در اینجا می‌خواهم با کمی صحبت درباره صلاحیتم برای آموزش این موضوع به شما پیشقدم شوم، چون صادقانه می‌گویم که نباید واقعاً نباید به حرف هیچ آدم مسنی که نظری درباره کووید-۱۹ دارد گوش کنید. (خنده) خب من در بهداشت جهانی ۲۰ سالی کار کرده‌ام، و تخصص من در زمینه نظامهای سلامت است و آنچه نظامهای سلامت در هنگام بروز شوکهای وخیم تجربه می‌کنند. من همچنان در در روزنامه‌نگاری بهداشت جهانی کار کرده‌ام. درباره بهداشت جهانی و امنیت زیستی برای روزنامه‌ها و بازارهای وب نوشته‌ام و چند سال پیش کتابی نوشتم درباره تهدیدات عمده بهداشت جهانی که در زمین مواجه‌ایم. حامی و رهبر اقدامات واگیرشناسی بوده‌ام، از ارزیابی مراکز درمان ابولا گرفته تا بررسی سرایت سل در ساختمان‌های بهداشت و انجام آمایش آنفولانزای مرغی. کارشناس ارشد رشته بهداشت بین‌الملل هستم. پزشک نیستم. پرستار نیستم. تخصصم مراقبت از بیمار یا نگهداری از اشخاص نیست. تخصصم نگاه کردن به جمعیت‌ها و نظامهای بهداشت است- آنچه رخ می‌دهد وقتی امراض در سطح بزرگ منتقل می‌شوند. اگر منابع تخصص بهداشت- جهانی را از مقیاس یک تا ده رتبه‌بندی کنیم- ۱ شخصی تصادفی است که در فیس‌بوک غر می‌زند، و ۱۰ سازمان بهداشت جهانی است- باید بگویم که می‌توانید به من ۷ یا ۸ دهید. خب این را در طول سخنرانیم فراموش نکنید، از مسائل ابتدایی شروع می‌کنم چون فکر می‌کنم در این سروصدای رسانه‌ای مربوط به کووید-۱۹ فراموش شده‌اند. خب، کووید-۱۹ یک ویروس کروناست، و ویروسهای کرونا زیرمجموعه‌ای خاص از ویروسها هستند، و آنها ویژگیهای منحصر به فردی به عنوان ویروس دارند. از RNA به جای DNA در مواد ژنتیکی‌شان استفاده می‌کنند، و در سطح ویروس پوششی خوشه‌ای دارند، و از آن خوشه‌ها در حمله به سلولها استفاده می‌کنند. آن خوشه‌ها کرونا در ویروس کرونا هستند کووید-۱۹ به عنوان یک ویروس کرونای نوظهور شناخته می‌شود چون تا دسامبر گذشته تنها درباره شش ویروس کرونا شنیده بودیم. کووید- ۱۹ هفتمی است. برای ما جدید است، تازه صاحب توالی ژنی شده و اسمش را دریافت کرده- برای همین جدید است. اگر سارس را به یاد می‌آورید- سندروم حاد تنفسی شدید- یا مِرس- سندروم تنفسی خاورمیانه، آنها ویروس کرونا بودند، و هر دو سندروم‌های تنفسی نامیده شدند چون کاری است که ویروسهای کرونا می‌کنند. سراغ شش‌ها می‌روند. تهوع ایجاد نمی‌کنند، خون از کاسه چشمانتان بیرون نمی‌زند. باعث خونریزی مغزی نمی‌شوند، سروقت ریه می‌روند. کووید-۱۹ مستثنا نیست. باعث دامنه‌ای از علائم تنفسی می‌شود که از چیزهایی مثل سرفه خشک وتب گرفته تا پیش به سوی ذات‌الریه ویروسی کشنده ادامه می‌یابد. و آن دامنه از علائم یکی از دلایلی است که در واقع ردیابی این همه‌گیری را واقعا دشوار می‌کند. خیلی از مبتلایان به کووید-۱۹، علائم‌شان چنان خفیف و آهسته است که حتی نزد متخصصان مراقبت سلامت نمی‌روند. نامشان در سیستم ثبت نمی‌شود. به‌خصوص که در بچه‌ها کووید- ۱۹ بسیار راحت است، چیزی که واقعا به‌ خاطرش لازم است شکرگزار باشیم. کروناها