Janet Echelman: Hayalgücünü Ciddiye Almak

Bu hikaye hayalgücünü ciddiye almakla ilgili. 14 yıl önce, yüzyıllardır aynı şekilde kullanılmakta olan sıradan bir materyal olan balık ağıyla tanıştım. Bugün, bunu, dünyanın çeşitli şehirlerinde, kalıcı, dalgalanan, şehvetli yükselenler boyunda şekiller yaratmak için kullanıyorum. Bunu yapacak en son kişi bendim. Hiç heykelcilik, mühendislik veya mimarlık okumadım. Doğrusu, üniversiteden sonra yedi sanat okuluna başvurdum, ve tümünden de reddedildim.

Kendi kendime sanatçı olmaya karar verdim, ve 10 yıl boyunca resim yaptım, sonra da Hindistan'a gitmek için Fulbright Bursu aldım. Sergilerde resimler göstermek için söz verip resimlerimi gemiye yükledim, ve Mahabalipuram'a vardılar. Sergi günü gelip çatmış, ama resimlerim gelmemişti. Bişeyler yapmalıydım. Balıkçı köyü heykelleriyle ünlüydü. Ve ben de Bronz dökümlemeyi denedim. Ama büyük şekiller yapmak çok ağır ve pahalıydı. Sahilde yürüyüşe çıktım, balıkçıların kumların üstünde ağlarını tümseklere bağlamalırını izledim. Bunu hergün görüyordum, ama bu sefer olanları farklı gördüm --- heykelciliğe farklı bir yaklaşım, dolgun şekilleri katı maddeler kullanmadan yeni şekiller yapabilmenin bir yol.

Benim ilk tatmin edici heykelimi, bu balıkçılarla ortak çalışarak yaptım. Bu bir kişisel portre adı da '' Geniş Kalçalar'' (Alkışlar) Direklerin üstüne fotoğraflarını çekmek için astık. Ben keşfettim ki yumuşak yüzeyleri rüzgarın her esintisini farklı şekillere girerek ortaya çıkarttı. Hipnoz olmuştum. El işleri geleneklerini çalışmaya, ve zanaatkarlarla ortak çalışmaya Litvanya,da dantel yapanlarla devam ettim. İşlerime kattıkları ince detayları sevdim, ama onları daha büyük yapmak istedim --- ki sadece baktığınız bir objeden baktığınızda kaybolabileceğiniz bir hale getirmek için.

Hindistan'a balıkçılarla çalışmak için tekrar döndüğümde bir buçuk milyon elde örülmüş düğümden oluşan bir ağ yaptık --- kısa bir süreliğine Madrid'te sergilendi. Binlerce kişi gördü ve aralarında Portekiz'de Porto limanını yeniden dizayn eden şehir-planlamacı Manuel Sola-Morales de vardı. Bana bunu şehir için kalıcı bir eser olarak yapabileceğimi sordu, Bunu yapıp eserimi kalıcı yapıp yapamayacağımı bilmiyordum. Sağlam inşa edilmiş, kalıcı -- bunlar tamamen kendine özgü, nazik ve geçiciydiler.

Tam iki yıl boyunca, ultra viole ışınlarına kirliliğe dayanikli Ve aynı zamanda ruzgarda Akıcı bir sekilde hareket edebilecek derecede yumuşak bir fiber aradım. Ağı trafik çemberiinin tam ortasında havada tutmak için bişeye ihtiyacımız vardı. Sonunda 20,000 kiloluk çelik bir çemberi kaldırdık. Öyle bir dizayn etmeliydik ki, ortalama bir esintide bile zerafetle haraket edebilip, kasırgalara dayanıklı olsun. Ama böyle hareket edebilen gözenekli bir şeyi dizayn edebilecek bir mühendis programı yoktu. Amerika'nın yat yarışlarına yelken hazırlayan Peter Heppel diye bir hava mühendisi buldum. Bana sorunum olan iki şeyi çözmemi sağladı: kesin şekil ve nazik hareket.

Bunu kendi bildiğim şekilde inşa edemiyordum, çünkü el yapımı düğümler kasırgalara dayanıklı olmayacaktı. Böylelikle, bir balık ağı yapan endüstriyel bir fabrikayla ilişkilerimi geliştirdim ve makinelerinin özelliklerini öğrenip onlarla dantel yapmanın bir yolunu buldum. Bu eski, kendine özgü el işini makinelerin yapabileceği bir şekle sokabilmenin dilimize tercüme etmek mümkün değil. Bu yüzden yeni bir dil yarattık. Üç yıl ve iki çocuğumdan sonra, 15,240 metre karelik dantel bir net hazırladık. Hayal ettiğimin şimdi gerçek ve kalıcı olduğunu ve hayalimden farksız olduğuna inanmak çok zordu.

