มิฮาลี ชิคเซนมิฮาย: ว่าด้วย Flow

ผมโตในยุโรป แล้วก็ได้สัมผัสกับสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อตอนที่อายุระหว่าง 7-10 ขวบ ผมได้ตระหนักว่า ในบรรดาผู้ใหญ่ที่ผมรู้จัก มีแค่ไม่กี่คน ที่สามารถยืนหยัดเผชิญหน้ากับโศกนาฏกรรมที่มาพร้อมกับสงครามได้ น้อยคนนักที่ยังคงมีชีวิตใกล้เคียงปกติ พึงพอใจ และมีความสุขอยู่ได้ เมื่องาน บ้าน และความมั่นคงปลอดภัยในชีวิต ถูกทำลายเพราะสงคราม ผมจึงเริ่มอยากทำความเข้าใจ ว่าอะไรที่ทำให้ชีวิตที่มีคุณค่าควรแก่การดำรงอยู่ ดังนั้น ตั้งแต่ยังวัยรุ่น ผมจึงอ่านปรัชญา ทำงานศิลปะ เข้าร่วมกิจกรรมทางศาสนา และอะไรอีกหลายอย่าง ที่ผมคิดว่าน่าจะให้คำตอบต่อคำถามนั้นได้ ในที่สุด ผมก็ได้มาเจอจิตวิทยาเข้าโดยบังเอิญ

ตอนนั้นผมอยู่ในรีสอร์ตเพื่อการเล่นสกีแห่งหนึ่งในสวิสเซอร์แลนด์โดยไม่มีเงินติดตัว ผมก็สนุกนะ เพราะหิมะละลายแล้ว แล้วก็มี -- คือ ผมไม่มีเงินไปดูหนัง แต่ผมพบว่า -- ผมอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ว่าจะมีปาฐกถาอันหนึ่ง โดยใครคนหนึ่งจากที่ไหนสักแห่งที่ผมเคยเห็นในใจกลางเมืองซูริค เขาจะพูดเรื่องจานบิน ผมเลยคิดว่า อืม ผมไม่มีเงินไปดูหนัง อย่างน้อยไปฟังคนพูดเรื่องจานบินก็ยังดี เพราะมันฟรี สุภาพบุรุษที่มาพูดคืนนั้นเป็นคนน่าสนใจมาก แทนที่เขาจะพูดถึงมนุษย์จิ๋วตัวเขียว เขาพูดถึงจิตของคนยุโรป ที่ทุกข์ทรมานเพราะสงคราม แล้วก็เลยสร้างภาพ จานบินขึ้นมาบนท้องฟ้า เหมือนกับ -- เขาพูดถึงมันดาลา (mandalas - สัญลักษณ์แทนจักรวาล) ในศาสนาฮินดูโบราณ เหมือนว่าจิตคนเราสร้างภาพนั้นขึ้นบนท้องฟ้า เพื่อพยายามเรียกคืน ความรู้สึกของความสงบเป็นระเบียบกลับมา หลังจากความวุ่นวายของสงคราม ผมว่ามันน่าสนใจมาก ผมจึงเริ่มอ่านหนังสือของเขาหลังจากฟังเลคเชอร์ครั้งนั้น และนั่นคือคาร์ล ยุง ชื่อที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย

แล้วผมก็มาที่ประเทศนี้ (อเมริกา) เพื่อเรียนจิตวิทยา และเริ่มพยายามทำความเข้าใจรากฐานของความสุข นี่เป็นผลสำรวจที่หลายคนนำเสนอไปแล้ว แล้วก็มีการสำรวจที่ดัดแปลงเพิ่มเติมไปจากนี้อีกหลายชิ้น แต่อย่างชิ้นนี้ แสดงให้เห็นว่า 30% ของคนที่ตอบแบบสอบถาม ในอเมริกา ตั้งแต่ปี 1956 บอกว่าชีวิตเขามีความสุขมาก และตัวเลขนั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยจนวันนี้ ในขณะที่รายได้ส่วนบุคคล ที่ปรับค่าเงินเฟ้อแล้ว เพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า ที่จริงเกือบสามเท่าในช่วงเวลาเหล่านี้ แต่คุณพบผลแบบเหมือนเดิมเลย นั่นคือ ที่ระดับรายได้เหนือกว่าจุดจุดหนึ่ง ซึ่งอยู่ประมาณ ไม่กี่พันดอลล่าร์เหนือเกณฑ์ขั้นต่ำของความยากจน การมีความพรั่งพร้อมทางวัตถุมากขึ้นไม่ได้มีผลให้คนมีความสุขมากขึ้น คือ คุณจะพบว่าการขาดแคลนวัตถุที่เป็นปัจจัยพี้นฐาน ทำให้คนเราเป็นทุกข์ แต่การมีทรัพยากรที่เป็นวัตถุมากขึ้นไม่ได้ทำให้เรามีความสุขมากขึ้น

