Kevin Stone: Eklem değişiminin biyolojik geleceği.

Size hikayemi anlatarak başlayayım. Üniversitede futbol oynarken eklem kıkırdağımı yırttım. Sonra eklemimi yırtmaya devam ettim ve sonunda dizim iltihap topladı. Eminim ki buradakilerin bir çoğunun başından aynısı geçmiştir. Burada benimle tamemen aynı şey başına gelmiş bir kadınla evlendim. Bu beni ortopedi cerrahı olmaya yönlendirdi amacım benim spor yapmamı engelleyen problemelere çözüm bulmaktı. Şimdi hızlıca ne demeye çalıştığımı anlatan bir video göstereyim.

Hikayeci: Hepimiz kanserin risklerini biliyoruz ama daha fazlamızı etikeleyen bir hastalık daha var: eklem iltihabı. Kanser sizi öldürebilir, ama istatistiklere bakarsanız eklem iltihabı daha fazla can yakıyor. Eğer uzun yaşarsanız yüzde 50 ihtimalle eklem iltihabı olacaksınız. Ve iltihaba sebep olan yaşlanma değil. Sıradan sakatlanmalar yıllarca geçemeyen ağrılara sebep olabilir ve en sonunda eklemleriniz hareket etmemeye başlar. Çözüm bulmak için umutsuzca eskimiş vücut organlarımızı yenileyecek yapay organ üretmeye çalışmaya başladık. Fakat biyonik beden üretme vaadinde bulunan modern çağımızda bir an olsun durup daha iyi, daha doğal bir yol yok mu diye sormalı değil miyiz? Alternatif bir yol düşünelim. Ya ihtiyacımız olan bütün vücut parçalarımız zaten doğada ya da kök hücrelerimizde zaten mevcutsa. Bu kullanılmış organların yeni doğal organlarla değişeceği biolojik değişim denen bir alan.

Kevin Stone: Yani görev şu: bu şeyleri nasıl biyolojik yapacağım? Şimdi hem eşimin hayatı hem de yüzlerce hastam için yaptığım şeyden bahsedelim. Ilk önce karım için, ve hastalarımdan en sıklıkla duyduğum şey, özellikle de 70 yaş üzerindekilerden genelde geliyorlar ve diyorlar ki, "Doktor, dizim için gelen darbeyi emecek bir şey yok mu? eklem nakline hazır değilim." Bu yüzden eşimin eklem boşluğuna bir bağışta bulunandaki menisküsü koyduk. Ve [organ bağışlayandan alınan istenen menisküsün] yerini alıyor. Ve sonra o sağlam olmayan bağ için gene bir insandan aldığımız bağı dizi sağlamlaştırsın diye koyduk. Sonra yüzeydeki hasar görmüş eklem için 1991 yılında dizayn ettiğimiz bir hücre aşı kalıbı yaptık ve bu yapay kıkırdak dokusunu büyütüp şurada düz bir yüzey oluşmasını sağladık. Işte soldaki eşimin hasta olan ayağı ve şimdi 4 ay sonra iyi bir şekilde Aspen'de doğa yürüyüşü yapıyor. Yani bu iş çalışıyor, sadece karım için değil diğer insanlar için de. Videodaki kız, Jen Hudak, dizini sakatladıktan sadece 9 ay sonra -- diğer resimde görebilirsiniz bunu-- Aspen'deki Superpipe'i kazandı, bunu aşı kalıbı ile yaptı. Işte bu şekilde yüzeyleri biyolojik olarak tekrardan yetiştirebiliriz.