(Alkışlar)

Bu kesişim mülayim ve anonim bir şekilde oldu. Şimdi bir yere aitti. Altından ilk defa yürüdüm Rüzgarın kareografisini izlerken, kendimi hem korunaklı hem de limitsiz gökyüzüyle bağlantılı hisettim. Hayatım asla aynı olmayacaktı. Bu vaha'i heykelleri dünyadaki her şehirlere yapmak istiyorum. Yapıtlarımda yeni olan iki yönü sizinle paylaşacağım.

Tarihi Philedelphia Şehir Merkezi: Plazanın balık ağından daha hafif olan bir materyalden bir heykele ihtiyacı var diye hissettim. Böylece küçük atomize su parçacıklarıyla kuru bir sis yaratıp rüzgarın şekil vermesini sağladık. Test ederken keşfettik ki şekil insanlar tafından da içinde hareket ederek ve ıslanmadan da verilebiliyordu. Bu heykel materyalini yer üstünde, metro trenlerinin gerçek zamanlı yollarını çizmek için kullanıyorum -- yani şehirin kan dolaşımının röntgenini çeker gibi.

Sonraki zorlu aşama, Denver'deki Americas Biennial'de Batı yarım küredeki 35 milletin bağlılığını simgeleyen bir heykel yapıp yapamacağım soruldu. (kahkahalar) Nerden başlayacağımı bilemedim, ama evet dedim. Şili'deki depremi okudum ve tüm Pasifik okyanusunu etkileyen tsunami dalgaları hakkında okudum. Bu deprem Dünya'nın tektonik hatlarını değiştirdi ve gezegenimizin kendi ekseni etrafında dönüşünğ hızlandırıp, günlerimizi kısalttı. Ve böylelikle NOAA'ya başvurdum, ve tsunami hakkındaki verilerini benimle paylaşablirler mi diye sordum. Sonunda bu ortaya çıktı. Adı: '' 1.26'' bu, dünyada bir günün mikrosaniye olarak ne kadar kısaldığını gösteriyor.

Bunu bildiğim demir bir çemberle inşa edemedim. Şekli çok karışıktı. Ve metal armatürü yumuşak, ince ağlı çelikten 15 kat daha sağlam bir fiber kabloyla değiştim. Heykel şimdi tamamıyle yumuşak oldu bu da onu çok hafif yaptı. Varolan binalarla iç içe geçebiliyor ve tamamen şehrin bir parçası olabiliyor. Hiç bir bilgisayar programı böyle karmaşık ağ formlarını yer çekimiyle birlikte dizayn edemezdi. Yani, bunu kendimiz yaratmak zorundaydık.

Sonra, New York City'den bir telefon aldım Times meydanında veya Highline'a bazı konseptleri adapte edip edemeyeceğimi sordular. Bu yeni yumuşak yapı metodu benim bu heykelleri dizayn etmemi ve yükselenler boyunda inşa etmemi sağlıyor. Henüz bir finansmanları yok ama bunları dünyanın her yerindeki ihtiyacı olan şehirlere götürmeyi hayal ediyorum.

14 yıl önce geleneklerde ve el işlerinde güzelliği aradım. Şimdi her ikisini de yüksek teknolojili materyal ve mühendislikle dolgun, ve şehvetle dalgalanan yükselenler boyunda formlar yaratmak için kullanıyorum. Artistik ufkum genişlemeye devam ediyor.

Sizi bu hikayeyle bırakacağım. Phoenix'deki bir arkadaşımdan bir telefon geldi. Ofisindeki bir avukat sanata hiç igisi olmayan hiç sanat müzesine gitmemiş birisi, binadaki herkesi toplamış ve dışardaki heykelin altında uzanmalarını söylemiş. İş kıyafetleri içinde, çimenlerin üstüne uzanıp, rüzgarın değişen şekillerini fark edip hiç tanımadıkları kişilerin yanında, hayal etmeyi yeniden keşf ettiler.

Teşekkürler.

(Alkışlar)

Teşekkürler. Teşekkürler. Teşekkürler. Teşekkürler. Teşekkürler.

(Alkışlar)