วิลเลี่ยม คัมแควมบ้า: สร้างกังหันจากกองขยะ

ขอบคุณครับ 2 ปีที่แล้ว ผมพูดที่เวที TED ที่เมืองอารุชา แทนซาเนีย ผมบรรยายเรื่องสิ่งประดิษฐ์ ที่ผมภูมิใจที่สุดของผมแบบสั้นมากๆ มันเป็นเครื่องจักรง่ายๆ ที่เปลี่ยนชีวิตผม

ก่อนหน้านั้น ผมไม่เคยไปไหน ไกลๆจากบ้านของผม ในมาลาวีมาก่อนเลย ผมยังไม่เคยใช้คอมพิวเตอร์ ผมยังไม่เคยใช้อินเทอร์เน็ต ในวันนั้นที่ขึ้นพูดบนเวที ผมประหม่ามาก ผมลืมภาษาอังกฤษหมด ผมอยากอาเจียนเลยด้วยซำ้ (หัวเราะ) เป็นครั้งแรก ที่ผมถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วย 'อะซุงกู' คนขาว น่ะครับ (หัวเราะ)

ตอนนั้น มีบางเรื่องที่ผมคงจะไม่เล่าให้พวกคุณฟัง แต่ตอนนี้ ผมรู้สึกสบายดีแล้วครับ และผมอยากเล่าเรื่องนั้น ในวันนี้ ครอบครัวผมมีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ทุกคนเป็นผู้หญิง ยกเว้นผม นี่คือรูปที่ผมถ่ายกับคุณพ่อ ตอนที่ผมยังเป็นเด็ก ก่อนที่ผมจะค้นพบ ความมหัศจรรย์ของวิทยาศาสตร์นั้น ผมเป็นเพียงแค่ชาวนาธรรมดาๆ ในประเทศที่มีแต่ชาวนายากจน เช่นเดียวกับทุกคน เราปลูกข้าวโพด

มีอยู่ปีหนึ่ง เราโชคร้ายมาก ในปี 2001 เราเผชิญภัยแล้งอย่างหนัก ในเวลา 5 เดือน ชาวมาลาวีก็เริ่มอดอยากจนตาย ครอบครัวของผม ต้องกินอาหารแค่มื้อเดียวทั้งวัน ในตอนกลางคืน พวกเราแต่ละคน ได้กินขนมปังนาซิมาแค่ 3 คำเท่านั้น อาหารผ่านเข้าร่างกายเรา จนเราหมดเนื้อหมดตัว

ในโรงเรียนมัธยม ประเทศมาลาวีนั้น คุณต้องจ่ายค่าเล่าเรียนด้วย เพราะว่าความหิวโหย ผมเลยต้องลาออกจากโรงเรียน ผมมองดูพ่อผม และมองดูไร่ที่แห้งผาก มันเป็นอนาคต ที่ผมไม่สามารถยอมรับได้

ผมรู้สึกดีใจมาก ที่ได้เรียนในโรงเรียนมัธยม ผมเลยตั้งใจว่า จะทำทุกอย่างเท่าที่เป็นไปได้ เพื่อให้ได้รับการศึกษา ผมเลยไปห้องสมุด ผมอ่านหนังสือ หนังสือวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะฟิสิกส์ ผมอ่านภาษาอังกฤษได้ไม่เก่งเท่าไหร่ ผมเลยใช้แผนภูมิ และรูปภาพ เพื่อเรียนคำศัพท์ในหนังสือ

มีหนังสืออีกเล่มหนึ่ง ที่ทำให้ผมได้ความรู้เรื่องนั้นมา มันเขียนว่า กังหันลมใช้สูบน้ำและผลิตไฟฟ้าได้ สูบน้ำก็หมายถึงชลประทาน เป็นวิธีป้องกันจากความหิวโหย ที่เรากำลังเผชิญอยู่ในตอนนั้น ผมเลยตัดสินใจ สร้างกังหันลมขึ้นอันนึงด้วยตัวเอง แต่ผมไม่มีวัสดุที่จะใช้ ผมเลยไปที่ลานทิ้งขยะ ที่ซึ่งผมได้วัสดุของผม หลายๆคน รวมถึงแม่ผม บอกว่าผมบ้า (หัวเราะ)

ผมเจอใบพัดรถแทรกเตอร์ โช้คอัพ ท่อพีวีซี ผมใช้กรอบล้อจักรยาน กับไดนาโมจักรยานยนต์เก่าๆ เพื่อสร้างเครื่องจักรของผม ตอนแรกจุดไฟติดได้หนึ่งหลอด ต่อมาได้สี่หลอด กับสวิทช์ พร้อมกระทั่งตัวตัดวงจร สร้างตามมิเตอร์ไฟฟ้า อีกเครื่องหนึ่ง ไว้สูบน้ำ ทำชลประทาน

หลายคนเริ่มมาต่อแถวกันหน้าบ้านของผม (หัวเราะ) เพื่อชาร์จโทรศัพท์มือถือ (ปรบมือ) ผมก็ขจัดพวกเขาไม่ได้ด้วย (หัวเราะ) แล้วนักข่าวก็มาด้วย ซึ่งนำไปสู่ นักเขียนเว็บบล็อก อีกหลายคน แล้วก็นำไปสู่การรับโทรศัพท์จากอะไรบางอย่างชื่อ TED ผมไม่เคยเห็นเครื่องบินมาก่อน ผมไม่เคยนอนในโรงแรมมาก่อน วันนั้น บนเวที ที่เมืองอารุชา ผมเลยลืมภาษาอังกฤษหมด ตอนนั้นผมพูดทำนองว่า "ผมลองดู แล้วผมก็สร้างมัน"

ผมเลยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง กับผู้คนข้างนอกนั้น ที่ เป็นคนแอฟริกา และยากจน เหมือนผม คนที่กำลังต่อสู้ เพื่อทำความฝันให้เป็นจริง ขอพระเจ้าอวยพระพร สักวันหนึ่ง คุณอาจได้ดูสิ่งนี้ทางอินเทอร์เน็ต ผมขอบอกคุณว่า จงเชื่อในตนเอง และศรัทธา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่ายอมแพ้ ขอบคุณครับ (ปรบมือ)