Bütün bu başarı niye yeterli değil diye sorabilirsiniz. Sebeb şu ki yeterince bağışlayan insan yok. Motorsikletten düşüp bize o dokuyu bağışlayacak kadar sağlıklı insan yok. Ve bu dokular çok pahalı. Bu yüzden bu bir çözüm olmayacak, bize bu doku işini global olarak yapmamızı sağlayacak bir şey lazım. Ve çözüm de hayvan dokusu, bol miktarda ve ucuz. Bunu genç, sağlıklı dokulardan alabilirsiniz ama buradaki sıkıntı bağışıklık. Ve buradaki spesifik sıkıntı galactosyl denilen bir epitop. Yani eğer hayvan dokularını insana aktaracaksak bu epitoptan kurtulmanın bir yolunu bulmalıyız.

Bu şekilde benim hayvan dokuları ile çalışmalarım 1984 yılında başladı. Ilk önce inekteki Aşil tendomu ile başladım, Aşil tendomunu alıyorduk, type-I kolajeni, sonra onun antijenlerini aside ve deterjana atarak öldürüyor ve daha sora yenilenme kalıbına koyuyorduk. Sonra da o yenilenme kalıbını alıp hastanın dizinde büyüsün diye kayıp olan mesiküs kıkırdağına koyuyorduk. Bu işlemi yaptık ve dünya çapında 4000 iş için yapıldı, yani bu FDA onaylı dünya çapında kabul edilmiş bir menisküs yenileme operasyonu. Dokuyu çürütebilmem çok iyi. Fakat bağlı bir bağdokusu istediğim zaman ne oluyor? Miksere atıp öğütemem. Bu olay için de Uri Galili ve Tom Turek ile şöyle bir sistem tasarladık, o galactosyl epitoplarını yıkamak ya da soymak için enzimleri kullanarak bir enzim yıkama işlemi. Bunun adına "kız soyma" tekniği edik. Yaptığımız şey dokuyu evcilleştirmek. Kız soyma ile dokuyu evcilleştiriyoruz ve daha sonra hastanın dizine geri yerleştiriyoruz. Ve bunu yaptık. Şimdi domuzdan bir bağdokusu aldık-- genç, sağlıklı büyük bir doku, ve bunu FDA onaylı çalışmada 10 hastaya koyduk, ve hastalarımızdan bir tanesi 3 tane Kanada Profosyonel Gezicilik şampiyonluğu kazandı -- kendi dediği şekilde, domuz ayağı üzerinde. Yani biliyoruz ki bu işe yarayabilir. Ve şimdi hazırda bekleyen büyük bir klinik çalışma var.

Peki bir sonraki aşama ne? Sadece parçalar üzerinden değil de komple bir diz değişimine ne dersiniz? Yapay eklem değişimini nasıl reforme edeceğiz? Yapacağımız şey şu. Yapacağımız şey mafsallara ait bir kıkırdağı gen sağlıklı bir domuzdan alıp, sonra onu antijenlerinden soyup, kendi kök hücerelerimizle doldurup tekrar dizdeki iltihablı bölgeye yerleştirmek, ve böylece o yüzey iyileşecek ve yeni bir biyolojik yüzey oluşturacak dizinizde. Şu anki biyolojik yaklaşımımız bu. Dizinizi bu parçalarla tekrardan büyüteceğiz. Onu tamamen yeni bir yüzey ile kaplayacağız.

Hayvanlar aleminin daha başka yararları da var. 400 milyon yıllık serüvenin bir çok yararı var. Bu yaraları kullanabiliriz. Daha kalın, daha genç, daha iyi sizin 40,50 ya da 60 yaşında sahip olacağınızdan daha kaliteli dokular alabiliriz. Bunu hasta hastaneye yatmadan yapabiliriz. Bu dokuyu çok ekonomik bir şekilde soyabiliriz. Işte bu şekilde biyolojik diz değişimini evrenselleştirebiliriz.

Ve süper biyolojiklere merhaba diyebililiriz. Bu donanım işi değil. Yazılım işi değil. Bioaraç işi. Sizin 2.0 versiyonunuz. Ve bununla beraber-- gülüşmeler, bu çok yakında sinemalarda oynayacak bence.

Çok teşekkür ederim.

(Alkışlar)