Πήτερ Σωλ
964,728 views • 13:19

Η αλήθεια είναι πως το ξανασκεφτόμουν, αν μπορούσα να μιλήσω γι'αυτό

σ'ενα τόσο ζωντανό κοινό όπως εσείς. Μετά θυμήθηκα ένα ρητό από την Γκλόρια Στάινεμ, που λέει, «Η αλήθεια θα σε ελευθερώσει, αλλά πρώτα θα σε τσαντίσει». (Γέλια) Οπότε... ( Γέλια) Οπότε έχοντας αυτό υπ' όψιν, θα ξεκινήσω να προσπαθήσω να κάνω αυτά τα πράγματα εδώ, και να μιλήσω για τον θάνατο στον 21ο αιώνα.

Τώρα, το πρώτο πράγμα που θα σας τσαντίσει, αναμφισβήτητα, είναι ότι όλοι μας θα πεθάνουμε στον 21ο αιώνα. Δεν θα υπάρξουν εξαιρέσεις σ' αυτό. Υπάρχει ένας στους οχτώ από εσάς που νομίζει ότι είναι αθάνατος, στις έρευνες, αλλά, (Γέλια) δυστυχώς, αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Ενώ κάνω αυτήν την ομιλία, μέσα στα επόμενα 10 λεπτά, εκατό εκατομμύρια από τα κύτταρα μου θα πεθάνουν, και κατά τη διάρκεια της ημέρας, 2000 από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα θα πεθάνουν και δε θα γυρίσουν, οπότε θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι η διαδικασία θανάτου ξεκινάει αρκετά νωρίς.

Τέλος πάντων, το δεύτερο πράγμα που θέλω να πω για τον θάνατο στον 21ο αιώνα, εκτός του ότι θα συμβεί σε όλους, διαμορφώνεται λίγο άσχημα για τους περισσότερούς μας, εκτός αν κάνουμε κάτι για να προσπαθήσουμε να ανακτήσουμε αυτή τη διαδικασία από την αμείλικτη τροχιά που έχει πάρει. Ορίστε λοιπόν, αυτή είναι η αλήθεια. Χωρίς αμφιβολία, θα σας τσαντίσει, και για να δούμε τώρα αν μπορούμε να σας ελευθερώσουμε. Δεν υπόσχομαι τίποτα. Λοιπόν, όπως ακούσατε στην εισαγωγή, δουλεύω στην εντατική, και νομίζω έχω ζήσει στην ακμή της εντατικής. Ήταν τρομερή διαδρομή, φίλε. Ήταν φανταστικό. Έχουμε μηχανές που κάνουν πινγκ. Είναι πολλές εκεί πάνω. Και έχουμε μαγική τεχνολογία που νομίζω έχει κάνει καλά τη δουλειά της και στην πάροδο του χρόνου που έχω δουλέψει στην εντατική, η θνησιμότητα για τους άντρες στην Αυστραλία έχει πέσει στο μισό, και η εντατική είχε κάποια σχέση μ'αυτό. Σίγουρα, μεγάλο μέρος της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμε έπαιξε ρόλο σ'αυτό. Οπότε είχαμε τρομερή επιτυχία, και παγιδευτήκαμε λίγο στην επιτυχία μας, και αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε εκφράσεις όπως «σώζουμε ζωές». Πραγματικά ζητώ συγγνώμη από όλους γι' αυτό, διότι προφανώς, δεν το κάνουμε. Αυτό που κάνουμε είναι να παρατείνουμε τις ζωές των ανθρώπων, και να αναβάλλουμε το θάνατο, και να ανακατευθύνουμε το θάνατο, αλλά δε μπορούμε, αυστηρά μιλώντας, να σώζουμε ζωές σε μόνιμη βάση. Και αυτό που έγινε πραγματικά με την πάροδο του χρόνου που δουλεύω στην εντατική είναι ότι οι άνθρωποι των οποίων τις ζωές σώσαμε τότε τη δεκαετία του 70, του 80, και του 90, τώρα θα πεθάνουν στον 21ο αιώνα από αρρώστιες για τις οποίες πλέον δεν έχουμε απαντήσεις όπως είχαμε τότε. Οπότε αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι υπάρχει μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο που πεθαίνουν οι άνθρωποι, και οι περισσότερες αιτίες θανάτου τώρα δεν είναι τόσο υπαγόμενες όσο ήταν παλιά σ'αυτά που μπορούμε να κάνουμε όταν έκανα αυτή τη δουλειά τη δεκαετία του 80 και του 90. Οπότε παρασυρθήκαμε λίγο μ'αυτό, και δεν ήμασταν πολύ ειλικρινείς με σας σχετικά με το τι συμβαίνει πραγματικά τώρα, και είναι καιρός να το κάνουμε. Το κατάλαβα αυτό στα τέλη της δεκαετίας του 90 όταν γνώρισα έναν τύπο. Αυτός ο τύπος λέγεται Τζιμ, Τζιμ Σμιθ, και έμοιαζε έτσι. Με καλέσανε κάτω στην πτέρυγα για να τον δω. Το μικρό χέρι είναι το δικό του. Με καλέσε κάτω στην πτέρυγα για να τον δω ένας πνευμονολόγος. Είπε: «Κοίτα, είναι ένας εδώ κάτω. έχει πνευμονία, και μοιάζει να χρειάζεται εντατική θεραπεία. Η κόρη του είναι εδώ και θέλει να γίνει ότι είναι δυνατό.» Που είναι γνωστή φράση για μας. Οπότε κατεβαίνω στην πτέρυγα να δω τον Τζιμ, και το δέρμα του είναι διάφανο, έτσι. Βλέπεις τα κόκαλα του μέσα από το δέρμα. Είναι πολύ, πολύ λεπτός, και είναι, όντως, πολύ άρρωστος από πνευμονία, και παραείναι άρρωστος για να μου μιλήσει, οπότε μιλάω στην κόρη του Καθλήν, και της λέω, «Μιλήσατε ποτέ εσύ και ο Τζιμ για το τι θα θέλατε να γίνει αν κατέληγε έτσι;» Και με κοίταξε και είπε, «Όχι βέβαια!» Σκέφτηκα «Εντάξει. Κινήσου αργά». Ξεκίνησα να της μιλάω, και μετά από λίγο, μου είπε, «Ξέρεις, πάντα νομίζαμε ότι θα υπήρχε χρόνος». Ο Τζιμ ήταν 94. (Γέλια) Και συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν γινόταν εδώ. Δεν υπήρχε ο διάλογος που φανταζόμουν οτι συνέβαινε. Οπότε μια ομάδα ξεκινήσαμε να κάνουμε έρευνες, και κοιτάξαμε 4500 άτομα σε γηροκομεία στο Νιούκαστλ, στην περιοχή του Νιούκαστλ, και ανακαλύψαμε ότι μόνο ένας στους εκατό είχε σχέδιο για το τι να κάνει όταν η καρδία του σταματήσει να χτυπάει. Ένας στους εκατό. Και μόνο ένας στους 500 είχε σχέδιο για το τι θα κάνει αν αρρωστήσει σοβαρά. Και συνειδητοποίησα, φυσικά, αυτός ο διάλογος σίγουρα δεν συμβαίνει δημόσια σε μεγάλο βαθμό. Τώρα. εγώ δουλεύω στην άμεση φροντίδα. Αυτό είναι το Νοσοκομείο Τζον Χάντερ. Και σκέφτηκα, σίγουρα μπορούμε καλύτερα απ' αυτό. Οπότε μια συνάδελφός μου νοσοκόμα, ονόματι Λίσα Σο και εγώ, κοιτάξαμε εκατοντάδες σημειώσεις στο τμήμα ιατρικών φακέλων ψάχνοντας αν υπήρχε οποιοδήποτε ίχνος ότι οποιοσδήποτε είχε κάνει κάποια συζήτηση για το τι θα γίνει αν η θεραπεία που λάμβανε ήταν ανεπιτυχής, σε σημείο που θα πέθαινε. Και δεν βρήκαμε ούτε μια καταγραφή για προτιμήσεις σχετικά με σκοπούς, θεραπείες ή αποτελέσματα από τις σημειώσεις που να ξεκίνησε ο γιατρός ή ο ασθενής. Οπότε αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι είχαμε πρόβλημα, και το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό εξαιτίας αυτού: Αυτό που ξέρουμε είναι προφανώς ότι όλοι θα πεθάνουμε, αλλά το πώς θα πεθάνουμε είναι στην πραγματικότητα πολύ σημαντικό, προφανώς όχι μόνο