Steve Jurvetson ile model roket üzerine

Hafta içi girişimci sermayeciyim. Haftasonları, işim roketlerle. Fotoğrafçılığı seviyorum, roketleri seviyorum, ve derecelendirebildiğim bir hobi hakkında konuşacağım ve çocuklarla beraber yıllardır çektiğim bazı fotoğrafları göstereceğim, umarım çocuklar roketleri severek büyüyecekler, ve sonunda Richard Branson veya Diamandis gibi olacaklar. Oğlum sabit bir roket tasarladı -- bir golf topu roketi. Düşündüm ki; roket bilimi prensiplerine göre oldukça ilginç bir deneme ve bir ok gibi düz gidiyor.

Karbonat ve sirke. Gece çekimleri güzeldir, Büyükayı ve Samanyolunu delip geçen. İki parçalı roketler, üzerinde video kamera olan roketler, ucuçlarını kaydeden bilgisayarlarlı olanlar. Dünyaya geri dönen roket planörleri. Ses hızını aşıp aşmayacaklarını göndermeden simule etmek için RockSim'i kullanıyorum, ve performanslarını doğrulamak için üzerindeki bilgisayarlarla uçuruyorum.

Nereye gittiği belli olmayan tehlikleri ve büyük şeyler için Black Rock çölü Çocuklar büyüdükçe roketler de büyüyorlar. Ve onlar motorla çalışıyorlar, gerçekten de füze motorlarını kullanıyor. Gümbürdüyor ve fotoğrafçıları bile hayranlık dolu bir saygı içinde bırakıyorlar. Bu roketler deneysel azot oksit motor kullanıyor. Çoğunlukla katı iticiler kullanıyorlar. Bu garip bir aşk.

Eğer daha fazla şey öğrenmek, katılmak, izleyici olmak isterseniz resimlerin olduğu Rocketmavericks.com isimli bir web sayfamız var. Başınabuyruklar. Biz onlara Rocket Mavericks (Başına buyruk roketler) diyoruz. Bu gördüğünüz muhteşemdi. 30.000 metre gitti, fakat yeterli değildi. Aslında katı toprakta 3 metre gitti, ve delici rokete dönüştü. kumun içine doğru ilerledi. Çıkarılmak zorunda kaldı.

Eğer çok fazla itici koyarsanız, roketler genelde kontrol dışı dönerler. Burada bir kalkış yarışı var. Geceleyin, neler olduğunu bir saniye içinde görebilirsiniz, gündüz vakti ise onlara kara köpekbalıkları diyoruz. Bazen siz göremeden patlıyorlar, yani sesten hızlı oluyorlar.

(Gülüşmeler)

Bunu çekebilmek için, genelde yaptığım gibi hiçbir izleyicinin olmadığı rampaların ilerisine gidiyorum. Eğer videoyu çalıştırabilirsek, size bu DreamWorks çekimi elde etmenin neye mal olduğunu göstereceğim.

Video: Evet, İyi.

Bu nadirdir. Burası bilgisayarın bozulduğunu farkettikleri yer. Çalıştırmak için bağrırıyorlar. Çalıştırmak için bağrırıyorlar. Hay aksi.

SJ: Bu şasenin üzerindeki herşeyin sapıttığını farkettikleri zaman.

Sesler: Güdümlü füze gibi. Hay aksi.

SJ: Sessiz olacağım.

Sesler: Hayır. Yukarı, yukarı, yukarı.

SJ: Oradaki benim, her yerin fotoğrafını çekiyorum. İşler genelde kötü gidiyor. Genelde insanlar bu olayı geçen hafta sonundaki çarpan, gıcırdıyan, düşerken yanan paraşütlerin olduğu NASCARımsı olaya benzettiklerinden izliyor. Bu arkadaş yukarı gitti, ses hızını aştı, kanadı parçalandı, gökyüzünde eşya satışı gibi oldu ve yanan koca bir metal olarak geri dönüyor. Her bir rokettten sonra, üst üste, üst üste bu şeyler havadan yağabilir. Bu hayal edemeyceğiniz bir ahenk. Bir çok şekilde, aksilikleri yakalamaya çalıştım -- fotoğrafın zorluğu ise bunların saniyenin bir diliminde olması.

Bunu niye yapıyorlar? Bunun gibi şeyler için: Alabama'dan Gene'in yaptığı roket x-ray sensörleri, video kameralar, elektronikle donatılmış ve 30.000 metreye ulaşıp atmosferi terkederek uzayın ince mavi çizgisine gördü.

Bu nefes kesen bir resim -- başarı, elbette -- bizi motive ediyor. Ve çocukları roket bilimini anlamaları için ve ilgilenmeleri için fizik ve matematiğin önemini anlamaları için, bir çok yolla şu ya da bu şekide bilinmeyenin sınırlarını keşfetmeyi hayran bırakmak için motive ediyor. Teşekkür ederim.

(Alkış)