Alison Jackson: Ünlü olmak üzerine

Ben çağdaş bir sanatçıyım ve sanat galerileri ile müzelerde sergilerim oluyor. Bu sergilerde birçok fotoğraf ve film bulunuyor, ama aynı zamanda, TV programları, kitaplar ve reklam yapımcılığı ile de ilgileniyorum, hepsinin içeriği aynı. Konu, ünlülere ve ünlü kültürüne olan düşkünlüğümüz, ve imajın önemi. Ünlü kavramı fotoğraflamanın ürünüdür.

Bu konsepte yedi yıl önce,Prenses Diana öldüğünde, nasıl başladığımı anlatarak başlayacağım. Onun öldüğü gün ya da öldüğü o anda, İngiltere'de bir çeşit duraksama oldu, ve insanlar, bir kitle halinde, onun yasını tutma kararı aldılar. Bu olay beni büyülemişti. Sonrasında merak ettim: herhangi birisi Diana imajını gercekten basit bir şekilde ve fiziksel olarak silebilir miydi? Böylece elime bir silah alıp Diana'nın imajına ateş etmeye başladım. Ama bunu hafızamdan silmeyi beceremedim, ve kesinlikle toplumun zihninden de silinemiyordu. Güç dengesi kuruluyordu. Basın, onun ölümünü, bana göre, oldukça müstescen yönlerden ele aldı, bedeninin hangi parçasında hangi damar kalmıştı gibi, ve arabanın arka koltuğunda nasıl öldüğü gibi. Ve bu tip bir özel hayata müdahele beni derinden sarsmıştı. Bu yüzden bu ürpetici görüntüleri yaptım.

Sonra da onun görüntüsünü değiştirip değiştiremeyeceğimi merak ettim. Diana'ya benzeyen bir resmi ele aldım, ve onu doğru yerde ve açılarda yerleştirdim, ve halkın hayalgücünde olan ya da bir zamanlar var olan birsey yarattım. İnsanlar merak içindeydi: Diana ve Dodi evlenecek miydi? Ona aşık mıydı? Hamile miydi? Bu çocuğu istiyor muydu? Öldüğünde hamile miydi? Bu yüzden, Diana, Dodi ve onların hayal edilen melez çocuklarının resmini yarattım. Ve büyük bir halk pretestosuna sebep olan bu resim ortaya çıktı.

medyada ve yazılı basında daha fazla yorum yapmaya devam ettim. Böylece medya betimlemelerine atıfta bulunmaya başladım dişli ve sarsıcı bir tutumla, halkı veya izleyici kitlesini daha da kuşkulandırmak için yaptım, halkın kendi röntgeciliğinin daha fazla farkına varmasını sağlamak amacıyla. Bu, Diana'nın, Camilla'nın O'nun kocasını öperken bakıyor olduğu fotoğraf. Ve bir dizi fotoğraf vardı bu şekilde. Ve, bu şekilde birbiri ardına, sanat galerilerinde sergileniyor, ve benzer şekilde, Di-Dodian bebek görüntüsü ile. Bu da başka bir sanat galerisinden.

Asıl merak ettiğim; nasıl oluyor da kendi algılarınıza güvenemiyorsunuz. Örneğin burada, Jane Smith ve Jo Bloggs'u görüyorsunuz, ama Camilla ve Kraliçe zannediyorsunuz. Ve, nasıl olupta gerçek olduğunu zannettiğiniz şeyin aslında öyle olmadığı da beni çok etkilemiştir, ve kameraların ne kadar yanıltıcı olabildiği. Ve bu, yalanları gösteren resimlemelerin çokluğuyla, bunu başarmak da çok çok kolay olur. Böylece, fotoğrafçılığın bizi nasıl da kandırdığına ve bunun söz konusu olan gerçeklikten daha ilginç olduğuna dair bu proje üzerinde çalışmaya devam ettim. Aynı zamanda, bu bizi asıl konudan uzaklaştırıyor.

