuptoni këtë direkt. Si mund ta them se jam dicka kur gjithmone përpiqem të kënaq njerëzit e tjerë? Njerëzit e pakëndshëm bëjnë më pak. Ata janë me kritikë, skeptikë, sfidues dhe kanë më shumë gjasa se moshatarët e tyre për të shkuar në shkollën e ligjit.

(Të qeshura)

Nuk është shaka por nje fakt empirik.

(Të qeshura)

Gjithmonë kam supozuar se njerëzit e këndshëm janë dhënësa dhe të pakëndshmit ishin marrësa. Pastaj mblodha të dhëna, dhe u habita kur nuk gjeta lidhje mes ketyre vecorive, se duket se këndshmëria dhe të pakëndshmëria janë një lustër e jashtme: Sa këndshëm është të komunikosh me ju? Të dhënit dhe te marrit janë nga motivet e brendshme tuajat: Cilat janë vlerat tuaja? Cilat janë interesat drejt të tjerëve?

Nëse do të gjykosh njerëzit me saktësi, duhet të arrish ne momentin kur cdokush nga konsultantet ketu priten gjatë dhe te besh kete diagrame.

(Të qeshura)

Dhënësit e këndshëm dallohen lehtësisht: thonë po për cdo gjë. Edhe marrësit e pakëndshëm njihen lehtësisht, edhe pse mund t'i thërrisni ata me emra të ndryshëm.

(Të qeshura)

Harrojmë dy kombinimet e tjera. Ka dhënësa të pakëndshëm në organizatat tona. Ka njerëz që janë të fortë e të ashpër në sipërfaqe por në zemrat e tyre kanë qëllime dashamirëse. Ose sic tha një inxhinier, "Dhënësit e pakëndshëm janë— si dikush me interface perdoruesi të keqe por me sistem shumë të mirë operues."

(Të qeshura)

Nese kjo ju ndihmon.

(Të qeshura)

Dhënësit e pakëndshëm janë të nënvlerësuar në shoqëritë tona, sepse janë ata që japin reagimin kritik qe asnjë nuk do ta dëgjojë por të gjithë duhet ta dinë. Duhet të bejme me shumë për t'i vlerësuar këta njerëz në vend që t'i injorojmë shpejt e shpejt duke thënë, "O, eshte i serte, duhet të jetë marrës egoist."

Kombinimi tjetër që harrojmë është ai i tmerrshmi— marrësi i këndshëm i njohur si i shtiruri. Ky është ai person që është i mirë përballë, dhe të godet pas shpine.

(Të qeshura)

Menyra ime e preferuar sesi ti dalloj ata gjatë një interviste është t'u bëj pyetjen, "Mund të më tregoni emrat e kater njerëzve karrierën e së cilëve ju e keni përmirësuar shumë?" Marrësat do jua tregojnë kater emra, dhe do të jenë më influencues se ata, sepse marrësat ta bëjnë shumë mirë qejfin dhe më pas të godasin. Dhënësit do tregojnë emrat e njerëzve që janë poshtë tyre në hierarki, që nuk kanë shumë pushtet, që nuk mund t'u bëjnë të mira. Pranojeni se të gjithë mësoni më shumë për karakterin e dikujt duke shikuar se si dikush sillet me kamarierin apo me shoferin e Uber.

Pra, nëse bëjmë mirë këtë, nëse përjashtojmë marrësat nga shoqëritë tona, nëse sigurojmë kërkesen për ndihmë, nëse mbrojmë dhënësat nga djegia dhe i mundesojme që ata të jenë ambicioze të ndjekin qëllimet e tyre po ashtu dhe duke ndihmuar të tjerët, mund ta ndryshojmë menyrën sesi përcaktohet suksesi. Në vend që të thuash se cdo gjë është kompeticion, njerezit do ta kuptojne qe suksesi duhet shikuar më shumë si kontribut.

Besoj se mënyra me domethënëse për sukses ështe të ndihmosh të tjerët t'ia dalin mbanë. Dhe nëse shpërndajmë këtë besim realisht mund ta mposhtim paranojën. Ka një emër për këtë. Quhet "Pronoja." Pronoja është besimi deluzional që të tjerët po të bëjnë komplot ty.

(Të qeshura)

Që ata shkojnë pas teje dhe thonë gjëra të mira rreth teje. Gjëja e mirë e kulturës të dhënësve është që nuk është deluzion — është realiteti. Dua të jetoj në një botë ku dhënësit tia dalin mbanë, dhe shpresoj të më ndihmoni ta krijoj këtë botë.

Faleminderit.

(Duartrokitje)