963,965 views • 13:19

Eigenlijk twijfelde ik... of ik hierover kon praten... tegen een publiek dat zo jong en vitaal is als jullie. Toen dacht ik aan wat Gloria Steinem gezegd heeft: Toen dacht ik aan wat Gloria Steinem gezegd heeft: 'De waarheid zal je bevrijden, maar eerst zul je ervan balen.' (Gelach) Dus, — (Gelach)

met dat in gedachten zal ik dat hier proberen te doen met dat in gedachten zal ik dat hier proberen te doen en praten over doodgaan in de 21ste eeuw. Allereerst zul je er ongetwijfeld van balen, dat we beslist allemaal doodgaan in de 21ste eeuw. Niemand is daarvan uitgezonderd. Uit onderzoek blijkt dat één op de 8 onder jullie denkt dat hij onsterfelijk is, maar... (Gelach) helaas gaat dat niet gebeuren.

In de volgende 10 minuten zal ik 100 miljoen cellen verliezen en over de hele dag genomen zal ik 2000 hersencellen verliezen en nooit meer terugkrijgen. Je zou kunnen zeggen dat het sterfproces zijn entree al vrij vroeg maakt.

Ten tweede zal sterven in de 21ste eeuw - behalve dat het iedereen overkomt - voor de meesten van ons komen als een totale ramp. voor de meesten van ons komen als een totale ramp. Tenzij we het proces proberen te keren op de onverbiddelijke weg die het is ingeslagen.

Zo is het... dat is de waarheid. Ongetwijfeld is dat balen. En nu eens kijken of ik jullie kan bevrijden, maar ik beloof niets. Zoals je hebt gehoord in de intro, werk ik op intensive care. Volgens mij heb ik de hoogtijdagen van de i.c. meegemaakt. Man, wat een belevenis. Het was fantastisch. We hebben machines die 'ping' zeggen. Er staan daar heel veel van die dingen. En we hebben wat magische technologie, die volgens mij heel goed heeft gewerkt. In de periode dat ik op de i.c. werkte, ging het sterftecijfer voor mannen in Australië met de helft omlaag. I.c. had daar zeker iets mee te maken. Natuurlijk heeft veel van de gebruikte technologie er iets mee te maken.

Ons succes was dus overweldigend, maar we raakten er een beetje in verstrikt, toen we uitdrukkingen als 'levensreddend' gingen gebruiken. Ik bied iedereen daar mijn oprechte excuses voor aan, want uiteraard doen we dat niet. We verlengen mensenlevens en stellen de dood uit. We leiden de dood om, maar strikt genomen kunnen we levens niet permanent redden.

Er is eigenlijk een verschil gekomen, met de tijd dat ik op de i.c. werkte. De mensen die wij het leven redden in de 70-er jaren, de 80-er en 90-er jaren, gaan nu in de 21ste eeuw dood, aan ziektes waar we niet meer zoveel antwoord op hebben als toen. aan ziektes waar we niet meer zoveel antwoord op hebben als toen.

Je ziet nu een grote verschuiving... in de manier waarop mensen doodgaan. Waar de meesten nu aan doodgaan... is niet meer zo behandelbaar als vroeger, toen ik dit werk deed in de jaren 80 en 90.

We werden hierdoor nogal overvallen en we hebben jullie niet echt duidelijk gemaakt wat er nu eigenlijk aan de hand is. Daar is het nu de hoogste tijd voor. Mijn ogen werden geopend aan het eind van de jaren 90, toen ik een man ontmoette. Hij heette Jim Smith en zo zag hij eruit. Ik ging bij hem op bezoek op de afdeling. De kleine hand is die van hem. Ik was daar op verzoek van een longarts. Ik was daar op verzoek van een longarts. Hij zei: 'Er ligt hier een man met longontsteking Hij zei: 'Er ligt hier een man met longontsteking en zo te zien heeft hij intensive care nodig. Zijn dochter wil dat we al het mogelijke voor hem doen.' Zijn dochter wil dat we al het mogelijke voor hem doen.' Die uitspraak horen we vaker. Dus bezoek ik Jim op de afdeling. Zijn huid is zo doorschijnend, dat je de botten er doorheen kan zien. Hij is heel erg mager... en hij heeft inderdaad zware longontsteking. Hij is te ziek om te praten, dus praat ik met zijn dochter Kathleen en ik zeg: 'Hebben jullie er ooit over gesproken... wat er zou moeten gebeuren als hij in zo'n situatie terechtkwam?' wat er zou moeten gebeuren als hij in zo'n situatie terechtkwam?' Ze keek me aan en zei: 'Nee, natuurlijk niet!' Ik dacht: oké, rustig maar. Ik ging met haar in gesprek en na een poosje zei ze: 'Weet je, we dachten altijd dat daar nog wel tijd voor was.'

