Bruce McCall'un yapay nostaljisi

Burada ne halt yediğimi bilmiyorum. Kanada'da, bir İskoç Presbiteryen gettosunda doğdum, ve liseden terkim. Bir cep telefonum yok, ve guaj boya kullanarak kağıt üzerine resim yapıyorum, 600 yıldır değişmemiş bir teknik. Ama yaklaşık üç sene önce New York'ta bir sergim oldu, ve onu "Serious Nonsense" ("Ciddi Saçmalık") olarak adlandırdım. Bu yüzden, ben gerçekten bu alandaki ilk kişiyim diye düşünüyorum -- Öncülük ediyorum. Bunu ciddi saçmalık olarak tanımlıyorum; çünkü ciddi tarafta, Yazınsal resimlemenin itinalı bir gerçekçilik tekniğini kullanıyorum, çocukluğumdan kalma. Onu kopyaladım ve hiç bir zaman unutmadım -- aslında tek bildiğim stil. Ve daha çok resmi ve ağırbaşlı. Ve bu esnada, gördüğümüz gibi saçmalığı kullanıyorum.

Bu, insanların içinde golf oynayabilecekleri bir İskoç kalesi, ve buradaki numara, golf topunu bir zırhın üzerinden havalandırmak -- orada göremediğiniz bir şey. Bu sonradan kitaplaştırılan "Zany Afternoons" serisindendi.

Bu, ev yapımı, roket-itkili bir araba. Bir 1953 Henry J - Hakikiliğe çok düşkünüm - Toledo'da sessiz bir mahallede.

Bu, Los Angeles Film Müzesi için yolladığım ürün. Muhtemelen Frank Gehry ile aynı kasabadan olduğumu anlayabilirsiniz.

İşim o kadar kişisel ve o kadar garip ki kendi sözlüğümü yaratmak durumunda kalıyorum. Ve 'retrofuturism' (geçmişçi gelecekçilik) diye adlandırdığım alanda çok çalışıyorum, yaptığım şey, geçmişte insanlar geleceği nasıl görüyordu diye maziyi yoklamak. Ve onlar her seferinde yanılıyorlar, hep inanılmaz ve iyimser bir biçimde yanılıyorlar. Bu hareketin tavan yaptığı yıllar 30'lardı, çünkü Büyük Buhran o kadar iç karartıcıydı ki, bizi içinde bulunduğumuz andan uzaklaştırıp, geleceğe götürecek her şey ve teknoloji bizi taşıyabilirdi.

Bu 'Popular Workbench'. O günlerdeki popüler tarih dergileri -- 30'lu yıllara ait olanlardan devasa bir kolleksiyonum vardı -- aslında sadece palto askılarından güneş gözlüğü yapmaları istenen, fakir insanlar ve her şey doğaçlama... ve saatte 300 mil hızla buz hokeyi oynayan, bu olağanüstü dev radyo robotların hayalini kuruyorlar -- bütün bunlar gerçekleşek, her şey harika olacak.

Otomotiv 'retrofuturism', uzmanlık alanlarımdan biri. Hem bir otomobil resimleyicisi, hem de bir araba reklam metni yazarı olarak çalıştım, bu yüzden, bu konudan fazlasıyla öç almam gerek. Detroit hep yarı yarıya gelecekte var olmuştur -en azından reklamcı kısmı- bu, 58' Bulgemobile: o kadar yeni ki, yarını dünmüş gibi gösteriyor. Bunlar da arabaya hayranlık duyan prangalı mahkumlar. Bu, Lampoon günlerinde çıkan tüm bir katalogdan alındı --yaklaşık 18 sayfalık bir katalog işin temelini aldığım yer.

Tekno-arkeoloji kazıya kazıya hiç gerçekleşmemiş geçmiş mucizeleri buluyor -- çoğunlukla iyi bir nedenle. Zeplin -- bu belirgib bir biçimde Hindenburg'den ilham almış bir zeplin hakkında bir broşürdendi. Ama, zeplin insan tarafınan yapılmış hareket eden en büyük şeydi. Ve bir Buick hızında, köpek havlamalarını duyabileceğiniz bir yükseklikte, 56 kişi taşıyabiliyordu, ayrıca bu, Normandiya'da birinci sınıf bir kamara fiyatının iki katına mal oluyordu. Hindenburg da olmayacaktı, biliyorsunuz, o kaçınılmazdı gitmeyecekti.

