Raghava KK: แผนการในอีก 200 ปีของคุณคืออะไร?

เมื่อประมาณ 75 ปีที่แล้ว ปู่ของผม ซึ่งตอนนั้นยังเป็นหนุ่มอยู่ ได้เดินเข้าไปในเต็นท์ ที่ถูกเปลี่ยนเป็นเหมือนโรงภาพยนตร์ แบบนี้ แล้วเขาก็ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง กับผู้หญิงที่เขาเห็นบนจอภาพยนตร์ขาวดำ ซึ่งก็ไม่ใช่ใึคร นอกจาก เมย์ เวสต์ หญิงสาวขวัญใจของผู้คนในยุค 30 นั่นเอง ปู่ของผมไม่สามารถลืมเธอได้เลย ที่จริงแล้ว หลายปีต่อมา ตอนที่เขามีลูกสาว เขาอยากจะตั้งชื่อตามเธอว่า เมย์ เวสต์ แต่ คุณลองคิดดูนะว่า เด็กชาวอินเดีย ชื่อ เมย์ เวสต์ มันจะดีเหรอ ครอบครัวเขาบอกว่า ไม่มีทางซะล่ะ

ดังนั้น ตอนที่พี่ชายฝาแฝดของผม เคชาว่า เกิดมา ปู่เลยตัดสินใจเปลี่ยนการสะกดคำ ของชื่อ เคชาว่า นิดหน่อย เขาบอกว่า ถ้า เมย์ เวสต์ เขียนเป็น เอ็ม-เอ-อี แล้วทำไม เคชาว่า จะเปลี่ยนเป็น เค-เอ-อี ไม่ไำด้ ดังนั้น เขาเลยเปลี่ยนตัวสะกดของ เคชาว่า ตอนนี้ เคชาว่า พึ่งจะมีลูกชายคนหนึ่ง เมื่อสองอาิทิตย์ที่ผ่านมา ชื่อว่า เรฮาน เขาตัดสินใจที่จะ สะกด ชื่อ เรฮาน แบบผิดๆ โดยใช้ เอ-อี แทน

ปู่ของผมเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กๆอยู่ แต่ความรักของเขาที่มีต่อเมย์ เวสต์ ยังคงอยู่ต่อไป เหมือนกับการสะกดคำแบบผิดๆ ที่อยู่ในดีเอ็นเอของลูกหลานเขา สำหรับผมแล้ว ถือว่าเป็น การถ่ายทอดที่ประสบความสำเร็จเลยทีเดียว (หัวเราะ)

คุณรู้ไหม ผมกับภรรยาได้คิด แผนการประหลาดๆ ของพวกเราเอง ไว้ให้ลูกหลานในอนาคต ที่จริง พวกเรานั่งคุยกันทุกๆ สองสามปี เถียงกันบ้าง คิดต่างกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง แต่สุดท้าย เราก็คิดแผนการของพวกเรา ในอีก สองร้อยปีข้างหน้าออกมาได้

เพื่อนๆ ต่างก็คิดว่าพวกเราบ้าไปแล้ว พ่อแม่ ก็คิดว่า พวกเราทำตัวประหลาด แต่นั่นก็เพราะว่า พวกเราทั้งคู่ มาจากครอบครัวที่ เชิดชูความอ่อนน้อมถ่อมตนและความฉลาดเอามากๆ แต่ว่า พวกเราทั้งคู่ ชอบที่จะใช้ชีวิต ให้พิเศษยิ่งกว่านั้น ผมเชื่อใน ความคิดของ ราจา โยกี ที่ว่า จงเป็นผู้ชายเต็มตัวเสียก่อน ถึงจะสามารถมาเป็นฤาษีได้ นี่คือรูปผมเอง เป็นร็อคสตาร์ ถึงแม้ว่า จะเป็นอยู่ในบ้านของผมเองก็เถอะ คุณเห็นไหมละ