ดังนั้น งานวิจัยของผมจึงมุ่งศึกษา -- คือ หลังจากได้เห็นผลสำรวจนี้ ซึ่งก็สอดคล้องกับ ประสบการณ์ของผมเอง ตอนนี้ผมก็เลยพยายามทำความเข้าใจ ว่าตอนไหน ตรงไหนในชีวิตประจำวัน ในประสบการณ์ปกติทั่วไปของเรา ที่เรามีความสุขอย่างแท้จริง ผมเริ่มต้นโดย -- เมื่อ 40 ปีที่แล้ว ผมเริ่มศึกษาคนที่มีความคิดสร้างสรรค์ เริ่มจากศิลปินและนักวิทยาศาสตร์ และอื่นๆ -- พยายามทำความเข้าใจ ว่าอะไรทำให้เขารู้สึกว่า มันคุ้มที่จะใช้ชีวิต ทำสิ่งที่พวกเขาหลายคนทำโดยไม่คาดหวังชื่อเสียงหรือความร่ำรวย แต่เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตของเขามีความหมาย และควรค่าที่จะทำ

นี่เป็นข้อมูลจากนักประพันธ์เพลงชาวอเมริกันเมื่อยุค 70s บทสัมภาษณ์ของเขายาว 40 หน้า แต่คำพูดสั้นๆ ที่ผมตัดตอนมานี้เป็นบทสรุปที่ดีมาก ของสิ่งที่เขาพูดในระหว่างการสัมภาษณ์ มันบรรยายความรู้สึกของเขาระหว่างที่การแต่งเพลงลื่นไหลดี และเขาบรรยายว่ามันเป็นภาวะที่มีความปิติ (ecstasy)

ทีนี้ คำว่า ecstasy ในภาษากรีก แปลว่า ยืนอยู่อีกข้างหนึ่งของอะไรบางอย่าง แล้วต่อมามันก็มีความหมายเชิงเปรียบเทียบถึงสภาวะทางจิต ที่คุณรู้สึกว่าคุณไม่ได้ทำสิ่งธรรมดาสามัญที่ทำในชีวิตประจำวัน ดังนั้น ecstasy (ที่เราแปลว่าความปิติ) จึงหมายถึงการก้าวเข้าสู่ความจริงอีกระดับหนึ่ง น่าสนใจนะครับ ถ้าคุณลองคิดดู เมื่อเรานึกถึง อารยธรรมที่เราชื่นชมว่าเป็นความสำเร็จสูงสุดของมนุษยชาติ ไม่ว่าจะเป็นอารยธรรมจีน กรีก ฮินดู หรือมายา หรืออียิปต์ -- สี่งที่เรารู้เกี่ยวกับอารยธรรมเหล่านั้น คือช่วงเวลาที่ไม่ธรรมดาสามัญ ไม่ใช่ชีวิตประจำวันของผู้คนเลย เรารู้เกี่ยวกับวัดวาอารามที่พวกเขาสร้าง ที่ที่ผู้คนสามารถ เข้ามาสัมผัสความเป็นจริงที่แตกต่างออกไป เรารู้เรื่องลานแสดงละครสัตว์ สนามกีฬา โรงละคร ซึ่งเป็นร่องรอยของอารยธรรม เป็นที่ที่คนในยุคนั้นไปกัน เพื่อสัมผัสชีวิตในรูปแบบที่เข้มข้น มีการจัดแจงแต่งเติมมากกว่าปกติ

