ไมค์ บิดเดิล : เราสามารถรีไซเคิลพลาสติกได้แล้ว

ผมเป็นคนเก็บขยะครับ คุณอาจจะคิดว่ามันน่าสนใจนะที่ผมกลายมาเป็นคนเก็บขยะ เพราะผมไม่่ชอบขยะครับ ผมหวังว่าใน 10 นาทีข้างหน้านี้ จะช่วยเปลี่ยนวิธีคิดของคุณ เกี่ยวกับของใช้ทั้งหลายที่คุณมีอยู่ ผมอยากจะเริ่มจากจุดแรกเริ่มเดิมทีเลยนะครับ ลองคิดย้อนกลับไปสมัยคุณยังเป็นเด็กนะครับ คุณเคยมองของใช้ในชีวิตของคุณอย่างไรครับ บางทีอาจจะคล้ายกับกฏของเด็กวัยหัดเดินทีว่า ของชิ้นนี้เป็นของฉันถ้าฉันเป็นคนเห็นมันก่อน ของกองนี้ทั้งกองเป็นของฉันถ้าฉันกำลังสร้างบางอย่างอยู่ ยิ่งผมมีของมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดี และแน่นอนว่า มันจะเป็นของๆคุณทันทีถ้ามันใช้ไม่ได้แล้ว

(เสียงหัวเราะ)

หลังจากใช้เวลาราว 20 ปี ในวงการอุตสาหกรรมรีไซเคิล ทำให้ผมเห็นภาพชัดเจนขึ้นมาก ว่าเราไม่จำเป็นต้องเอากฎวัยเด็กของเราทิ้งไว้เบื้องหลัง แม้ว่าเราจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ตาม ในมุมมองของผมแล้ว เพราะว่าทุกๆวันนี้ โรงงานรีไซเคิลของเราที่มีอยู่ทั่วโลก ต้องจัดการกับขยะที่คนไม่ต้องการใช้ ประมาณหนึ่งล้านปอนด์ ฟังดูแล้วเหมือนจะเยอะใช่ไหมครับ แต่มันเป็นแค่ส่วนเล็กน้อยของสิ่งของที่คงทนพวกนี้ ที่ถูกทิ้งทุกปีทั่วโลก ซึ่งน้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ จริงๆแล้ว,องค์การสหประชาชาติประมาณว่า ประมาณ 85 พันล้านปอนด์ต่อปี เป็นขยะอีเล็กโทรนิค ที่ถูกโล๊ะทิ้งทั่วโลกทุกปี และเป็นขยะที่เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วที่สุดของขยะทั้งหมดเลยทีเดียว ยิ่งถ้าคุณทิ้งของที่คงทนอย่างอื่นเช่นรถยนต์หรืออื่นๆ ตัวเลขจะยิ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัวครับ และแน่นอนว่า ยิ่งประเทศพัฒนามากขึ้นเท่าใด ขยะยิ่งกองเป็นภูเขาเลากามากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้เมื่อคุณมองเห็นภูเขาเหล่านี้ คนส่วนใหญ่ก็จะคิดว่ามันเป็นแค่ขยะ แต่เรามองว่ามันเป็นเหมืองแร่ที่อยู่บนพื้นดิน ที่เห็นเป็นเหมืองแร่ก็เพราะว่ามันมีวัตถุดิบที่มีค่ามากมาย ที่นำมาผลิตเป็นของเหล่านี้ตั้งแต่เริ่มแรก และกลายมาเป็นเรื่องที่สำคัญมากยิ่งขึ้น ว่าถ้าเรารู้วิธีการสกัดวัตถุดิบเหล่านี้ออกมาได้ จากพวกขยะอื่นๆที่ปนกันอยู่อย่างมากมาย เพราะว่าเมื่อเราได้ฟังกันมาทั้งอาทิตย์นี้ที่ TED โลกใบนี้เล็กลงเรื่อยๆเมื่อคนมีจำนวนเพิ่มมากขึ้น คนซึ่งมีความต้องการของใช้มากขึ้นมากขึ้น แน่นอน,พวกเขาต้องการของเล่นและเครื่องไม้มือเหล่านั้น ที่พวกเราหลายคนทึกทักเอาเองว่าเราต้องมี