زئونوز هستند، یعنی از حیوانان به آدمها قابل سرایت هستند. برخی ویروسهای کرونا مثل کووید-۱۹، از انسان به انسان قابل انتقال هستند. انواع انسان به انسان، سریعتر و دورتر منتقل می‌شوند، درست مثل کووید-۱۹. راحت شدن از شر امراض زئونوتیک واقعا دشوار است زیرا اندوختگاه جانوری دارند. مثال آن آنفولانزای ماکیانی است، جایی که می‌توانیم آن را در حیوانات دامی، در بوقلمون و اردک متوقف کنیم، اما هر ساله برمی‌گردد و چون پرندگان وحشی آن را به ما برمی‌گردانند. خیلی راجع به آن نمی‌شنوید چون آنفولانزای ماکیانی از شخص به شخص سرایت نمی‌کند، اما هر ساله در کل دنیا شاهد شیوع آن در بین طیور مزارع هستیم. کووید-۱۹ به احتمال قوی از جانوران به آدمها رسیده، جانوری وحشی از بازار حیوانات ووهان در چین. حال برای بخشهای کمی غیر ابتدایی‌تر. این آخرین واگیری عمده‌ای نیست که خواهیم دید. واگیریها و همه‌گیرهای بیشتری خواهند بود. احتمال نیست، فرض مسلم است. و این نتیجه روشی است که ما به عنوان بشر با زمین خود در تعاملیم. گزینه‌های بشری ما را به موقعیتی سوق می‌دهد که لاجرم شاهد واگیریهای بیشتری باشیم. بخشی از آن درباره تغییر اقلیم است و طریقی که گرمایش زمین دنیا را برای ویروسها و میکروبها به جایی مساعد تبدیل می‌کند. اما متاثر از نحوه هجوم ما به آخرین قلمروهای بکر در زمین نیز است. آنجا که جنگلهای باران‌زای آمازون را به آتش کشیده و شخم می‌زنیم تا زمین ارزان برای مالداری داشته باشیم، وقتی آخرین بوته‌زارهای آفریقایی به مزارع تبدیل می‌شوند، آن موقع کل جانوران وحشی در چین تا حد انقراض شکار می‌شوند، بشر با جمعیت حیات وحش ارتباط مستقیم پیدا می‌کند تا حدی که تا به الان بی‌سابقه بوده، و آن جمعیت‌ها امراض جدیدی دارند: باکتریها، ویروسها- چیزهایی که آمادگی‌شان را نداریم. خفاش‌ها، به خصوص قلق خاصی برای میزبانی بیماری‌ها دارند که آدمها را مبتلا می‌کند. اما آنها تنها حیوانات نیستند. خب تا مادامی‌که به کمتر متروک کردن نواحی دورافتاده ادامه دهیم، باید منتظر واگیریها بمانیم. نمی‌توانیم جلوی واگیریها را با قرنطینه یا محدودیت سفر بگیریم. این اولین تلنگر برای هر کسی است: جلوی پیشروی آدمها را بگیریم، جلوی وقوع این واگیری را بگیریم. اما واقعیت این است که داشتن یک قرنطینه خوب در محل واقعا دشوار است. برپایی محدودیتهای سفر واقعا دشوار است. حتی کشورهایی که سرمایه‌گذاری‌های جدی در بهداشت عمومی انجام داده‌اند مثل ایالات‌متحده و کره‌جنوبی، قادر به اجرای چنین محدودیت‌هایی با این سرعت نیستند تا فوراً بتوانند واگیری را متوقف کنند. به دلایل لجستیکی و پزشکی. اگر به کووید-۱۹ نگاه کنید، همین حالا، به نظر می‌رسد که می‌توانید در دوره‌ای باشید که مبتلا هستید و تا ۲۴ روز هیچ علائمی نشان ندهید. بنابراین مردم با این ویروس راه می‌روند بدون هیچ نشانه‌ای. قرار نیست قرنطینه شوند. هیچکس نمی‌داند که قرنطینه لازم است. قرنطینه و محدودیت‌های سفر واقعا هزینه‌بر است. انسان‌ها موجودات اجتماعی