ร็อบ ฮาร์ม่อน: การใช้การตลาดเพื่อรักษาสายน้ำ

นี่คือแม่น้ำ นี่คือลำธาร นี่คือแม่น้ำ เหตุการณ์แบบนี้กำลังเกิดขึ้นทั่วประเทศ มีแม่น้ำแห้งๆยาวหลายพันไมล์ ลำธารที่ไม่มีนํ้าในอเมริกา บนแผนที่นี้ บริเวณที่มีสี คือเขตที่มีข้อขัดแย้งเรื่องน้ำ ปัญหาเดียวกันนี้เกิดขึ้นในฝั่งตะวันออกด้วย เหตุผลต่างกันในแต่ละรัฐ แต่ก็แค่ตรงรายละเอียด เรามีลำธารที่แห้งยาว4,000ไมล์ แค่ในรัฐมอนทาน่าเพียงรัฐเดียว ซึ่งปกติแล้วเป็นปัจจัยสำคัญของปลาและสัตว์ป่าอื่นๆ เป็นเหมือนเส้นเลือดหล่อเลี้ยงระบบนิเวศ แต่มักจะเป็นเส้นเลือดที่ว่างเปล่า

ผมอยากจะเล่าเรื่องให้คุณฟัง เกี่ยวกับลำธารสายหนึง เพราะมันเป็นตัวอย่างหนี่งที่สำคัญของเรื่องนี้ นี่คือห้วยพริคลี่ แพร์ ซึ่งไหลผ่านบริเวณชุมชน จากอีสเฮเลน่า ถึงเลคเฮเลน่า มันเป็นที่อยู่ของปลา รวมทั้ง การแข่งกันล่าปลาเทร้าท์สีน้ำตาล และปลาเทร้าท์สายรุ้ง เกือบทุกปี เป็นเวลามากกว่าหนึ่งร้อยปีแล้ว มันกลายเป็นแบบนี้ในฤดูร้อน ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ มันเริ่มมาจากเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 สมัยที่คนเพิ่งเริ่มตั้งรกรากกันในที่อย่างรัฐมอนทาน่า สรุปสั้นๆว่า ตอนนั้นมีน้ำเยอะ แต่มีคนน้อย แต่เมื่อคนย้ายเข้ามาอยู่และต้องการน้ำมากขึ้น พวกคนที่มาอยู่ก่อนก็เริ่มกังวล ในปี1865 รัฐมอนทาน่าออกกฏหมายเกี่ยวกับน้ำฉบับแรก ซึ่งประกาศว่า ทุกคนที่อยู่ใกล้ลำธาร มีสิทธิ์ที่จะใช้น้ำจากที่นั่น คนจำนวนมากที่ย้ายเข้ามาใหม่ก็อยากจะมีสิทธิ์ใช้น้ำ และพวกคนที่อยู่มาก่อน รู้สึกกังวลจนถึงกับจ้างทนายความ มีคดีตัวอย่างที่เคยมีมาก่อน ในปี1870และ1872 เกี่ยวกับห้วยพริคลี่ แพร์ ทั้งคู่ และในปี1921 ศาลฎีกามอนทาน่า ให้คำตัดสินเกี่ยวกับคดีพริคลี่ แพร์ ว่าผู้คนที่มาอยู่ก่อน มีสิทธิ์การใช้น้ำลำดับแรกหรือสิทธิอาวุโส สิทธิ์การใช้น้ำอาวุโสนี่คือปัจจัยสำคัญ

ปัญหาก็คือทั่วฝั่งตะวันตกปัจจุบัน เป็นแบบนี้ ลำธารเล่านี้บางแห่ง มีผู้อ้างสิทธิ์การใช้น้ำ มากกว่านํ้าที่มีอยู่ในลำธาร 50-100 เท่า ผู้ถือสิทธิ์การใช้น้ำอาวุโส หากไม่ได้ใช้สิทธิ์นั้นๆ เขาก็อาจสูญเสียสิทธิ์ พร้อมกับมูลค่าทางเศรษฐกิจของมันด้วย พวกเขาจึงไม่มีแรงจูงใจที่จะประหยัดน้ำ ซึ่งหมายความว่า ปัญหาไม่ได้เกิดจากจำนวนคนเท่านั้น แต่ตัวระบบเองไม่ได้สร้างแรงจูงใจที่จะอนุรักษ์น้ำไว้ เพราะคุณอาจจะเสียสิทธิ์การใช้น้ำ ถ้าคุณไม่ใช้มัน หลังจากหลายทศวรรษของการขึ้นศาล และ140ปีของประสบการณ์นี้ เราก็ยังมีนี่อยู่ มันเป็นระบบที่ล้มเหลว ไม่มีแรงจูงใจที่จะประหยัดน้ำ เพราะถ้าคุณไม่ใช้สิทธิ์ของคุณ คุณอาจจะสูญเสียมันได้ ผมเชื่อว่าคุณคงเข้าใจ ว่ามันได้สร้างความขัดแย้งขึ้น ระหว่างชุมชนการเกษตรและสิ่งแวดล้อม