για μας, αλλά και για το αντίκτυπο στις ζωές όλων των ανθρώπων που συνεχίζουν να ζουν μετά. Το πώς πεθαίνουμε ζει μέσα στο μυαλό όλων όσων ζουν μετά από μας, και το στρες που δημιουργεί ο θάνατος στις οικογένειες είναι τεράστιο, και στην πραγματικότητα, νιώθεις επτά φορές περισσότερο στρες πεθαίνοντας στην εντατική παρά όταν πεθαίνεις σχεδόν οπουδήποτε αλλού, οπότε το να πεθάνεις στην εντατική δεν είναι η καλύτερή σου επιλογή αν έχεις επιλογή. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, φυσικά, όλα αυτά προχωράνε γρήγορα προς το γεγονός ότι πολλοί από εσάς, περίπου ένας στους 10 σ'αυτό το σημείο, θα πεθάνει στην εντατική. Στις Η.Π.Α., είναι ένας στους πέντε. Στο Μαϊάμι, τρεις στους πέντε πεθαίνουν στην εντατική. Οπότε αυτή είναι η δυναμική που έχουμε αυτή τη στιγμή. Ο λόγος που όλα συμβαίνουν είναι εξαιτίας αυτού και πρέπει να σας εξηγήσω περί τίνος πρόκειται. Αυτοί είναι οι τέσσερις τρόποι να πεθάνεις. Οπότε ένας απ'αυτους θα συμβεί σε όλους μας. Αυτοί για τους οποίους μπορεί να γνωρίζετε τα περισσότερα είναι αυτοί οι οποίοι γίνονται σταδιακά ιστορικά πιο ενδιαφέροντες: Ο ξαφνικός θάνατος. Είναι αρκετά πιθανό για ένα κοινό αυτού του μεγέθους ότι δε θα συμβεί σε κανέναν εδώ. Ο ξαφνικός θάνατος έχει γίνει πολύ σπάνιος. Ο θάνατος της Μικρής Νελ και της Κορντίλια και όλα αυτά απλά δεν συμβαίνουν πια. Η διαδικασία θανάτου αυτών με ανίατες αρρώστιες που μόλις είδαμε συμβαίνει σε νέους ανθρώπους. Αν φτάσεις τα 80, είναι απίθανο να σου συμβεί. Μόνο ένας στους 10 ανθρώπους άνω των 80 θα πεθάνουν από καρκίνο. Αυτά είναι η μεγάλη βιομηχανία ανάπτυξης. Αυτό από το οποίο πεθαίνεις είναι αυξανόμενη ανεπάρκεια οργάνων, με τα αναπνευστικά, καρδιακά, νεφρικά, όργανα σου να σταματάνε. Το καθένα απ'αυτά θα ήταν εισαγωγή σε άμεσης φροντίδας νοσοκομείο, στο τέλος του οποίου, ή σε κάποιο σημείο όπου κάποιος λέει, φτάνει, και σταματάμε. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία ανάπτυξης απ'όλα, και τουλάχιστον 6 στα 10 άτομα σ'αυτό το δωμάτιο θα πεθάνουν μ'αυτόν τον τρόπο, ο οποίος είναι η συρρίκνωση ικανότητας με αυξανόμενη αδυναμία, και η αδυναμία είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της γήρανσης, και η αυξανόμενη αδυναμία είναι στην πραγματικότητα το κύριο πράγμα από το οποίο πεθαίνουν οι άνθρωποι πλέον, και τα τελευταία χρόνια, ή τουλάχιστον η τελευταία χρονιά της ζωής σου περνιούνται με πολύ αναπηρία, δυστυχώς. Διασκεδάζετε μέχρι τώρα; (Γέλια) (Γέλια) Συγνώμη, νιώθω σαν, νιώθω σαν μια Κασσάνδρα εδώ τώρα. (Γέλια) Τι μπορώ να πω που να είναι θετικό; Θετικό είναι ότι αυτό συμβαίνει σε πολύ μεγάλες ηλικίες πλέον. Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε μέχρι αυτό το σημείο. Ξέρετε, ιστορικά, δεν το κάναμε αυτό. Αυτό είναι που σου συμβαίνει όταν ζεις και φτάνεις σε μεγάλη ηλικία, και δυστυχώς, αυξανόμενη μακροβιότητα σημαίνει περισσότερα γηρατειά, όχι περισσότερη νιότη. Συγνώμη που το λέω αυτό. (Γέλια) Αυτό που κάναμε, τέλος πάντων, αυτό που κάναμε, δεν το δεχτήκαμε αυτό έτσι απλά στο Νοσοκομείο Τζον Χάντερ και οπουδήποτε αλλού. Ξεκινήσαμε μια ολόκληρη σειρά από σχέδια για να προσπαθήσουμε να δούμε αν μπορούσαμε, στην πραγματικότητα, να συμπεριλάβουμε τους ανθρώπους πολύ περισσότερο στα πράγματα που τους συμβαίνουν. Συνειδητοποιήσαμε, βέβαια, ότι έχουμε να κάνουμε με πολιτισμικά θέματα, και αυτό είναι, τον λατρεύω αυτόν τον πίνακα του Κλιμτ, γιατί όσο περισσότερο τον κοιτάς, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις το όλο θέμα που συμβαίνει εδώ πέρα, το οποίο είναι καθαρά ο διαχωρισμός του θανάτου από τους ζωντανούς, και ο φόβος — Δηλαδή, αν κοιτάξεις καλά, είναι μια γυναίκα εκεί που έχει τα μάτια της ανοιχτά. Αυτήν κοιτάει, και αυτήν κυνηγάει. Το βλέπετε αυτό; Μοιάζει τρομοκρατημένη. Είναι τρομερή εικόνα. Τέλος πάντων, είχαμε ένα τεράστιο πολιτισμικό θέμα. Προφανώς, οι άνθρωποι δεν ήθελαν να μιλάμε για το θάνατο, ή τουλάχιστον αυτό νομίζαμε. Οπότε με πολλή χρηματοδότηση από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και την τοπική Υπηρεσία Υγείας, παρουσιάσαμε κάτι στο Νοσοκομείο Τζον Χάντερ που λέγεται Σεβασμός στις Αποφάσεις Ασθενών. Εκπαιδεύσαμε εκατοντάδες ανθρώπους να πηγαίνουν στις πτέρυγες και να μιλάνε στους ανθρώπους για το γεγονός ότι θα πεθάνουν, και τι θα προτιμούσαν υπό αυτές τις συνθήκες. Το λατρέψανε. Οι οικογένεις και οι ασθενείς, το λατρέψανε. Ενενήντα-οχτώ τις εκατό των ανθρώπων πραγματικά νόμιζαν ότι αυτό θα έπρεπε να είναι συνιθισμένη πράξη, και έτσι θα έπρεπε να λειτουργούν τα πράγματα. Και όταν εξέφραζαν επιθυμίες, όλες αυτές οι επιθυμίες πραγματοποιούνταν. Μπορούσαμε να το κάνουμε να συμβεί γι'αυτούς. Όταν όμως τελείωσε η χρηματοδότηση, επιστρέψαμε να ρίξουμε μια ματιά μετά από έξι μήνες, και είχαν σταματήσει όλοι ξανά, και κανένας δεν τις έκανε αυτές τις συζητήσεις πια. Οπότε ήταν λίγο οδυνηρό για μας, γιατί νομίζαμε ότι θα γινόταν συνήθεια. Το πολιτισμικό θέμα είχε έρθει πάλι σε πρώτη θέση. Οπότε ορίστε η ιδεα: Νομίζω πως είναι σημαντικό να μην μπούμε απλά σ'αυτήν την λεωφόρο προς την Εντατική χωρίς να σκεφτούμε πολύ για τον αν θέλουμε όλοι να καταλήξουμε εκεί ή όχι, ειδικά όσο μεγαλώνουμε και γινόμαστε όλο και πιό αδύναμοι και η Εντατική έχει όλο και λιγότερα να μας προσφέρει. Πρέπει να υπάρχει ένας μικρός χωματόδρομος για τους ανθρώπους που δε θέλουν ν'ακολουθήσουν τέτοια πορεία. Και έχω μια μικρή ιδέα, και μια μεγάλη ιδέα για το τι θα μπορούσε να γίνει. Και αυτή είναι η μικρή ιδέα. Η ιδέα είναι ότι όλοι μας, ας ασχοληθούμε περισσότερο μ'αυτό με τον τροπο που έδειξε ο Τζέισον. Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τέτοιου είδους συζητήσεις με τους δικούς μας ηλικιωμένους και τους ανθρώπους που μπορεί να πλησιάζουν την κατάσταση? Υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε. Το ένα απ'αυτά είναι ότι μπορείτε απλά να κάνετε την εξής απλή ερώτηση. Αυτή η ερώτηση ποτέ δεν αποτυγχάνει. «Στην περίπτωση που αρρωστήσεις τόσο που δε μπορείς να μιλήσεις για τον εαυτό σου, ποιος θα ήθελες να μιλήσει για σένα;» Αυτή είναι μια πολύ σημαντική ερώτηση που κάνεις, γιατί το να δίνεις τον έλεγχο στους ανθρώπους για το ποιός θα είναι αυτός παράγει ένα φανταστικό αποτέλεσμα. Το δεύτερο πράγμα που μπορείς να πεις είναι, «Έχεις μιλήσει μ'αυτό το άτομο για τα πράγματα που είναι σημαντικά για σένα έτσι ώστε να έχουμε μια καλύτερη ιδέα του τι μπορούμε να κάνουμε;» Οπότε αυτή είναι η μικρή ιδέα. Η μεγάλη ιδέα, νομίζω, είναι πιο πολιτική. Νομίζω πρέπει να το ξεκινήσουμε αυτό. Πρότεινα να κάνουμε το Καταλαμβάνουμε τον Θάνατο. (Γέλια) Η γυναίκα μου είπε, «Ναι καλά, κατάληψη στο νεκροτομείο. Ναι, ναι. Σίγουρα.» (Γέλια) Οπότε δεν έγινε τίποτα, αλλά μου είχε κολλήσει. Τώρα είμαι γηράσκων χίπης. Δεν ξέρω, δε νομίζω ότι έχω την εμφάνιση πλέον, αλλά Είχα, δύο απ'τα παιδία μου γεννήθηκαν σπίτι το '80 όταν ο τοκετός στο σπίτι ήταν μεγάλο θέμα και εμείς της μεταπολεμικής γενιάς έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε τα ηνία, οπότε αν αντικαταστήσεις όλες τις λέξεις περί τοκετού, Εμένα μ'αρεσει το «Ειρήνη, Αγάπη και Φυσικός Θάνατος» ως επιλογή. Νομίζω ότι πρέπει να γίνουμε πιο πολιτικοί στο θέμα και να ξεκινήσουμε να ανακτήσουμε τη διαδικασία από το ιατρική κατεύθυνση που έχει πάρει. Τώρα, ακούστε, αυτό ακούγεται σαν να προτείνω ευθανασία. Θέλω να είμαι απόλυτα ξεκάθαρος με όλους σας, μισώ την ευθανασία. Νομίζω πως είναι τσίρκο. Δε νομίζω πως έχει αξία η ευθανασία. Πραγματικά νομίζω πως, σε μέρη όπως το Όρεγκον, όπου μπορείς να αυτοκτονήσεις με ιατρική βοήθεια, παίρνεις μια θανατηφόρα δόση από κάτι, μόνο 0,5 τις εκατό των ανθρώπων το κάνουν ποτέ αυτό. Με ενδιαφέρει περισσότερο τι συμβαίνει στο υπόλοιπο 99,5 τις εκατό των ανθρώπων που δε θέλουν να το κάνουν αυτό. Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι δε θέλουν να ειναι νεκροί, αλλά νομίζω πως οι περισσότεροι θέλουν να έχουν κάποιον έλεχγο για το πώς προχωράει η διαδικασία θανάτου. Οπότε είμαι αντίπαλος της ευθανασίας, αλλά νομίζω πρέπει να δώσουμε πίσω λίγο έλεγχο στους ανθρώπους. Στερεί το οξυγόνο από την ευθανασία. Νομίζω πρέπει να κοιτάξουμε πώς να σταματήσουμε τη θέληση για ευθανασία, όχι για το πώς θα τη θέσουμε εκτός ή εντός νόμου ή να ανησυχούμε γενικά γι'αυτο. Το παρακάτω το είχε πει η Dame Σίσελι Σόντερς, την οποία την είχα γνωρίσει όταν ήμουν φοιτητής ιατρικής. Αυτή ίδρυσε το κίνημα κέντρων περίθαλψης. Και είπε, «Έχεις σημασία επειδή υπάρχεις, και έχεις σημασία μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής σου.» Και πιστεύω πραγματικά πως αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να μεταφέρουμε. Ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)