Jane McGonigal: "Oyun oynamak daha iyi bir dünya yaratabilir"

Ben Jane McGonigal. Oyun tasarımcısıyım. 10 yıldır online oyunlar yapıyorum. Ve gelecek 10 yılda amacım, dünyayı kurtarmanın gerçek hayatta da online oyunlardaki kadar kolay olmasını sağlamak. Şimdi, bunun için bir planım var, plan, sizlerin de dahil olduğu daha fazla insanın daha büyük ve daha iyi oyunlar oynamaya daha çok zaman ayırmasını ikna etmeyi gerektiriyor.

Şu an, bir haftada online oyunlara 3 milyar saat harcıyoruz. Bazılarınız "Bu, oyun oynamak için çok fazla bir zaman'' diye düşünebilir. Gerçek dünyada çözmemiz gereken acil problemlerin sayısını düşündüğümüzde belki de çok fazla zaman. The Institute For The Future'daki araştırmama göre, aslında, doğru olan tam tersi. Haftada 3 milyar saat oyun oynamak dünyanın acil problemlerini çözmek için neredeyse yetersizdir.

Aslında, gelecek yüzyılda bu gezegende hala varolmak istiyorsak, bu sayıyı arttırmamız gerekir bence. Ben, oyun için haftada toplam 21 milyar saat ayırmak gerektiğini hesapladım. Yani, bu muhtemelen düşünülenin aksine bir fikir, öyleyse, tekrar ediyorum, hadi bunu akıllara yerleştirelim. Eğer yokluk, iklim değişikliği, küresel çatışma, açlık, obezite gibi sorunları çözmek istiyorsak inanıyorum ki, on yıl içinde haftada en az 21 milyar saat online oyun oynamaya hevesli olmalıyız. (Gülüşmeler) Hayır. Ciddiyim. Öyleyim.

Nedeni burada. Bu resim insan türünün gelecekte hayatta kalabilmesi için oyunların neden çok gerekli olduğunu düşünmemi büyük ölçüde özetliyor. (Gülüşmeler) Gerçekten. Bu Toldano Phil isimli bir fotoğrafçıya ait bir portredir. O, oyun oynamanın duygusunu yakalamak istiyordu. Bu yüzden, oyuncuların önüne onlar oyun oynuyorken kamera kurdu. Ve, bu klasik bir oyun duygusudur. Şimdi, eğer bir oyuncu değilseniz, bu fotoğrafın bazı nüanslarını kaçırabilirsiniz. Muhtemelen, aciliyet hissi... biraz korku; fakat yoğun bir konsantrasyon... gerçekten zor bir problemi çözmek için derinlemesine bir odaklanma duygusu görüyorsunuz.

Eğer bir oyuncu iseniz, burada birkaç nüans fark edeceksiniz gözlerin üstündeki ve ağız çevresindeki kırışıklıklar iyimserliğin bir işaretidir. Kaşların yukarı kalkması bir şaşkınlık ifadesi. Bu, bazılarının destansı bir zaferin eşiğinde diye adlandırdığı oyuncudur. (Gülüşmeler) Oh, bunu duymuştunuz. Tamam. İyi. Aramızda bazı oyuncular var. Harikülade olumlu bir sonuç olan destansı zaferin, başarılıncaya kadar mümkün olup olmadığı hakkında hiçbir fikriniz yoktur. Bu, hayal gücü eşiğinin neredeyse ötesindeydi. Ve oraya geldiğinde, gerçekte neleri yapabilecek olduğunu keşfetmenin şokunu yaşarsın. İşte bu destansı bir zaferdir. Bu, destansı bir zaferin eşiğindeki bir oyuncudur. Ve bu, gelecek yüzyılın engellerinin üstesinden gelmeye çalışırken dünyadaki milyonlarca problem çözücünün yüzünde görmek istediğimiz ifadedir. Garip tüm şeylere karşı olan birisinin yüzü, destansı bir zaferin eşiğindedir.

