Nigel Marsh: İş-yaşam dengesi nasil saglanir

Düşündüm de, basit bir rica ile başlamak istiyorum. Hepinizin bir an durup bu bitkin halinizle zavalli hayatinizi bir gözden geçirmenizi istiyorum, (Kahkahalar)

Bu tavsiyeyi aslında 15.yuzyilda St. Benedikt kendi cemaatine vermişti. Bu tavsiyeyi, 40 yaşıma geldiğimde ben de tutmaya karar verdim. O ana kadar klasik bir kariyer adamıydım Fazla yiyip, fazla içiyordum. Çok fazla çalışıp, ailemi ihmal ediyordum. Ve hayatımı değiştirmeye karar verdim. Özellikle de, zor bir konu olan yaşam - iş dengesinde değişiklik yapmaya karar verdim. Dolayısıyla işi bırakıp bir yılımı evde geçirdim, eşim ve dört küçük cocuğumla. Fakat o sene yasam-hayat dengesi hakkında öğrendiğim tek şey: iş olmayınca, yaşam ve iş dengesinin kolayca sağlanabildiği oldu. (Kahkahalar) Pek de işe yarayan bir bilgi değil, özellikle de, paranız bitince.

Bu yüzden tekrar işe başladım ve geçmiş olduğumuz yedi yılı yaşam-hayat dengesi hakkında mücadele ederek, bu konuyu araştırarak geçirdim. Ve yaptığım dört gözlem sonucunu bugün sizinle paylaşmak istiyorum. Birincisi, eğer toplum olarak bu konuda ilerlemek istiyorsak ciddi bir tartışmaya ihtiyacımız var. Fakat sorun şu ki çok fazla insan yasam-iş dengesi hakkında saçmalıyor. Esnek calışma saatleri, kıyafet serbest Cuma günleri ya da annelik izni hakkında yapılan tartışmalar, sadece konunun özünü gizlemeye yarıyor. İşin özü aslında, bazı iş ve kariyer seçimlerinin küçük çocuklu ailesi olanlar için her gün çalışmakla gerçekten anlamlı sonuçlar elde etmeye hiç de uygun olmadığıdır. Tüm sorunları çözmenin ilk adımı içinde bulunduğunuz gerçeği veya durumu kabullenmektir. Ve içinde bulunduğumuz toplumun gerçeği ise binlerce hatta yüz binlerce insanın umutsuz çığlıklar içinde sessiz hayatlar yaşayıp, uzun ve güç saatler boyunca nefret ettikleri işlerde çalışıyor olması. Amaçları, ihtiyaçları olmayan şeyleri satın almak, sevmedikleri insanlari etkilemek. (Kahkahalar) (Alkışlar) Benim tartıştığım şey, cuma günleri kot pantolon ve tişörtle işe gitmenin asıl konu olmadığı.

(Kahkahalar)

Vardığım ikinci sonuç ise hükümetlerin ya da şirketlerin bu konuyu bizim için çözmeyecekleri gerçeğiyle yüzleşmemiz gerektiği. Başkalarından beklemeyi bırakmalıyız; yaşamak istediğimiz hayatların kontrol ve sorumluluğunu almak bizim kendi şahsi işimizdir. Kendi hayatınızı siz tasarlamazsanız, bunu sizin yerinize başkaları yapar, ve onların bu denge hakkındaki fikrini beğenmeyebilirsiniz. Asıl mühim olan ise -- Bu internette yayınlanmıyor, değil mi? Yoksa işten atılabilirim -- asıl mühim olan hayatınızın kalitesini asla ticari bir şirketin ellerine bırakmazsınız. Ve ben burada sadece kötü şirketlerle ilgili konuşmuyorum -- insan ruhu mezbahaneleri diyorum ben onlara-- (Kahkahalar) Tüm şirketler hakkında konuşuyorum. Çünkü ticari şirketler en baştan beri sizden alabileceklerinin hepsini almak için tasarlanmışlar. Doğalarında var, DNAlarında bu kodlu. işleri bu -- iyi, iyi niyetli şirketler bile böyleler. Bir yanda, iş yerinde çocuk yuvalarının olması harika ve parlak bir fikir. Diğer yanda, tam bir kabus oluveriyor; lanet ofisinizde daha fazla çalışacağınız anlamına geliyor. İstediğimiz hayatın sınırlarını çizmek ve uygulayabilmek için gerekli sorumluluğu almalıyız.

