Tony Porter: Erkeklere bir çağrı

New York City' de, Harlem ve Bronx arasında büyüdüm. Bir erkek çocuğu olarak büyürken, erkeklerin sert, güçlü, cesaretli, baskın olmaları gerektiği öğretildi bana, acı yok, duygu yok, öfke haricinde tabii, ve kesinlikle korku yok... erkekler sorumludur, yani kadınlar değildir; erkekler öncüdür, ve sadece bize uymalı ve dediğimizi yapmalısınız; erkekler üstündür, kadınların aşağıdır; erkekler güçlüdür, kadınlar zayıftır; kadınlar daha az değerlidir -- erkeğin mülküdür, ve birer objedirler, özellikle cinsel bir obje. Daha sonra farkettim ki bu durum erkeklerin müşterek sosyalleşmesidir, daha bilinen tanımıyla "erkek kutusu" dur. Bu kutunun içinde erkekliği nasıl tanımladığımıza dair tüm içerik vardır. Şunu da eklemeliyim, elbette ki erkek olmanın bazı harika, harika, kesinlikle harika yönleri var. Ama aynı zamanda, tamamen çarpıtılmış ve sapkınca şeyler de var. Ve bizim de gerçekten bunlara meydan okumaya, ve erkeklik olarak öğrendiğimiz şeyleri yıkmaya ve yeniden tanımlamaya başlamamız gerekiyor.

Bunlar benim çocuklarım, Kendall ve Jay. 11 ve 12 yaşındalar. Kendall, Jay' den 15 ay daha büyük. Belirli bir dönemde eşim Tammie ile kendimizi buna adadık ve bir anda pat diye Kendall ve Jay. (Kahkaha) Onlar 5 ve 6 yaşlarındayken, ya da 4 ve 5, Jay bana ağlayarak gelebiliyordu. Ne için ağladığı önemli değildi, dizime yatabilir, yakamı sümükle kaplayabilir ve sadece ağlar ve ağlardı. Baban burada. Önemli olan tek şey bu.

Öteki yandan Kendall dediğim gibi, Jay'den sadece 15 ay büyük bana ağlayarak geldi, onun ağladığını duyar duymaz, bir yay atardı. Ona muhtemelen 30 saniye verirdim, bu da, yanıma geldiği andan itibaren "Niye ağlıyorsun?" gibi şeyler demeye başlardım. "Kafanı kaldır. Bana bak." "Sorun nedir anlat bana." "Sorun nedir söyle. Seni anlamıyorum." "Neden ağlıyorsun?" Kendi hüsranım yüzünden, onu bir erkek olarak yetiştirmek, ve "erkek kutusu" olarak tanımladığımız bu kalıplara ve kurallara uydurmak konusundaki rolüm ve sorumluluğum yüzünden, Kendimi şöyle şeyler söylerken buluyordum, "Odana git. Hemen odana git. Otur, kendini toparla sonra geri gel ve benimle konuş benimle bir "şey" gibi konuşabildiğinde... ne gibi? (Dinleyiciler: Erkek.) "bir erkek gibi." Ve o daha 5 yaşında. Ben büyürken kendi kendime derdim ki "Tanrım benim sorunum ne? Ne yapıyorum? Niye bunu yapıyorum?" Ve geriye bakınca, babam aklıma geliyor.

Hayatımda bir zaman ailemle çok sorunlu bir tecrübe yaşadık. Erkek kardeşim Henry trajik bir şekilde öldü, biz daha yeni gençliğe adım atmışken. Dediğim gibi New York City'de yaşıyorduk. O zamanlar Bronx'ta yaşıyorduk. Cenaze de Long Island diye bir yerdeydi, şehre yaklaşık 2 saat uzaklıktaydı. Cenazeden dönmeye hazırlanırken, arabalar tuvaletlerin orada durdu şehre dönmek için uzun yolculuktan önce insanlar ihtiyaçlarını gidersinler diye. Ve limuzin boşaldı. Annem, kız kardeşim, teyzem, hepsi indi, ama babam ve ben limuzinde kaldık. Kadınlar iner inmez, babam hüngür hüngür ağlamaya başladı. Benim karşımda ağlamak istemiyordu. Ama kendini şehre kadar tutamayacağını da biliyordu, ve kadınların karşısında hislerini açık etmektense benim karşımda ağlamayı tercih ediyordu. Ve bu adam daha 10 dakika önce gencecik oğlunu toprağa gömdü... ben bunu hayal bile edemiyorum. En çok aklımda kalan şeyse, karşımda ağladığı için benden özür dilemesiydi. Aynı zamanda ağlamayayım diye omzumu sıvazlıyor, dik durduruyordu.

