Inge Missmahl Afganistan'a ait hafızalara huzur getiriyor.

Size bir hikaye anlatmak istiyorum, umut verici bir hikaye, Afganistan da ki umutsuzluk, bunalım ve çaresizliğe ve ondan ne öğrendiğimize hitaben ve travmatik deneyimlerinin üstesinden gelebilmeleri için nasıl yardımcı oluruz, ileride, gelecekte, güvenlerini geri kazanmaları için nasıl yardım ederiz. ve her hayata nasıl dahil olabiliriz Evet, ben Jungian psikanalistiyim Şans eseri, Medica Mondiale için bir görev ile 2004 yılı ocak ayında Afganistan'a gittim. Jung Afganistanda ve fotoğraf Afganistan dünyada ki en fakir ülkelerden biridir ve yüzde yetmişinin okur yazarlığı olmayan bir halk. Savaş ve yetersiz beslenme insanlarla birlikte umutları da öldürüyor. Bunu basından bilebilirsiniz Ama böyle bir ortamda yetişen Afgan halkının ortalama yaşının 17 olduğunun ne olduğunu bilemeyebilrsiniz ve --kendimi tekrar ediyorum-- 30 yıllık bir savaşın içerisinde.

Yani, bu aktarımlar sürmekte olan şiddete yabancı çıkarlarına, rüşvetçiliğe bağımlılığa, etnik çatışmalara kötü sağlığa, utanca , korkuya ve birikerek artan travmatik tecrübelere aittir. Bağışcılarla, resmi ve sivil kuruluşlar ile bağışcılar ile desteklenen yerel ve yabancı askeri kuvvetleri barışın yeniden inşası için gererkliydi. Ve insanların umudu vardı , evet fakat onlar durumlarının her gün kötüye gittiğini kavrayana kadar-- çünkü onlar öldürülüyordu yada her nasılsa, sekiz yıl öncesinden daha fakirdiler. Bunun için oran olarak: beş yaşın altındaki çocukların yüzde elli dördü yetersiz beslenmeden mağdurdu.

Evet,umut var Bir gün bir adam bana, ''geleceğimin parlak gözükmediğini'' söyledi, fakat ''Ben oğlum için parlak bir geleceğim olmasını istiyorum'' 2005 de çektiğim bu fotoğraf, Kabil'de ki tepelerin üstünde yürürken. Ama o benim için genç bir neslin açık geleceğin sembolik bir resmi.

Doktorlar ilaç yazıyorlar.. ...ve bağışçılar... ...barışı getirmek için... ...binalar, okullar ve yollar ile bunu destekliyor. Ordu silahları topluyor... ...ve bunalım bozulmadan kalıyor. Neden? Çünkü insanların onunla başa çıkmak.... ... ve üstesinden gelmek için araçları yok. Yani, oraya varmamdan bir süre sonra, zaten bildiğim bir şeyi kabul etmiştim... ...,araçlarım modern Avrupa'nın tam kalbinden idi, evet. Fakat, bizi yaralayabilecek şeyler ve bu yaralara karşı bizim tepkilerimiz, evrensel olan şeyler bunlar. Ve en büyük sorun bu spesifik kültürel ortamdaki belirtilerin anlayabilmekti anlayabilmekti. Bir terapi seansından sonra, bir kadın bana gelip "Siz beni anladığınızdan dolayı artık ben de tekrar kendimi anlıyorum, ve ben aile hayatımda tekrar dahil olmak istiyorum" Bu çok önemliydi, çünkü Afgan sosyal sisteminin.. merkezi ailedir.