และอะไรล่ะครับที่นำมาผลิตเป็นของเล่นและเครื่องใช้เหล่านั้น ที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพลาสติกและโลหะหลายประเภท และโลหะนั้นโดยปกติเราได้ มาจากแร่ที่เราขุดขึ้นมา จากเหมืองแร่ที่ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และเหมืองที่ยิ่งลึกลงไปเรื่อยๆทั่วโลก ส่วนพลาสติกนั้นเราได้มาจากนํ้ามัน ซึ่งเราออกไปหาจากแหล่งน้ำมันที่ยิ่งไกลออกไป และยิ่งเจาะลึกลงๆเพื่อสกัดเอามา ซึ่งกระบวนการต่างๆเหล่านี้ มีผลกระทบอย่างสำคัญต่อทั้งระบบเศรฐกิจและสิ่งแวดล้อม ซึ่งเราก็เริ่มจะเห็นกันได้แล้วในทุกวันนี้

ข่าวดีก็คือว่าเรากำลังจะเริ่มนำสิ่งของที่หมดประโยชน์เหล่านี้กลับมาใช้ใหม่ และเริ่มที่จะรีไซเคิลของที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้อีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ของโลกเช่นแถบยุโรปนี้ ที่มีนโยบายเกี่ยวกับการรีไซเคิล ซึ่่่งบังคับให้นำสิ่งของเหล่านี้มารีไซเคิล อย่างมีความรับผิดชอบ ส่วนใหญ่สิ่งที่เราแยกออกมาจากสิ่งที่หมดประโยชน์เหล่านี้ เมื่อมันไปถึงโรงงานรีไซเคิล,คือโลหะต่างๆ ในมุมมองนี้-- ผมใช้เหล็กเป็นตัวแทนของโลหะต่างๆในที่นึ้, เพราะว่ามันเป็นโลหะที่ธรรมดาสามัญที่สุด-- ถ้าสิ่งของนั้นไปถึงโรงงานรีไซเคิลได้, ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ของโลหะ จะถูกนำกลับไปใช้ใหม่เพื่อวัตถุประสงค์ใหม่ๆ ส่วนพลาสติกนะหรือครับ เป็นอีกเรื่องเลย น้อยกว่า 10 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ถูกนำกลับไปใช้ จริงๆแล้วเพียงแค่ 5เปอร์เซ็นต์กว่าเท่านั้นเอง พลาสติกส่วนใหญ่จะถูกเผาหรือไม่ก็ฝังกลบ

คนส่วนใหญ่มักคิดว่าเพราะว่าพลาสติกเป็นของที่ใช้แล้วก็ทิ้งไป จึงมีค่าแค่น้อยนิด แต่จริงๆแล้ว พลาสติกมีค่ามากกว่าโลหะหลายเท่าตัว ในทุกๆปีมีการผลิตและใช้พลาสติก ทั่วโลกในปริมาณ มากกว่าการใช้เหล็ก แล้วทำไมวัสดุที่มีอยู่มากมายและมีค่ามากอย่างนี้ ไม่ถูกนำกลับมาใช้ในอัตราที่ใกล้เคียง กับวัสดุที่ค่าน้อยกว่าเล่า? ส่วนใหญ่ก็เพราะว่า โลหะนั้นแยกได้ง่ายมาก จากวัสดุอื่นๆและจากโลหะด้วยกันเอง เพราะว่ามันมีความหนาแน่นที่แตกต่างกันมาก มันมีคุณสมบัติทางไฟฟ้าและแม่เหล็กที่ต่างกัน และมันยังมีสีที่แตกต่างกันอีกด้วย ซึ่งทำให้ง่ายมากสำหรับคนหรือเครื่องจักร ที่จะแยกโลหะเหล่านี้ จากโลหะด้วยกันเองและจากวัสดุอื่นๆ ส่วนพลาสติกนั้นมีความหนาแน่นเหลื่อมกันอยู่ในแนวที่แคบมากๆ มันมีลักษณะเหมือนกันทุกประการหรือไม่ก็เหมือนกันมาก ด้านคุณสมบัติทางไฟฟ้าและแม่่เหล็ก และพลาสติกยังมีได้หลายหลากสี อย่างที่คุณทราบกันดีแหละครับ ดังนั้นการแยกวัสดุด้วยวิธีดั้งเดิม จึงเพียงแค่ใช้ไม่ได้กับพลาสติก