Bu 1930'larda Malibu daki otojir ile yapılan mızrak düellosu. Otojir helikopterin icadını bekleyemedi, fakat beklemeliydi -- o büyük bir başarı değildi. Bu arada, bu sadece 20. yüzyılın İspanyol yeniliği, teknolojisi. Bunu bilmeniz gerekir.

Hiçbir zaman yereden havalanamayan uçan arabayı -- bu savaş sonrası hayaldi. Babam bana , bir uçan araba alacağımızı anlatırdı. Bu geleceğin içine 1946 yılında atılmış bütün Amerikan, ailelerinin bu arabalara sahip olacağını beklediği gün. "Burası Moskova, Shirley.

Yalan-özlem , benim birz olduğum gibi -- meşur olduğu- ama ben bunun içinde çok çalıştım. O çok büyük bir özlem o zamanlar için ama onlar gerçekleşmedi. Bir zamalar bir kişi özlem için tamamıyla en yarasız insan hissi dedi -- dolayısıyla bende bunu ciddi bir mesele olarak düşündüm.

Bu düşünce onun bir sembolü -- bu bir lokanta kanadı, Fransa üzerinde 1920'lerdeki sıcacık yaz günlerini hatırlayarak, uçağın kanadı üzerinde yemek. Buradan iyi göremezsiniz, ama Hemingway pervanenin oluşturduğu akım kendisini kanattan atasıya kadar Fitzgerald ve Ford Madox'a kendi yeni hikaye kitabından birkaç sayfa okuyor.

Bu güney Hamptons taki polo tankları. Beyinsiz zenginler diğer kişilerden komiklik yapma konusunda daha komiklerdir. Ben bunu çok yapıyorum.

Ve orjinallik benim ciddi saçma kısmın önemli bir parçası. Biliyorum ki bu büyük bir miktar ekliyor. Bunlar, örnek olarak, 1916'dan Mark IV İngiliz tankları. Bu tanklar iki tane makineli tüfek ve bir tane topa ve 90 beygir güce sahip Ricardo motarlara sahiptir. 8 km/s hızla giderlerdi ve içerisi 105 derecede zifiri karanlıktı. Ve onların içinde Almanların gaz kullanmayacakları konusunda emin olmak için tankların içine kanarya asarlardı. Mutlu kısa bir hikaye değil mi?

Bu 1930'lardaki Manhattan da bulunan Motor Ritz kuleleri, ön kapınıza kadar arabayla gittiniz yer , tabiki eğer cesaretiniz varsa. Herkimse kimse ise orada bir dairesi vardı. Hem zeplin hem de transatlantiği sırf zevkine sokmayı başardım. Ve ben sigaraya bayılırım -- işte şurada aşağıda bir sigara ilanı var.

Yapay özlem savaş gibi ciddi olaylarda dahi çalışabiliyor. Bu, Messerschmitt ME109'un avam tabakasının evlerini patlattığı ve bu evlere yanlızca şurada aşağıda biryerde olan Churchill'i kızdırmak için yakın uçtuğu İngiliz savaşının şaşılacak günleridir. Bu geçmiş zamanın sevgi dolu hatıraları.

Fazla öldürme abartmayı en uç noktaya sırf eğlencesine taşımaktır. Bu da benim yaptığım bir eser -- yine bir broşür -- RMS Tyrannic, dünyadaki en büyük şey. Sayfalarca devam ettiğinden dolayı göremediğiniz kopya şunu diyor, gemide üçünçü sınıf yolcuları seyehat bitmeden önce uyumak için yerlerini alamıyorlar, ve bu sigorta gerektirmediği için çok güvenli. Bu açıkca Titanic üzerinde modellendi. Bu insanın gururunu protesto eden bir şey değil -- O sadece kötü, aptalca bir şaka.

Utanmaksızcasına ucuz birşeydir, bence -- bu sizi uyandıracak. Onun hiçbir anlamı yok sadece -- Desoto Mississippi'yi keşfediyor, ve şuda Mississippi'yi keşfeden bir Desoto. Ben bunu hızlı bir arka sayfa olarak yaptım -- Lampoon'un bir konusu için bu arka, sayfayı yapmak 4 saatimi aldı, ben bunu yaptım, ve düşündüm, "Güzel, rezil oldum. Umarım hiçkimse bunu bilmez." insanlar bu şeyin kopyalarını yazdılar.