Maalesef bu öncelikli sorunları çözmek için uğraşırken karşılaştığımız yüz genellikle budur. Bu, "yaşamda iyi değilim" yüzü olarak adlandırdığım yüzdür. Aslında oradaki o yüz benim. Görebiliyor musunuz? Evet. Iyi. "Yaşamda iyi değilim" yüzünü yapan benim. Bu benim niçin oyunlarda gerçek hayattakinden daha iyi olduğumuz üzerine doktoramı yaptığım Berkeley, Kaliforniya'daki eski mahallemdeki bir grafiti. Ve bu bir çok oyuncunun sahip olduğu bir problemdir. Biz, gerçek yaşamda oyunlardaki kadar iyi olmadığımızı hissederiz.

İyi derken sadece başarıyı kastetmiyorum ama tabii ki o da bunun bir parçası. Biz oyun dünyalarında daha fazlasını başarırız. ... ama iyiden kastım, önemli konularda bir şeyler yapmak için işbirliği yapmak ve birlikte hareket etmek için hazır hale gelmek. Ve biz oyun dünyasında olduğumuz zaman İnanıyorum ki; çoğumuz kendimizin en iyi sürümü oluyoruz, yardıma en hazır olduğumuz anı yaşıyoruz, çoğu zaman sürebildiği kadar bir sorunla uğraşır oluyoruz, başarısızlıktan sonra kalkıp ve tekrar deniyoruz. Ve gerçek hayatta başarısızlıkla karşılaştığımızda, engellerle karşılaştığımızda, aynı biçimde hissetmiyoruz. Üstesinden gelmiş hissediyoruz. Biz boğulmuş hissediyoruz. Biz, belki, sinirli depresyonda, endişeli veya alaycı hissediyoruz. Oyun oynerken bu duyguları hissetmiyoruz, oyunlarda olmuyorlar. Yüksek lisans öğrencisi iken çalışmak istediğim şeydi.

Oyunların herşeyi başaramadığımız zaman hissetmeyi imkansızlaştırmasına ne dersiniz? Nasıl oyunlarından bu duyguları alabilir ve gerçek dünyadaki işlere uyarlayabiliriz? Bu yüzden, World of Warcraft gibi oyunlara baktım, gerçekten ideal bir ortak sorun çözme ortamı. Ve destansı kazançların online dünyada mümkün olmasını sağlayan birkaç şey fark ettim.

Bu yüzden, ilk şey, online oyunların birinde ortaya çıkar çıkmaz, özellikle de World of Warcraft'ta, dünyayı kurtarma görevinizde size güvenmeye hazır bir çok farklı karakter bulabiliyorsunuz. Ama herhangi bir görev değil, oyunda sizin o an ki seviyenizle mükemmel bir şekilde örtüşen bir görev. Değil mi? Yani, yapabilirsiniz Size başaramayacağınız bir zorluk asla vermezler. Ama bu sizin neler yapabileceğiniz noktası ile ilgilidir. Bu yüzden gayret etmek zorundasınız. World of Warcraft'ta işsizlik yok. Ellerinizi ovuşturup oturmak yok. Her zaman yapılması gereken spesifik ve önemli bir şey var. Ve çok sayıda katılımcı var. Nereye giderseniz gidin, yüzbinlerce insan destansı görevinizi başarmak için sizinle birlikte çalışmaya hazır.

Bizim gerçek hayatta kolayca rastlayabildiğimiz bir şey değil, bu parmak uçlarımızdaki binlerce katılımcı hissi verir. Ve ayrıca bu destansı hikayedir, bu neden burada olduğumuzla ve ne yaptığımız ile ilgili ilham verici hikayedir. Ve sonra tüm bu olumlu geri bildirimi alıyoruz. Sizler seviye yükselmeyi ya da artı bir gücün ve artı bir zekanın ne olduğunu duymuşsunuzdur. Gerçek hayatta buna benzer geri bildirimler almıyoruz. Bu kürsünden indiğimde, artı bir konuşma ya da artı bir çılgın fikir, artı yirmi çılgın fikir kazanmayacağım. Gerçek hayatta bu geri bildirimi almam.

