Natasha Tsakos'un multimedya temsili macerası

Tiyatroyu çok seviyorum. Dönüştürme, başka biri haline gelme ve hayata yeni bir açıdan bakma fikrini çok seviyorum. İnsanların bir odada saatlerce oturup dinlemesi fikrine bayılıyorum. O an o odada yaşından, cinsiyetinden, ırkından, renginden, dininden bağımsız olarak bir araya gelen insanlar fikrine bayılıyorum. O anda, zamanı ve mekanı aşıyoruz. Tiyatro hislerimizi uyandırıyor ve hayallerimize olan kapıları açıyor. Ve hayal etme yeteneğimiz bizi keşfe yönelten şeydir. Hayal etme yeteneğimiz bizi kaşif, yaratıcı ve eşsiz yapar. 2003'te orijinal bir şov yaratmam için görevlendirildim ve "Upwake"i yaratmaya başladım. "Upwake" Zero'nun hikayesini anlatıyor, çağımızın iş adamı, çantasındaki hayatı ile işe giden, gerçek ve rüya arasında kalmış ve ikisini ayırt edemiyor. "Upwake"in bir film kadar görsel ve işitsel bir kalitede olmasını istedim. Ve hayal gücümün sınırları zorlamasını istedim. Böylece aklımda karıncalanmaya başlayan hikayeyi çizmeye başladım. Eğer "Küçük Prens"in yazarı Antoine de Saint-Exupery burada olsaydı bu kutunun içine üç delik çizerdi ve size koyunlarınızın içinde olduğunu söylerdi. Çünkü eğer yakından bakarsanız, göreceksiniz. Bu bir kutu değil; bunlar benim kafamdaki hayal gücümden kağıda oradan ekrana ve hayata yansıttıklarım. "Upwake"de binalar giyiniyor, Zero dev bir klavyede dans ediyor, kendini tarayıcı ile klonluyor, bilgisayar faresini kamçılıyor ve evcilleştiriyor, bir parça kağıdından gerçeküstüne yelken açıyor ve uzaya doğru yola çıkıyor. Hareket eden ve bir illüzyonistinki gibi dönüşen bir ortam yaratmak istedim. Bir saniyede bir dünyadan bir diğerine gitmek. Mizah, güzellik, sadelik ve karmaşıklık istedim ve fikirler sunmak için metaforları kullanmak istedim. Şovun başlangıcında, mesela, Zero gerçeklik ve rüyayı oynatıyor. Teknoloji yüksek çözünürlüklü olarak, sahnede canlı bir şekilde vizyonumu ortaya koymam için bir enstrüman. O yüzden bugün, sizlere tiyatro ve teknoloji arasındaki ilişkiden bahsetmek istiyorum. Haydi teknoloji ile başlayalım. (Elektrik kesintisi) Pekala. Haydi tiyatro ile başlayalım. (Gülüşmeler) (Vızıldama) (Ateş) (Gülüşmeler) (Alkışlar) Teşekkürler. "Upwake" 52 dakika 54 saniye sürüyor. Sahnenin bütünleştiğim dört yüzeyine de üç boyutlu animasyonu yansıtıyorum. Animasyonun ve yansıtmanın kullanımı bir keşif süreciydi. Onu bir özel efekt olarak kullanmadım, sahnede bir partner olarak kullandım. "Upwake"de hiç özel efekt yok, yapaylık yok. Basit ve sade olduğu kadar savurgan ve karmaşıktır. 344 kare, 4,5 yıl ve süreçlerin ardından tek kişilik olarak başlayan bu şov 19 sanatçının ortak çalışması haline geldi. İşte birkaç seçme. (Alkışlar) Teşekkürler. Bu yeni bir şov sayılır, bugünlerde bir tura başlıyoruz. Ve Teksas, Austin'de okullarda öğle yemeği sırasında küçük gösteriler yapmam istendi. Okullardan birine vardığımda kesinlikle şöyle bir şey beklemiyordum: 600 çocuk bir spor salonuna doldurulmuş bekliyorlardı. Animasyon, kostüm ve makyaj ile yaptığım gösteriden ötürü biraz heyecanlıydım. Ama gösteriden sonra öğretmenler bana geldi ve çocukların hiç böyle dikkatle izlediğini görmediklerini söylediler. Bence bunun sebebi de onların dilini ve gerçekliklerini, başka bir şeye dönüştürebilmek için kullanabilmem. Bu sırada başka bir şey oldu. Zero oyunda bir karakter olmaktan çıktı ve bir kişi haline geldi. Zero konuşmuyor, kadın veya erkek değil. Zero Zero'dur. 21. yy.'