Ric Elias: Uçağım düşerken öğrendiğim 3 şey.

3.000 ft.'e doğru yükselirken büyük bir patlama düşünün. Dumana boğulmuş bir uçak düşünün. Motordan da şöyle sesler geldiğini, tak, tak, tak... ...tak, tak, tak, tak. Kulağa korkunç geliyor. Mükemmel bir koltuğum vardı. 1D'de oturuyordum. Hosteslerle konuşabilen tek kişi bendim. Yüzümü hemen onlara döndüm, şöyle dediler. " Sorun yok. Muhtemelen kuşlara çarptık." Pilot uçağın yönünü çoktan değiştirmişti ve... henüz o kadar da uzak değildik. Manhattan'i görebiliyordun. 2 dakika sonra... ...aynı anda 3 şey birden oldu. Pilot Hudson nehrini takip etmeye başladı. Uçağın güzergahı genelde böyle degildir. (Kahkahalar) Motoru kapattı. Şimdi de çıt çıkmayan bir uçakta olduğunuzu düşünün. Sonra şu üç kelimeyi sarf etti. Ömrümde duyduğum en duygusuz üç kelime. "Çarpmaya karşı hazırlanın." Artık hostesle konuşmama gerek kalmamıştı. Kahkahalar. Dehşet gözlerinden okunuyordu. Hayatın sonuna gelmiştik.

O gün kendimle ilgili öğrendiğim üç şeyi sizinle paylaşmak istiyorum şimdi. Öğrendim ki bir anda her şey degişebilir. Yapılması gerekenler listemiz var. Hayattayken yapmak istediğimiz şeyler. Yardım etmeyi isteyip de etmediğim herkesi düşündüm. Tamir etmek istediğim çitleri, hep isteyip de yaşamadığım tecrübeleri. Sonra, tüm bunları düşünürken aklıma bir söz geldi. "Kötü şarapları biriktiriyorum.'' Çünkü eğer şarap olmuşsa ve beklenen kişi ordaysa açıyorum şarabı. Bundan böyle hayatta hiçbir şeyi ertelemek istemiyorum. Bu acele, bu amaç, hayatımı gerçekten değiştirdi.

O gün öğrendiğim ikinci şey... ve bu da George Washington köprüsünü gördüğümüz sırada oldu. Düşündüm de, vay be... Gerçekten büyük bir pişmanlığım var. İyi bir hayatım oldu. Kendi benliğim ve hatalarımla, denediğim her şeyde daha iyisine çabaladım. Fakat benim kişiliğim, egomun bulaşmasına müsaade ediyorum. Değerli insanlarla, gereksiz şeyler uğruna boşuna harcadığım zaman için pişmanım. Eşimle, arkadaslarımla, insanlarla olan ilişkimi düşündüm. Daha sonra bunun üzerine düşünürken, negatif enerjiyi hayatımdan çıkarmaya karar verdim. Mükemmel değil ama çok daha iyi. 2 yıldır eşimle hiç kavga etmedim. Bu harika bir duygu. Artık haklı çıkmaya uğraşmıyorum. Mutlu olmayı seçiyorum.

Öğrendiğim üçüncü şey ise, ve bu da akıl saatinizin devreye girdiği sırada. ''15, 14, 13.'' İçeriye suların dolduğunu görebiliyordun. Ben ''Ne olur şiş.'' deyip duruyordum. Tıpkı belgesellerde gördüğünüz gibi bu şeyin 20 parçaya bölünmesini istemiyorum. İnişe geçerken bir şey hissettim, vay canına, ölüm korkunç degildi. Sanki tüm hayatımız boyunca bunun için hazırlanıyor gibiyiz. Fakat çok üzücüydü. Gitmeyi istemedim. Hayatımı seviyorum. Bu üzüntü, gerçekten bir düşünceyi şekillendirdi. Sadece istediğim tek bir şey var. Tek dileğim çocuklarımın büyüdüğünü görebilmek. Yaklaşık bir ay sonra, kızımın gösterisindeydim. Birinci sınıf, henüz çok da sanatsal bir yetenek mevcut değil. (Kahkahalar) Küçük bir çocuk gibi, salya sümük ağlıyordum. Tüm dünyam birden anlamlı hale geldi. Bu iki noktayı birleştirerek, o an fark ettim ki, hayatımda önemli olan tek şey, harika bir baba olmak. Hepsinden öte, hepsinden öte hayattaki tek amacım iyi bir baba olmak.

O gün ölmemekle, bir mucizeyle ödüllendirildim. Başka bir hediye daha verildi. Bu da geleceği görebilmek ve geri dönmek ve farklı yaşamak. Bugün uçacak olanlara söylüyorum. Aynı şeyin sizin uçağınızda olduğunu düşünün ve lütfen olmasın -- Fakat bir düşünün nasıl değişirdiniz? Yapmayi beklediğiniz neleri yapardınız çünkü hep burada kalacağınızı düşünüyorsunuz? İlişkilerinizi nasıl değiştirirdiniz? ve onlardaki negatif enerjiyi? Hepsinden önemlisi olabileceğiniz en iyi anne-baba olabiliyor musunuz?

Teşekkürler.

Alkis.