World of Warcraft gibi online katılımcı çevresindeki problem, destansı bir zaferin eşiğinde olmanın çok tatmin edici olması nedeniyle, zamanımızın çoğunu oyun dünyasında geçirmeye karar vermemiz. Gerçeklikten daha iyi çünkü. Yani, şimdiye kadar toplamda bütün Worldcraft oyuncuları Azeroth'un sanal sorunlarını çözmek için 5.93 milyon yıl harcadı. Şimdi, bu ille kötü bir şey değil. Kötü bir şey gibi gelebilir. Şu bağlamda düşünün: 5.93 milyon yıl önce eski zamanlardaki ilk atalarımız ayağa kalktı. Bu ilk primatlar (insanlar)

Peki, oyunlara ne kadar zaman ayırdığımızı düşündüğümüzde, düşünmek için bile olsa bunu mantıklı kılan tek yol, olağanüstü olan bir şey olan insan evriminin oluşması için geçen zamandan bahsetmek gerekir. Fakat bu anlaşılabilir bir şey. Çünkü, bir şekilde oyun oynayarak geçirilen bütün bu zaman, biz insanların muktedir olduklarımızı gerçekten değiştirdiğimiz bir zaman. Daha birlikte ve sevecen türler olmak için gelişiyoruz. Bu gerçek. Buna inanıyorum.

Şimdi bu ilginç istatistiğe bir göz atalım. Son zamanlarda Carnegie Mellon Üniversitesi'ndeki bir araştırmacı tarafından yayınlandı. Bir ülkede güçlü bir oyun kültürü olan ortalama genç bir insan bugün 10,000 saat online oyun oynamak için harcıyor, 21 yaşına kadar. Şimdi iki nedenden dolayı 10,000 saat gerçekten çok ilginç bir rakam. Her şeyden önce, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki çocuklar beşinci sınıftan liseye kadar devamlılık gösterdiğinde harcayacakları tam zaman 10,080 saattir.

Bu yüzden, okulda öğrendikleri herşey gibi iyi bir oyuncu olmak için öğrenecekleri eğitimleri ile tamamen paralel bir yoldur. Ve bazılarınız muhtemelen Malcom Gladwell'in yeni kitabı Outliers'ı okumuştur. Onun başarı teorisini duymuşsunuzdur, 10,000 saatlik başarı teorisi. Bu büyük bir bilişsel bilim araştırmasına dayalı olan 21 yaşına kadar herhangi bir şey için 10,000 saat harcarsak o konuda usta oluruz. Dünyadaki en muhteşem insanlar kadar iyi olabiliriz. Bu yüzden, baktığım şey usta oyuncu olan bütün bir genç nesil.

Bu yüzden, önemli soru şudur, "Tam olarak oyuncular neyde iyi oluyorlar ?" Çünkü eğer farkına varabilirsek, elimizdeki daha önce görülmemiş sanal olarak insan kaynağına sahip olabiliriz. Bu, günde en azından bir saat online oyun oynayan kaç kişiye sahip olduğumuzu gösteriyor. Bunlar bizim oyun ustalarımızdır. 500 milyon insan olağanüstü derece bir konuda iyiler. Ve gelecek on yılda ne konuda olursa olsun, olağanüstü biçimde başarılı olan bir milyar daha oyuncuya sahip olacağız. Eğer hala bilmiyorsanız, bu gerçekleşecek. Oyun endüstrisi genişbant internet yerine kablosuz telefon ağları üzerinden çalışan düşük enerjili konsollar geliştiriyorlar, öylece dünyanın her yerindeki oyuncular, özellikle Hindistan'da, Çin'de, Brezilya'da online bağlanabilecekler. Gelecek on yılda bir milyar daha oyuncu bekliyorlar. Bu bizi 1.5 milyar oyuncuya ulaştıracak.

