ริค เอลิแอส: สามสิ่งที่ผมเรียนรู้เมื่อเครื่องบินตก

จินตนาการถึงการระเบิดนะครับ มันเกิดขึ้นตอนคุณอยู่สูง 3,000 ฟุต จินตนาการถึงเครื่องบินที่เต็มไปด้วยควัน จินตนาการถึงเสียงเครื่องยนต์ดังกลั่กๆๆ กลั่กๆๆๆ ฟังดูน่ากลัว วันนั้นผมได้ที่นั่งพิเศษ หมายเลข 1D ผมเป็นคนเดียวที่สามารถคุยกับแอร์โฮสเตสได้ ผมมองไปยังพวกเขาทันที พวกเขาบอกว่า "ไม่มีปัญหาค่ะ คงจะชนนก" นักบินกลับเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว เรายังออกมาไม่ไกลเท่าไหร่เลย เรายังมองเห็นแมนฮัตตันได้อยู่ สองนาทีต่อมา สามสิ่งเกิดขึ้นพร้อมกัน นักบินหันเครื่องไปทางเดียวกับแม่น้ำฮัดสัน มันไม่ใช่ทางปกติที่บินกันนี่ (เสียงหัวเราะ) เขาดับเครื่อง ตอนนี้จินตนาการถึงเครื่องบินที่ไม่มีเสียงอะไรเลย แล้วเขาก็พูดออกมาสามคำ เป็นสามคำที่ไร้อารมณ์มากที่สุดที่ผมเคยได้ยิน เขาพูดว่า "เตรียม รับ แรงกระแทก" ผมไม่ต้องคุยกับพวกแอร์โฮสเตสแล้ว (เสียงหัวเราะ) ผมรับรู้ได้จากสายตาของพวกเธอ มันเป็นความหวาดกลัว ชีวิตจบสิ้นแล้ว

ตอนนี้ผมอยากจะแชร์สามสิ่งที่ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองในวันนั้น ทุกอย่างในชีวิตเปลี่ยนแปลงไปหมดในทันที ทุกคนมีสิ่งที่เราอยากทำก่อนตาย และสื่งอื่นมากมายที่เราอยากทำในชีวิต แล้วผมก็คิดถึงผู้คนที่ผมอยากติดต่อแต่ไม่เคยได้ทำ รั้วที่ผมอยากซ่อม ประสบการณ์ทุกอย่างที่ผมอยากมีและไม่เคยได้มี เมื่อผมมาคิดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง ผมสรุปเป็นคำพูดที่ว่า ผมสะสมไวน์แย่ๆ เพราะถ้าไวน์นั้นบ่มได้ที่ และมีคนร่วมดื่มกับผม ผมจะเปิดมันเลย ผมไม่อยากผลัดผ่อนอะไรในชีวิตอีกแล้ว และในความตื่นตระหนกขณะนั้น ได้เปลี่ยนชีวิตผมไปจริงๆ

สิ่งที่สองที่ผมได้เรียนรู้ ตอนนั้นเป็นช่วงที่เครื่องบินบินถากสะพานจอร์จวอชิงตัน อย่างเฉียดฉิว ผมคิดว่า ผมรู้สึกเสียใจมากจริงๆกับสิ่งหนึ่ง ผมได้ใช้ชีวิตที่ดีมาตลอด ด้วยความเป็นมนุษย์ของผม ย่อมมีความผิดพลาด ผมพยายามทำทุกอย่างให้ดี แต่ด้วยความเป็นมนุษย์ของผม ผมยังมีอีโก้อยู่ ผมเสียดายเวลาที่เสียไป กับสิ่งที่ไม่สำคัญ กับคนที่สำคัญ แล้วผมก็คิดถึงความสัมพันธ์ของผมกับภรรยา กับเพื่อน กับผู้คน แล้วหลังจากที่ผมได้คิด ผมตัดสินใจที่จะเอาทุกสิ่งในแง่ลบออกไปจากชีวิต มันไม่เพอร์เฟคหรอก แต่มันดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ ผมไม่ได้ทะเลาะกับภรรยามาสองปีแล้ว มันรู้สึกดีมาก ผมไม่พยายามที่จะเป็นฝ่ายถูกอีกแล้ว ผมเลือกที่จะมีความสุข

สิ่งที่สามที่ผมเรียนรู้ สมมติว่ามีนาฬิกาอยู่นะครับ เริ่มนับ 15, 14, 13 คุณเห็นน้ำกำลังเข้ามา ผมพูดว่า "ระเบิดเถอะ" ผมไม่อยากให้เครื่องบินแตกเป็นเสี่ยงๆ แบบที่เห็นในสารคดี และในขณะที่เรากำลังตกลงมา ผมเกิดความรู้สึกว่า ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว มันเหมือนกับว่าเราได้เตรียมตัวเพื่อที่จะเจอมันมาตลอดชีวิต แต่มันน่าเศร้า ผมยังไม่อยากไป ผมรักชีวิตของผม และความเศร้านั้น รวมได้เป็นความคิดหนึ่งเดียว นั่นคือ ผมหวังแค่อย่างเดียวว่า ผมจะได้เห็นลูกๆเติบโต หนึ่งเดือนให้หลัง ผมได้ไปดูการแสดงของลูกสาว เด็ก ป.1 ยังไม่ค่อยจะมีความเป็นศิลปิน... ...เท่าไหร่นัก (เสียงหัวเราะ) แต่ผมร้องไห้ตัวงอ เหมือนเด็กเล็กๆ แล้วมันก็เป็นเหตุผลทุกอย่างของผม ณ จุดนั้น ผมเกิดความตระหนัก จากการเชื่อมโยงความคิด ว่าสิ่งที่มีความหมายที่สุดในชีวิตของผม คือการเป็นพ่อที่ดี นอกเหนือทุกสิ่งแล้ว เป้าหมายเดียวในชีวิตที่ผมมี คือการเป็นพ่อที่ดี

ผมได้รับของขวัญเป็นปาฏิหาริย์ คือการที่รอดชีวิตมาได้ ของขวัญอีกอย่างที่ผมได้คือ การที่ผมมองเห็นไปถึงอนาคต แล้วกลับมา เปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิต ผมขอให้ทุกคนที่จะขึ้นเครื่องบินวันนี้ ลองคิดว่าสิ่งเดียวกันเกิดขึ้นบนเครื่องบินของคุณ อย่าเกิดจริงนะครับ แต่ลองคิดดูว่าคุณจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร อะไรคือสิ่งที่คุณจะทำแต่ยังไม่ได้ทำ เพราะคุณคิดว่าคุณยังมีเวลาเหลืออีกมาก คุณจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์กับผู้คน และความคิดในแง่ลบที่คุณมีต่อพวกเขาอย่างไร และที่สุดแล้ว คุณเป็นพ่อแม่ที่ดีที่สุดที่คุณจะเป็นได้หรือยัง

ขอบคุณครับ

(เสียงปรบมือ)