อีกเหตุผลที่ทำให้เราแยกโลหะได้ง่ายมากก็คือ ขยะของเรามากมายจากโลกที่พัฒนาแล้ว-- มันเศร้านะครับที่จะบอกว่า,โดยเฉพาะจากอเมริกา ที่ยังไม่มีนโยบายเรื่องการรีไซเคิลเหมือนกับในยุโรป-- ได้เข้าไปในประเทศที่กำลังพัฒนา เพื่อการรีไซเคิลในราคาที่ตํ่า คนที่ได้ค่าแรงเพียงน้อยนิดแค่หนึ่งดอลลาล์ต่อวัน แยกขยะของเรา เขาพยายามแยกออกมาเท่าที่จะทำได้, ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโลหะ แผงวงจรไฟฟ้าและอื่นๆ-- เหลือไว้สิ่งที่เขานำกลับไปใช้ใหม่ไม่ได้เป็นส่วนใหญ่, ซึ่งก็อีกนั่นแหละครับ ส่วนใหญ่ก็คือพลาสติก หรือไม่พวกเขาก็เผาพลาสติกเพื่อเอาโลหะออกมา ในเตาเผาอย่างที่คุณเห็นนี่ พวกเขาแยกโลหะออกโดยใช้มือ ถึงแม้ว่าอาจจะดูเป็นวิธีการที่มีต้นทุนทางเศรษฐกิจต่ำ ที่แน่ๆไม่ใช่วิธีการที่มีผลกระทบน้อยกับสิ่งแวดล้อม หรือไม่ใช่ทางแก้ปัญหาที่ปลอดภัยกับสุขภาพของเรา ผมเรียกสิ่งนี้ว่า การค้ากำไรกับสิ่งแวดล้อม มันไม่ถูกต้อง และไม่ปลอดภัย และเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ยั่งยืน

เพราะว่ามีพลาสติกอยู่มากมาย และมีอีกเรื่องหนึ่ง, วิธีการข้างต้นไม่ได้นำไปสู่การนำพลาสติกมาใช้ใหม่,อย่างเห็นได้ชัด-- แต่เราก็ได้พยายามจะนำพลาสติกกลับมาใช้ใหม่ นี่เป็นเพียงตัวอย่างเดียว ส่วนนี่เป็นภาพที่ผมถ่ายขณะยืนบนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง ของสลัมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองมุมไบ, อินเดีย พวกเขาเก็บพลาสติกไว้บนหลังคา แล้วเอาลงไปยังโรงงานเล็กๆแบบนี้ที่อยู่ใต้หลังคา, พวกเขาพยายามอย่างมากที่จะแยกพลาสติก โดยแยกจากสี จากรูปร่าง จากการสัมผัส ด้วยเทคนิกต่างๆเท่าที่เขาจะทำได้ บางครั้งถึงกับใช้เทคนิกที่รู้จักกันว่า "เผาแล้วดม" ซึ่งพวกเขาจะเผาพลาสติกแล้วดมกลิ่นของมัน เพื่อพยายามตัดสินเกี่ยวกับชนิดของพลาสติกนั้นๆ เทคนิคเหล่านี้ไม่มีอันไหนที่ให้ผลในด้านของปริมาณการรีไซเคิล ในแบบที่มีนัยสำคัญ และอย่าลืมนะครับว่า กรุณาอย่าลองใช้เทคนิคเหล่านี้ที่บ้านของท่านนะครับ

แล้วเราจะต้องทำอย่างไรดีกับวัสดุยุคอวกาศนี้, อย่างน้อยสิ่งที่เราก็เคยเรียกมันว่าวัสุดุยุคอวกาศ,พลาสติคเหล่านี้ ยังไงผมก็ยังเชื่ออย่างแน่นอนว่ามันยังคงมีมูลค่ามากและมีจำนวนมากมาย เกินกว่าที่เราจะแค่ฝังกลบ หรือเผาทิ้ง ดังนั้นประมาณ 20 ปีที่ผ่านมา ในโรงรถ,ผมจึงเริ่มทำแบบลองผิดลองถูก พยายามหาวิธีการแยก พลาสติกที่เหมือนกันมากเหล่านี้ออกจากกัน, และในที่สุดก็ขอการสนับสนุนจากเพื่อนของผม จากอุตสาหกรรมเหมืองแร่และพลาสติก, เราเดินทางไปยังห้องทดลองเหมืองแร่ทั่วโลก เพราะในที่สุด,เรากำลังทำเหมืองแร่เหนือพื้นดิน ในที่สุดเราก็แก้รหัสได้ นี้เป็นแนวคิดรีไซเคิลวิธีใหม่ล่าสุด มันเป็นวัสดุสำคัญท้ายสุด ที่จะถูกนำกลับมาใช้ใหม่ในปริมาณที่มากพอบนโลกใบนี้ และในที่สุดเราก็คิดหาวิธีการได้ ในกระบวนการนี้,เราริเริ่มวิธีการใหม่ ที่อุตสาหกรรมพลาสติกจะผลิตพลาสติกขึ้นมา