Bu yüzden bu oyunların bizi neyde iyi yaptıklarını düşünmeye başladım. Dört şey aklıma geldi. İlk şey acil iyimserlik. Tamam. Bunu aşırı kendini motive etme gibi düşünün. Acil iyimserlik sahip olduğumuz inançla oluşmuş olan bir engelin üstesinden gelmek için çabucak müdahale etme arzusudur. Oyuncular her zaman destansı bir kazanmanın mümkün olduğuna inanırlar. ve her zaman denemeye değer, şimdi de öyle. Oyuncular oturmazlar. Oyuncular sıkı bir sosyal kumaşın dokunmasında ustadırlar. Birçok ilginç araştırma gösteriyor ki, bizi çok kötü şekilde yenseler bile, rakiplerle oyun oynadıktan sonra insanları daha çok seviyoruz. Bunun nedeni, başkası ile oynamak için daha fazla güven kazanmasıdır. Onların, bizimle zaman geçireceklerine inanıyoruz, aynı kurallar dahilinde, aynı hedefe değer vereceklerine oyun bitene kadar bizimle kalacaklarına inanıyoruz.

Böylece, birlikte oyun oynamak, bağ, güven ve işbirliğini doğuruyor. Sonuçta daha kuvvetli sosyal ilişkiler kuruyoruz. Mutlu verimlilik. Bunu seviyorum. Ortalama bir World of Warcraft oyuncusunun yarı zamanlı bir iş gibi neden haftada 22 saat oyun oynadığının bir sebebi olduğunu biliyorsunuz. Biliyoruz ki, oyun oynarken, rahatladığımızdan, takıldığımızdan daha çok mutlu oluyoruz, daha sıkı çalışıyoruz, Biliyoruz ki, anlamlı çalışma için, insanlar olarak uygun hale getirilmişiz. Eğer doğru iş verildiyse, oyuncular her zaman sıkı çalışmayı istiyorlar,

Son olarak, destanın manası. Oyuncular, gezegenleri kadar büyük ve korkutucu hikayelere ve görevlere dahil olmayı seviyorlar. Önemsiz olarak gördüğümüz bir şey bunları aynı perspektifin içine koymaya yardım ediyor. Hepiniz Wikipedia'yı biliyorsunuz, dünyadaki en büyük ansiklopedi. İkinci en büyük, neredeyse 80,000 makaleyle World of Warcraft wiki. Beş milyon insan her ay onu kullanıyor. World of Warcraft başlığı altında internet dünyasındaki diğer tüm ansiklopedilerdeki tüm başlıklardan daha fazla bilgi topladılar. Onlar destansı bir hikaye inşa ediyorlar. World of Warcraft hakkında destansı bir bilgi kaynağı oluşturuyorlar.

Tamam, bunlar bizi bir sonuca götüren dört süper güç. Oyuncular süper güçlendirilmiş umutlu bireylerdir. Bunlar bireysel olarak dünyayı değiştirebilecek kabiliyette olduklarına inanan insanlardır. Tek sorun gerçek dünyada değil de, sanal dünyada değişiklik yapabileceklerine inanmaları. Bu çözmeye çalıştığım problem.