Ve bu bir tür iç gıcıklayan bir durum yaratır. Bunun sonucunda, fotoğraf bu iştah açan, tutku uyandıran ve röntgenci hale gelir. Sahip olamayacağınız şeyden, daha fazla istersiniz. Yani fotoğrafta gerçek özne yoktur. Bu da sizi o kişiyi daha fazla ister hale getirir. Ve şimdi ünlü magazininin bu şekilde çalıştığını düşünüyorum. Ne kadar çok ünlü resmi görürseniz, O kadar çok onları tanıdığınızı hissedersiniz, ama aslında onları tanımazsınız, ve onları daha da fazla tanımak istersiniz.

Kesinlikle kraliçe sık sık harasına atlarını izlemeye gider... atlarını izlemeye. ( Kahkaha). Ve sonra ben de bir çeşit betimleme yaptım. Ingiltere'de bir söz vardır: "Kraliçeyi tuvalette hayal edemezsin." Bu sözü anlamaya çalışıyorum. İşte görüntü burada.

Tüm bu betimlemeler bir sürü yaygara yarattı. Ve ben mide bulandırıcı bir sanatçı olarak olarak gösterildim. Basın bunun hakkında yazıyordu, bilirsiniz, tüm sayfalar bunun ne kadar kötü olduğu hakkındaydı, ki ben bu işin tam bir döngü içerisinde yol almasını çok ilginç buldum. Basın hakkında yorumlar yapıyordum, olayları ve bilgiyi nasıl sadece medya sayesinde bildiğimizi anlatıyordum. çünkü aslında gerçek insanları bilmiyoruz. Çok azımız gerçek insanları tanıyor. ama bunlar basına geri gidiyordu, ve onlarda benim kirli çalışmalarımı etkili bir şekilde yayınlıyorlardı. Var olan tüm bu ilanlar, skandal gazeteleri, tartışmaların hepsi benim bu çalışmam hakkındaydı. İnsanlar henüz çalışmayı görmeden, filmler yasaklanmış oluyordu. Politikacılar da bu işe bulaştı. Her türlü şey, büyük manşetler.

Sonra birden ilk sayfalarda boy göstermeye başladı. Ön kapakları ücret karşılığında yapmam istendi. Birden bir şekilde kabul edilebilir hale gelmiştim, ki bunu da, anlarsınız, inanılmaz buldum. Bir zaman nasıl mide bulandırıcıydı-- gazeteciler çalışmalarımın harika olduğunu söyleyerek benden bir hikaye ya da fotoğraf alabilmek için yalan söyleyebilirlerdi ve bir dakika sonra benim hakkkımda korkunç manşetler çıkıyordu. Ama birden bu değişti.

Sonrasında magazinler ve gazeteler için çalışmaya başladım, Mesela bu Tatler'da yer alan bir resim Bu başka bir gazeteden resim. Aslında bu bir nisan bir şakasıydı, ve bugün bile halen bazı insanlar bunun gerçek olduğunu düşünüyor. Geçen gün akşam yemeğinde birilerinin yanında oturuyordum, ve kraliçenin William Hill'in dışında oturduğu bu resmin harika olduğunu söylüyorlardi. Gerçek olduğunu düşünmüşlerdi.

Böylece, o zaman, ikonlar hakkındaki abartıyı, ve Diana ve Marilyn'i ve ünlülerin hayatımızdaki önemini keşfediyordum. Nasıl da biz farkina bile varmadan tatlilikla toplum bilincine sızdıklarını, ve bunun nasıl olması gerektiğini. Aslında kendimi de ünlüler gibi giydirerek çalıştım. Burada beni Diana olarak görüyorsunuz.. Burada seri katil Myra Henley gibiyim, sanırım. ( Kahkaha) ve burada da Kralice'yim. Daha sonra tüm zamanların büyük ikonu Marilyn hakkında geniş çaplı çalışmaya devam ettim. ve onu kapı aralarından, pencerelerden çekerek ve dahası ile tahrik etmeyi denedim. Ve sadece belli açıları göstererek bir gerçek yarattım, tabi bu tamamen kurgulanmış bir gerçek. Bu, muazzam el sanatı sayesinde Marilyn'e benziyor, Yoksa bu kadın Marilyn'e hiç benzemiyordu Ama ona peruk takıp, makyaj yapıp, yeniden yarattığımızda Marilyn'in aynısı oldu, hatta kocasi bile onu tanıyamadı, veya bu benzerin fotoğraflarda kim olduğunu çıkaramadı, bunu oldukça ilginç buluyorum. Böylece tüm bu çalışmalar galerilerde sergilenmeye başladı Sonra ben bir kitap yaptim Aynı zamanda BBC için bir televizyon dizisi de yapıyordum. TV dizisinden kareler bu kitaba da girdi.