ดังนั้น ตอนที่ ผมกับเนตรานั่ง แผนการแรกของเรา เมื่อสิบปีที่แล้ว พวกเราพูดว่า พวกเราต้องการให้เป้าหมายของแผนการนี้ มุ่งไปให้ไกลกว่าตัวพวกเราเอง ไกลกว่าตัวพวกเราเอง หมายถึงอะไรกันล่ะ

พวกเราคำนวณแล้วว่า ใน 200 ปี คือ การสิ้นสุดของ การติดต่อสื่อสารโดยตรง ของพวกเรากับโลก นั่นก็คือ ไม่มีใครที่ผมเจอในชีวิตนี้ จะมีชีวิตอยู่นานกว่า 200 ปี ดังนั้นพวกเราคิดว่า นั่นเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบ ที่พวกเราควรจะสร้างแผนการ และปล่อยให้จินตนาการของพวกเราดำเนินไป

ผมไม่เคย เชื่อในคำว่า มรดก เลย มันมีอะไรที่ผมจะเหลือทิ้งไว้งั้นหรือ? ผมเป็นศิลปินนะ จนกระทั่ง ผมได้ทำการ์ตูนเรื่องเหตุการณ์ 9/11 มันก่อปัญหาให้ผมมากๆ ผมหงุดหงิดมากเลย ตอนนั้น คุณรู้ไหม การ์ตูนที่ควรจะเป็นแค่ การ์ตูนประจำสัปดาห์นั้น สุดท้ายแล้ว มันยืดยาวไปกว่านั้นมาก

ตอนนี้ ผมอยู่ในธุรกิจของ การสร้างสรรค์งานศิลปะ ซึ่งมันต้องคงอยู่ได้นานกว่าผมแน่นอน และผมคิดว่า อะไรที่ผมอยากจะ เหลือทิ้งไว้ผ่านภาพวาดเหล่านั้นกันนะ

การ์ตูนเรื่องเหตุการณ์ 9/11 นั้น กวนใจผมมาก จนผมได้ตัดสินใจ ที่จะไม่ทำการ์ตูนอีกต่อไป ผมพูดว่า ผมจะไม่ทำอะไรที่ แสดงความคิดเห็นออกมาแบบตรงๆ อีก

แต่ แน่นอนว่า ผมยังคง สร้างงานศิลปะที่ซื่อตรงและดิบ ต่อไป เพราะ ผมลืมไปว่า ผู้คนจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่องานของผม

คุณรู้ไหม บางครั้งการลืมก็สำคัญมาก เพื่อให้อุดมการณ์ยังคงอยู่ บางที การสูญเสียความทรงจำ ก็จำเป็นมากสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ ในฐานะมนุษย์

หนึ่งในสิ่งที่สำคัญที่สุด ใน แผนการ 200 ปีของผม คือ เนตราและผม เขียนไว้ว่า อะไรบ้างที่พวกเราควรจะลืม ที่เกี่ยวกับตัวพวกเราเอง พวกเรามีภาระมากมาย จากครอบครัวของพวกเรา จาก สังคม จาก หลายๆ คน ความกลัว ความไม่มั่นคงต่างๆ และ ในแผนการ 200 ปี พวกเราก็เขียนรายการ ปัญหาในวัยเด็กทั้งหมด ที่พวกเราต้องทำให้มันหมดไป พวกเราถึงกับ ลงวันหมดอายุ ในวัยเด็กทั้งหมดเอาไว้ด้วย วันที่ล่าสุด ที่ผมได้เขียนไว้ ผมบอกว่า ผมจะทำให้ ความกลัวพวกฝ่ายซ้าย ผู้สนับสนุนสิทธิสตรี แม่ยาย หมดสิ้นไป และ มันก็คือวันนี้เอง (หัวเราะ) เธอกำลังดูอยู่แน่ๆเลย (หัวเราะ)