Edward Castronova adında bir ekonomist var. Çalışmaları dahice. İnsanların online dünyada niçin çok fazla zaman, enerji ve para harcadıklarını araştırıyor. Diyor ki; "Biz online oyun çevresine ve sanal dünyaya yapılan büyük bir göçe şahit oluyoruz." Ve o bir ekonomist, bu yüzden, gerçekçi. Ve diyor ki ... (Kahkaha) Benim gibi değil, ben oyun tasarımcısıyım; çoşkuluyum. Ama diyor ki, bu çok mantıklı geliyor, çünkü oyuncular sanal dünyada gerçek dünyadakinden daha fazla şey başarabiliyorlar. Gerçek hatta yapabildiklerinden daha fazla güçlü sosyal ilişkiler kuruyorlar. Oyunlarda gerçek hayattakinden daha fazla daha iyi geri bildirim alıyorlar, daha fazla ödüllendirilmiş hissediyorlar. Ve diyor ki, oyuncuların sanal dünyada gerçek dünyadakinden daha fazla zaman harcaması mantıklı geliyor. Şimdi bunun mantıklı olduğuna katılıyorum. Ancak, hiçbir şekilde, en uygun durum değildir. Biz gerçek dünyayı oyun gibi yapmaya başlamak zorundayız.

O yüzden, 2500 yıl önce olan bir olaydan ilham alıyorum. Bunlar antik zarlar, bir koyunun ekleminden yapılmış. Tamam mı? Oyun kontrolörlerine sahip olmadan önce koyun eklemlerine sahiptik. Bunlar insanlar tarafından tasarlanmış ilk oyun ekipmanları. Ve antik Yunan tarihçisi Heredot'un çalışmalarına aşinaysanız, bu tarihi biliyor olabilirsiniz. Oyunları bulan ve neden olan kişinin tarihçesi. Herodot diyor ki oyunlar, özellikle zar oyunları kıtlık zamanında Lidya krallğında bulundu.

Görünüşe göre, çok ciddi bir kıtlık zamanında, bu Lidya kralı çılgınca bir şey yapmak zorunda olduklarına karar verdi. İnsanlar acı çekiyordu, kavga ediyordu. Bu olağanüstü bir durumdu. Onlara gereken olağanüstü bir çözümdü. Yani, Heredot'a göre, bu zar oyunlarını icat ettiler ve krallık çapında politika oluşturdular. Bir gün, herkes karnını doyuracaktı. Ve ertesi gün, herkes oyun oynayacaktı. Ve insanlarda zar oyunlarına gömüleceklerdi, çünkü oyunlar çok çekiciydi, ve bizleri tatmin edecek mutlu bir verimliliğe gömecekti, Onlar yiyeceklerinin olmadığı gerçeğini görmezden geleceklerdi. Ve ertesi gün, oyunlar oynayacaklardı. Sonraki gün de yemek yiyeceklerdi.

Ve Herodot'a göre, onlar, bu şekilde 18 yıl geçirdi, bir gün yiyip ertesi gün oyun oynayarak kıtlıkta hayatta kaldılar, Şimdi bu, bence tamamen oyunları bugün kullandığımız gibidir. Biz gerçek dünyadaki acılardan kaçmak için oyunları kullanıyoruz. Gerçek hayatta kırılan herşeyden uzaklaşmak için oyunları kullanıyoruz, gerçek hayatta bizi memnun etmeyen herşeyi, ve ihtiyacımız olanı oyunlardan alıyoruz.

Fakat burada son bulmak zorunda değil. Bu gerçekten heyecan verici. Herodot'a göre, 18 yıl sonra kıtlık azalmıyordu. Bunun için, kral onların son bir zar oyunu oynamasına karar verdi. Krallığı ikiye böldü. Onlar, bir zar oyunu oynadılar. ve kazananlar destansı bir maceraya gitmek zorunda olacaklardı. Onlar, Lydia 'yı terkedeceklerdi. Yeni yerler aramak için ülkelerini terk edeceklerdi, arkalarında mevcut kaynaklarla hayatta kalabilecek kadar kişi bırakacaklardı, ve yerleşip, geliştirebilecekleri yerler bulmaya çalışacaklardı.