วิธีการดั้งเดิมในการผลิตพลาสติกนั้น ใช้นํ้ามันหรือปิโตรเคมี โดยแยกโมเลกุลออก แล้วนำรวมเข้าไปใหม่โดยวิธีเฉพาะ เพื่อผลิตพลาสติกดีๆทั้งมวลที่เราชอบใช้กันทุกวันนี้ เราเห็นว่า,ต้องมีวิธีที่ยั่งยืนกว่านี้ในการผลิตพลาสติก และไม่ใช่จะยั่งยืนเฉพาะในมุมมองด้านสิ่งแวดล้อมเท่านั้น จะต้องมีความยั่งยืนด้านเศรษฐกิจอีกด้วย สิ่งแรกที่เราควรเริ่มต้นก็คือขยะนั่นเอง มันไม่ได้มีต้นทุนสูงเหมือนนํ้ามันอย่างแน่นอน, และมีอยู่อย่างมากมายด้วย ซึ่งผมหวังว่าทุกท่านคงเห็นได้จากรูปนี้นะครับ และเพราะว่าเราไม่ได้แยกโมเลกุลของพลาสติกออกมา และรวมมันเข้าไปใหม่ เราใช้วิธีของการทำเหมืองแร่ในการแยกสกัดวัสดุ

เราจึงมีต้นทุนที่ตํ่ากว่ามาก เกี่ยวกับเครื่องมือเครื่องใช้ในโรงงานของเรา เราประหยัดพลังงานได้มากมาย ผมไม่ทราบว่ามีอีกกี่โครงการปัจจุบันบนโลกใบนี้ที่ สามารถประหยัดพลังงานได้ถึง 80 - 90 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเทียบกับการผลิตด้วยวิธีดั้งเดิม และแทนที่จะใช้เงินหลายร้อยล้านดอลลาร์ เพื่อสร้างโรงงานเคมี ซึ่งจะผลิตได้เพียงพลาสติกชนิดเดียวตลอดอายุไขของโรงงาน, โรงงานของเราสามารถผลิตพลาสติกได้ตามที่เราต้องการ เรายังได้ผลิตของที่สามารถนำมาใช้แทน พลาสติกที่ผลิตจากปิโตรเคมีด้วย ลูกค้าของเราต่างก็ชอบที่จะ ลดการปล่อยก๊าซคาร์บอกไดออกไซด์ พวกเขาได้ปิดวงจรขยะพลาสติกด้วยผลิตภัณฑ์ของพวกเขา และได้สร้างผลิตภัณฑ์ที่ใช้ได้ยั่งยืนมากกว่า

ในเวลาสั้นๆที่ผมยังมีอยู่ตรงนี้, ผมอยากจะแสดงให้ทุกคนเข้าใจอีกเล็กน้อยว่าเราทำได้อย่างไร เริ่มที่พนักงานรีไซเคิลโลหะตัดขยะให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วแยกโลหะต่างๆออกมา และเหลือไว้ส่วนที่เรียกว่า เศษที่เหลือจากเครื่องตัด-- เป็นขยะที่เขาไม่ต้องการแล้ว-- ซึ่งประกอบด้วยวัสดุต่างๆผสมกันอยู่มากมาย, แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพลาสติก เราแยกเอาสิ่งที่ไม่ใช่พลาสติกออกไป เช่น โลหะที่พวกเขายังไม่ได้คัดออก พรม โฟม ยาง ไม้ เศษแก้ว กระดาษ และอื่นๆ หรือบางครั้งถึงกับเจอซากสัตว์ แย่นะครับ จากนั้นก็จะเข้าสู่ตอนแรกของกระบวนการของเรา ซึ่งก็จะคล้ายกับการรีไซเคิลแบบดั้งเดิม เราร่อนเศษวัสดุ,โดยใช้แม่เหล็ก, เราใช้อากาศแยกประเภทของขยะ ซึ่งช่วงนี้ก็ดูเหมือนกับโรงงาน Willy Wonka