ama orda yasal bir problem oldu, çünkü çok gerçekci görünüyordu, Peki bunun üstesinden nasıl gelirsiniz? Çünkü bariz bir şekilde, gerçeğin ne olduğunu söyleyemedigimiz kültürümüz hakkında yorum yapıyor. Birşeye baktığımızda onun gerçek olup olmadiğını nasıl bilebiliriz? Bu yüzden, benim bakış açımla, bu kitabı yayınlamak önemli, ama aynı zamanda benim tarafimdan kasitli bir karışıklığa neden oluyor Ama calistigim herhangi bir kanal icinde problem yaratiyor. Yani bu benim yaptigim herseye koydugum bir feragat ve Avrupalı ve İngiliz ünlülerle ilgili çeşitli hikayeler yarattım, ve topluma mal olmuş figürlerle ilgili yorumlar yaptım. Anlarsınız işte, Tony Blair özelinde moda gurusu ile birlikte ne giyer? Aynı zamanda söylentilerle de ilgilendim Bin Laden, Saddam Hüseyin hakkında Irak savaşı öncesi çıkan söylentiler gibi. Ve monarşiye ne olacağına çünkü, açıkça, İngiliz halkı bence, taht için William'ı Charles'a tercih ediyorlar.

İşte benim çalışmalarımda ilgilendiğim şey bu dilek ya da bu arzu. Ben gerçekte ünlülerin kendileri ile ilgilenmiyorum. Ben bu ünlülerin nasıl algılandıkları ile ilgileniyorum. Ve bazı benzerler ile, onlar gayet iyiler. Onların gerçek olup olmadığını bilmiyorsunuz.

Coca-Cola'ya ait, Schweppes için bir reklam yaptım, ve kanuna uygunluğu açısından son derece ilginçti. Oldukça ticari amaçlıydı. Fakat benim için bir zorluktu çünkü bu benim sanat eserimdi. Aynı zamanda reklam yapmalı mıydım? Böylece, çalışmanın gizliliği hiçbir şekilde ihlal etmediğine, ve çalışmanın bütünlüğünün aynı kaldığına emin oldum. Fakat anlamlar değişti, öyle ki üzerindeki logo ile, yapılabilecek tüm yorumların önünü ürünü satmak için kapatıyorsunuz - ve tek yaptığınız şey bu. Logoyu çıkardığınız anda, yorumlamanın önünü açıyorsunuz ve çalışmayı sonuç vermeyen bir hale getiriyorsunuz. Ve reklam yaparken, asıl kural sonuca varmaktır.

Bu resim oldukça ilginç, çünkü sanırım bunu üç yıl önce yapmıştık, ve burada Camilla'yı görüyorsunuz gelinlikle, düğünlerinin hemen öncesinde, şimdi tekrar kullanılan. Tony Blair ve Cherie. Ve yine, kanunlar - çok dikkatli olmak zorundaydık. Bu net bir şekilde çok büyük bir ticari kampanyaydı ve biz bunu küçük hale getirdik "Şşş... biliyorsunuz gerçek değiller," betimlemenin bir kenarındalar. Ve Margaret Thatcher hapisanede Jeffery Archer'ı ziyaret ederken.

Sonrasında Selfridges tarafından onlar için bir dizi camekan yapmam istendi. Böylece, camekanlarından birinin iç kısmına bir sauna yaptım ve küçük dekorlar yarattım - camekanların içinde benzerleri kullanarak canlı sahneler, ve tüm camlar buharlı. İşte Tony Blair, konuşmasını okuyup, pratik yaparken. Onları Carole Caplin ile içeride yoga yaparken görüntüledim, Sven'i o zamanlar ilişki yaşadığı Ulrika Jonsson ile sevişirken. Bu onlar için büyük bir başarıydı çünkü bu çalışma ertesi gün basındaydı, her gazetede, köşe yazısında ve dergide. Bu biraz da problem yaratan bir yol kesendi çünkü polis sürekli biriken kalabalığı dağıtmaya çalışıyordu. Fakat büyük bir eğlenceydi - Benim için muhteşem bir performanstı. Ayrıca, insanlar bunun fotoğraflarını çekiyorlardı, böylece tüm bu çalışma mesajlarla tüm dünyaya inanılmaz bir hızla yayılıyordu. Ve basın ropörtajlar yapıyordu ve ben kitaplarımı imzalıyordum.