Şimdi, bu çılgınca geliyor değil mi ? Ama son zamanlarda, DNA kanıtları göstermiştir ki; Roma imparatorluğuna öncülük eden Eturyalılar ile Lidyalılar aynı DNA'yı taşıyorlar. Ve yakın zamanlarda bilim adamları Herdotun çılgın hikayesinin gerçek olduğunu ileri sürdüler. Ve jeologlarlar kıtlığı açıklayan yaklaşık 20 yıl süren global soğumanın kanıtlarını buldular. Yani bu çılgın hikaye gerçek olabilir. Gerçkten de kültürü oyunlar oynayarak kurtarmış olabilirler, 18 yıl boyunca oyunlara dadanıp ve sonra ilham alıp, oyunlarla nasıl bir araya gelecekleri hakkında çok şey bilebilirlerdi. aslında bütün uygarlığı bu şekilde kurtarmış olabilirler.

Tamam, bunu yapabiliriz. Biz 1994 yılından beri World of Warcraft oynuyoruz. Bu World of Warcraft serilerinin içinde ilk gerçek zamanlı strateji oyunu oldu. 16 yıl önceydi. 18 yıl zar oyunları oynadılar, bizse 16 yıldır Warcraft oyunuyoruz Diyorum ki, kendi destansı oyunumuz için hazırız. Şimdi, onlar yeni bir dünya aramak için uygarlığın yarsını gönderdiler. Haftada 21 milyar oyun saatini bulduğum yer burası. Haydi yarınız günde bir saatinizi gerçek dünya problemlerini çözebilmek için oyun oymaya harcadığınızı varsayalım.

Ne soracağınızı biliyorum, " gerçek dünya problemlerini oyunlarda nasıl çözeceğiz?" İşte bu benim The Institute For The Future'da birkaç yıldır kendimi adadığım şey. Palo Alto'daki ofisimizde bu afişe sahibiz, O bizim gelecekle nasıl bağlantı kurmaya çalıştığmızı gösteren görüşümüz. Biz geleceği tahmin etmeye çalışmıyoruz. Yapmak istediğimiz geleceği oluşturmak. En iyi senaryo sonucunu hayal etmek istiyoruz. Ve bunu gerçekleştirmek için insanlara güç vermek istiyoruz. Destansı zaferleri hayal etmek istiyoruz, daha sonra insanlara destansı zaferlere ulaşmanın ne demek olduğunu göstermek istiyoruz.

Size kısaca insanlara geleceklerindeki destansı zaferleri yaratmanın nasıl bir şey olduğunu gösterme çabamın ürünü olan üç oyunumu göstereceğim. Peki, bu World Without Oil ( Petrolsüz dünya) Bu oyunu 2007 yılında yaptık. Petrol sıkıntısının olduğu yerde hayatta kalmaya çalıştığınız bir online oyun. Petrol kıtlığı kurgudur. ancak biz inanmanızı, bunun gerçek olduğunu, gerçekten petrolün tükendiğini inandırmak için yeteri kadar online içerik koyduk. Oyuna bağlanıp, kayıt olup nerede yaşadığınızı söylüyorsunuz. Sonra size gerçek zamanlı haber verileri veriyoruz bunlar size tam olarak petrolün ne kadar ettiğini, yetersiz olanı, yiyecek arzının nasıl etkilendiğini, ulaşımın nasıl etkilendiğini, okulların kapalı olup olmadığını, isyan olup olmadığını gösteriyor. Siz bunlar gerçekte olsa nasıl yaşayacağınızı bulmaya çalışmak zorundasınız. Sonra size bunu (blog) paylaşmanızı istiyoruz. videolar fotoğraflar göndererek.

2007'de 1700 oyuncu denedik. Onları üç yıl boyunca izledik. Bunun dönüştürülebilir bir deneyim olduğunu söyleyebilirim. Kimse sadece dünya için iyi olduğundan veya yapmamız gerektiğinden dolayı yaşam şeklini değiştirmek istemiyor. Ama onları destansı bir macera içine bırakır ve onlara "Petrolü tükettik" derseniz. Bu katılmanız için müthiş bir hikaye ve macera. Hayatta kaldığınızı görmek için kendinizle mücadele etmek. Birçok oyuncumuz bu oyunda öğrendikleri alışkanlıklarını korudular.

