รีเบคกา แม็คคินนอน: ปฏิบัติการกอบกู้เสรีภาพบนอินเทอร์เน็ต

ฉันขอเริ่มด้วยโฆษณาของแอปเปิลคอมพิวเตอร์ ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากจอร์จ ออร์เวล ออกอากาศเมื่อปี 1984

(วิดีโอ): เรารวมกันเป็นหนึ่งเดียว ด้วยเจตจำนงเดียวกัน ปณิธานเดียวกัน เพื่อเป้าหมายเดียวกัน ศัตรูของเรานั้นดีแต่พูด เราจะเข้าโจมตีโดยใช้ความสับสนของพวกศัตรูเอง และเราจะได้ชัยชนะ เสียงบรรยาย: 24 มกราคมนี้ แอปเปิลคอมพิวเตอร์จะเปิดตัวเครื่องแมคอินทอช และคุณจะเห็นว่า ทำไมปี 1984 จึงไม่เหมือนปี 1984 อีกต่อไป

รีเบคกา: ความหมายที่แฝงไว้ในโฆษณาตัวนี้ ยังคงทรงพลังอยู่จนกระทั่งทุกวันนี้ นั่นคือ เทคโนโลยีจากบริษัทนักสร้างนวัตกรรม จะปลดปล่อยเราทุกคนเป็นอิสระ แต่เวลาผ่านไปมากกว่า 2 ทศวรรษ แอปเปิลเปิดตัวไอโฟนในประเทศจีน โดยเซ็นเซอร์ทุกอย่างที่เกี่ยวกับองค์ดาไล ลามะ และแอพพลิเคชั่นที่ล่อแหลมต่อประเด็นการเมือง ตามข้อเรียกร้องของรัฐบาลจีน ออกจากร้านจำหน่ายแอพพลิเคชั่นของจีน นักเขียนการ์ตูนชาวอเมริกัน มาร์ก ฟิโอรี ก็มีแอพพลิเคชั่นเสียดสีการเมือง ที่ถูกเซ็นเซอร์ในอเมริกาเช่นกัน เพราะพนักงานของแอปเปิลคอมพิวเตอร์บางคน กลัวว่ามันจะทำให้คนบางกลุ่มไม่พอใจ แอพพลิเคชั่นของเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ขาย จนกระทั่งเขาได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ Stern ซึ่งเป็นนิตยสารใหม่ของเยอรมัน ก็ถูกเซ็นเซอร์แอพพลิเคชั่น เพราะแอปเปิลเล่นบทพี่เลี้ยงเด็กและตัดสินว่า มันออกจะโป๊และล่อแหลมทางเพศไปหน่อย ทั้งๆ ที่นิตยสารนี้สามารถวางขายได้ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย บนแผงหนังสือทั่วประเทศเยอรมัน และที่ถกเถียงกันยิ่งกว่า ก็คือ เมื่อเร็วๆ นี้ แอปเปิลเซ็นเซอร์แอพพลิเคชั่นเกี่ยวกับการประท้วงของปาเลสไตน์ หลังรัฐบาลอิสราเอลแสดงความกังวลว่า แอพพลิเคชั่นนี้จะถูกใช้เพื่อวางแผนก่อเหตุรุนแรง

เอาล่ะ สรุปว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้ ตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์ที่บริษัทเอกชน ใช้มาตรฐานการเซ็นเซอร์ ที่ไม่ได้มีหลักการที่ชัดเจน และก็มักจะจำกัดกรอบไว้แคบกว่า มาตรฐานเรื่องเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นตามรัฐธรรมนูญ ในการปกครองแบบประชาธิปไตย หรือไม่ก็ตอบสนองต่อข้อเรียกร้องให้เซ็นเซอร์ จากรัฐเผด็จการ ที่ไม่ได้สะท้อนฉันทานุมัติจากประชาชนผู้ถูกปกครอง หรือเป็นการตอบสนองต่อข้อเรียงร้องหรือความกังวล ของรัฐบาลที่ไม่ได้มีอำนาจบังคับทางกฏหมาย ต่อผู้ใช้หรือผู้ชมส่วนใหญ่ ที่ปฏิสัมพันธ์กับเนื้อหาที่ถูกเซ็นเซอร์นั้น