Bir sonraki çalışma: Taschen'le yeni bir kitap hazırlıyorum, ve bu defa bir çeşit global pazar üzerinde çalışıyorum. Önceki kitabım sadece İngiliz pazarı içindi. Ama sanırım komik olarak adlandırılabilir. Kanımca komik olmayan bir altyapıdan geliyorum, bilirsiniz, ciddi işlerle meşgul olan. Ve sonra birden çalışmalarım komik hale geldi. Ve bence çalışmalarımın komik kabul edilip edilmemesi bir şekilde çok önemli değil - Bence bu betimlemenin önemi ile baş etmemi sağlayan, ve betimlemeden nasıl tüm mesajı aldığımızı gösteren bir yol. Bu bilgi almanın oldukça hızlı yolu. Eğer doğru bir şekilde yapılandırılırsa gerçekten zor. Ve ikona betimlemelerini yapılandırmanın teknikleri vardır..

Demek istediğim, bu örnekteki gibi dikkat çekici çünkü bu Elton'un tam olarak özelinde ne yaptığını özetliyor. ve ayrıca Saddam Hüseyin ve George Bush'a neler oluyor olduğunu da Kuran'ı tersten okuyorken. Örneğin George Bush, atış taliminde, Bin Laden ve Michael Moore'a ateş ediyor. Ve sonra, ateş ediyor olduğu fotoğrafı değiştirirsiniz. ve bu bir anda zalim ve ulaşılamaz bir hal alır. Tony Blair binek taşı olarak kullanılıyor. ve Rumsfeld ve Bush, bazı Abu Gharib fotoğraflarının ardında gülüşüyorlar, ve Bush'un zekası ve ciddiyeti. Ve bu sahnelerin ardındaki yorumlar, bildiğimiz gibi hapishanelerde şu anda olanlar. Aslında, George Bush ve Tony Blair, bunları yaparken çok eğleniyorlar.

Ve gerçekten yorum yapmak, ünlüler hakkındaki algılarımıza dayanarak, Jack Nicholson'ın ünlü yaşantısında neler yaptığı gibi. Ve bir paça da olsa, trafik canavarı olduğui, ve bir başka şöföre geçen gün golf sopasıyla vurduğu gerçeği. Demek isteğim, bu benzer kişileri gerçekten çok zor. Bu yüzden sürekli sokaktaki insana gidiyorum ve insanlara gidip rica ediyorum : gein ve fotoğraflarımın ya da filmlerimin birinde yer alın. Ve bazen gerçek ünlüye soru sormak, gerçek kişiyi benzeri ile karıştırmak, çok utanç verici. (Kahkaha)

Aynı zamanda the Guardian gazetesiyle de konu bazlı bir çalışma yürütüyorum.- gazetelerinde haftada bir sayfa- konu bazlı çalışma, ilginç oluyor. Böylece Jamie Oliver ve okul yemekleri; Müslüman kültürü ile geçinmede zorluk çeken Bush ve Blair, tüm bu avlanma konusu, ve kraliyet ailesinin avlanma yasağına karşı gelmesi. Ve Tsunami konuları. Ve tabiki Harry. Blair'ın Gordon Brown hakkında ilginç bulduğum görüşleri. Condi ve Bush. Göstermeye karar verdiğim bu çalışma bu konuyla ilgili. Bir yıl önce yaptım - ve anlamlar nasıl da değişiyor, ve meydana gelen kötü birşey Ama ondan önce aklımızın derinliklerinde korku sinsice kol geziyor. Bu sebeple bu çalışma bir yıl önce yapıldı. Ve bugün bu anlamda. Böylece sizleri bu kliplerle başbaşa bırakıyorum.

Chris Anderson: Teşekkürler.