ซันนี บราวน์: นักวาดรูปเล่นเรื่อยเปื่อยทั้งหลาย จงมารวมตัวกัน!

ฉันอยากเล่าเรื่องของฉันให้คุณฟัง ฉันใช้เวลาอย่างมาก เพื่อสอนผู้ใหญ่ให้ใช้ภาษาภาพ และวาดดูเดิล (doodle) หรือ "วาดรูปเล่นเรื่อยเปื่อย" ในที่ทำงาน และก็เป็นธรรมดา ฉันได้รับแรงต่อต้านมากมาย เพราะมันถูกมองว่าเป็นแนวคิดที่เป็นปฏิปักษ์ต่อการใช้ภูมิปัญญา และขัดแย้งกับการเรียนรู้อย่างจริงจัง แต่ฉันไม่เชื่ออย่างนั้น เพราะฉันรู้ดีว่าการวาดรูปเล่นเรื่อยเปื่อยมีผลกระทบอย่างลึกซึ้ง ต่อความสามารถในการประมวลข้อมูลของเรา และต่อการคิดแก้ปัญหาต่างๆ

ฉันจึงอยากรู้ว่าทำไม สิ่งที่สังคมเข้าใจเกี่ยวกับการวาดดูเดิล จึงเป็นคนละเรื่องกับความเป็นจริง แล้วฉันก็ได้พบบางอย่างที่น่าสนใจมาก เป็นต้นว่า ไม่เคยมี คำนิยามในแง่ดีสำหรับคำว่าดูเดิลเลย ในศตวรรษที่ 17 ดูเดิลหมายถึงคนโง่ หรือคนซื่อบื้อ เหมือนกับในเพลงแยงกี้ดูเดิล (Yankee Doodle) ในศตวรรษที่ 18 มันกลายมาเป็นคำกริยา ที่หมายถึงการหลอกต้ม การเยอะเย้ย หรือการล้อเลียนผู้อื่น ในศตวรรษที่ 19 มันหมายถึงนักการเมืองฉ้อโกง และทุกวันนี้ เรามีคำนิยามที่อาจจะรุนแรงที่สุด อย่างน้อยก็สำหรับฉัน นั่นคือ ในความหมายอย่างเป็นทางการ การดูเดิลหมายถึง การชักช้าร่ำไร การอืดอาดเวิ่นเว้อ การทำอะไรเรื่อยเปื่อยขี้เกียจๆ การขีดเขียนอะไรที่ไร้ความหมาย การมัวไปทำสิ่งที่ไร้สาระหรือไม่ค่อยมีความสำคัญ และ ที่ฉันชอบที่สุดคือ การไม่ทำอะไรเลย ไม่แปลกใจเลย ที่ผู้คนไม่โปรดปรานการดูเดิลในที่ทำงาน การไม่ทำอะไรเลยในที่ทำงานไม่ต่างอะไรกับการช่วยตัวเองในที่ทำงาน มันไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

(เสียงหัวเราะ)

นอกจากนี้ ฉันยังเคยได้ยินเรื่องสยองขวัญ เกี่ยวกับนักเรียนที่ถูกครูดุเพราะวาดดูเดิลในขณะเรียน และเจ้านายที่ต่อว่าลูกน้องที่วาดดูเดิลเล่นในห้องประชุม มีขนบประเพณีอันทรงพลังที่ต่อต้านการวาดรูปเล่นเรื่อยเปื่อย ในกาลเทศะที่เราควรจะเรียนบางอย่าง และโชคไม่ดีเลย นักข่าวมีแนวโน้มที่จะส่งเสริมขนบประเพณีนี้ เวลาที่พวกเขาจะรายงานข่าวเกี่ยวกับการวาดดูเดิล ของบุคคลสำคัญในสถานการณ์อย่างเช่นการประชุมสภา พวกเขามักใช้คำว่า "ค้นพบแล้ว" "จับได้" หรือ "ตรวจพบแล้ว" ราวกับว่ามีใครก่ออาชญากรรมขึ้น