Bu olayı şu şekilde görmeye başladım, erkekler olarak sahip olduğumuz bu korku, bizi felç eden bu korku, bizi erkek kutusuna tutsak ediyor. 12 yaşında bir çocukla, bir amerikan futbolu oyuncusuyla konuşmuştum, ona sordum: "Eğer koçun sana, diğer oyuncuların önünde, bir kız gibi oynadığını söylese, nasıl hissederdin?" "Üzülürdüm", "sinirlenirdim", "çok kızardım" gibi bir cevap vermesini bekliyordum. Ama hayır, çocuk bana dedi ki, dedi ki, "Yıkılırdım." Ve kendi kendime dedim ki, "Tanrım, eğer bu onu yıkıyorsa, kız denmesi onu yıkıyorsa, ona kızlar hakkında ne öğretiyoruz?"

(Alkış)

Bu bana eski bir anımı haıtrlattı, yaklaşık 12 yaşındaydım. şehrin iç kısımlarında çok ucuz bir dairede büyüdüm. O zamanlar Bronx'ta oturuyorduk. Ve yan binamızda Johnny diye bir çocuk vardı. O 16 yaşlarındaydı, biz de 12 yaşlarındaydık, ondan daha küçüktük. Ve hep bizimle, kendinden daha küçüklerle takılırdı. Ve bu çocuk bir sürü boş işlerle uğraşırdı. Tam da ebeveynlerin "16 yaşındaki bu çocuğun 12'liklerle ne işi var?" diye soracağı bir tipti. Vaktinin büyük bir kısmını zarar ziyan işlere harcardı da. Sorunlu bir çocuktu. Annesi eroin doz aşımından ölmüştü. Onu anneannesi büyütüyordu. Babası yanında değildi. Anneannesi iki işte çalışıyordu. Genelde evde yalnızdı. Ama biz daha küçükler olarak, bu çocuğa özenirdik. Havalıydı. Hoştu. Kızlar öyle diyorlardı, "Hoş çocuk." Seks yapıyordu. Hepimiz ona özenirdik.

Bir gün evin önünde bir şey yapıyordum, etrafta geziniyor, bir şeyler yapıyordum, tam olarak hatırlamıyorum. Pencereden dışarı baktı, beni yukarı çağırdı, "Hey Anthony" dedi. Küçükken bana Anthony derlerdi. "Hey Anthony, yukarı gel." Johnny çağırırsa, gidersin. Merdivenlerden yukarı koştum. Kapıyı açtı, bana dedi ki "İster misin?" Ne demeye çalıştığını hemen anladım. Çünkü o zamanlarda büyürken, bu "erkek kutusu"yla olan ilişkimizde, "İster misin" demek iki şeyden biriydi; seks ya da uyuşturucu, ve uyuşturucu kullanmıyorduk. Kutum, kartım, "erkek kutusu" kartım direkt olarak tehlikedeydi. İki sepebten: Birincisi, hiç seks yapmamıştım. Erkekler bundan bahsetmezler. Sadece en yakın, en sevdiğin, ölümüne sır saklamaya yemin ettiğin arkadaşına ilk kez ne zaman seks yaptığını söylersin. Diğer herkese sanki 2 yaşından beri seks yapıyormuş gibi davranırsın. İlk kez diye bir şey yoktur. (Kahkaha) Bir şey daha söyleyemiyordum: yapmak istemiyordum. Bu daha da beterdi. Her zaman fırsat kolluyor olmamız gerekiyordu. Kadınlar objedir, özellikle cinsel objedir.