สถานการณ์มันเป็นอย่างนี้ ในโลกยุคก่อนอินเทอร์เน็ต การมี หรือไม่มีอธิปไตยเหนือเสรีภาพ ทางกายภาพของคนเรา ถูกควบคุมแบบเบ็ดเสร็จ โดยรัฐชาติ แต่ตอนนี้เรามีอธิปไตยอีกระดับชั้นหนึ่ง เป็นอธิปไตยส่วนบุคคล ในโลกไซเบอร์ และการตัดสินใจเกี่ยวกับการเขียนรหัสซอฟต์แวร์ วิศวกรรม การออกแบบ เงื่อนไขการบริการ ล้วนกลายเป็นเหมือนกฎหมาย ที่กำหนดว่าเราทำอะไรได้หรือไม่ได้กับชีวิตดิจิตอลของเรา และอำนาจอธิปไตยของบริษัทพวกนี้ ซึ่งขยายขอบเขตและเชื่อมโยงไปทั่วโลก ยังดูเหมือนจะท้าทาย อำนาจอธิปไตยของรัฐชาติต่างๆ อย่างน่าระทึกขวัญอีกด้วย นอกจากนี้ มันยังมีผล แผ่ขยายครอบคลุมออกไป ในจังหวะเวลาที่การควบคุม ว่าประชาชนสามารถทำอะไรได้หรือไม่ได้ กับข้อมูลที่ได้รับนี้ มีผลมากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ต่อการใช้อำนาจ ในโลกจริงทางกายภาพด้วย สุดท้ายแล้ว แม้แต่ผู้นำของโลกเสรี ยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากประมุขของรัฐเฟสบุคสถาน ถ้าเขาอยากได้รับเลือกตั้งกลับมาอีกในสมัยหน้า

และแน่นอนว่าเครื่องมือเหล่านี้ มีประโยชน์อย่างมาก กับนักเคลื่อนไหวในตูนิเซียและอียิปต์ เมื่อฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา และในอนาคตต่อไป อย่างที่วาเอล โกนิม ซึ่งภาคกลางวันเป็นผู้บริหารกูเกิลอียิปต์ และภาคกลางคืนเป็นนักเคลื่อนไหวลับๆ ในเฟซบุค กล่าวไว้กับสถานีโทรทัศน์ซีเอ็นเอ็นว่า หลังจากประธานาธิบดีมูบารักพ้นจากอำนาจแล้ว "ถ้าคุณอยากปลดปล่อยสังคมให้มีเสรีภาพ ก็แค่ให้ประชาชนมีอินเทอร์เน็ตใช้เท่านั้นเอง" แต่การโค่นล้มรัฐบาลเป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนการสร้างรัฐประชาธิปไตยที่มั่นคง มันซับซ้อนกว่านั้น ด้านซ้ายนี่เป็นภาพที่ถ่ายโดยนักเคลื่อนไหวชาวอียิปต์ ซึ่งร่วมอยู่ในเหตุการณ์บุกยึด หน่วยงานรักษาความมั่นคงของอียิปต์ในเดือนมีนาคม เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานเหล่านี้ ย่อยทำลายเอกสารจำนวนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วทิ้งมันกองไว้ในสำนักงาน แต่แฟ้มเอกสารบางส่วนยังไม่ถูกทำลาย พวกนักเคลื่อนไหวบางคน พบหลักฐานเป็นเอกสารที่ทางการเฝ้าติดตามพวกเขา ที่เต็มไปด้วยข้อความโต้ตอบในอีเมล์ ข้อความโต้ตอบทางโทรศัพท์ และแม้แต่บทสนทนาทางสไกป์ นักเคลื่อนไหวคนหนึ่งยังพบ สัญญาของบริษัทจากประเทศตะวันตกแห่งหนึ่ง เกี่ยวกับการขายเทคโนโลยีการเฝ้าระวังติดตาม ให้แก่กองกำลังรักษาความปลอดภัยของอียิปต์ และนักเคลื่อนไหวชาวอียิปต์เหล่านี้ก็เชื่อว่า เทคโนโลยีการเฝ้าติดตามเหล่านี้ ยังคงถูกใช้อยู่ โดยรัฐบาลรักษาการที่เข้ามาดูแลเครือข่ายเหล่านั้น