นอกจากนี้ ในทางจิตวิทยาก็มีทัศนคติที่ไม่ดีเกี่ยวกับการวาดดูเดิล ขอบคุณค่ะ ซิกมุนด์ ฟรอยด์ ในช่วงพ.ศ. 2473 ฟรอยด์บอกกับพวกเราว่า เราสามารถวิเคราะห์ความรู้สึกเบื้องลึกของคนได้ โดยดูจากดูเดิลที่เขาวาดเล่น ที่จริงมันไม่ถูกต้อง แต่ครั้งหนึ่งเคยมีเหตุการณ์เกิดขึ้นกับโทนี แบลร์ ณ ที่ประชุมเมืองดาวอส ในพ.ศ. 2548 เมื่อรูปวาดดูเดิลของเขาถูก --แน่นอนว่า-- "ค้นพบ" เขาได้รับการวินิจฉัยแบบนี้ (จากภาพ -- ก้าวร้าว รวนเร ขี้โมโห เก็บกด หลงผิดตนเขื่อง) แต่ต่อมา กลายเป็นว่ารูปดูเดิลนี้เป็นของบิล เกตส์ (เสียงหัวเราะ) บิล ถ้าคุณนั่งอยู่ในนี้ ฉันอยากบอกว่าไม่มีใครคิดว่าคุณเป็นพวกหลงผิดตนเขื่องหรอก แต่นั่นก็ทำให้ ผู้คนไม่อยากเปิดเผยรูปวาดดูเดิลของตนเอง

และนี่คือประเด็นสำคัญ สิ่งที่ฉันเชื่อ ฉันคิดว่าวัฒนธรรมของเรา ให้ความสำคัญกับวัจนสาระมาก จนเกือบจะมองไม่เห็นคุณค่าของการวาดเล่น ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ ความเชื่อแบบนั้นเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าเราควรเปลี่ยนมันไปซะ เพราะอย่างนั้นฉันจึงมาอยู่ที่นี่ เพื่อดึงคุณกลับมาสู่ความจริง และความจริงคือ การดูเดิลหรือการวาดเล่นเรื่อยเปื่อยเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ มันเป็นเครื่องมือที่เราจำเป็นต้องจำและเรียนรู้มันใหม่อีกครั้ง

และนี่คือคำนิยามใหม่ของคำว่าดูเดิล ฉันหวังว่าในที่นี้จะมีคนที่ทำงานกับพจนานุกรมอ๊อกซฟอร์ดภาษาอังกฤษ เพราะฉันอยากจะคุยกับคุณภายหลัง นี่คือคำนิยามที่แท้จริงของดูเดิล การดูเดิลจริงๆ แล้ว คือการวาดเขียนบางสิ่งออกมาจากสัญชาตญาณเพื่อช่วยในการคิด นี่ช่วยอธิบายว่าทำไมผู้คนจำนวนมากจึงทำดูเดิลจนเป็นเรื่องปกติ ยังมีความจริงที่น่าสนใจอีกอย่างเกี่ยวกับการดูเดิล คนกลุ่มที่วาดดูเดิลเล่นเรื่อยเปื่อยในขณะที่กำลังฟังข้อมูลคำพูด จะจดจำข้อมูลได้มากกว่า คนอีกกลุ่มที่ไม่ได้วาด เรามักคิดว่าการวาดเล่นเป็นการกระทำเมื่อเราสูญเสียความสนใจจดจ่อในสิ่งต่างๆ แต่ที่จริง มันเป็นมาตรการสำรองพื้นที่ เพื่อไม่ให้เราหลุดจากการจดจ่อในสิ่งนั้น นอกจากนั้น มันยังมีผลกระทบอย่างลึกซึ้ง ต่อการคิดแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ และต่อกระบวนการการประมวลผลข้อมูลภายใน