هستند، و وقتی تلاش کنید در جایی نگهشان دارید و از بقیه سوا کنید دست به مقاومت می‌زنند. در واگیری ابولا دیدیم که به محض اعلام قرنطینه در جایی، آدمها سعی به دور زدن آن می‌کردند. افراد مریض، اگر بدانند یک پروتکل قرنطینه سفت وسخت برپاست، شاید سراغ مراقبت بهداشت نرود زیرا از نظام پزشکی می‌ترسند، یا از پس هزینه درمان برنمی‌آیند. و نمی‌خواهند از خانواده و دوستان خود جدا شوند. سیاستمدارها، مقامات دولتی، اگر بدانند که قرنطینه می‌شوند، اگر درباره واگیری‌ها و موارد مبتلا صحبت کنند، شاید اطلاعات واقعی را پنهان کنند از ترس دامن زدن به یک پروتکل قرنطینه. و البته، این نوع دور زدن‌ها و عدم صداقت دقیقا چیزی است که ردیابی شیوع یک مرض را بسیار دشوار می‌کند. ما می‌توانیم در قرنطینه و محدودیتهای‌ سفر بهتر شویم و باید بشویم. اما تنها گزینه ما نیستند، و بهترین گزینه ما در برخورد موقعیت‌های این چنینی نیستند. روش واقعی در دراز مدت برای کاستن جدیت واگیری‌ها ساختن نظام بهداشت جهانی است که از عملکرد اصلی مراقبت سلامت در همه کشورهای جهان حمایت کند تا همه کشورها، حتی فقیرها، قادر باشند به سرعت امراض عفونی جدید را هنگام بروز شناسایی و درمان نمایند. چین با انتقادات زیادی در واکنش به کووید-۱۹ مواجه شده. اما واقعیت این است اگر کووید-۱۹ در چاد اتفاق می‌افتاد چه، که به ازای ۱۰۰،۰۰۰ نفر ۳/۵ پزشک دارد؟ چه می‌شد اگر در جمهوری خلق کنگو ظاهر شده بود، که تازگی آخرین بیمار مبتلا به ابولا را مرخص کرده؟ حقیقت این است که کشورهایی مثل این منابع در اختیار ندارند تا به مرضی عفونی پاسخ دهند، قادر به درمانش باشند و با سرعت کافی برای گزارش آن به بقیه دنیا عمل کنند. من ارزیابی از مراکز مداوای ابولا در سیرالئون داشتم. و حقیقت این است که پزشکان بومی در سیرالئون بحران ابولا را به سرعت شناسایی کردند. اول به عنوان یک ویروس خطرناک مسری خون‌ریز و بعد خود ابولا. اما با وجود شناسایی آن، منابع پاسخ به آن را نداشتند. پزشک و تخت‌های بیمارستان کافی نداشتند، و اطلاعات کافی درباره نحوه درمان آن نداشتند یا چطور مهار آلودگی را اجرا کنند. ۱۱ پزشک در سیرالئون از ابولا مردند. کشور در ابتدای بحران تنها ۱۲۰ پزشک داشت. در مقایسه، مرکز پزشکی Baylor دالاس بیش از ۱,۰۰۰ پزشک در کادرش دارد. انواع این نابرابری‌هاست که آدمها را می‌کشد. نخست، آنها در زمان بروز واگیری، فقرا را می‌کشد و بعد آدمها را در کل دنیا می‌کشد وقتی واگیری پخش می‌شود. اگر واقعا می‌خواهیم این واگیریها را کند کرده و اثرشان را به حداقل برسانیم، لازم است یقین حاصل کنیم که هر کشوری در جهان از ظرفیت شناسایی امراض جدید و درمان و گزارش‌دهی برخوردار است تا قادر به اشتراک گذاشتن اطلاعات باشند. کووید-۱۹ بار عظیمی بر دوش نظام‌های پزشکی خواهد بود. نمی‌خواهم در این سخنرانی درباره میزان مرگ و میر حرف بزنم، چون صادقانه می‌گویم هیچ‌کس نمی‌تواند الان درباره نرخ مرگهای کووید-۱۹ موافق باشد. اما یک رقمی هست که می‌توانیم موافق باشیم این که حدود ۲۰% آدمهای مبتلا به کووید-۱۹ احتیاج به بستری شدن پیدا می‌کنند. نظام پزشکی ما در آمریکا به سختی می‌تواند با آن کنار بیایید. اما در مکزیکو چه اتفاقی می‌افتد؟ کووید-۱۹ همچنین پرده از برخی ضعفهای واقعی در زنجیره تامین بهداشت جهانی برداشته است. سر وقت سفارش دادن در سیستم‌های ضعیف عالی است وقتی مشکلی وجود ندارد، اما در زمان بحران به این معناست که هیچ ذخیره‌ای نداریم. اگر بیمارستان یا کشوری ماسک صورت یا تجهیزات محافظتی شخصی را تمام کند، هیچ انبار بزرگ پر از جعبه‌‌ای نیست که برویم سراغش. باید مقدار بیشتری به تامین‌کننده سفارش دهید، منتظر بمانید تولید شود و بعد آن را حمل کنند، عموما هم از چین. موقعی که جابجایی سریع از همه مهم‌تر است اختلاف زمانی را هم داریم. اگر برای کووید-۱۹ آمادگی کامل داشتیم، چین واگیری را سریعتر تشخیص می‌داد. آمادگی داشتند مراقبت از افراد مبنلا را تسریع ببخشند بدون ساختن ساختمان‌های جدید. اطلاعات را صادقانه با شهروندان به اشتراک می‌گذاشتند تا شاهد گسترش این شایعات دیوانه‌وار در شبکه‌های اجتماعی چین نباشیم. و آنها اطلاعات را با مراجع جهانی به اشتراک می‌گذاشتند تا آنها نیز بتوانند شروع به گزارش‌دهی به نظام‌های ملی بهداشت نمایند و برای زمانی که ویروس پخش می‌شد آماده شوند. نظام‌های ملی بهداشت آن زمان قادر بودند که تجهیزات حفاظتی لازم را ذخیره کنند و به ارائه کنندگان مراقبت سلامت مهار و درمان آن را آموزش دهند. پروتکل‌های بر پایه علمی داشتیم که در هنگام بروز اتفاقات می‌گوید باید چه ‌‌کنیم، مثل کشتی‌های کروزی که بیماران مبتلا داشتند. و اطلاعات واقعی داشتیم که همه جا به دست مردم برسد، تا شاهد رویدادهای شرم‌آور و خجالت‌آوری مثل بیگانه‌هراسی نمی‌شدیم، مثل آنهایی که به خاطر ظاهر آسیایی‌شان در خیابان‌های فیلادلفیا مورد حمله قرار گرفتند اما حتی با داشتن همه این چیزها باز همه‌گیری می‌داشتیم. انتخاب‌های ما درباره اشغال این سیاره آن را غیرقابل‌اجتناب کرده. اجماع متخصصان درباره کووید-۱۹ این است: اینجا در ایالات متحده و جهان، اوضاع پیش از بهتر شدن وخیم خواهد شد. ما شاهد موارد انتقال انسانی هستیم که به خاطر بازگشت از سفر نیست، صرفا در جامعه رخ داده‌اند. و آدمهای مبتلا به کووید-۱۹ را می‌بینیم که حتی نمی‌دانیم از کجا مبتلا شدند. این علائم دال بر وخیم شدن اوضاع است، همه‌گیری نیست که قابل مهار باشد. باعث افسردگی است اما تعجب‌آور نیست. متخصصان بهداشت جهان، وقتی درباره سناریو ویروسهای جدید حرف می‌زنند، این یکی از سناریوهایی است که می‌بینند. همه امیدواریم که به خیر بگذرد. اما وقتر متخصصین درباره برنامه‌ریزی ویروسی صحبت می‌کنند، این نوع موقعیت و روشی است که آنها از ویروس توقع جابجایی‌اش را دارند. می‌خواهم صحبتم را با توصیه‌ای حرفه‌ای تمام کنم. دست‌ها را بشویید! خیلی دست‌ها را بشویید! می‌دانم عادت دارید دستتان را زیاد بشویید چون حال بهم‌زن نیستید. اما حتی باید بیشتر بشویید. برای شستن دست‌ها یکسری سرنخ و عادت