ฟิลิป ซิมบาร์โด้: จุดจบของเพศชาย?

วันนี้ ผมอยากให้คุณลองพิจารณา ถึงจุดจบของเพศชาย ผู้ชายกำลังย่ำแย่ในวงการศึกษา พวกเขากำลังเลิกมีสังคมกับหญิงสาว และเพศสัมพันธ์กับผู้หญิง นอกเหนือจากนั้น ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเท่าไหร่ ผมเอาข้อมูลอะไรมายืนยันน่ะหรอ? ข้อมูลการออกจากโรงเรียนกลางคันมันน่าตกใจมาก ผู้ชายมีสิทธิ์มากกว่าผู้หญิงถึง 30% ที่จะออกจากโรงเรียนกลางคัน ในแคนาดา นั่นคือเด็กชาย 5 คนต่อเด็กหญิง 3 คน ที่จะออกจากโรงเรียน นักเรียนหญิงเรียนได้ดีกว่านักเรียนชายในทุกระดับ ตั้งแต่ระดับประถมถึงมหาวิทยาลัย มีช่องว่างอยู่ถึง 10 เปอร์เซ็นต์ ไม่ว่าในปริญญาตรี และในมหาวิทยาลัยทุกระดับ ที่ผู้ชายจะเรียนได้คะแนนแย่กว่าผู้หญิง สองในสามของนักเรียนพิเศษ (นอกเวลา) คือผู้ชาย และอย่างที่พวกคุณรู้ เด็กผู้ชายนั้นมีสิทธิ์มากกว่าเด็กผู้หญิงถึง 5 เท่า ที่จะถูกมองว่าเป็นเด็กสมาธิสั้น เพราะอย่างนั้นเราถึงป้อนพวกเค้าด้วยริตาลิน (สำหรับอาการสมาธิสั้น)

และผมมีหลักฐานอะไรมายืนยันจุดจบนี้งั้นรึ? ก่อนอื่นเลย มันคือเรื่องของการกลัวความใกล้ชิด ความใกล้ชิดในที่นี้หมายถึงทั้ง ทางกายภาพ และทางอารมณ์ กับคนอื่น โดยเฉพาะกับเพศตรงข้าม ผู้ที่ทำให้เกิดความไม่แน่นอน, ความขัดแย้ง เหมือนกับสัญญาณเรืองแสง (เสียงหัวเราะ) และในทุกๆ ปีก็จะมีการวิจัย รายงานเกี่ยวกับความอายในหมู่นักศึกษา และเรากำลังเห็นมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในหมู่ผู้ชาย และเราแบ่งมันได้เป็น 2 ประเภทด้วยกัน มันคือความประหม่าในสังคม ความอายที่เกิดขึ้นจากการกลัวการถูกปฏิเสธ ความรู้สึกที่เหมือนกับการเป็นคนแปลกหน้าในต่างแดน พวกเขาไม่รู้ว่าควรพูดอะไร หรือควรทำอะไร โดยเฉพาะเมื่ออยู่ 2 ต่อ 2 กับเพศตรงข้าม พวกเขาไม่รู้จักที่จะแสดงออกทางใบหน้า การสื่อสารแบบใช้คำพูด และไม่ใช้คำพูด ที่จะช่วยให้เราสามารถสื่อสารกับผู้อื่นได้อย่างสบายใจ รวมถึงการรับฟังผู้อื่น

มันมีบางอย่างที่ผมกำลังศึกษาอยู่ตอนนี้ที่เรียกว่า โรคสังคมรุมเร้า ไว้จัดกลุ่มผู้ชายที่มักจะสนใจ การเชื่อมสัมพันธ์กับผู้ชายด้วยกันมากกว่าเพศสัมพันธ์กับผู้หญิง กล่าวคือตั้งแต่จุดเริ่มต้นของชีวิต มาเป็นเด็ก และเติบโตขึ้นเป็นผู้ชาย ที่ชอบอยู่ด้วยกันในหมู่ผู้ชาย เป็นกลุ่มก้อนของกายภาพ และมันเป็นสิ่งที่แท้จริงแล้วเราเห็นอยู่กับตา เพราะว่าผู้ชายมักจะอยู่กับผู้ชายด้วยกัน ทั้งในทีม, ในคลับ, ในแก๊ง, ในภราดรภาพ, โดยเฉพาะในกองทัพ และในผับ และถึงจุดสูงสุดในการชิงชนะเลิศฟุตบอลในวันหยุด ที่ผู้ชายยอมที่จะอยู่ในบาร์กับคนแปลกหน้า ยอมมอง อาร์รอน รอดเจอร์แห่งทีมฟุตบอลกรีนเบย์ แพคเกอร์ ที่แต่งตัวมากเกินไป มากกว่าที่จะอยู่กับเจนนิเฟอร์ โลเปซที่เปลือยเปล่าในห้องนอน ปัญหาก็คือตอนนี้พวกเขาปรารถนา ความไม่ทันทีทันใดในโลกของอินเตอร์เนท มากกว่าความทันทีทันใด ในความสัมพันธ์ทางสังคม