Kent absürdlüğü -- New Yorker'ın gerçekten yaptığı şey. New York'ta şu kapaklardan daha garip görünen kapaklarla yaşam yapmayı deniyorum. Bunların 40 kadarını yaptım, ve söyleyebilirim ki bunların 30 tanesi bu düşünce üzerine kurulu. Bir gece 7. caddeden araba ile geçiyordum, ve bu buhar sokaktan etrafa yayılıyordu, ve "Buna ne sebep oluyor?" diye düşündüm.

New York Metropolitan da bulunan Dendur tapınağı, kasvetli bir yer. Bununla biraz jaz yaparak az da olsa eğlenebilirim diye düşündüm.

Bu hiç bilgisayar kapağı gibi durmuyor. En azından New York'ta. Dayanamadım, ve bazı çevreci gruplardan "Bu eğlenmek için çok ciddi ve kutsaldır. Utanmalısın, lütfen bizim web sitemiz üzerinden özür dileyiniz", diye yazan kötü emailler aldım. Daha özürdilemedim ama yapabilirim.

Bu benim beynimin kelime kısmı. (Kahkaha) Eurotrash(Amerikada yaşayan genç, sağlıklı Avrupalı insanlar) kelimesine bayılıyorum. (kahkaha) Bütün Amerikada yaşayan, genç sağlıklı Avrupalı insanlar JFK gümrük kapısına doğru geliyor.

Bu Fransa bisiklet turuna katılan New Yorklu bisikletli postacı. Eğer New York'ta yaşıyorsanız bisikletli postacıların nasıl haraket ettiğiniz biliyorsunuzdur. Postacının proje dosyası gibi vb. şeyler taşıması yanında -- hepsi bunu yapar -- ve bir çok insan bunun anlamının Fransa bisiklet turunda roket atmak üzere olan bir terörist olduğunu düşünmüştür -- sanırım, bizim zamanın işareti.

Bu moda ile ilgili yapmış olduğum tek kapak. Bu yaşlı bayan bir ayakkabının içinde yaşıyor, ve -- bunun başlığı " İşte komşuluk gidiyor." Ben moda ile ilgili bir halt bilmiyorum -- Mary Jane olarak anlandırılan şeyi yapmam söylendi, ve daha sonra kendimi Sanat Direktörü ile Editör arasındaki onun üzerine band koy, onun üzerine band koyma, band koy, koyma diye geçen korkunç kavganın içinde buldum, çünkü band logonun görülmesini zorlaştırıyor ve görüntüsü berbart ve bad kötü -- ve sonunda tırstığımdan ve ayakkabının orjinalliği uğruna onu yaptım.

Bu ufak bir şaka -- E-ZR geçişi. Bir harf bir fikir verebiliyor.

Bu ise büyük bir şaka. Bu "King Kong" için giriş sınavı. (kahkaha) İnsanlar daima bu düşünceleri nerden bulduğumu, fikirlerinin nereden geldiğini soruyorlar. Gerçek ise şu kırmızı şarap şisesi vardır yanımda, gecenin bir vakti bana bir Xerox gibi gelir -- yapmam gereken tekşey yazmaktır. Bu tamamiyle açık. Onun hakkında düşünmek gibi birşey yapmadım. Ve yağmur yağdıktan sonra, ismi Edgar Rosenber -- ismi biliyorsanız -- olan, sevimli, yaşlı bayan bana seslendi ve kapakları beğendiğini söyledi, bu çok güzeldi. Bayanın geçmişteki ismi Fay Wray, ve öyleki -- "Kapağı alabilirsiniz" diyecek bir inceliğim yoktu.

Sonunda, bu önceden yapmadığım üç sayfalık bir kapak, ve bunun tekrardan yapılacağını düşünmüyorum -- derginin önündeki başarılı sayfalar. Bu bir adamın asansör kullanarak tırmanışı, ve üç parça içerisinde. Ne yazıkki hepsini bir arada göremezsiniz, eğer iyi bakarsanız, gerçekten nasıl hareket ettiğini fazlasıyla görmeye başlarsınız. (Alkış)

Çok şık. Bir şakayı bitirmek için kaza gibisi yok. Şu benim eserlerimi tamamlıyor. Sadece bir tane duygusuz bir reklam eklemek istiyorum -- Sonbaharda çıkacak olan "Mücize Sandiviçler" isminde bir çocuk kitabım var, bütün ciddi oyunların içinde bulunduğu bir özet, ve kitabı ekim ayında iyi kitap marketlerde, kötü kitap marketlerde, sokaklardaki masalarda bulabilirsiniz. Çok teşekkür ederim.