อย่างไรก็ตาม จริงๆ แล้ว ผมตัดสินใจอยู่ตลอดเวลา ว่า ผมอยากจะจำ ตัวของผมเองอย่างไร และนั่นคือ การตัดสินใจที่สำคัญมาก ที่ผมได้ทำ และการตัดสินใจนี้ ส่งผล กับรูปภาพเหล่านี้ของผมโดยตรง แต่ว่า ก็เหมือนเพื่อนของผม ผมสามารถทำ ได้ดีมากๆ บน เฟซบุ๊ค พินเทอเรส ทวิตเตอร์ ฟลิกเกอร์ ยูทูป คุณลองบอกชื่อมาสิ ผมจะทำให้ แล้วผมได้เริ่มย้าย ความทรงจำของผม ให้ไปอยู่บนโลกดิจิตอล แต่คุณรู้อะไรไหม มันมาพร้อมกับปัญหา มันง่ายมากๆ ที่จะคิดว่า เทคโนโลยีเปรียบเหมือนกับระบบเก็บความทรงจำ แต่ว่า สมองของพวกเราน่ะ ไม่ใช่อุปกรณ์สำรองข้อมูลที่สมบูรณ์แบบ เหมือนกับเทคโนโลยี พวกเราจำได้แต่ อะไรที่พวกเราต้องการ อย่างน้อยผมก็เป็นล่ะ และผมคิดว่า สมองของพวกเรา ก็เหมือนผู้ดูแลความจำของเราที่มีอคติหน่อยๆ และถ้าเกิดว่า เทคโนโลยีนั้น ไม่สามารถเปรียบเทียบกับ ความทรงจำได้ ถ้ายังงั้น มันคืออะไรล่ะ

เนตรากับผม ใช้เทคโนโลยี เป็นเครื่องมือ ในแผนการ 200 ปีของพวกเรา เพื่อที่จะเก็บรักษาแผนการของพวกเราไว้ในแบบดิจิตอล

นี่คือรูปของแม่ผม และเธอพึ่งจะสมัครเฟซบุ๊คได้ไม่นาน คุณรู้ใช่ไหม ว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป ผมได้สนับสนุนเธอมาตลอด จนกระทั่ง ภาพนี้โผล่ขึ้นมา บนหน้าเฟซบุ๊คของผม (หัวเราะ)

และผมก็ได้ลบป้ายชื่อผมออกไปก่อนเลย จากนั้น อย่างแรกเลย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา บอกเธอว่า "แม่ครับ แม่อย่าได้ เอารูปผม ในชุดบิกินี่ลงเฟซบุ๊คอีกนะ" แล้วแม่ผมก็พูดว่า "ทำไมล่ะ ลูกดูน่ารักจะตายนะ ลูกรัก" ผมจึงพูดว่า "แม่ไม่เข้าใจหรอก"

อาจจะเป็นไปได้ว่า พวกเราอยู่ในช่วงรุ่นแรก ที่เข้าใจ เรื่องการเก็บรักษาข้อมูลแบบดิจิตอลนี้จริงๆ บางที พวกเราก็คงเป็นคนแรกๆ ที่ บันทึกชีวิตของพวกเรา อย่างกระตือรือร้น

คุณรู้ไหม ถึงแม้ว่าคุณ จะเห็นด้วยกับการเหลือบางสิ่งบางอย่างไว้ให้ลููกหลาน หรือไม่ก็ตาม จริงๆแล้ว เราก็กำลังทิ้ง ร่องรอยของพวกเรา ไว้ในโลกดิจิตอลอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น เนตราและผม จึงต้องการจริงๆที่จะ ใช้แผนการ 200 ปีของเรา ในการดูแลรักษาข้อมูลในแบบดิจิตอลนี้ และ ไม่เพียงแค่นั้น แต่พวกเรายังเชื่อในการดูแลรักษา สิ่งที่เหลือจากอดีต และในอนาคตข้างหน้า

คุณอาจจะอยากถามว่า ทำอย่างไรล่ะ?