โอเค คราวนี้ผมอยากเปลี่ยนเรื่อง พวกคุณส่วนใหญ่คงจะดีใจที่รู้ว่า การบรรยายที่เหลือนั้นฟรี และบางคนคงจะดีใจ ที่ทราบว่ามันเกี่ยวกับเบียร์ (หัวเราะ) มีอีกสิ่งหนึ่งที่กำลังเกิดขึ้นทั่วประเทศ ซึ่งก็คือ การที่บริษัทต่างๆเริ่มกังวล เกี่ยวกับปริมาณการใช้น้ำของตน พวกเขากังวลเกี่ยวกับประกันแหล่งน้ำอย่างเพียงพอ พวกเขาพยายามที่จะใช้น้ำอย่างมีประสิทธิภาพ และพวกเขากังวลว่าการใช้น้ำของบริษัท มีผลต่อภาพพจน์ยี่ห้อการค้าของเขา ครับ นี่เป็นปัญหาระดับประเทศ แต่ผมจะเล่าอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับรัฐมอนทาน่า และเรื่องนี้เกี่ยวกับเบียร์ ผมพนันว่าคุณไม่รู้ ว่าต้องใช้น้ำ5ไพท์ ในการผลิตเบียร์หนึ่งไพท์ ถ้ารวมน้ำทิ้งด้วย เราต้องใช้น้ำมากกว่า100ไพท์ เพื่อผลิตเบียร์1ไพท์

คราวนี้ ผู้ผลิตเบียร์ในรัฐมอนทาน่า ได้ทำหลายอย่างแล้ว เพื่อที่จะลดปริมาณการใช้น้ำ แต่พวกเขาก็ยังใช้น้ำเป็นล้านๆแกลอน ผมหมายถึง มีน้ำอยู่ในเบียร์ ดังนั้น พวกเขาจะทำอย่างไร กับปริมาณน้ำที่ใช้ในการผลิต ที่อาจจะมีผลกระทบร้ายแรง ต่อระบบนิเวศ ระบบนิเวศนี้สำคัญมาก ต่อผู้ผลิตเบียร์ในมอนทาน่าและพวกลูกค้า เพราะจริงๆแล้ว มันมีความสัมพันธ์ ระหว่างน้ำกับการตกปลา และสำหรับบางคน มีความสัมพันธ์อย่างสูง ระหว่างการตกปลาและเบียร์ (หัวเราะ) ผู้ผลิตเบียร์ในรัฐมอนทาน่าและลูกค้าก็เลยเกิดความกังวล พวกเขาจึงพยายามหาทางแก้ไข

พวกเขาจะแก้ปัญหาปริมาณการใช้น้ำในการผลิตได้อย่างไร จำห้วยพริคลี่ แพร์ได้มั้ยครับ จนกระทั่งตอนนี้ การจัดการนํ้าเพื่อธุรกิจ จำกัดอยู่แค่การวัดปริมาณ และการลดการใช้ แล้วตอนนี้เราจึงอยากแนะนำขั้นต่อไป คือการฟื้นฟู จำห้วยพริคลี่ แพร์ได้มั้ยครับ นั่นคือระบบที่ล้มเหลว คนไม่มีเหตุจูงใจที่จะประหยัดน้ำ เพราะถ้าคุณไม่ใช้สิทธิ์การใช้น้ำ คุณอาจจะสูญเสียมันได้ ดังนั้น พวกเราเลยตัดสินใจเชื่อมโลกสองโลกนี้ โลกทางธุรกิจ กับปริมาณการใช้น้ำ และโลกของเกษตรกร ที่มีสิทธิ์ใช้น้ำอาวุโสจากลำธาร ในบางรัฐ ผู้มีสิทธิ์การใช้น้ำอาวุโส สามารถปล่อยให้น้ำอยู่ในลำธาร และปกป้องการใช้นํ้าจากผู้อื่นได้อย่างถูกกฎหมาย และยังคงรักษาสิทธิ์การใช้น้ำของตนได้ ท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นสิทธิ์การใช้นํ้าของเขา และถ้าพวกเขาอยากใช้สิทธิ์การใช้น้ำนั้น เพื่อช่วยให้ปลาเติบโตได้ในลำธาร เขามีสิทธิ์ที่จะทำอย่างนั้น แต่พวกเขาไม่มีเหตุจูงใจที่จะทำ