ส่วนในตูนิเซีย ก็จะนำการเซ็นเซอร์กลับมาใช้อีกในเดือนพฤษภาคม 2011 นี้ แม้จะไม่เข้มเท่ากับ สมัยประธานาธิบดี เบน อาลี แต่นี่คือเว็บเพจที่ถูกบล็อก คุณจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณ พยายามจะเข้าหน้าเฟซบุคบางหน้าและเว็บไซต์บางแห่ง ที่รัฐบาลรักษาการ ประเมินว่าอาจยั่วยุให้เกิดความรุนแรง เพื่อประท้วงการกระทำดังกล่าว สลิม อามามู นักเขียนบล็อก ที่เคยถูกจับเข้าคุกสมัยที่เบน อาลียังปกครองอยู่ แล้วต่อมาได้ร่วมเป็นรัฐบาลรักษาการ หลังการปฏิวัติ เขาได้ลาออกเพื่อประท้วงที่รัฐบาลรักษาการทำเช่นนี้ แต่ก็มีการถกเถียงกันมากในตูนิเซีย ว่าจะจัดการปัญหานี้กันอย่างไร

ที่จริง บนทวิตเตอร์ ก็มีคนจำนวนหนึ่งที่สนับสนุนการปฏิวัติ ซึ่งบอกว่า "อันที่จริง เราก็ต้องการประชาธิปไตยและเสรีภาพในการแสดงความเห็น แต่ก็มีความคิดเห็นบางประเภทที่ควรจะถูกกลั่นกรองออกไปเหมือนกัน เพราะมันรุนแรงเกินไป และอาจทำลายความมั่นคงของประชาธิปไตย แต่ปัญหาคือ แล้วคุณจะตัดสินยังไงว่าใครควรมีอำนาจตัดสินใจเรื่องนี้ แล้วคุณจะมั่นใจได้อย่างไรว่า เขาจะไม่ใช้อำนาจในทางมิชอบ? อย่างที่ไรอาท เกอร์ฟาลี อดีตนักเคลื่อนไหวผ่านสื่อดิจิตอล กล่าวไว้เกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ว่า "เมื่อก่อน อะไรๆ มันไม่ซับซ้อน เรามีฝ่ายธรรมะข้างหนึ่ง กับฝ่ายอธรรมอยู่อีกข้างหนึ่ง วันนี้ อะไรๆ มันซับซ้อนแยบยลขึ้นมาก" ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกประชาธิปไตยค่ะ เพื่อนชาวตูนิเซียและอียิปต์

ความจริงก็คือ แม้แต่ในสังคมประชาธิปไตยปัจจุบันนี้ เราก็ยังไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง ว่าเราจะรักษาสมดุลระหว่างความจำเป็น ในการรักษาความปลอดภัยและการบังคับใช้กฎหมาย กับการปกป้องอิสรภาพและเสรีภาพ ในการแสดงความคิดเห็นของประชาชน ในเครือข่ายดิจิตอลของเราได้อย่างไร ที่จริง ในสหรัฐอเมริกา ไม่ว่าคุณจะคิดอย่างไรกับจูเลียน อัซซานจ์ แม้แต่คนที่ไม่ชอบเขา ก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนกับสิ่งที่ รัฐบาลสหรัฐและบางบริษัทปฏิบัติต่อเว็บไซต์วิกิลีกส์ (Wikileaks) อเมซอนยกเลิกการให้บริการเว็บโฮสติ้งแก่วิกิลีกส์ หลังวิกิลีกส์ถูกร้องเรียนจากโจ ลิเบอร์แมน สมาชิกวุฒิสภาสหรัฐ ทั้งๆ ที่ความจริง วิกิลีกส์ยังไม่ถูกแจ้งข้อหาอะไรเลย ยังไม่ต้องพูดถึงว่าถูกตัดสินว่าผิด ในข้อหาอะไรเลย