ın küçük bir kahramanı. Ve Zero benim ulaşabileceğimden çok daha fazla kişiye ulaşabiliyor. Bu kutunun içine yeni disiplinler getirmek kadar kutunun içinden tiyatro çıkarmak ile ilgiliydi. Bir sokak sanatçısı olarak, herkesin iletişimde olmaktan hoşlandığını öğrendim. Ve genellikle, eğer biraz sıra dışı isen, insan gibi görünmüyorsan, insanlar buna katılmaya ve bunu hissetmeye meyilli oluyorlar. Sanki bir şeyleri onların içinde çınlatmışsın gibi. Sanki etkileşimde ve iletişimde oldukları kişilerin gizemleri onların biraz daha kendileri olmalarını sağlıyor. Çünkü maskeniz sayesinde, onlar maskelerinden sıyrılıyor. İnsan olmak bir sanat şekli. Biliyorum ki tiyatro insanların yaşam kalitesini arttırır ve tiyatro iyileştirir. Bir hastanede 2 yıl boyunca bir doktor palyaço olarak çalıştım. Dakikalar içinde saf mutluluk ile ayağa kalkan ve değişen hasta çocuklar, üzgün ebeveynler ve doktorlar gördüm. Biliyorum ki tiyatro bizi birleştirir. Zero bugünün ve yarının nesillerini birleştirmek istiyor. Farklı araçlar ile çeşitli hikayeler anlatıyor. Çizgi romanlar. Kuantum fiziği, video oyunlar. Ve Zero aya gitmek istiyor. 2007'de Zero yeşil bir kampanya başlattı, arkadaşlarına ve sevenlerine her pazar akşamı saat 7:53-8:00 arası elektriklerini kapamalarını tavsiye ediyor. Fikir çok basit. Özgün bir fikir değil ama önemli ve katılım göstermek çok önemli. Bu bir devrim. Bu insan ve teknolojinin devrimi. Bu hareket ve heyecan. Bu bilgi. Bu görsel. Müziksel. Duyulara ait. Kavramlara dayalı. Evrensel. Kelimelerin ve sayıların ötesinde. Bu şu anda oluyor. Bilimin ve sanatın doğal gelişimi insan deneyimini daha iyi etkilemek ve tanımlamak için bir araya geliyor. Düşünme şeklimizde de bir devrim oluyor, paylaşım şeklimizde ve hikayelerimizi anlatım şeklimizde bizim evrimimiz. Bu iletişimin, bağlantının ve yaratıcı birlikteliğini zamanı. Charlie Chaplin hareketli filmlerde yenilik yaptı ve hikayeleri müzik, sessizlik, komedi ve şiirle anlattı. Çok sosyaldi ve The Tramp (Serseri) karakteri milyonlara konuştu. Birçok insanın en çok ihtiyacı olduğu zamanda onlara eğlence, mutluluk ve rahatlama verdi. Burada mümkün olanı sorgulamak için bulunmuyoruz; imkansızı zorlamak için buradayız. Bugünün biliminde, bizler sanatçı olduk. Bugünün sanatında, bizler bilim adamı olduk. Kendi dünyamızı tasarlıyoruz. İhtimalleri yaratıyoruz. Öğretiyoruz, dokunuyoruz ve hareket ediyoruz. Şimdi zekice, anlamlı ve sıra dışı işleri yaratmak için farklı özellikli yeteneklerimizi kullanma zamanımız geldi. Sivrilme zamanı. (Çan sesi) Teşekkürler. (Alkışlar)