Jim was 94. (Gelach) Ik besefte dat hier iets misging. Dit was niet de dialoog die ik me had voorgesteld. Dit was niet de dialoog die ik me had voorgesteld. Daarom begonnen we een onderzoek. We spraken met 4.500 bewoners van verzorgingstehuizen in het gebied rond Newcastle. We ontdekten dat slechts 1 op de 100 een actieplan had, voor het geval ze een hartstilstand kregen. 1 op de 100. Slechts 1 op de 500 had een plan voor wat er moest gebeuren als ze ernstig ziek zouden worden. Ik besefte natuurlijk dat dit beslist geen dialoog was die door het grote publiek gevoerd werd.

Ik werk in de acute hulpverlening. Dit is het John Hunter Hospital. Ik dacht: dat kunnen wij toch zeker wel beter. Dus nam ik samen met mijn collega, verpleegkundige Lisa Shaw, vele honderden aantekeningen door van de afdeling medische dossiers. vele honderden aantekeningen door van de afdeling medische dossiers. We zochten naar ieder bewijs, dat iemand een gesprek had gehad We zochten naar ieder bewijs, dat iemand een gesprek had gehad over wat er gedaan kon worden, als ze uitbehandeld waren en zouden sterven. over wat er gedaan kon worden, als ze uitbehandeld waren en zouden sterven. We vonden in de dossiers geen enkele aantekening over een voorkeur voor doelen, behandelingen of uitkomsten. Noch van artsen, noch van patiënten.

We begonnen te beseffen dat we een probleem hadden. We begonnen te beseffen dat we een probleem hadden. En het probleem wordt hierdoor nog ernstiger:

we weten natuurlijk dat we allemaal doodgaan, maar de manier waarop is heel belangrijk. Niet alleen voor ons, maar ook voor de rol die dat speelt in de levens van onze nabestaanden. Ons sterfproces leeft voort in de gedachten van iedereen die ons overleeft. Ons sterfproces leeft voort in de gedachten van iedereen die ons overleeft. Doodgaan zorgt binnen families voor enorme stress. Sterven op intensive care betekent zelfs 7 keer zoveel stress als sterven op iedere andere willekeurige plek. Als je er een keuze in had, zou je er niet voor kiezen om te sterven op intensive care.

Alsof dat nog niet erg genoeg is, gaan we nu in sneltempo af op het feit dat zo'n 1 op de 10 mensen zullen sterven op intensive care. dat zo'n 1 op de 10 mensen zullen sterven op intensive care. In de V.S. is het 1 op 5. In Miami sterven 3 op de 5 mensen op intensive care. Dat is de stand van zaken op dit moment. Dat is de stand van zaken op dit moment.

Ik moet jullie uitleggen hoe dat komt en waarom het gaat. Ik moet jullie uitleggen hoe dat komt en waarom het gaat. Er zijn 4 doodsoorzaken. Iedereen zal met 1 ervan te maken krijgen. De bekendste is waarschijnlijk degene die van steeds meer historische waarde is: De bekendste is waarschijnlijk degene die van steeds meer historische waarde is: de plotselinge dood. Het zal waarschijnlijk niemand in dit publiek overkomen. Het zal waarschijnlijk niemand in dit publiek overkomen. Het is tegenwoordig zeldzaam. De dood van Little Nell en Cordelia enzo komt gewoon niet meer voor. De dood van Little Nell en Cordelia enzo komt gewoon niet meer voor. Doodgaan aan een ongeneeslijke ziekte, waar we het net over hadden, Doodgaan aan een ongeneeslijke ziekte, waar we het net over hadden, overkomt jongere mensen. Dit gebeurt je waarschijnlijk niet meer na je 80ste. Slechts 1 op de 10 mensen boven de 80 zal aan kanker sterven.

