Emiliano Salinas: Şiddete sivil tepki

Ben Emiliano Salinas, ve toplumun bireyleri olarak bizlerin yaşadığımız ülkede varolan şiddet eğilimli atmosfer üzerindeki rolümüzle ilgili konuşacağım. 1976'da doğdum. Geleneksel bir Meksikalı ailede büyüdüm. Çocukluğumda oldukça normal bi hayatım oldu. Okula gidip, arkadaşlar ve kuzenlerimle oyunlar oynadım. Ama babam Meksika Başkanı olduğunda hayatım değişti.

Söylemek üzere olduğum şeyler, en azından bazıları, tartışmaya neden olabilir. Öncellikle, bunları söyleyen ben olduğum için. Ve sonra, söyleyeceklerim doğru olduğu için, bir çok insanın sinirleri bozulabilir çünkü bunlar duymak istediğimiz şeyler değil. Ama bunları dinlememiz şart çünkü reddedilemez ve doğrular. Aynı sebeplerden dolayı aynı zamanda suç örgütü üyelerini de rahatsız edebilir. Toplumun bireyleri olarak bu konu üzerindeki rolümüzden bahsedeceğim, ve biz vatandaşların şiddete karşı verebileceği dört farklı yanıt seviyesini anlatacağım. Biliyorum ki çoğu insan benim Carlos Salinas de Gortari'nin oğlu olduğum gerçeğiyle ülkesi için endişelenen bir vatandaş olduğum gerçeğini birbirinden ayırmakta zorlanacak. Endişelenmeyin. Söyleyeceklerimin önemini anlamak için çok gerekli bir şey değil.

Bence Meksika'da bir sorunumuz var. Büyük bir sorunumuz var. Bu konuda hemfikiriz. Kimse karşı çıkmıyor- Sorunun varlığında anlaşıyoruz. Anlaşamadığımız şey sorunun gerçekte ne olduğu. Zetalar mı? Uyuşturucu satıcıları mı? Hükümet mi? Yolsuzluk? Yoksulluk? Yoksa başka bir şey mi? Bence sorunumuz bunlardan hiçbiri değil. Dikkat etmemiz gereken şeyler olmadıklarını söylemiyorum. Ama Meksika'da var olan gerçek sorunu çözmeden, bunlara da çare bulamayacağız.

Gerçek sorunumuz şu ki: Meksikalıların çoğu, şartların kurbanı olduklarına inanıyor. Biz kurbanların ülkesiyiz. Tarihte de her zaman birşeylerin ya da birilerinin kurbanları olduk. İspanyolların kurbanlarıydık. Sonra Fransızlar'ın kurbanı olduk. Sonra da Don Porfirio'nun kurbanları. Ardından PRI'nin kurbanları. Hatta Salinas'ın bile. ve El Peje'nin. Ve şimdi de, Zeta ve uyuşturucu satıcıları ve suçluların... Durun bi saniye! Ya bunlardan hiç biri sorun değilse? Sorun kurbanı olduğumuzu hissettiğimiz şeyler değise? Asıl sorun, kurban rolünü oynuyor olmamız. Artık gözlerimizi açıp kurban olmadığımızı görmeliyiz. Kurbanmış gibi hissetmeyi ve kurban gibi davranmayı bıraktığımızda ülkemiz çok değişecek.

Sizlere, şartların kurbanı olarak görülen bir toplumdan sorumluluk sahibi, harekete geçmiş ve ülkesinin geleceğini elinde tutan bi topluma nasıl geçebileğimizi anlatacağım. Sizlere, şiddete karşı sivil hareketin dört farklı seviyesini anlatacağım, en hafifinden en güçlüsüne. İlk seviye, şiddete karşı sivil hareketin en zayıf seviyesi, inkar ve ilgisizlik. Bugün, Meksika toplumunun çoğu içinde bulunduğumuz durumu inkar ediyor. Günlük hayatımıza devap etmek istiyoruz, normal şartlarda yaşamıyor bile olsak. Ülkemizdeki günlük hayat, söylemek gerekirse, sıradışı, ve istisnai şartlar altında. Adeta, çok ciddi bi hastalığı olan insanın grip geçiriyormuş da atlatacakmış gibi yapmasına benziyor. Meksika grip olmuş gibi yapıyoruz. ma hastalığı bu değil. Meksika kanser. Ve bu konuda bir şeyler yapmazsak, kanser tüm hücrelerine ulaşıp öldürecek.

