Joseph Lekuton Kenya'ya ait bir kıssa anlatıyor

Adım Joseph, Kenya'daki meclisin bir üyesiyim. Ve Masai köyünün bir resmi. Bir gece, rejimin askerleri gelir, köyü kuşatır, ve her büyükten bir oğlan çocuğunu okula göndermesini ister. Ben bu şekilde okula başladım -- silah doğrultan devletin bir adamının, babama "Bir seçim yapmak zorundasın" demesi ile. Ben çok rahat bir şekilde bu misyoner okuluna gittim, bu okul Amerikalı bir misyoner tarafından yönetiliyordu, ve bu misyonerin bana verdiği ilk şey bir şeker olmuştu. Hayatımda önceden hiç şeker yememiştim. Dedim ki kendi kendime, diğer yüz çocuk da dahil olmak üzere biz buraya ayidiz. Ve kaldım -- (Gülüşmeler) ama diğerleri okulu bırakıyordu. Ailem taşındı. Bizler göçebeyiz. Ne zaman okul kapansa -- okulumuz yatılı idi, ben de 7 yaşındaydım -- onları bulana kadar gezmeniz gerekirdi. 80 kilometre, 65 kilometre, hiç farketmez. Çalılıklarda uyurdunuz, fakat sürekli giderdiniz.

Ve ben kaldım. Sebebini bilmiyorum ama kaldım. Ve birden, ulusual sınavı geçtim. ve kendimi Kenya'nın çok güzel bir lisesinde buldum. Ve liseyi bitirdim. Yürürken bir adama rastladım, ve o adam bana Amerika'da tam burslu imkanı verdi. Annem hala gübre barakada yaşıyor, ve hiçbir kardeşim okula gitmiyor ve bu adam bana, "Hadi, git" dedi.

New York'un dışında yer alan St. Lawrence Üniversitesi'ne burslu olarak gittim, Orayı bitirdim, ve sonrasında Harvard yüksek lisans okuluna gittim. Buradan mezun olduktan sonra biraz Vaşington'da çalıştım. National Geographic için bir kitap yazdım, Amerikan tarihi dersini verdim. Eve her gelişimde hasta olan, suyu olmayan bu insanların problemlerini dinliyordum. Ve Amerika'ya her gidişimde, hep onları düşünüyordum.

Ve bir gün, bir büyüğüm bana bir hikayeden bahsetti, şu şekildeydi. Uzun zaman önce, kabileler arasında büyük bir savaş patlak vermiş. Ve bunlardan bir tanesi diğer Luhya kabilesinden çok korkuyormuş. Kimsenin saldırmadığından emin olmak için sürekli asker birlikler gönderiyorlarmış. Ve bir gün, birlikler dönmüşler ve köylülere "Düşman geliyor, sadece bir buçuk saatlik mesafedeler -- burada olacaklar." İnsanlarda panik başlamış, eşyalarını alıp, hareket için hazır hale gelmişler. Fakat aralarında iki tane adam varmış. biri kör, diğerinin de ayakları yokmuş -- o şekilde doğmuş. Lider demiş ki, "Üzgünüm, sizi beraberimizde götüremeyiz, bizi yavaşlatırsınız. Kadın ve çocuklarımızı uzaklaştırmalıyız, kaçmak zorundayız." Ve onları arkada, ölüme bırakmışlar,

Fakat bu adamlar bir yol buluyorlar. Kör olan demiş ki, "Bak, ben güçlüyüm, fakat göremiyorum." Ayakları olmayan demiş, "Ben dünyanın diğer ucunu görüyorum, fakat kendimi bir kediden, ya da herneyse, hayvandan koruyamam." Ve kör olan dizinin üzerine çökmüş, bu şekilde, ve ayakları olmayan adama üzerine çıkmasını söylemiş, ve ayağa kalkmış. Tepedeki adam görebiliyor, kör adam yürüyebiliyor. Ve bunlar kalkıp, köylülerin izlerini takip etmişler, ve köylüleri bulup onları geçmişler.

Bu bana büyüklerin toplandığı bir yerde söylenmişti. Ve orası oldukça fakir bir bölge, ben kuzey Kenya'yı temsil ediyorum -- görebileceğiniz en hareketli, en göçebe yer. Ve bu adam bana dedi ki, "İşte, buradasın, Amerika'da güzel bir eğitim aldın, orada güzel bir hayatın var, bizim için ne yapacaksın? Bizim gözümüz olmanı istiyoruz, ayaklarını biz buluruz. Seni yürütürüz, sen bize öncülük et."

Ve fırsat gelmişti, ben de hep bunu düşünüyordum, insanlarım için ne yapabilirim? 43 yıldır bağımsız olan bir yere gidiyorsunuz, fakat temel sağlık ihtiyaçlarınızdan yoksunsunuz. İnsanlar, hastaneler için el arabası ile 20, 30 kilometre taşınmak zorunda. Hiç temiz içme suyu yok.

Ve dedim, "Kendimi adayacağım, Amerika'yı terkediyorum, göreve koşacaktım." Geçen Temmuz -- Amerika'dan Haziran'da ayrıldım, Temmuz seçimlerine girdim, kazandım. Ve onlar için geldim, amacım bu benim.

Ve şimdi, dokuz aydır kafamda bir plan var şöyle ki, beş yıl içinde, her göçmen aile temiz suya kavuşacak. Bu seçim gölgesinin bir ucundan diğer ucuna dispanserler inşa ediyoruz. Amerika'daki arkadaşlarımdan bize yardım etmeleri için doktor ya da hemşire getirmelerini istiyorum. Alt yapıyı geliştirmeye çalışıyorum. Amerika'da kazandığım bilgileri, toplumumu ileri götürmek için kullanıyorum. Problemlerimize kendimize has çözümler üreteye çalışıyorum. Çünkü biliyoruz ki, dışarıdaki insanlar gelip bize yardım edebilirler, fakat kendimize yardım etmezsek, yapılacak hiç bir şey yok.

Şu anki planım, öğrencilere farklı alanlar tanıtırken -- bazısı doktor oluyor, bazısı avukat -- onlarla birlikte, geri dönüp muazzam bir ekonomik gerilemenin ortasında bulunan bir toplumun nasıl geliştiğini görmemize yardım edecek geniş bir öğrenci grubu oluşturmak istiyoruz.

Parlamentin bir üyesi olarak sizlerin botanik, sağlık,demokrasi, yeni icatlar hakkındaki düşüncelerinizi dinlerken bir yandan da umuyorum ki; bir gün, yolu olmayan bu küçük toplumumuzla birlikte -- 26,000 kilometre kare büyüklüğünde, Rhode Ada'sının yaklaşık beş katı büyüklüğünde, diğerlerinin gelişmesine önayak olacak bir model olacağız. Çok teşekkür ediyorum.