Drew Dudley
3,648,113 views • 6:14

Ik wil starten met iedereen een vraag te stellen: wie noemt zich met gemak een leider? Ik heb die vraag over het hele land gesteld. Overal waar ik ze stel, is er altijd een groot deel van het publiek dat zijn hand niet opsteekt. Dat zegt me dat we leiderschap tot iets gemaakt hebben dat groter is dan onszelf. Iets dat ons overstijgt. Iets over 'de wereld veranderen'. De titel 'leider' behandelen we als iets dat we op een dag zullen verdienen. Als we ons vandaag die titel geven, getuigt dat van arrogantie en haantjesgedrag wat ons ongemakkelijk maakt. Het baart me zorgen dat we zoveel tijd besteden aan het bejubelen van grootse dingen die bijna niemand kan, dat we onszelf hebben wijsgemaakt dat dat de enige dingen zijn die onze lof waard zijn, dat we dingen devalueren die we elke dag doen, dat er momenten zijn waarop we echt een leider zijn en waar we onszelf geen krediet voor gunnen, dat we onszelf de voldoening niet gunnen. Ik heb het geluk gehad om de laatste 10 jaar met fantastische mensen te werken waardoor ik leiderschap kon herdefiniëren op een manier waar ik gelukkiger van werd. In mijn korte tijd wil ik met jullie het ene verhaal delen dat daar het meest toe bijdroeg.

Ik ging naar een kleine school, Mount Allison University in Sackville, New Brunswick. Op mijn laatste dag daar kwam een meisje op me af: "Ik herinner me onze eerste ontmoeting." Ze vertelde me iets dat vier jaar eerder was gebeurd. "Op de dag voor ik aan de universiteit begon, zat ik op hotel met mama en papa. Ik was doodsbang en zo overtuigd dat ik het niet kon, en niet klaar was voor de universiteit, dat ik in tranen uitbarstte. Mijn ouders waren geweldig. Ze zeiden: 'We weten dat je bang bent, maar laten we gewoon gaan, morgen. Laten we gaan op dag één, en als je het gevoel hebt dat je het niet kan, zeg het dan gewoon, dan gaan we naar huis. We houden in elk geval van je.'

Dus de volgende dag stond ik in de rij voor de inschrijving. Ik keek rond en ik wist dat ik het niet kon. Ik was niet klaar. Ik moest stoppen. Ik nam die beslissing, en onmiddellijk kwam een ongelooflijk gevoel van rust over mij. Ik keerde me naar mama en papa om te zeggen dat we naar huis moesten gaan, en net toen kwam jij uit het Studentenverenigingslokaal, met de meest dwaze hoed op die ik ooit had gezien. (Gelach) Het was ongelooflijk. Je droeg een groot bord om Shinerama te promoten, 'Studenten tegen taaislijmziekte', — een goed doel waar ik jarenlang voor werkte — en je had een emmer vol lolly's. Je liep rond en deelde lolly's uit aan mensen in de rij, en je praatte over Shinerama. Toen je bij mij aankwam, stopte je en staarde. Het was eng. (Gelach) — Dat meisje hier weet precies waar ik het over heb. (Gelach) — Toen keek je naar de jongen naast me, je lachte, greep in je emmer en haalde een lolly boven. Je gaf die aan hem en zei: 'Jij moet een lolly geven aan de mooie vrouw naast jou.' Ik heb nooit iemand sneller in verlegenheid zien raken. Hij werd knalrood en durfde me niet eens aankijken. Hij reikte me de lolly ongeveer zo aan. (Gelach) Ik voelde me zo slecht voor die jongen dat ik de lolly aannam. Zodra ik dat deed, trok jij een ongelooflijk ernstig gezicht, je keek naar mijn ouders en zei: 'Kijk eens aan. Pas een dag weg van huis, en ze neemt al snoep aan van een vreemdeling ?!' (Gelach) Iedereen lag dubbel. Tien meter in de omtrek begon iedereen te brullen. Ik weet dat dit klef is, en ik weet niet waarom ik het je vertel, maar op dat moment, toen iedereen lachte, wist ik dat ik niet mocht opgeven. Ik wist dat ik mijn plek gevonden had, dat ik thuis was. Ik heb je de afgelopen 4 jaar niet gesproken, maar ik hoorde dat je wegging, en ik moest je komen zeggen dat je een heel belangrijke persoon bent in mijn leven. Ik zal je missen. Het beste."