เราจึงร่วมงานกับกองทุนน้ำท้องถิ่น แล้วสร้างแรงจูงใจขึ้นมา เราจ่ายเงินให้พวกเขาปล่อยน้ำให้อยู่ในลำธาร นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ คนๆนี้ได้ตัดสินใจ ที่จะปิดประตูน้ำ เพื่อที่จะปล่อยให้น้ำอยู่ในลำธาร เขาจะไม่สูญเสียสิทธิ์การใช้น้ำ เขาแค่เลือกที่จะใช้สิทธิ์นั้น หรือบางส่วนของสิทธิ์นั้น ให้อยู่ในลำธาร แทนการใช้บนที่ดิน เพราะว่าเขาเป็นผู้มีสิทธิ์การใช้น้ำอาวุโส เขาสามารถที่จะปกป้องน้ำจากผู้ใช้คนอื่นได้ โอเคมั้ยครับ เขาได้รับเงินในการปล่อยให้น้ำอยู่ในลำธาร

คนนี้กำลังวัดระดับน้ำ ที่ถูกปล่อยให้อยู่ในลำธาร เราเอาปริมาณน้ำที่วัดได้ มาแบ่งนํ้าที่เพิ่มขึ้นเป็นหน่วยละพันแกลลอน แต่ละหน่วยที่เพิ่มขึ้นมีหมายเลขกำกับและใบรับรอง แล้วผู้ผลิตเบียร์และบริษัทอื่นๆ ก็ซื้อใบรับรองเหล่านั้น เป็นวิธีการคืนน้ำ สู่ระบบนิเวศที่ถูกทำลาย ผู้ผลิตเบียร์จ่ายเงิน เพื่อคืนน้ำสู่ลำธาร นี่คือวิธีง่ายๆ ที่ไม่แพง และเห็นผล ที่จะคืนน้ำสู่ระบบนิเวศที่ถูกทำลาย พร้อมๆกับการให้ตัวเลือกทางเศรษฐกิจแก่เกษตรกร และให้ฝ่ายธุรกิจห่วงใยเรื่องการใช้นํ้าเพื่อธุรกิจของตน เป็นวิธีง่ายๆที่จะจัดการกับปัญหา

หลังจาก140ปีของความขัดแย้ง และ100ปีของลำธารที่แห้งขอด สภาพการณ์ที่การฟ้องร้องและกฎระเบียบ แก้ปัญหาไม่ได้ พวกเราใช้โครงสร้างทางตลาด ที่มีผู้ซื้อและผู้ขายที่สมัครใจ เป็นคำตอบที่ไม่ต้องมีการฟ้องร้อง มันเป็นให้โอกาส แก่ผู้ที่กังวลเรื่องปริมาณการใช้น้ำ โอกาสที่แท้จริง ให้น้ำแก่บริเวณที่ต้องการนํ้าอย่างมาก อย่างในระบบนิเวศที่เสื่อมโทรม และในขณะเดียวกัน ก็ให้โอกาสเกษตรกร ได้มีทางเลือกทางเศรษฐกิจ เกี่ยวกับการที่นํ้าของพวกเขาถูกใช้

การแลกเปลี่ยนอย่างนี้ สร้างมิตร ไม่ใช่ศัตรู มันเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างผู้คน แทนการแบ่งแยก และยังให้การสนับสนุนทางเศรษฐกิจแก่ชุมชนชนบทด้วย ที่สำคัญที่สุด มันใช้งานได้จริง พวกเราได้คืนน้ำมากกว่า4พันล้านแกลลอน สู่ระบบนิเวศที่เสื่อมโทรม พวกเราได้สร้างสัมพันธ์ระหว่างผู้ถือสิทธิ์การใช้น้ำอาวุโส กับผู้ผลิตเบียร์ในรัฐมอนทาน่า กับโรงแรมและผู้ผลิตชาในรัฐโอเรกอน และบริษัทไฮเทคที่ใช้น้ำมากทางตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อเราสร้างเครือข่าย อย่างที่เราทำได้ และทำอยู่เสมอ เปลี่ยนจากนี่ เป็นนี่

ขอบคุณมากครับ

(ปรบมือ)