Stefan Sagmeister öğrendikleri üzerine

Bundan dört yıl kadar önce burada tasarım ve mutluluğun ilişkileri hakkında konuşmuştum. Konuşmanın en sonunda bu başlığın altında bir liste göstermiştim. O zamandan beri çok az yeni şey öğrendim -- (Kahkahalar) fakat bu arada bunlardan bir çoğunu projelere dönüştürdüm. Bunlar İskoçya'nın her şehrinde şişme maymunlar -- "Herkes her zaman kendinin haklı olduğunu düşünür." Medya aracılığı ile bir araya getirildiler. "Uyuşturucu başta eğlencelidir ama sonradan süründürür." Biz değişken araçlarla çalışıyoruz. Bu izleyici önünden geçtikçe onu görebilen bir projeksiyon. Elinizde olmadan örümcek ağını bozuyorsunuz. Bunların hepsi grafik tasarım örnekleri. Bunları müşterilerimiz için yapıyoruz. Paralı işler. Kurulum, üretim, ya da bütün bu ilanlar için gereken parayı kendim hiçbir şekilde ödeyemezdim, dolayısıyla her bir projeye bağlantılı bir müşteri mevcut. Bu moda dükkanlarıyla sıralı bir sokakta 65.000 elbise askısı. "Endişe hiçbir şeyi çözmez." "Para beni mutlu etmiyor" ilk olarak bir dergide iki tam sayfa olarak basıldı. Matbaa dosyayı kaybetti ve bize haber vermedi. Dergi -- daha doğrusu ben dergiyi gördüğümde arka arkaya 12 sayfa üzerine basılmıştı. Ve "Para beni mutlu ediyor" diyordu. Avusturya'dan bir arkadaşım benim için çok üzüldü ve Linz'deki en büyük kumarhanenin sahibini binasını kaplamamız için ikna etti. Bu kısım Linz'in büyük yaya alanı bu taraf sadece "Para" diyor ve eğer yan sokağa doğru bakarsanız, "beni mutlu etmiyor" diyor. Geçen hafta New York'ta bir sergimiz oldu. Camları kalıcı olarak buharladık ve her saat başı farklı bir tasarımcı gelip öğrendikleri şeyleri camlara yazdılar. Herkes katıldı -- Milton Glaser. Massimo Vignelli. Singapur'un lafı çok geçti. Bu orada filmini çektiğimiz ve Singapur'da JumpoTronlarda gösterilecek küçük bir yer ve tabii ki bu benim için çok özel, çünkü bütün bu duygular, bazıları banal, bazıları da biraz daha engin, hepsi aslında benim günlüğümden çıktı. Ve ben sık sık günlüğüme geri dönüp durumla ilgili değiştirmek istediğim birşeyler olup olmadığını kontrol ediyorum. Eğer yeterince uzun süre oradaysa durumu değiştirmek için birşeyler yapıyorum gerçekten. Ve en sonuncusu da bir ilan. Bu New York'daki çatımız, stüdyomuzun çatısı. Bu gazete kağıdı ve gazete kağıdının üzerinde duran şablonlar. Bunları güneş altında bir süre bıraktık. Hepinizin bildigi gibi, gazete kağıdı güneşte epeyce sasarır. Bir hafta sonra şablonları ve yaprakları kaldırdık, gazete kağıdını Lizbon'da bol güneşli bir noktaya yolladık ve o gün ilan şöyle diyordu, "Şikayet etmek saçma. Ya harekete geç ya da unut." 3 gün sonra solgunlaştı ve bir hafta sonra ortada şikayet falan kalmadı. (Kahkahalar) Çok teşekkürler. (Alkış)