Ze loopt weg. Ik ben verbijsterd. Ze is ongeveer twee meter ver als ze zich omdraait, glimlacht en zegt: "Nog iets dat je moet weten. Die jongen is na vier jaar nog steeds mijn vriendje." (Gelach)

Anderhalf jaar nadat ik naar Toronto was verhuisd, werd ik uitgenodigd voor hun bruiloft.

Maar nu komt het heikele punt. Ik herinner het me niet. Ik herinner mij dat moment niet. Ik heb mijn hele geheugen afgezocht, want het is grappig, en ik zou het me moeten herinneren, maar dat is niet zo. Dat moment opende me de ogen. De gedachte dat de grootste impact die ik ooit had gehad op iemands leven, en waardoor een vrouw vier jaar later op een onbekende afstapte en zei "Je bent een ongelooflijk belangrijke persoon in mijn leven," een moment was dat ik me zelfs niet herinnerde.

Hoeveel van jullie hebben een lolly-moment gehad, waarbij iemand iets zei of deed dat je leven fundamenteel beter maakte? Hoeveel van jullie hebben die persoon gezegd dat dat zo was? Zie je wel? Waarom niet? We vieren verjaardagen, waarvoor je alleen maar 365 dagen niet hoeft te sterven, — (Gelach) — en we laten mensen die ons leven beter hebben gemaakt, rondlopen zonder het te weten. Ieder van jullie is de katalysator van een lolly-moment geweest. Je hebt iemands leven beter gemaakt door iets wat je zei of deed, en als je denkt dat het niet zo is, denk dan aan de handen die niet de lucht ingingen toen ik die vraag stelde. Je bent gewoon één van de mensen aan wie het niet is gezegd.

Bangelijk idee, dat we zo machtig zijn. dat we zoveel uitmaken voor anderen. Zolang we van leiderschap iets 'groter dan onszelf' maken, iets dat ons overstijgt, iets dat de wereld verandert, geven we onszelf een excuus om het niet elke dag te verwachten, van onszelf en van anderen.

Marianne Williamson zei: "Onze grootste angst is niet dat we ongeschikt zijn, maar dat we al te machtig zijn. Het is ons licht, niet onze duisternis, die ons beangstigt. Mijn oproep tot actie vandaag is dat we dat moeten overwinnen. We moeten onze vrees overwinnen voor de impact die we op elkaars leven kunnen hebben. We moeten hem overwinnen en overstijgen, en onze broertjes en zusjes, en later onze kinderen — onze kinderen vandaag — kunnen waardering krijgen voor de impact die we op elkaars leven hebben, meer dan voor geld, macht, titels en invloed. Onze nieuwe definitie voor leiderschap moet over lolly-momenten gaan, hoeveel we er hebben, hoeveel we er erkennen, hoeveel we er vooruit betalen, en voor hoeveel we dank zeggen. Want leiderschap gaat zogezegd over de wereld veranderen, maar er is geen wereld. Er zijn 6 miljard interpretaties van de wereld, en als je de interpretatie van één persoon verandert, haar interpretatie van wat ze kan, van hoeveel mensen om haar geven, van hoe groot haar kracht tot verandering is, dan heb je het hele ding veranderd. Als we leiderschap zo kunnen begrijpen, het zo kunnen herdefiniëren, dan kunnen we alles veranderen. Het is een simpel idee, maar volgens mij geen kleintje, dank je wel dat ik het met jullie vandaag kon delen.