9/11 şifası: Bağışlamayı, dostluğu bulan anneler

Phyllis Rodriguez : Bugün bir çok insanın alışılmadık bir arkadaşlık olarak gördüğü bir şey için burdayız evet gerçekten alışılmadık. ama şimdi bu çok doğal geliyor bize.

11 Eylül 2001 sabahı oğlumun dünya ticaret merkezinde olduğunu öğrendim 36 saat sonrasına kadar onun ölüp ölmediğini bilmiyorduk. O zaman bunun politik olduğunu biliyorduk. bizim ülkemizin oğlumuz adına ne yapacağı konusunda korkuyorduk -- eşim, Orlando, ben ve ailem. Ve onu gördüğüm zaman -- şoka uğradım, korkunç bir şok, ve kelimenin tam anlamıyla hayatımızdaki en kötü patlama olmasına rağmen, biz intikam yanlısı olmadık. ve bir kaç hafta sonra Zacharias Moussaoui ile ilgili terörizme karışma suçlaması ile ilgili yazılar çıkınca ve Amerikan Hükümeti onun için ölüm cezası verdi. ben ve kocam bunun karşısındaydık açık bir şekilde bu süre boyunca insan hakları grupları bazı kurbanların ailelerini bir araya getirdi.

Aicha'yı Medya'da ilk gördüğümde, oğlu ile ilgili olanlara rağmen geldiğini görünce "Ne cesur bir kadın" diye düşündüm. "Bir gün, biraz daha güçlü olduğum zaman bu kadınla tanışmak istiyorum" çok derin bir acı içerisindeydim. ve bu güce sahip olmadığımı ama onu bir gün bulacağımı biliyordum. ya da birbirimizi bulacağımızı. Çünkü insanlar oğlumun bir kurban olduğunu öğrendiği zaman o anda bir şefkat gösteriyorlardı. ancak aynı insanlar Aicha'nın oğlunun neden suçlandığını duyduğunda aynı şefkati göstermiyorlardı. Ancak onun acısı benimkisi ile eşit

ve 2002 Kasım ayında tanıştık ve şimdi Aicha nasıl geliştiğini anlatacak.

Aicha El-Wafi : Tünaydın bayanlar ve baylar... ben Zacharias Moussaoui'nin annesiyim İnsan Hakları Organizasyonu'na kurbanların aileleri ile iletişime geçirmeleri için talepte bulundum ve onlar da beni 5 aile ile tanıştırdılar. Ve Phyllis'i gördüm, Onu seyrettim, Grup'taki tek anne kendisiydi. Diğerleri kurbanların kız ve erkek kardeşleriydi. ve O'nun gözlerini gördüm o bir anneydi, tıpkı benim gibi bir anne. Bir anne olarak ızdırap içindeydim Ben 14 yaşımda iken evlendim 15 yaşımda bir çocuğumu kaybettim ikinci çocuğum 16 yaşımdayken oldu. Zacharias ile ilgili çok fazla hikaye var. Oğlumun diri diri gömülmesinden dolayı halen çok acı çekiyorum. Biliyorum, Phyllis oğlu için çok ağladı ama O, oğlunun nerde olduğunu biliyor. Oğlum... Onun nerde olduğunu bilmiyorum. Şu anda yaşayıp yaşamadığını, işkence görüp görmediğini bilmiyorum. O'na ne olduğunu bilmiyorum.

İşte bu sebeple hikayemi anlatmaya karar verdim ve benim hikayem başka kadınlar için biraz fazla pozitif. Bütün kadınlar için, hayat veren bütün anneler için geçerlidir ki biz geri verebiliriz, biz değiştirebiliriz. Bu biz kadınlara bağlıdır çünkü bizler kadınız. çünkü bizler çocuklarımızı seviyoruz. Bizler el ele vermeliyiz ve birlikte bir şeyler yapmalıyız. Kadınlara karşı değil bu, Bizim için, kadınlar için, Çocuklarımız için. Ben şiddete ve teröre karşı konuşuyorum. Okullara gidiyorum. Genç, Müslüman kızlarla konuşuyorum. Onlar da genç yaşta kendi isteklerinin dışında evlendirilmeye karşılar. Eğer onlardan bir tanesini de kurtarabilirsem, zorla evlendirilmelerine ve benim yaşadığım kadar acıyı yaşamalarına engel olabilirsem bu çok güzel bir şey olur. İşte bu benim bugün karşınızda olma sebebim.

PR: Söylemek isterim ki Aicha'dan çok şey öğrendim. o gün ile başlayıp, ilk buluşmamızda, özel güvenlik ile birlikte yapılan ve aile üyelerinin bulunduğu buluşmada. çünkü 2002 kasım ayındaydı ve açıkçası aile üyeleri olarak ülkede aşırı bir yurtseverlik patlamasından korkuyorduk ve hepimiz oldukça tedirgindik. "Bu kadın neden bizimle buluşmak istiyor?" ve o da tedirgindi. "Neden O'nunla görüşmek istedik?" "Birbirimizden ne istedik?" Henüz birbirimizin ismini ve herhangi bir şeyini bile öğrenmeden birbirimize sarıldık ve gözyaşı dökdük. Sonra bu türden arabulucuk deneyimi olan kişilerin desteği ve yardımı ile bir çember içinde oturduk ve Aicha başladı ve dedi ki "Oğlum suçlu mu değil mi bilmiyorum ama ailelerinize olanlar ile ilgili ne kadar üzgün olduğumu söylemek istiyorum. Nasıl bir acı çektiğinizi biliyorum ve bunu ben de hissediyorum. Eğer ortada bir suç varsa, suçlu bulunmalı ve cezalandırılmalıdır" O bize bu şekilde uzandı ve bu, söylemek isterim ki bir buzları kıran bir şeydi. Daha sonra kendi hikayelerimizi anlattık ve öğleden sonraya kadar insani varlığımız ile iletişim kurduk. öğlen yemeğinden sonra aşağı yukarı 3 saat sürdü. Birbirimizi daha önce tanıyormuşuz gibi hissettik.

Ondan öğrendiğim şey bir kadının bu koşullar altında oğlu ile ilgili olanlara rağmen bu kadar gönlü zengin olabiliyor ve sahip olduğu hayat bu şekilde gidiyor. Şimdiye kadar tamamen farklı bir kültür ve çevreden bu denli zor bir yaşama sahip birisi ile tanışmamıştım. ve ikimizin çok değer verdiğim özel bir bağa sahip olduğumuza inanıyorum. ve bunun tamamen bir diğerimiz için endişelenmekle ilgili olduğunu düşünüyorum ve farkediyorum ki "Hey, bu çok da zor değil. Tanımadığım ve benden bu kadar farklı olan kiminle tanışabilirim ki?"

Evet Aicha, Son olarak söylemek istediğin bir şeyler var mı? Çünkü zamanımız doldu.

(Kahkaha)

Aicha : Söylemek istediğim, Diğer insanları tanımak için uğraşmak zorundayız. Gönlü zengin olmak zorundayız ve kalplerimiz cömert olmalı, akıllarımız cömert olmalı. Tölere sahibi olmalıyız. Şiddete karşı savaşmalıyız. Ve umarım bir gün hep beraber barış içinde ve birbirimize saygı duyarak yaşarız. Bütün söylemek istediklerim bunlar.

(Alkış)