برای خودتان داشته باشید. بعد از هر بار ورود و خروج به ساختمان‌ها دست بشویید. بعد از شروع و پایان هر ملاقاتی دست بشویید. آداب دست شستن را رعایت کنید. موبایل‌تان را ضدعفونی کنید. مدام آن تلفن را با دستان کثیف و نشسته لمس می‌کنید. می‌دانم که آن را با خود به دستشویی می‌برید. (خنده) پس، گوشی‌تان را ضدعفونی کنید و هر چه کمتر از آن در جاهای عمومی استفاده کنید. شاید اینستاگرام و TikTok فقط برای استفاده در خانه باشند؟ صورت‌تان را لمس نکنید. چشمان‌تان را نمالید. ناخن‌تان را نجوئید بینی‌تان را با پشت دست پاک نکنید. یعنی که اصلاً این کار را نکنید چون چندش‌آور است. (خنده) ماسک صورت نزنید. ماسک صورت فقط برای افراد مریض و خدمه بهداشت و درمان است. اگر مریض هستید، ماسک سرفه و عطسه شما را نگه می‌دارد و از آدمهای اطرافتان محافظت می‌کند. و اگر شما یک خدمه بهداشت و درمان هستید، ماسک صورت شما وسیله‌ای است در مجموعه ابزار شما به اسم تجهیزات حفاظتی شخصی، که برای استفاده آموزش دیدید تا از بیمار مراقبت کنید و خودتان مریض نشوید. اگر شخص سالم و عادی هستید که ماسک می‌زند، فقط باعث می‌شود صورتتان عرق کند. (خنده) بگذارید این ماسکها در فروشگاه‌ها برای پزشکان، پرستاران و افراد مریض باقی بماند. اگر فکر می‌کنید علائم کووید-۱۹ دارید، خانه بمانید، با دکترتان برای مشورت تماس بگیرید. اگر تشخیص شما کووید-۱۹ بود، یادتان نرود که عموما خیلی ملایم است. و اگر سیگاری هستید، همین حالا بهترین زمان ممکن برای ترک سیگار است. یعنی اگر سیگاری هستید، همبن حالا بهترین زمان ممکن برای ترک سیگار است. اگر سیگاری هستید و نگران کووید-۱۹ هستید، تضمین می‌کنم که ترک کردن مطلقاً بهترین کار برای محافظت از شما علیه بدترین اثرات کووید-۱۹ است. کووید-۱۹ چیزی ترسناک در زمانه‌ای است که تقریبا همه اخبار ما چیزهای ترسناکی به نظر می‌رسند. و کلی گزینه‌های بد اما جذاب برای برخورد با آن داریم: وحشت، بیگانه‌هراسی، ترس از جمعیت، دیکتاتوری، دروغ‌های بیش از حد ساده‌ای که باعث می‌شود فکر کنیم که نفرت و خشم و تنهایی راه‌حل واگیری‌هاست. اما اینطور نیست، بلکه فقط باعث می‌شوند کمتر آماده شویم. همچنین مجموعه کسالت‌آوری از گزینه‌های مفید هست که می‌توانیم در پاسخ به واگیری‌ها استفاده کنیم چیزهایی مثل بهبود مراقبت سلامت در همه جا؛ سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های سلامت و نظارت بیمارب تا موقع بروز یک بیمار جدید باخبر بمانیم؛ ساخت نظامهای سلامت در کل دنیا؛ با نگاه به تقویت کردن زنجیره‌های تامین تا برای فوریت‌ها آماده‌ باشند؛ و آموزش بهتر، بنابراین قادریم درباره شیوع بیماری‌ها صحبت کنیم و محاسبه ریسک بدون ترس کورکورانه محض. در اینجا لازم است با برابری راهنمایی شویم زیرا در این شرایط، مثل خیلی موارد دیگر، برابری در واقع در علاقمندی به خود ما است. خب از همه شما متشکرم که به من گوش دادید، و بگذارید اولین نفر باشم که به شما می‌گوید، پس از خروج از سالن دست‌هارا بشویید. (تشویق)