Hiç kimse yalnız hayatta kalamaz. Ve insanlar kendilerini kullanılmış, değersiz ve utanmış hisseder ise, çünkü onlar için berbat şeyler olup durmakta, ...o zaman geri çekilirler ve sosyal soyutlanmaya içine düşerler, ve diğer insanlar ya da diğerlerinin sevdiği biri için şeytana karşı gelmeye cesaret edemezler. çünkü onların sorumluluğunu taşımak istemiyorlar. Ve şiddet onunla başa çıkmak için çok sık kullanılan bir yoldur. Travmatik insanlar kontrollerini kolaylıkla kaybederler-- belirtileri aşırı uyarılma ve hafıza geri dönüşleridir-- bu sebeple insanlar sürekli bi korku içesindeler ki bu travmatik olayların korkunç hisleri hiç beklenmedik bir şekilde, aniden geri dönebilir, ve onlar bunu kontrol edemezler. Bu kaybedilen iç kontrolü telafi etmek için, onlar dışarısını kontrol etmeye çalışıyorlar, kolaylıkla anlaşılır bir şekilde --çogunlukla ailecek-- ve ne yazık ki, bu; geleneksel, geriletici ve baskıcı tarafa, kültürel bağlamlardaki kısıtlayıcı tarafa kültürel bağlamlardaki kısıtlayıcı tarafa çok iyi oturuyor Bu yüzden, koca eşini dövmeye başlıyor, anne ve babalar çocuklarını dovüyor, ve ardından, kendilerini çok kötü hissediyorlar. Onlar bunu yapmak istemediler. Birden oluverdi. Kontrolü kaybettiler. Düzen ve normalleşmeyi yeniden temin etmek için en umutsuz deneme ve eğer biz bu şiddet çemberini kesemez isek, şüphesiz bu gelecek nesillere aktarılacak. Ve bu kismen şuan meydana geliyor.

Bu yüzden herkes geleceğe dair bir şuura ihtiyacı var. Ve Afganların gelecek ümitleri paramparça edilmiş. Fakat o kadının sözlerini tekrar etmeme izin verin. "Siz beni anladığınızdan dolayı, artık ben de tekrar kendimi anlayabiliyorum." İşte, anahtar empati. Biri size ne olduğunu gözlemlemek için bir şahit olmak zorunda. Biri sizin ne hissettiğinizi hissetmeli. Ve biri sizi izlemeli ve dinlemeli. Herkes birilerinin tecrube ettiklerinin doğru olduğunubile bilmeli. Herkes birilerinin tecrube ettiklerinin doğru olduğunubile bilmeli. Ve bu sadece bir başkasına uyuyor. Bu yüzden, herkes şunu söyleyebilmeli; "Bu benim başıma geldi, ve benimle alakalıydı. fakat ben buna katlanabilirim, bununla başa çıkabilirim. ve ondan birşeyler öğrenebilirim. Ve ben kendimi aydınlık bir geleceğe adamak istiyorum çocuklarım için ve çocuklarımın çocukları için, ve 13 yaşındaki kızımı evlendirmeyeceğim." ki bu Afganistanda çok sık meydana gelmektedir.

İşte birşeyler yapılabilir, Afganistan gibi çok uç ortamlarda bile. Ve ben rehberlik programı hakkında düşünmeye başladım. Fakat, tabiki de, fona ve yardıma ihtiyacım vardı. Ve bir akşam, Kabil'de çok hoş bir beyefendinin yanında oturuyordum, ve o bana Afganistan'da iyi olabilecek şeyler hakkında neler düşündüğümü sordu. Ve ben ona hızlıca açıkladım, psiko-sosyal danışmanlar yetiştirirdim, merkezler açardım, ve ona nedenlerini açıkladım. Akşamın sonunda o adam bana irtibat adresini verdi. ve dedi ki " Eğer bunları yapmak isterseniz, beni arayınız." O zamanlar, Almanya Caritas'ın (yardım kuruşulu) başındaydım.

Bu sayede, Almanya Caritas ile birlikte 3 yıllık bir projeye start verdim, ve 30 Afgan kadın ve erkek eğittik, ve Kabil'de 15 rehberlik merkezi açtık. Bu bizim imzamızdı. El boyamasıydı. ve tüm Kabil etrafında 45 adettik. 11000 insan geldi, hatta daha fazlası. Ve yüzde 70'i hayatlarını yeniden kazandı. Bu çok heyecan verici bir andı, bunu mükemmel Afgan ekibimle geliştirmek. Ve onlar o günden bu zamana kadar benimle birlikte çalışıyorlar. Biz kültürel olarak hassas psiko- sosyal rehberlik yaklaşımı geliştirdik. Böylece, 2008'den bugüne kadar, mühim bir değişiklik ve ileriye doğru bi atılım vuku bulmaktadır.