De grote groei zit hierin: je sterft aan toenemend orgaanfalen, longen, hart, nieren of andere organen die het laten afweten. Dat betekent spoedbehandeling in een ziekenhuis, totdat iemand uiteindelijk zegt: 'Genoeg is genoeg.' Dan stoppen we ermee.

Dit is de snelst groeiende industrie die er is. Zeker 6 van de 10 aanwezigen hier Dit is de snelst groeiende industrie die er is. Zeker 6 van de 10 aanwezigen hier zullen op deze manier sterven. in die zin dat krachten afnemen en broosheid toeneemt. Broosheid hoort onvermijdelijk bij ouder worden. Het is tegenwoordig de voornaamste doodsoorzaak. Het is tegenwoordig de voornaamste doodsoorzaak. Onze laatste levensjaren gaan helaas gepaard met veel handicaps. Onze laatste levensjaren gaan helaas gepaard met veel handicaps.

Vinden jullie het nog steeds leuk? (Lacht) (Gelach) Sorry, maar ik voel me zo'n Cassandra. (Gelach)

Kan ik nog iets positiefs zeggen? Ja, dat het pas op hoge leeftijd gebeurt. De meesten van ons bereiken die leeftijd. Dat was vroeger niet zo. Dit gebeurt er met je als je een hoge leeftijd bereikt. Dit gebeurt er met je als je een hoge leeftijd bereikt. Helaas betekent een hogere levensverwachting meer ouderdom, niet meer jeugd. Helaas betekent een hogere levensverwachting meer ouderdom, niet meer jeugd. Jammer maar helaas. (Gelach) Hoe dan ook, in de verschillende ziekenhuizen hebben we het er niet bij gelaten. Hoe dan ook, in de verschillende ziekenhuizen hebben we het er niet bij gelaten. Hoe dan ook, in de verschillende ziekenhuizen hebben we het er niet bij gelaten. We zijn een hele serie projecten gestart om te kijken of we mensen meer konden betrekken bij de beslissingen die over hen worden genomen. Maar we hadden natuurlijk te maken met culturele problemen. Maar we hadden natuurlijk te maken met culturele problemen. Ik ben dol op dit schilderij van Klimt, want hoe meer je ernaar kijkt, hoe meer je begrijpt waar het over gaat. Dat is duidelijk de dood die gescheiden wordt van het leven. En de angst - als je goed kijkt zie je dat een van de vrouwen haar ogen open heeft. zie je dat een van de vrouwen haar ogen open heeft. Hij kijkt naar haar. Zij is degene waar hij voor komt. Zien jullie dat? Ze ziet er doodsbang uit. Het is een geweldig schilderij.

Hoe dan ook, we hadden een groot cultureel probleem. De dood was voor de mensen onbespreekbaar. Dat dachten we althans. Met behulp van veel subsidie startten we het John Hunterproject: Met behulp van veel subsidie startten we het John Hunterproject: 'Respect voor de keuzes die patiënten maken'. Honderden mensen werden getraind om op de afdelingen te praten met mensen over het feit dat ze zouden sterven en wat hun voorkeur was onder die omstandigheden. De families en de patiënten waren er enthousiast over. 98% van de mensen vond dat dit normaal zou moeten zijn. 98% van de mensen vond dat dit normaal zou moeten zijn. Zo zou de gang van zaken moeten zijn. Toen ze hun wensen uitten, kwamen ze zogezegd allemaal uit. We konden die wensen voor hen vervullen. Maar toen de subsidiepot leeg was en we 6 maanden later terugkwamen, was iedereen er weer mee opgehouden. Niemand had meer dit soort gesprekken. Dat was behoorlijk teleurstellend voor ons. We dachten werkelijk iets in gang te hebben gezet. Het culturele probleem had zich weer ingenesteld.

