Drew Dudley
3,647,926 views • 6:14

Dua ta nis duke ju bërë të gjithëve një pyetje: Sa prej jush ndjehen plotësisht rehat duke quajtur veten lider? E kam bërë këtë pyetje në të gjithë vendin, kudo që pyeta për këtë, nuk ka rëndësi se ku, ishte një pjesë e madhe e audiencës që nuk e ngrinte dorën. Dhe kam kuptuar se ne e kemi shndërruar lidershipin në diçka më të madhe se ne; diçka përtej nesh. Ne e kemi bërë atë për të ndryshuar botën. E kemi marrë titullin e ‘liderit’ dhe trajtuar si diçka që do ta meritonim një ditë. Por për tia dhënë vetes tonë atë tani tregon nivel arrogance ose mendjemadhësie me të cilën ne nuk ndihemi rehat. Shqetësohem ndonjëherë që ne harxhojmë aq shumë kohë duke festuar gjëra që arrihen me vështirësi, saqë e kemi bindur veten që ato janë të vetmet gjëra që ia vlejnë. Ne kemi filluar të nënvlerësojmë gjërat që mund të bëjmë çdo ditë. Ne kemi momente ku realisht jemi një lider dhe nuk e vlerësojmë veten për këtë ose të ndihemi mirë për këtë. Kam qenë shumë me fat 10 vitet e fundit të punoj me njerëz të mrekullueshëm që më kanë ndihmuar ta rikonceptoj lidershipin në një mënyrë që më ka bërë mua më të lumtur. Në kaq pak kohë sa kam sot, do doja të ndaja me ju një histori që me siguri është me shumë përgjegjëse për këtë rikonceptim të lidershipit.

Shkova në një shkollë të vogël Universiteti Mount Allison në Sackville, New Brunswick. Në ditën time të fundit atje, një vajzë erdhi tek unë dhe më tha “Më kujtohet hera e parë që ju takova.” Ajo më tregoi një histori se çfarë kishtë ndodhur 4 vite më parë. Ajo tha, “Një ditë para se të filloja universitetin, isha në dhomën e hotelit me prindërit e mi dhe isha shumë e frikësuar dhe e bindur që nuk mund ta bëja këtë. që nuk isha gati për në universitet saqë shpërtheva në lot. Mami e babi janë fantastike. Më thanë, “E dimë që ke frikë, por le të shkojmë njëherë nesër, në ditën e parë dhe nëse në ndonjë moment ndjen sikur nuk mund ta bësh, na thuaj dhe do të shkojmë në shtëpi. Ne të duam ty sidoqoftë.”

“Kështu u nisëm ditën tjetër." Vajta të regjistrohem. Pashë përreth dhe thjesht e dija që nuk mund ta bëja këtë; nuk isha gati. E dija që duhet të hiqja dorë. E mora këtë vendim dhe sapo e bëra këtë një ndjenjë e pabesueshme paqeje më përshkoi. U ktheva tek prinderit për t’i thënë që duhet të shkonim në shtëpi, dhe në atë moment ju dolët nga ndërtesa e unionit të studentëve me kapelen më qesharake që kisha parë ndonjëherë në jetën time."

(Të qeshura)

“Ishte mbresëlënëse. Ju kishit një simbol të madh që promovonte "Shinerama,” e cila është Studentët që Luftojnë Fibrozën Cistike, një bamirësi me të cilën kam punuar për vite — “Ju kishit një shportë plot lëpirëse. Ju po i shpërndanit lëpirëse njerëzve në rradhë dhe po i flisnit për Shirenama. Dhe papritur, mu afrove mua dhe thjesht ndalove. Dhe mi ngule sytë. Ishte e sikletshme.”

(Të qeshura)

Kjo vajzë e di se për çfarë po flas.

(Të qeshura)

“Pastaj ju patë tek djali pranë meje, buzëqeshet, shkuat tek shporta, nxorrët nje lëpirëse, ia dhatë atij dhe i thatë, “Ti duhet t’i japësh një lëpirëse gruas së bukur pranë teje.” Ajo tha, “Kurrë nuk kam parë dikë të turpërohet kaq shpejt në jetën time. Ai u skuq dhe nuk mundej as të më shikonte. Ai thjesht i mbajti lëpirëset kështu.”

(Të qeshura)

“U ndjeva aq keq për këtë person sa e mora lëpirësen. Sa e bëra këtë, ju morët këtë çehre të ashpër të pabesueshme, patë nga prindërit dhe thatë, “Shikojeni këtë! Shikojeni këtë! Dita e parë larg shtëpisë, dhe që tashmë po pranon lëpirëse nga një i huaj?!"