แล้วเราก็หลงเชื่อกันว่า อินเทอร์เน็ตเป็นเทคโนโลยีที่มาลบล้างข้อจำกัดเรื่องพรมแดน นี่เป็นแผนที่เครือข่ายทางสังคมออนไลน์ทั่วโลก แน่นอนว่าเฟซบุคครอบครองดินแดนส่วนใหญ่ในโลก ซึ่งอาจจะมองว่าเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดีก็ได้ แล้วแต่ว่าคุณชอบ วิธีที่เฟซบุคบริหารจัดการบริการหรือเปล่า แต่ข้อจำกัดของพรมแดนก็ยังมีอยู่ ในบางส่วนของโลกไซเบอร์ เช่นในบราซิลและญี่ปุ่น เนื่องจากวัฒนธรรมและภาษาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่ถ้าคุณดูจีนและเวียดนาม และบางประเทศที่แยกตัวออกมาจากสหภาพโซเวียต สิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศเหล่านี้น่าเป็นห่วงมากกว่า ตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์ที่ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาล กับบริษัทสื่อเครือข่ายทางสังคมในท้องถิ่น กำลังสร้างภาวะ ที่ความสามารถของสื่อรูปแบบใหม่เหล่านี้ ในการเสริมสร้างพลังอำนาจให้ภาคส่วนต่างๆ กำลังถูกจำกัด เพราะความสัมพันธ์ ระหว่างรัฐบาลกับบริษัทเหล่านี้

ตอนนี้จีนไม่ได้มีแค่ Great Wall หรือกำแพงเมืองจีน แต่มี "Great Firewall" หรือกำแพงไฟร์วอลล์ยักษ์ ที่บล็อกเฟซบุค ทวิตเตอร์ และกูเกิลพลัส และเว็บไซต์ต่างประเทศจำนวนมาก ซึ่งรัฐบาลทำอย่างนี้ได้โดยอาศัยเทคโนโลยีจากประเทศตะวันตก แต่นั่นยังไม่พอ เรื่องยังมีอีกว่า รัฐบาลจีนมีข้อกำหนด ให้ทุกบริษัทที่ให้บริการอินเทอร์เน็ตในประเทศจีน รับเอาระบบการจัดระเบียบด้วยตนเองมาใช้ พูดง่ายๆ มันก็คือระบบการเซ็นเซอร์และ เฝ้าติดตามผู้ใช้นั่นล่ะค่ะ นี่เป็นพิธีที่ฉันได้เข้าร่วมเมื่อปี 2009 ซึ่งสมาคมอินเทอร์เน็ตของจีนได้มอบรางวัล ให้สุดยอดบริษัทจีน 20 บริษัท ที่ทำตามหลักจัดระเบียบด้วยตนเองได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุด เช่น การตรวจตราเนื้อหาในเครือข่ายเว็บไซต์ของตน โรบิน ลี ซีอีโอของ Baidu ผู้นำเสิร์ชเอนจิ้นในประเทศจีน เป็นหนึ่งในผู้เข้ารับรางวัล

ส่วนในรัสเซีย ปกติเขาไม่ได้บล็อกอินเทอร์เน็ต หรือเซ็นเซอร์เว็บไซต์กันโดยตรง แต่อย่างเว็บไซต์นี้ ชื่อว่า Rospil เป็นเว็บไซต์ต่อต้านคอรัปชั่น เมื่อต้นปีนี้ มีเหตุการณ์ที่น่าตกใจเกิดขึ้น โดยบรรดาคนที่บริจาคเงินให้เว็บไซต์ Rospil ผ่านระบบการโอนเงิน ที่เรียกว่า Yandex Money ได้รับโทรศัพท์ข่มขู่ จากสมาชิกพรรคชาตินิยมพรรคหนึ่ง ที่ได้รายละเอียด เกี่ยวกับผู้บริจาคให้ Rospil ผ่านเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานความมั่นคง ที่ไปได้ข้อมูลพวกนี้ มาจากคนใน Yandex Money อีกที เหตุการณ์นี้ส่งผลให้เกิดการหวาดกลัว ในหมู่ประชาชนที่จะใช้อินเทอร์เน็ต เพื่อตรวจสอบรัฐบาล ในโลกของเราทุกวันนี้ มีหลายต่อหลายประเทศ ที่ความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนกับรัฐบาล มีอินเทอร์เน็ตเป็นสื่อกลาง อินเทอร์เน็ตนั้นก็ประกอบด้วย บริการที่เป็นเจ้าของและดำเนินการโดยภาคเอกชน