ก็คือ ตอนที่ผมคิดถึงอนาคต ผมไม่เคยเห็นภาพตัวเอง ที่กำลังเคลื่อนไปข้างหน้า จริงๆแล้ว ผมมองเห็น เวลา กำลังย้อนกลับมาหาผม ผมสามารถจินตนาการ ว่า อนาคตของผมกำลังใกล้เข้ามาได้จริงๆ ผมสามารถหลบหลีกสิ่งที่ผมไม่อยากเจอ และุ่มุ่งเข้าหาสิ่งที่ผมต้องการได้ มันก็เหมือนวีดีโอเกมส์ ที่สอนหลบสิ่งกีดขวางนั่นแหล่ะ ผมทำสิ่งนี้ดีขึ้น และดีขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นนะ เวลาที่ผม วาดรูป ผมจินตนาการจริงๆนะว่า ผมอยู่ข้างหลังภาพนั้น อยู่จริงๆ บางคนก็กำลังมองดูที่ภาพ และผมมองเห็นว่า พวกเขา รู้สึกได้ จากข้างใน แต่พวกเขารู้สึกจากหัวใจ หรือ ว่า จากความคิดกันแน่? และมันมีอิทธิพลกับภาพวาดของผมจริงๆ แม้ว่า ผมจะทำ การแสดงผลงานศิลปะ แต่ผมก็คิดจริงๆนะ ว่า ผู้คนที่เดินออกไป เขาได้อะไรไปด้วย?

ผมจำได้ว่า ตอนที่ผมอายุ 19 ผมได้ทำ ในสิ่งที่ผมต้องการ การแสดงผลงานศิลปะครั้งแรกของผม และผมต้องการที่จะให้คนทั้งโลกได้เห็น ในตอนนั้น ผมยังไม่รู้จัก TED แต่สิ่งที่ผมทำคือ ผมหลับตาให้สนิท แล้วก็เริ่มฝัน ผมจินตนาการ ภาพผู้คนกำลังเดินเข้ามา แต่งตัวสวยงาม มองดูความสวยงาม ของรูปภาพทั้งหลายของผม ในภาพที่ผมคิด ผมมองเห็น นักแสดงหญิงชื่อดังคนหนึ่ง เป็นคนดำเนินงานให้ผม ให้ความเชื่อถือและไว้วางใจผม ผมตื่นขึ้นจากภาพนั้น ผมพูดว่า นั่นใครกันนะ ผมไม่สามารถบอกได้เลย ถ้าเกิดว่าเป็น ชาบานา อาซมี หรือ เรคาล่ะ สองนักแสดงสาวชาวอินเดียชื่อดัง เหมือน เมริล สตีฟ ของอินเดีย

แต่ปรากฏว่า เช้าวันต่อมา ผมเขียนจดหมายถึงพวกเธอ และ ชาบานา อาซมี ได้ตอบกลับมา เธอมา และได้มางานแสดงภาพ ครั้งแรกๆของผม เมื่อ 12 ปีที่แล้ว และ นั่นคือการจุดประกาย อาชีพของผมเลย ตอนที่พวกเราิคิดถึงเวลา ในแบบนี้ เราสามารถจัดการได้ ทั้งอนาคตและอดีต นี่คือภาพของครอบครัวของผม และนี่คือ เนตรา ภรรยาของผม เธอคือ ผู้ร่วมคิดค้น แผนการ 200 ปีของผม

เนตรา เป็นครูสอนประวัติศาสตร์ ที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ผมรักเนตรา แต่ผมเกลียด วิชา ประวัติศาสตร์ ผมพูดอยู่เสมอว่า "เนต คุณมีชีวิตอยู่ในอดีต ในขณะที่ผมกำลังสร้างอนาคต และเมื่อตอนผมทำเสร็จแล้ว คุณสามารถเรียนรู้จากมันได้นะ" (หัวเราะ)

เธอฉีกยิ้มกว้างให้ผมแบบไม่เต็มใจนัก เหมือนกับการลงโทษ เธอพูดว่า "พรุ่งนี้ ฉันจะไปสอนเรื่อง ประวัติศาสตร์ของอินเดีย และคุณก็จะนั่งอยู่ที่นั่น ฉันจะให้คะแนนคุณ"