Üçüncü gözlemim ise, Dengemizi yargılamak için seçtiğimiz zaman çerçevesini oluştururken dikkatli olmalıyız. İşe yeniden dönmeden önce, evdeki bir yıldan sonra, Oturup arzuladığım ideal dengenin adım adım detaylı bir tanımını yazdım. Böyle bir şey çıktı ortaya: İyi dinlenmiş bir şekilde uyan tabi ki iyi bir gece uykusundan sonra. Seviş. Köpeği yürüyüşe çıkar. Eşin ve çocuklarınla kahvaltı et. Tekrar seviş. (Kahkahalar) İşe giderken çocukları okula bırak. Üç saat boyunca çalış. Yemek saatinde bir arkadaşla spor yap. Tekrar bi üç saat çalış. Bir akşamüstü içkisi için arkadaşlarla buluş. Eşin ve çocuklarınla akşam yemeği için eve git. Bir saat kadar meditasyon yap. Seviş. Köpeği yürüyüşe çıkar. Tekrar seviş. Uyku vakti. (Alkışlar) Sizce böyle bir günü ne sıklıkta yaşıyorum? (Kahkahalar) Gerçekçi olmalıyız. Tüm bunları bir günde yapamazsınız. Hayat dengemizi yargılamak için kullanacağımız zaman çerçevesini genişletmek gerek, ancak bu genişletme işini yaparken "Emekliliğimde, çocuklar evlenip gittiğinde, eşimden boşandığımda, elden ayaktan düştüğümde, hiç arkadaşım ya da ilgi alanım kalmadığında, yeterince zamanım olacak" tuzağına düşmemeliyiz. (Kahkahalar) Bir gün çok kısa, emeklilikten sonrası ise çok uzun. Bunun bir ortası olmalı.

Dördüncü gözlemim ise, Dengeyi ele alırken dengeli olmalıyız. Bir arkadaş geçen yıl beni görmeye geldi -- ve bu hikayeyi anlatmamda bir sakinca gormedigini biliyorum - yanıma geldi ve dedi ki, "Nigel, kitabını okudum." ve hayatımın ne kadar dengesiz olduğunu farkettim. İşime çok fazla yer vermişim. Günde 10 saat calışıyorum, işe gidip gelmem de 2 saatimi alıyor. Bütün ilişkilerim başarızlıkla sonuçlandı. Hayatımda işimden baska birşeyim yok. Ben de bir şekilde bunu çözmeye karar verdim, gidip bir spor salonuna yazıldım. (Kahkahalar) Dalga geçmek istemem ama, formda bir 10 saat çalışan ofis faresi olmak daha dengeli olmak değildir, daha formda olmaktır. (Kahkahalar) Fiziksel egzersiz yapmak hoş ama hayatın başka alanları da var. Bilişsel alanı var, duygusal alanı var, manevi alanı var. Ve dengede olabilmek için, tüm bu alanlara zaman ayırmak gerektiğine inanıyorum -- sadece 50 mekik çekmekle bu iş olmaz.

Bu hevesinizi kırabilir. Çünkü insanlar "Lanet olsun, forma girmek için yeterli vaktim yok; sen de benden kiliseye gitmemi ve annemi aramamı istiyorsun." derler. Ve bunu anlayabilirim. Bunun ne kadar yıldırıcı olduğunu anlıyorum. Bir kaç yıl önce yaşadığım bir olay sayesinde yeni bir bakış açısı kazandım Eşim, şimdi aranızda bir yerlerde oturuyor, ofisimi aradı ve dedi ki: "Nigel, en küçük oğlumuz Harry'yi okuldan alman gerekiyor." Çünkü o akşam kendisinin diğer dört çocuğumuzla başka bir yere gitmesi gerekiyordu. Ben de o akşam işten bir saat erken çıkıp Harry'yi okul çıkışından aldım. Parka doğru yürüdük, salıncaklara takıldık, birkaç aptal oyun oynadık. Sonra onu yakındaki kafeye götürdüm, çayımızla beraber bi pizza yedik, sonra evimize yürüdük, banyosunu yaptırdım Batman pijamalarını giydirdim. Sonra ona Ronald Dahl'ın "James ve Dev Şeftali"sinden bir bölüm okudum. Yatağa yatırdım ve üstünü örttüm, alnından öpüp "İyi geceler ortak" dedim ve kapıya doğru yürüdüm. Tam odasından çıkarken, "Baba" dedi, "Evet, koçum?" dedim "Baba," dedi, "bu, hayatımda geçirdiğim en güzel gündü." Hiç birşey yapmamıştım, Onu Disney World'e götürüp Playstation falan almamıştım.

Demek istediğim, küçük şeylerin önemli olduğu. Daha dengeli olmak hayatında devasa değişiklikler yapmanı gerektirmez. Dogru anda yapılan ufacık bir yatırım, ilişkilerinizin kalitesini radikal bir şekilde değiştirebilir ve hayat kalitenizi yükseltebilir. Hatta, bence toplumu bile değiştirebilir. Eğer yeterince insan bunu yaparsa, toplumun başarı anlayışını zengin adam öldüğünde kazanır gibi aptalca basit bir anlayıştan, iyi yaşanmış bir hayatın nasıl olduğunu gösteren daha düşünceli ve dengeli bir anlayışa çevirebiliriz. Ve bence bu, yayılmaya değer bir fikirdir.

(Alkışlar)