(Të qeshura)

“Të gjithë u surprizuan. Pesë metra nga çdo drejtim, të gjithë filluan të qeshnin me të madhe. E di që nuk është e këndshme dhe nuk e di pse po jua tregoj këtë, por në atë moment kur të gjithë qeshnin e kuptova që nuk duhet të hiqja dorë. E kuptova që isha aty ku duhet të isha; që isha në shtëpi. Dhe nuk ju kam folur asnjëherë në këto katër vjet që nga ajo ditë. Por dëgjova se po largoheni dhe duhet të vija dhe t'jua tregoja që keni qënë jashtëzakonisht i rëndësishëm në jetën time. Do më mungoni. Paçi fat.”

Ajo largohet dhe unë shtanga. Ajo u largua 6 hapa, u kthye, qeshi dhe vazhdoi, “Mbase duhet ta dish këtë gjithashtu: Jam e lidhur me atë djalë, edhe katër vjet më vonë.”

(Të qeshura)

Një vit e gjysëm pasi u shpërngula në Toronto, mora një ftesë për në dasmën e tyre.

(Të qeshura)

Këtu është marifeti: Unë nuk e mbaj mend këtë. Nuk kisha kujtime të atij momenti. E kam kërkuar në memorien time se është qesharake e duhet të kujtoj ta kem bërë këtë dhe nuk më kujtohet. Kjo ishte si të më hapeshin sytë, moment reflektimi për mua, të mendoj se mbase impakti më i madh në jetën e dikujt, ishte një moment ku një grua kishte takuar katër vjet më parë një të panjohur, e thotë “Ju keni qenë një person i rëndësishëm në jetën time,” ishte një moment që unë as që e mbaja mend.

Sa nga ju kanë një moment të veçantë, një moment ku dikush ju thotë ose bëni diçka ku ndjetë se jua ka bërë jetën krejtësisht më të mirë? Sa nga ju i kanë thënë atij personi që e kanë bërë këtë? E shikoni, pse jo? Ne festojmë ditëlindje, ku gjithçka që duhet të bësh është të mos vdesësh për 365 ditë –

(Të qeshura)

Ende ne i lemë njerzit që na e kanë bërë jetën më të mirë të vërdallisen pa e ditur këtë. Gjithsecili prej jush ka qenë katalizator për një moment special. E keni bërë jetën e dikujt më të mirë nga diçka qe keni thënë ose bërë. Nëse mendoni që nuk e keni bërë, mendoni për të gjithë ato duart që nuk u ngritën kur unë bëra pyetjen. Ju jeni thjesht një prej tyre që nuk u është thënë.

Eshtë e frikshme të mendojmë veten aq të fuqishme, e frikshme të mendosh se mund të kemi aq rëndësi në jetën e të tjerëve. Për aq kohe sa e konsiderojmë lidershipin si diçka më e madhe se ne, për sa kohë sa mbajmë lidershipin përtej nesh dhe e bëjnë atë për të ndryshuar botën, ne i japim vetes një justifikim që të mos e presim atë çdo ditë, nga vetja jonë dhe nga njëri tjetri.

Marianne Williamson tha “ Frika jonë më e madhe nuk është se ne jemi jokompetent. Eshtë fakti i të qenurit të fuqishëm përtej limitit. Eshtë drita jonë dhe jo errësira ajo që na frikëson ne." Thirrja ime për veprim sot është që duhet të përballojmë frikën tonë se sa shumë të fuqishëm mund të jemi ne në jetën e njëri tjetrit. Kemi nevojë ta përballojmë që ta tejkalojmë dhe vëllezërit e motrat tona të vogla, një ditë fëmijët tanë ose fëmijët tanë tani – mund të shohin dhe vlerësojnë impaktin që kemi në jetën e njëri tjetrit, më shumë se paraja, fuqia, titujt dhe influenca. Ne duhet ta ripërkufizojmë lidershipin si momentet tona të veçanta sa prej tyre ne krijojmë, sa shumë i pranojmë, sa prej tyre ia shpërblejmë dhe sa prej tyre i falenderojmë. Sepse e kemi lidhur lidershipin me ndryshimin e botës, nuk ka botë. Ka vetëm 6 miliardë interpretime të saj.

Dhe nëse ndryshon mënyrën se si dikush e kupton atë atë për të cilën ata janë të aftë, të kuptuarit se sa shumë njerëzit kujdesen për ta, të kuptuarit se sa mjet ndryshimi të fuqishëm, mund të jenë në këtë botë, ju keni ndryshuar gjithçka.

Nëse mund ta kuptojmë lidershipin në këtë mënyrë, mendoj se nëse mund ta ripërkufizonim lidershipin në këtë mënyrë mendoj se do të ndryshonte gjithçka. Kjo është një ide e thjeshtë por nuk mendoj se është e vogël. Dua t’ju falenderoj shumë që më lejuat ta ndaj me ju sot.