ผมก็รู้สึกเหมือน "โอ้ แย่แล้ว" แต่ผมก็ไปนะ

ผมไปจริงๆ และนั่ง อยู่ที่ห้องเรียนของเธอ เธอเริ่มด้วย การแจกเอกสารให้นักเรียน เอกสารจากอินเดีย ปากีสถาน จากอังกฤษ และผมพูดว่า "ว้าว" หลังจากนั้นเธอบอกพวกนักเรียน ให้แยกข้อเท็จจริงออกมาจากอคติ และนั่น ผมพูดว่า "ว้าว" อีกครั้ง เธอบอกอีกว่า "เลือกข้อเท็จจริง และอคติของตัวคุณมา จากนั้น ให้วาดภาพเรื่องราว ที่เกี่ยวกับศักดิ์ศรีของตัวคุณเอง

ประวัติศาสตร์ก็เหมือนกับเครื่องมือในการวาดรูป ใช่ไหมล่ะ ผมเกิดแรงบันดาลใจอย่างมาก

ผมจึงไปนั่งสร้าง ประวัติศาสตร์อินเดียในแบบฉบับของผมเอง จริงๆแล้ว ผมได้รวมเรื่องราวของ ยายของผมเข้าไปด้วย ยายเคยทำงานให้กับ องค์การโทรศัพท์ และเธอก็ยังเคยได้ยินบนสนทนาระหว่าง เนรูกับเอดวินา มอนแบทเทิน เธอเคยได้ยินมาหมดทุกเรื่อง ที่เธอไม่ควรจะได้ยิน แต่ คุณรู้ไหม ผม รวมสิ่งเหล่านั้นไว้ด้วย และนี่คือ ประวัติศาสตร์อินเดียในแบบของผม

ถ้าเกิด ว่าเรื่องนี้มันเกิดกับผมนะ บางที แค่บางทีนะ เป้าหมายสำคัญที่สุดของสมองพวกเรา อาจจะคือ การรับใช้ศักดิ์ศรีของพวกเราก็ได้ ไปบอกเฟสบุ๊คเลยว่า ให้เข้าใจเรื่องนี้ด้วย

เนตราและผม ไม่ได้เขียนแผนการ 200 ปี เพื่อให้คนอื่น ออกมาทำตามแผนการนั้นใน 150 ปี แล้วจินตนาการว่า การได้รับ พัสดุกล่องนึงที่มาจากอดีต โอเค ตอนนี้ สมมติว่า คุณจะ ใช้ชีวิตส่วนทีเหลือไปกับการทำสิ่งพวกนี้ ไม่สิ เรากำลังเขียนมันจริงๆ เพื่อปรับทัศนคติของเราให้ถูกต้องเท่านั้น

ผมเคยเชื่อนะ ว่าการศึกษาเนี่ย เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดและมีความหมาย ในการที่จะส่งต่อไปให้คนรุ่นหลัง การศึกษาเป็นสิ่งที่ดี ช่วยสอนพวกเราจริงๆ ให้รู้ว่าพวกเราเป็นใคร และช่วยพวกเรา ให้นึกถึงหลายๆอย่าง รอบๆตัวพวกเรา บนโลกใบนี้ แต่ว่าจริงๆแล้ว การสร้างสรรค์ของผมนั้น สอนผมว่า ผมสามารถเป็นได้มากกว่าสิ่งที่ การศึกษาบอกว่า ผมเป็น

ผม อยากที่จะแสดงความเห็น ว่า การสร้างสรรค์นั้น เป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สุดที่เรามีอยู่ มันปล่อยให้เรา สร้างสรรค์สิ่งที่เราเป็นอยู่ และดูแลรับมือสิ่งที่จะเกิดขึ้น

ผมอยากจะบอกว่า -- ขอบคุณ

ผมชอบที่จะคิดว่าตัวผม เป็นเหมือนคนเล่านิทาน ที่เรื่องในอดีต และอนาคตของผม เป็นเพียงเรื่องเล่าเท่านั้น เรื่องราวของผม กำลังรอคอยที่จะถูกเล่า และบอกต่อๆกันไป ผมหวังว่าพวกคุณทุกคน ในวันหนึ่ง จะมีโอกาสที่จะ แบ่งกันและเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับ แผนการ 200 ปี ของตัวคุณเอง

ขอบคุณทุกคนมากครับ

ขอบคุณ