อะไรคือสาเหตุน่ะรึ? พูดว่ามันเกิดจากผลกระทบที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้นมากกว่า การใช้อินเตอร์เนทที่เกินพอดี การเล่นเกมส์ที่มากเกินควร การเข้าถึงรูปล่อแหลมต่างๆ ที่มากเกินไป ปัญหาคือการติดความเร้าใจ สำหรับการติดยา คุณแค่ต้องการมันมากขึ้น การติดความเร้าใจ คุณจะต้องการสิ่งใหม่เรื่อยๆ สำหรับยาเสพติด คุณต้องการสิ่งเดิมมากขึ้น มันจึงต่างกัน คุณต้องการสิ่งใหม่ๆ เสมอเพื่อรักษาความเร้าใจนั้นไว้

และธุรกิจต่างๆ ก็ส่งมันออกมาอย่างไม่ขาดสาย เจน แมคกอนิกัล บอกเราเมื่อปีที่แล้ว ว่าเมื่อเด็กชายอายุถึง 21 ปี เขาเล่นเกมส์ไปแล้ว 10,000 ชั่วโมง ซึ่งส่วนใหญ่ก็เล่นเพียงคนเดียว และถ้าคุณจำได้ ซินดี้ แกลลอปกล่าวว่า พวกผู้ชายน่ะไม่รู้ถึงความแตกต่าง ของการมีเพศสัมพันธ์กับการดูหนังโป๊ โดยเฉลี่ย ณ ตอนนี้ เด็กชายดูหนังโป๊ 50 เรื่องต่ออาทิตย์ แน่นอนว่า ผู้ชายบางคนก็ดู 100 เรื่อง (เสียงหัวเราะ) และธุรกิจของหนังโป๊ก็เป็นธุรกิจที่เติบโตเร็วที่สุดในอเมริกา ถึง 1.5 หมื่นล้านต่อปี ในภาพยนตร์ทุกๆ 400 เรื่องของฮอลลีวู๊ด มีหนังโป๊ออกมา 11,000 เรื่อง

เพราะฉะนั้น มันจึงกลายเป็น สิ่งเร้าใจสิ่งใหม่อย่างรวดเร็ว สมองของเด็กผู้ชายกำลังถูกต่อสายใหม่ทั้งหมด สำหรับความเปลี่ยนแปลง ความน่าตื่นเต้น และความเร้าใจอย่างต่อเนื่อง นั้นหมายความว่าพวกเค้ากำลังหลุดออกจากวัฒนธรรม ที่ซ้ำไปซ้ำมา คงที่ และอยู่ไปเรื่อยๆ พวกเค้ากำลังหลุดออกจาก ความสัมพันธ์แบบโรแมนติก ที่ถูกสร้างทีละน้อย และลึกลับ

แล้วเราจะแก้ไขมันได้ยังไงล่ะ? มันไม่ใช่หน้าที่ของผมนี่หว่า หน้าที่ของผมคือการเตือน มันเป็นหน้าที่ของคุณที่จะแก้

(เสียงหัวเราะ)

(เสียงปรบมือ)

แต่ใครล่ะที่น่าจะสนใจ? คนกลุ่มเดียวที่ควรจะสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ คือผู้ปกครองของเด็กทั้งชายและหญิง คุณครู, นักเล่นเกมส์, ผู้สร้างหนัง และผู้หญิงที่ชอบผู้ชายที่แท้จริง คนที่คุณสามารถพูดด้วย เต้นรำด้วยได้ คนที่สามารถมีเพศสัมพันธ์อย่างอ่อนนุ่ม และมีความยินดีที่จะพัฒนาความรู้สึกไปเรื่อยๆ เพื่อแยกระหว่างเผ่าพันธุ์เรากับทากต้นกล้วย คนที่เป็นเจ้าของพวกทากกล้วยก็อย่าถือสาผมเลยนะครับ ขอบคุณครับ

(เสียงปรบมือ)