Meksika toplumunu inkar ve ilgisizlikten vatandaş tepkisi seviyesine taşımalıyız. bu da, kabullenme oluyor. Ve kabullenme korku tohumlarını ekecek-- durumun cidiyetinin farkına varmak. Ancak, korku ilgisizlikten iyidir çünkü korku bizi harekete geçirir. Meksika'daki bir çok insan bugün korkmuş durumda. Çok korkuyoruz. Ve korkumuzla hareket ediyoruz. Korkumuzu dışa vurmanın ne gibi bir problem yarattığını söyleyeyim-- ve bu da sivil tepkinin ikinci seviyesi oluyor: korku.

Mekska caddelerini bir düşünün: şiddetten dolayı güvenli değiller, bu nedenle insanlar evlerinden çıkmıyor. Peki bu caddeleri daha fazla mı daha az mı güvenli kılıyor? Tabi ki daha az güvenli! Yani caddeler ıssız ve güvensiz hale geliyor, ve daha çok evlere kapanıyoruz -- bu da caddeleri daha da ıssız ve güvensiz yapıyor, ve biz gene evlerden çıkmıyoruz. Bu kısır döngü tüm nüfusu etkisi altına alıp korkuyla --caddelerde olduklarından daha büyük bir korkuyla -- evlerine kapanmasıyla bitecek. Bu korkuya karşı koymalıyız. Meksika toplumunu, toplumun bu seviyede olan bireylerini, bir üst seviyeye, yani harekete taşımalıyız.

Korkularımızla yüzleşmeli ve caddelerimizi geri almalıyız, şehirlerimizi ve mahallelerimizi de. Bir çok isana göre, harekete geçmeye öfke de dahil. Korkudan öfkeye geçiyoruz. Şöyle diyorlar: "Artık dayanamıyorum. Artık bir şeyler yapmalıyız." Son zamanlarda -- bu çok duyarlı bi konu -- 35 linç girişimi kayda geçti 2010 yılında Meksika'da. Normalde bu yılda bir ya da iki defa olur. Ama şimdi haftada bir görüyoruz. Bu bize toplumun çaresiz olduğunu ve hukuku kendi ellerine aldıklarını gösteriyor. Malesef ki, şiddet hareketi -- harekete geçmek hiçbir şey yapmamaktan yeğ olsa da -- içerisinde yer almak sadece şiddeti gizlemeye yarar. Size şiddet gösteriyorum ve siz şiddetle karşılık veriyorsunuz, bu sayede şiddetin bir parçası oluyorsunuz ve benim şiddetimi gizlemeye yarıyorsunuz.

Yani sivil şiddet hayatidir, ama öfke seviyesinde olup da şiddete eğilm gösterenleri sonraki seviyeye yani şiddetsiz hareket seviyesine çıkarmak da hayati bir önem taşır. Barışçıl, düzenli sivil areketten bahsediyorum, bu da pasif hareket anlamına gelmiyor. Kararlı ve etkili ancak şiddet içermeyen anlamına geliyor. Meksşka'da buna benzer hareketlerin örnekleri var. İki yıl önce, Galena City, Chihuahua'da bir cemaatin üyesi kaçırılmıştı, Eric Le Baron. Kardeşleri Benjamín ve Julián, diğerleriyle bir araya gelip en doğru adımın ne olacağını düşündüler: fidyeyi ödemek, sonra silahlanıp kaçıranların peşine düşmek ya da hükümetten yardım istemek.