Neyse, tüm bunları ona söyleyemezdim. Annemin dediği gibi, kısa kesmek gerekirse, Johnny'e basitçe "Evet." dedim. Bana odasına gitmemi söyledi. Odasına gittim. Yatağında Sheila adında mahalleden bir kız vardı. 16 yaşındaydı. Çıplaktı. Bugünkü aklımla konuşursam, bir ruh hastasıydı, kimi zaman aklı başında, kimi zaman değildi. Ona bir dolu uygunsuz isim takmıştık. Neyse, Johnny onunla seks yapmayı az evvel bitirmişti. Aslında tecavüz etmişti ama seks yaptım diyordu. Çünkü Sheila hiç hayır dememişti ama evet de dememişti.

Bana da aynı şeye yapma fırsatını sunuyordu. Odasına girdim ve kapıyı kapadım. Korkudan donakalmıştım. Sırtımı kapıya dayamıştım ki Johnny içeri dalıp bir şey yapmadığımı görmesin. Bir şey yapmış olabilecek kadar uzun süre içerde kaldım. Ve artık ne yapacağım diye düşünmüyordum, o odadan nasıl çıkacağım diye düşünüyordum. 12 yaşındaki bilgeliğimle, pantolonumu indirdim, odadan çıktım. Bir de gördüm ki, ben Sheila'yla odadayken, Johnny pencereden diğer çocukları çağırmış. Salon olduğu gibi erkek dolu. Doktor muayenesindeki bekleme odası gibi. Ve bana "Nasıldı?" diye sordular. Ben de "İyiydi." dedim. Onların önünde pantolonumu çektim, ve kapıya yöneldim.

Bunu büyük vicdan azabıyla söylüyorum, ve o zamanlar da vicdan azabı çekiyordum, ama arada kalmıştım, çünkü vicdan azabı çekerken bir yandan da heyecanlıydım, çünkü yakalanmamıştım, ama olan şey hakkında kötü hissettiğimi biliyordum. Erkek kutusunun dışında çıkmanın verdiği korku beni tamamen sarmıştı. Benim için çok daha önemli olan, kendim ve erkek kutusı kartımdı, Sheila değildi, ona ne olduğu değildi.

Biz hepimiz erkekler olarak kadınları daha değersiz görmeyi, onları erkeklerin malı ve objesi olarak görmeyi öğretildik. Biz bunu, kadınlara karşı şiddete eşit bir denklem olarak görüyoruz. Biz erkekler, iyi erkekler olarak, erkeklerin çoğunluğu olarak, bu müşterek sosyalleşmeyle çalışıyoruz. Kendimizi ayrı görüyoruz ama bunun bir parçasıyız. Görüyorsunuz, artık anladık ki, aşağı görme, sahiplenme ve nesneleştirme, bunlar temeldir ve şiddet bu temel olmadan gerçekleşmez. Bu yüzden problemin olduğu kadar, çözümün de bir parçasıyız. Hastalık kontrol merkezi diyor ki, erkeklerin kadınlara karşı şiddeti, salgın hastalık oranında, kadın sağlığının başlıca problemi, bu ülkede ve yurtdışında da.

Hemen söylemek istiyorum ki, bu hayatımın aşkı, kızım Jay. Onun için hayal ettiğim dünyada, erkeklerin nasıl davranmasını istiyorum? Size de ihtiyacım var, yanımda olmanız gerek. Sizin benimle ve benim sizinle, beraber çalışmamız gerek, erkek çocuklarımızı yetiştirme ve nasıl erkek olunucağını öğretme konusunda, baskın olmak gerekmediğini, duygusal olmanın kötü olmadığını, eşitlikçi olmanın kötü olmadığını, kadınlarla "sadece arkadaş" da olunabileceğini, bir bütün olmanın iyi bir şey olduğunu, ve bir erkek olarak özgürleşmemin sizin kadın olarak özgürleşmenize bağlı olduğunu.

9 yaşındaki bir oğlan çocuğuna sormuştum. 9 yaşındaki bir çocuğa sordum, "Eğer bu erkek kutusuna girmen gerekmeseydi hayat senin için nasıl olurdu?" Bana dedi ki, "Özgür olurdum."

Teşekkürler millet.

(Alkış)