ดังนั้น ฉันคิดว่าคำถามสำคัญนั้น ไม่ได้อยู่ที่ประเด็นว่าอินเทอร์เน็ต จะช่วยฝ่ายคนดีมากกว่าคนไม่ดีหรือไม่ แน่นอนว่า มันจะเอื้อประโยชน์ ให้กับใครก็ตามที่มีทักษะความชำนาญในการใช้เทคโนโลยี และเข้าใจอินเทอร์เน็ตได้ดีที่สุด เมื่อเทียบกับฝ่ายตรงกันข้าม คำถามเร่งด่วนที่สุดที่เราต้องถามวันนี้ก็คือ เราจะทำอย่างไรให้มั่นใจได้ว่า อินเทอร์เน็ตจะวิวัฒนาการขึ้น ในรูปแบบที่ยึดเอาประชาชนเป็นศูนย์กลาง เพราะฉันคิดว่า คุณทุกคนคงเห็นด้วยว่า เป้าหมายอันชอบธรรมเพียงอย่างเดียวของรัฐบาล ก็คือการรับใช้ประชาชน และฉันเชื่อว่า เป้าหมายอันชอบธรรมเพียงอย่างเดียวของเทคโนโลยี ก็เพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตของเรา ไม่ใช่บงการให้เราเป็นทาสของมัน

ดังนั้น คำถามคือ เรารู้ว่าเราจะตรวจสอบรัฐบาลได้อย่างไร เราอาจจะไม่สามารถทำได้เต็มที่ตลอดเวลา แต่เราพอจะรู้ว่ารูปแบบวิธีการมันควรเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะผ่านระบบการเมือง หรือผ่านสถาบันที่จัดตั้งขึ้น แล้วเราจะทำอย่างไรให้อธิปไตยในโลกไซเบอร์ เป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของสาธารณะ เมื่อผู้บริหารของบริษัทต่างๆ แย้งว่า พันธกิจหลักของเขา คือการสร้างกำไรสูงสุดให้ผู้ถือหุ้น

และการควบคุมจากรัฐบาล ก็มักไม่ได้ช่วยให้เขาบรรลุเป้าหมายที่ว่า เราก็เลยได้เห็นปรากฏการณ์ เช่น ในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งประธานาธิบดีซาร์โกซี บอกบรรดาซีอีโอของบริษัทให้บริการอินเทอร์เน็ตว่า "เราเป็นตัวแทนที่ชอบธรรม เพื่อผลประโยชน์ของสาธารณชนเท่านั้น" แต่แล้วเขาก็ไปสนับสนุนกฎหมายในลักษณะ three strikes law ซึ่งหากทำผิด 3 ครั้งจะโดนโทษหนัก โดยจะถูกตัดขาดจากอินเทอร์เน็ต ไม่สามารถแชร์ไฟล์กับใครได้ กฎหมายนี้ถูกวิจารณ์อย่างหนักโดยเจ้าหน้าที่พิเศษของสหประชาชาติ ด้านเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น ว่าเป็นการละเมิดสิทธิการสื่อสารของพลเมือง อย่างร้ายแรง และทำให้เกิดคำถามในหมู่กลุ่มประชาสังคม ว่าจริงหรือเปล่า ที่ผู้แทนทางการเมืองบางคน สนใจที่จะปกป้อง ผลประโยชน์ของอุตสาหกรรมบันเทิง มากกว่าการปกป้องสิทธิของประชาชน ในประเทศอังกฤษนี่เอง ก็มีความกังวลว่า กฎหมายที่เรียกว่า Digital Economy Act ซึ่งสร้างภาระเพิ่มขึ้น ให้แก่สื่อกลางภาคเอกชน ในการตรวจตราพฤติกรรมของประชาชน