Dit is dus mijn voorstel: we moeten niet zonder meer de snelweg naar intensive care nemen, zonder goed te bedenken of we daar wel allemaal terecht willen komen. zonder goed te bedenken of we daar wel allemaal terecht willen komen. Vooral wanneer we ouder en brozer worden en i.c. ons steeds minder te bieden heeft. Vooral wanneer we ouder en brozer worden en i.c. ons steeds minder te bieden heeft. Er moet ergens een zijweggetje zijn voor mensen die deze weg niet op willen. Ik heb 2 gedachtes over wat we er aan kunnen doen. De ene is klein en de andere is groot.

Dit is de kleine gedachte: we kunnen het beter aanpakken op de manier die Jason ons heeft laten zien. Waarom hebben we dit soort gesprekken niet met onze eigen ouders? Waarom hebben we dit soort gesprekken niet met onze eigen ouders? En met mensen die dit te wachten staat? Je kunt een paar dingen doen. Ten eerste kun je een simpele vraag stellen. Een vraag die altijd uitkomst biedt: 'Als je zo ziek zou worden dat je niet meer voor jezelf kunt spreken, wie moet er dan namens jou spreken?' Het is heel belangrijk om dat te vragen, want als mensen daar zeggenschap over krijgen, krijg je een geweldig resultaat. Ten tweede kun je vragen: 'Heb je met die persoon gepraat over wat voor jou belangrijk is, zodat we een beter beeld hebben van wat we kunnen doen?' Tot zover de kleine gedachte.

De grote gedachte gaat over politiek. Ik denk dat we in actie moeten komen. Mijn voorstel was om 'Occupy Death' te beginnen. (Gelach) Mijn vrouw zei: 'Ja hoor, sit-ins in het mortuarium. Jaja...tuurlijk.' (Gelach) Dat sloeg dus niet zo aan, maar het hield me erg bezig. Nu ben ik een overjarige hippie, al zou je het nu misschien niet meer zo zeggen. 2 van mijn kinderen zijn thuis geboren in de jaren 80. De thuisgeboorte was toen zeer populair en wij babyboomers houden de situatie graag zelf in de hand. Als je overal het woord geboorte zou vervangen door 'vrede, liefde, natuurlijke dood', lijkt me dat een goede optie. We moeten de politiek erbij halen en de medicalisering van dit proces, waarnaar het op weg is, een halt toeroepen.

Dat lijkt een pleidooi voor euthanasie, maar ik wil absoluut glashelder hebben, dat ik een hekel heb aan euthanasie. Het is een bijzaak. Ik denk niet dat euthanasie ertoe doet. Kijk bijvoorbeeld eens naar Oregon, Kijk bijvoorbeeld eens naar Oregon, waar je onder begeleiding van een arts suïcide kunt plegen met behulp van een overdosis. Maar ½ procent van de mensen doet dat. Ik ben meer geïnteresseerd in de 99,5 % mensen die dat nìet willen. De meeste mensen willen niet dood, maar ze willen wel wat zeggenschap over hun stervensproces. Ik ben dus tegen euthanasie, maar we moeten mensen er wel wat controle voor teruggeven. Dan heeft euthanasie geen voedingsbodem meer. We moeten kijken of we de vraag naar euthanasie kunnen stoppen. We moeten kijken of we de vraag naar euthanasie kunnen stoppen. Niet ons hoofd breken over het legaal of illegaal maken,

Dit is een uitspraak van Dame Cicely Saunders, die ik in mijn studententijd ontmoette. Zij stond aan de wieg van de hospicebeweging. Ze zei: 'Je doet ertoe omdat je er bent en je doet ertoe tot het laatste moment van je leven.' Ik geloof er heilig in dat we die boodschap moeten uitdragen. Dank jullie wel. (Applaus)