และขึ้นตอนสุดท้าย เราจะได้ส่วนของพลาสติกที่ปนกันอยู่ พลาสติกหลายๆชนิดปนกันอยู่ และพลาสติตที่มีคุณภาพต่างๆ ซึ่งจะเข้าไปสู่ขึ้นตอนที่ซับซ้อนมากขึ้น และงานที่ยากจริงๆ, กระบวนการแยกที่มีหลายขั้นตอนได้เริ่มขึ้น เราบดพลาสติกให้มีขนาดเล็กประมาณเท่าเล็บมือของคุณ เราใช้กระบวนการที่เป็นอัตโนมัติชั้นสูงมาก แยกพลาสติกเหล่านี้ ไม่ใช่เฉพาะตามชนิดเท่านั้น แต่แยกตามคุณภาพกันเลย และสุดท้ายของขั้นตอนนี้ ก็จะได้ชิ้นพลาสติกเล็กๆออกมา แยกตามชนิดและคุณภาพ จากนั้นเราก็จะใช้แสงแยกวัสดุนี้ออกจากกันตามสี เราปั่นให้มันเข้ากันในโรงปั่นขนาด 50,000 ปอนด์ เราดันว้สดุนั้นไปยังเครื่องผลักที่ซึ่งเราหลอมให้มันละลาย, ผลักมันให้ผ่านไปในรูแม่พิมพ์เล็กๆ, ผลิตพลาสติกที่รูปร่างเหมือนเส้นสปาเกตตี้ขึ้นมา แล้วเราก็ตัดเส้นนี้ออก เป็นก้อนกลมเล็กๆที่เรียกว่า เพลเลต ซึ่งนำมาใช้ในอุตสาหกรรมพลาสติก มันเป็นวัสดุแบบเดียวกันกับ สิ่งที่เราได้มาจากน้ำมัน และในวันนี้ เรากำลังผลิตพลาสติกเหล่านี้จากของที่คุณทิ้งแล้ว และมันก็กลับไปเป็นของชิ้นใหม่ของคุณ

(เสียงปรบมือ)

ดังนั้นแทนที่ของที่เราทิ้งขว้างไป กองเป็นภูเขาเลากาในประเทศที่กำลังพัฒนา หรือไม่ก็กลายเป็นควันไฟ, คุณจะพบว่าของเก่าๆของคุณ กลับมาอยู่บนโต๊ะของคุณเป็นของชิ้นใหม่ ในที่ทำงาน หรือกลับมาใช้งานได้ที่บ้าน นี่เป็นเพียงแค่ตัวอย่างไม่กี่ตัวอย่าง ของบริษัทต่างๆที่กำลังซื้้อพลาสติกของเราไป ไปใช้แทนพลาสติกแบบเดิม เพื่อผลิตสินค้าใหม่ของพวกเขา

ผมหวังว่าผมคงช่วยให้ทุกคนเปลี่ยนมุมมอง อย่างน้อยในเรื่องสิ่งของต่างๆที่คุณมีอยู่ เราได้ดูร่องรอยต่างๆจากในธรรมชาติ จะเห็นว่าธรรมชาติสร้างขยะน้อยมาก, ทุกอย่างนำกลับไปใช้ได้ใหม่ ผมหวังให้ทุกคนหยุดมองตัวเองว่าเป็นผู้บริโภค ซึ่งเป็นตราประทับที่ผมไม่ชอบเลยมาตลอดทั้งชีวิต และคิดใหม่ว่าเราแค่ใช้ทรัพยากรในรูปแบบหนึ่ง, จนกระทั่งมันได้เปลี่ยนไปเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง เพื่อการใช้ได้อีกในเวลาต่อมา สุดท้ายนี้ ผมหวังว่าทุกคนคงจะเห็นด้วยกับผม ที่จะเปลี่ยนกฏข้อสุดท้ายของเด็กวัยหัดเดินเพียงนิดหน่อย เป็นว่า "ถึงมันจะใช้ไม่ได้แล้ว มันก็ยังเป็นของๆเรา"

ขอบคุณที่สละเวลามาในวันนี้ครับ

(เสียงปรบมือ)