สิ่งที่เราต้องตระหนักก็คือ ถ้าในอนาคตเราต้องการมี อินเทอร์เน็ตที่ยึดประชาชนชนเป็นศูนย์กลาง เราต้องมีการเคลื่อนไหวเพื่อเสรีภาพทางอินเทอร์เน็ต ในวงกว้างกว่านี้ และยั่งยืนกว่านี้ โรงงานไม่ได้หยุดปล่อยน้ำเสียลงแหล่งน้ำ โดยอัตโนมัติ หรืออยู่ดีๆ ก็เลิกใช้แรงงานเด็กอายุ 10 ขวบ เพียงเพราะผู้บริหารตื่นเช้ามาวันหนึ่ง แล้วก็คิดได้ว่ามันเป็นสิ่งที่ควรทำ มันเป็นผลมาจากการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องหลายทศวรรษ ของกลุ่มผู้ถือหุ้น ขององค์กรคุ้มครองผู้บริโภค ในทำนองเดียวกัน รัฐบาลก็คงไม่ออกและบังคับใช้ กฎหมายสิ่งแวดล้อมหรือกฎหมายแรงงาน เพียงเพราะวันหนึ่งนักการเมืองตื่นขึ้นมาแล้วอยากทำ มันเป็นผลมาจากการเคลื่อนไหวทางการเมือง ที่ยั่งยืน เป็นเวลายาวนาน เราจึงได้กฎระเบียบที่ดี และเกิดพฤติกรรมขององค์กรที่ดี เราต้องใช้วิธีเดียวกัน กับอินเทอร์เน็ต

และเราก็จำเป็นต้องมี นวัตกรรมทางการเมืองด้วย ประมาณ 800 ปีก่อน พวกขุนนางในอังกฤษเห็นพ้องกันว่า ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ไม่ใช่ระบบที่เหมาะสมสำหรับพวกเขาอีกต่อไป ก็เลยบังคับให้พระเจ้าจอห์น ลงนามในรัฐธรรมนูญฉบับแรก (Magna Carta) ที่บัญญัติว่า แม้แต่พระมหากษัตริย์ ที่มีพระราชอำนาจสูงสุด ก็ต้องทรงปฏิบัติตามหลักกฎหมายเบื้องต้น นี่เป็นจุดเริ่มต้นของวงจร ที่เราเรียกว่านวัตกรรมทางการเมือง ซึ่งสุดท้ายได้นำมาสู่แนวคิดเรื่องฉันทานุมัติของประชาชนผู้ถูกปกครอง ที่ได้นำมาใช้เป็นครั้งแรก โดยรัฐบาลที่มาจากการปฏิวัติ ในประเทศอเมริกา ตอนนี้ เราก็ต้องมาคิดกันว่า เราจะสร้างฉันทานุมัติในเครือข่ายอินเทอร์เน็ตได้อย่างไร

และมันจะหน้าตาเป็นอย่างไร ขณะนี้ เรายังไม่รู้ แต่เราจะต้องสร้างนวัตกรรม ที่ไม่เพียงแต่จะต้อง ใส่ใจในเรื่องการเมือง ภูมิรัฐศาสตร์ แต่ยังจำเป็นต้อง คำนึงถึง การบริหารธุรกิจ พฤติกรรมการลงทุน ทางเลือกของผู้บริโภค และแม้แต่วิศวกรรมและการออกแบบซอฟต์แวร์ เราทุกคนมีส่วนร่วมสำคัญ ในการสร้างโลก ที่รัฐบาลและเทคโนโลยี รับใช้ประชาชนในโลก ไม่ใช่ในทางกลับกัน

ขอบคุณมากค่ะ

(เสียงปรบมือ)