มีรูปแบบการเรียนรู้สี่วิธีที่คนเราใช้รับข้อมูลข่าวสาร เพื่อใช้ในการตัดสินใจ ได้แก่ การมอง การฟัง การอ่านเขียน และเคลื่อนไหวร่างกาย ทีนี้ เพื่อที่เราจะสามารถย่อยข้อมูล และนำมันไปใช้ได้นั้น เราต้องใช้รูปแบบการเรียนรู้ดังกล่าวร่วมกันอย่างน้อยสองวิธี หรือไม่ก็ใช้วิธีเดียว ร่วมกับประสบการณ์เกี่ยวกับความรู้สึกต่อสารนั้น ความสุดยอดของการดูเดิลก็คือ มันทำให้เราได้ใช้รูปแบบการเรียนรู้ทั้งหมดพร้อมกัน และบางทีก็ใช้ประสบการณ์ทางความรู้สึกด้วย นี่คือผลงานที่ค่อนข้างเป็นรูปธรรม ของพฤติกรรมที่เปรียบได้กับการไม่ทำอะไรเลย

มันฟังดูน่าเบื่อ แต่มันก็ทำให้ฉันร้องไห้เมื่อฉันค้นพบมัน มีการทำวิจัยทางมานุษยวิทยา เกี่ยวกับพฤติกรรมการวาดเขียนของเด็กๆ และพบว่า ไม่ว่าที่ไหนหรือเมื่อไหร่ เด็กทุกคนมีพัฒนาการที่เหมือนกันในด้านตรรกะการมองภาพ ตลอดระยะเวลาที่พวกเขาเติบโตขึ้น หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง พวกเขามีลำดับการพัฒนาร่วม ทางด้านความซับซ้อนของภาษาภาพ อยู่ในรูปแบบที่สามารถทำนายได้ และฉันคิดว่ามันสุดยอดจริงๆ เพราะมันหมายความว่าการดูเดิล เป็นธรรมชาติของเรา และเรากำลังปฏิเสธสัญชาตญาณของเราเอง ต่อไปเป็นเรื่องสุดท้าย ที่คนทั่วไปไม่รู้ นั่นคือ รูปวาดดูเดิลเป็นต้นกำเนิด ของสมบัติอันล้ำค่าทางวัฒนธรรม บางอย่าง นี่เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่ง นี่คือต้นกำเนิดของพิพิธภัณฑ์กุกเกนไฮม์ ในเมืองอาบูดาบี ซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกแฟรงก์ เกห์รี

นี่คือสิ่งที่ฉันอยากจะบอก เราไม่ควรห้ามการดูเดิลไม่ว่าในสถานการณ์แบบใด ทั้งในห้องเรียน ในห้องประชุม หรือแม้แต่ในที่ประชุมวางแผนยุทธศาสตร์ ตรงกันข้าม เราควรใช้การดูเดิล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในสถานการณ์ ที่ต้องมีการเรียนรู้ข้อมูลจำนวนมากๆ และจำเป็นต้องใช้ความคิดอย่างมากในการประมวลข้อมูลนั้น และอีกอย่างคือ เนื่องจากการดูเดิลเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าถึงได้ และมันก็ไม่ได้น่าหวั่นเกรงเหมือนกับการที่เราต้องสร้างงานศิลปะลึกซึ้ง มันจึงสามารถใช้เป็นบันได สำหรับส่งผ่านผู้คน ให้รู้และเข้าใจภาษาภาพ ในระดับที่สูงขึ้น ท่านทั้งหลาย การดูเดิลนั้น ไม่เคยทำให้ความทรงภูมิปัญญาต้องแปดเปื้อนมลทิน หากแต่แท้จริงแล้ว มันเป็นหนึ่งในมิตรแท้ที่ดีที่สุดเสมอมา

ขอบคุณค่ะ (เสียงปรบมือ)