Avrupa Birliği Kabil temsil kurulu buna dahil oldu ve Halk Sağlığı Bakanlığı bünyesinde çalışmak ve bu yaklaşımın lobisini yapmak için benimle anlaştı. Başardık. Biz psiko-sosyal hizmetler ekleyerek ve sisteme psiko-sosyal danışmanlar vererek acil sağlık hizmetlerinin ruhsal sağlık dalını yeniden hayata geçirdik. Bu aşikar bir şekilde bütün sağlık personelinin yeniden eğitime tabi tutmak demek. Fakat yine de, biz eğitim elkitapçıklarına sahibiz, ki bunlar Bakanlık tarafında onaylıdır, ve daha fazlası, bu yaklaşım şimdi Afganistan ruhsal sağlık stratejisinin bir parçası.

Böylece biz şimdiden 3 eyaletteki bazı seçilmiş kliniklere bunu uygulamaya soktuk, ve siz sonuçları görecek ilk kişilersiniz. Biz yapılmakta olan şeylerin etkili olup olmadığını bilmek istedik. Ve işte görüyorsunuz ki, hastaların hepsi depresyon belirtilerine sahiptiler, orta seviye ve şiddetli. Kırmızı çizgi alışıla gelmiş tedavi yöntemini, bir tıp doktoru eşliğindeki tıbbi tedaviyi gösteriyor. Ve bütün belirtiler ya aynı kalıyor ya da daha da kötüleşiyor. Ve yeşil çizgi sadece psiko-sosyal rehberler eşliğindeki tedaviyi gösteriyor, tıbbi tedavi olmadan. Ve görüyorsunuz ki belirtiler neredeyse tamamiyle yok olmuş, ve psiko-sosyal stres gözle görülür bir biçimde azaldı, ki bu açıklabilir, çünkü siz psiko-sosyal stresten kurtulamazsınız, fakat onunla nasıl başa çıkılacağını öğrenebilirsiniz. İşte, bu bizi çok mutlu etmekte, çünkü simdi bizim hem elimizde çalışan kanıtlar var.

İşte burada, görüyorsunuz, Kuzet Afganistan'daki bir sağlık tesisi bu, ve her sabah etraf buna benziyor. Doktorların normalde bir hasta için 3-6 dakikası vardır. Fakat bu değişecek. Onlar kliniklere gidiyorlar, çünkü onlar acil belirtileri tedavi etmek istiyorlar, ve onlar orada konuşacak bu meseleleri tartışacak birilerini buluyorlar ve onların taşıma zorunda oldukları sorumlulukların neler olduğu hakkında konuşacak ve çözümler bulup kaynaklar üretecek kendi aile çatışmalarını çözecek yöntemleri öğrenecek ve gelecek için güven kazanacaklardır.

Sizinle kısa bir hikaye paylaşmak isterim. Bir keresinde bir Hazara (etnik bi Afgan halkı) onun Pashtun danışmanına ( farklı bir etnik bi Afgan halkı) demiş ki; "Eğer biz birkaç yıl önce karşılaşsaydık, birbirimizi öldürürdük. Ve şimdi sen bana gelecek için güven kazanmam için yardım ediyorsun." Diğer bir danışman eğitimden sonra bana demiş ti; "Biliyosunuz, ben köyümdeki ölülerden niçin hayatta kaldığımı bilmiyordum. fakat şimdi ben biliyorum ki bunun nedeni ben Afganistan'da barış içindeki yeni bir toplumun çekirdeğiyim." İnanıyorum ki bu beni çalışmama devam ettirdi. Ve bu, barişa ve uzlaşıya gerçek bir azat ve politik bir katkıdır. Ve yine, düşünüyorum da psiko-sosyal terapi olmadan, ve bunu bütün insani projelerin içerisinde dikkate almadan biz sivil toplumlar inşa edemeyiz.

Ben bunun yaymaya değer bir fikir olduğunu düşündüm. -- ("idea worth spreading" yaymaya değer bir fikir - TED'in sloganıdır) ve öyle de olması gerektiğini, olabileceğini, ve başka yerlere de kopyalanabilirdi diye düşünüyorum.

İlginiz için teşekkür ederim.

(Alkışlar)