Bir sonraki dünyayı kurtarma oyunu için Petrolden daha önemli büyük bir problemi hedeflemeye karar verdik. The Institute For The Future' da Süperstruct (Süperİnşa) isimli bir oyun yaptık. Önerimiz ise, bir süperbilgisayar insanlığın gezegen üzerinde 23 yılı kaldığını hesaplıyor. Bu süper bilgisayarın ismi Global Extinction Awareness System (Global Soy Tükenimi Farkındalık Sistemi) İnsalardan online olmalarını istedik. sanki bir Jerry Bruckheimer filmi gibi. Jerry Bruckheimer filmlerini bilirsiniz, bir rüya takım kurarsınız. Bir astronot, bilim adamı, eski bir mahkum, ve dünyayı kurtarmak için her şeye sahipsiniz. (Kahkahalar)

Ama bizim oyunumzda, beş insandan oluşan rüya takım yerine herkesin rüya takımda olmasını istedik, sizin işiniz geleceğin enerjisini, yiyeceğini, sağlığını güvenliği, sosyal güvenlik ağını bulmak. Sekiz haftada oyunu oynayan 8,000 kişiye sahiptik. 500 adet çılgınlık veren yaratıcı çözümle geldiler. Google'da Superstruckt diye aratırsanız, göreceksiniz,

Son olarak, son oyunumuz, 3 Martta başlıyoruz. Dünya Bankası ile birlikte yaptık bu oyunu. Eğer oyunu tamamlarsanız, Dünya bankası tarafından 2010 yılı Sosyal Yenilikçi mezunu olarak sertifikalandırılacaksınız. Afrika'nın güneyindeki üniversitelerle çalışıyoruz. Onları sosyal yenilikçi yeteneklerini öğrenmeleri için davet ediyoruz. Bir tane çizgi romanımız var. Yerel algı, bilgi ağı, sürdürebilirlik, vizyon ve beceriklilik gibi yeteneklerde seviye atladık. Hepinizi bu oyunu dünyadaki genç insanlarla paylaşmanız için davet ediyorum, özellikle dünyayı kurtarmak için bir araya gelip, kendi sosyal kurumlarını kurmayı hayal etmeye başlamaktan en büyük faydayı elde edebilecek gelişmekte olan bölgeler için.

Şimdi toparlayacağım. Bir soru sormak istiyorum. Sizce sırada ne var ? Bütün bu inanılmaz oyunculara sahibiz, Ne yapabileceğimizin pilot çalışması olan oyunlarımız var, ancak bunların hiçbiri henüz gerçek dünyayı kurtarmadı. Şu konuda benimle hem fikir olduğunuzu umuyorum, oyuncular gerçek dünya işlerinde kullanabileceğimiz, değişim için güçlü bir platform yaratabileceğimiz insan kaynağıdır. Bütün bu inanılmaz süper güçlere sahibiz, mutlu verimlilik, yetenek sıkı bir sosyal doku örmek, acil iyimserliğin duygusu ve destansı zaferin arzusu.

Gerçekten bir araya gelip bir başka yüzyıl için bu gezegende hayatta kalma mücadelesi vermek için oyun oynayacağımızı umuyorum. Umudum, bu şekilde oyun oynayarak, oyunlar yaparak bana katılabilmeniz. Sonraki 10 yıla baktığımda, emin olduğum iki şey var, hayal ettiğimiz herhangi bir geleceği yaratabileceğimiz, ve istediğimiz oyunu oynayabileceğimiz. Diyorum ki, dünyayı-değiştiren oyunların başlamasına izin verelim. Teşekkürler. (Alkışlar)