Sonunda Benjamín ve Julián yapılacak en iyi şeyin cemaati ortak hareket etmek için organize etmek olduğuna karar verdiler. Ve ne yaptılar? Le Baron cemaatini silahlandırıp Chiuahua'da şehrin merkez parkına konuşlandılar. Abilerini kaçıranlara bi mesaj yolladılar: "Fidyenizi istiyorsanız, gelin alın. Sizi burada bekliyoruz. Orada beklediler. Yedi gün sonra, Eric serbest bırakıldı ve evine dönebildi. Bu organize bir topluluğun yapabileceklerine örnektir, harekete geçen bir topluluk.

Tabi ki suçlular da karşılık verebilir. Ve bu örnekte de verdiler. 7 Temmuz 2009'da Benjamín Le Barón öldürüldü. Ama Julián Le Barón çalışmaya devam ediyor ve Chiuahua'da cemaatlerini silahlandırmak için bir yıldır çalışıyor. Ve bir yıldır başına ödül konduğunu da biliyor. Ama savaşmaya devam ediyor. Organize etmeye devam ediyor. Silahlandırmaya devam ediyor. Bu kahramanca hareketler tüm ülkede var. Beraber çalışan binlerce Julian ile Meksika daha farklı bir ülke olabilir. Ve onlar oradalar! Tek yapmaları gereken ayağa kalkmak. Ben Meksika'da doğdum, Mekssika'da büyüdüm ve bu süreçte, Meksika'yı sevmeyi öğrendim. Bence bu topraklara adım atan her kim olursa olsun-- Meksikalılardan bahsetmiyorum bile-- Meksika'yı sevmenin zor olmadığını kabul edecektir.

Çok seyahat ettim ve Meksikalılarda olan tutkuyu başka yerde bulamadım. Ulusal futbol takımımıza duyduğumuz bu bağlılık. Doğal afet kurbanlarına yardım etmek için gösterdiğimiz özveri, 1985 depremindeki gibi ya da bu yılki sel olaylarındaki gibi. Çocukluğumuzdan beri milli marşımızı söylerken hissetiğimiz tutku. Masiosare'nin tuhaf bir düşman olduğunu düşündüğümüzde ve, çocukça kalbimizle söylediğimiz "her evlattan bir asker" satırlarında. Bence en büyük hakaret, bir Meksikalıyı kırmak için en kötü yol annelerine hakaret etmenizdir. Anne dünyadaki en kutsal varlıktır. Meksika bizim anamız ve bugün çocukları için ağlıyor. Yakın tarihimizdeki en karanlık anları yaşamaktayız. Annemiz, Meksika, gözlerimizin önünde şiddet görüyor. Bu konuda ne yapacağız? Masiosare, tuhaf düşman, işte burada. Her evladın içindeki asker nerede?

Mahatma Gandhi, tüm zamanların en büyük sivil savaşçılarından biri, "Dünyada görmek istediğiniz değişim siz olun." demiş. Bugün Meksikada Gandhi'leri bekliyoruz. Gandhi'lere ihtiyacımız var. Meksika'yı seven ve bunun için harekete geçecek kadın ve erkeklere ihtiyacımız var. Bu, girişimimize katılmaları için her gerçek Meksikalıya davettir. Bu çağrıyı Meksika'da sevdiğimiz hiçbirşey-- festivaller, pazarlar lokantalar, yemekhaneler, tekila, mariachiler, serenadlar, posadalar, El Grito, el Día de Muertos, San Miguel, neşe, hayat tutkusu, kavgalar ve Meksikalı olan hiçbir şey-- yeryüzünden kaybolmasın diye yapıyorum.

Her türlü güçlü düşmanla karşılaşıyoruz. Ama biz daha fazlayız. Bir insanın canını alabilirler. Beni öldürebilirler, seni ya da seni. Ama hiç kimse gerçek Meksika ruhunu öldüremez. Savaşı kazandık, ama hala savaşmamız gerekiyor. 2000 yıl önce, Romalı şair Juvenal bugün bütün gerçek Meksikalıların kalbinde hala yankılanan bir şey söylemiş. "Hayatı onura tercih etmeyi en büyük günahtan sayın, ve hayat aşkına hayatı yaşanılır kılan şeyleri kaybetmeyi de öyle." Teşekkür ederim. (Alkışlar)