ทีนี้ ชายคนนี้เขาไม่ต้องไปยังสถานที่เหล่านี้ อย่างโรงมหรสพของกรีก ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนได้สัมผัสประสบการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจ ที่เราจะได้พบกับความจริงที่แตกต่าง จากชีวิตประจำวันที่เราคุ้นเคย แต่ชายคนนี้เขาไม่จำเป็นต้องไปตามสถานที่พวกนี้ เขาแค่ต้องการกระดาษแผ่นหนึ่ง ที่เขาสามารถขีดเขียนอะไรลงไปได้ และขณะที่เขาทำอย่างนั้น เขาสามารถจินตนาการเสียง เสียงที่ถูกร้อยเรียงกันเป็นท่วงทำนองที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน เมื่อเขาเข้าถึงจุดที่เขาเริ่มต้นสร้างสรรค์ความจริงในรูปแบบใหม่ อย่างที่เจนนิเฟอร์ได้แสดงการอิมโพรไวเซชั่นไปเมื่อครู่ นั่นล่ะคือชั่วขณะของความปิติ (ecstasy) เขาเข้าสู่โลกความจริงอีกมิติที่แตกต่างออกไป เขายังบอกอีกว่ามันเป็นประสบการณ์ที่เข้มข้นมาก จนเหมือนกับว่าตัวเขาเองไม่มีตัวตน ฟังดูเหมือนพูดเกินจริงนะครับ แต่ที่จริง ระบบประสาทของเราสามารถประมวลผล ข้อมูลได้ไม่เกิน 110 บิตต่อวินาที การที่คุณจะได้ยินผมและเข้าใจสิ่งที่ผมพูด คุณต้องประมวลผลข้อมูล 60 บิตต่อวินาที นั่นคือเหตุผลว่าทำไมคุณถึงไม่สามารถฟังคนมากกว่าสองคนพร้อมกัน คุณไม่สามารถคุยและเข้าใจคนมากกว่าสองคนในเวลาเดียวกันได้

ทีนี้ เวลาคุณจดจ่ออย่างเต็มที่อยู่กับกระบวนการ สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ อย่างที่ชายคนนี้เป็น เขาไม่เหลือทรัพยากรทางจิตให้ไปใส่ใจเฝ้าสังเกต ว่าร่างกายของเขากำลังรู้สึกอย่างไร หรือคิดถึงปัญหาที่บ้าน เขาไม่สามารถรับรู้แม้แต่ความหิวหรือความเหนื่อย ร่างกายของเขาหายวับไปเลย ตัวตนของเขาก็หายไปจากภาวะการรับรู้ด้วย เพราะเขาไม่มีทรัพยากรทางจิตเพียงพอที่จะ ทำอะไรที่ใช้สมาธิสูงมากๆ ให้ได้ผลดี แล้วยังรู้สึกถึงตัวตนของตัวเองด้วยในเวลาเดียวกัน เราจึงหยุดการรับรู้ถึงการมีตัวตนของเราไปชั่วคราว เขาบอกว่ามือของเขาเหมือนกับจะเคลื่อนไหวเอง ทีนี้ ให้ผมนั่งมองมือตัวเองอยู่สองอาทิตย์ ผมก็ไม่รู้สึก ถึงความอัศจรรย์อะไรแบบนั้นหรอก เพราะผมแต่งเพลงไม่เป็น

แล้วนั่นบอกอะไรคุณ ในบางตอนของบทสัมภาษณ์ เราเห็นได้ชัดว่ากระบวนการที่เป็นอัตโนมัติ ลื่นไหลไปอย่างเป็นธรรมชาติที่เขาบรรยายมานั้น จะเกิดขึ้นเฉพาะ กับคนที่ฝึกฝนและได้พัฒนาเทคนิคหรือทักษะมาเป็นอย่างดีแล้ว นั่นเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธในงานวิจัยเรื่องความคิดสร้างสรรค์ไปแล้ว ที่ว่าคุณไม่สามารถสร้างสรรค์อะไรได้ ถ้าคุณคลุกคลี ซึมซับความรู้ทางเทคนิคในวงการนั้นมายังไม่ถึง 10 ปี ไม่ว่าจะเป็นคณิตศาสตร์ ดนตรี มันใช้เวลานานขนาดนั้นเลย กว่าจะสามารถเปลี่ยนอะไร ให้มันดีกว่าที่เคยมีมาก่อน เอาล่ะ ทีนี้ เมื่อมันเกิดขึ้น เขาบอกว่า เสียงดนตรีพรั่งพรูออกมาเอง (flows out) คนที่ผมสัมภาษณ์ทุกคน ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา หลายคนมากบรรยายว่ามันเป็นภาวะที่ลื่นไหล (flow) ไปอย่างเป็นธรรมชาติ ผมจึงเรียกประสบการณ์นี้ว่า "flow" ภาวะนี้เกิดขึ้นในกิจกรรมต่างๆ หลากหลาย

เช่น กวีคนหนึ่งก็บรรยายภาวะที่ว่าแบบนี้ จากข้อมูลที่ลูกศิษย์คนหนึ่งของผมไปสัมภาษณ์ นักเขียนและกวีแถวหน้าของสหรัฐอเมริกา คุณจะรู้สึกเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องพยายาม เมื่อคุณเข้าสู่ภาวะ "flow" ที่จิตคุณมีสมาธิจดจ่อและอยู่ในภาวะปิติ (ecstasy) กวีท่านนี้บรรยายว่ามันเหมือนการเปิดประตูที่นำคุณล่องลอยไปบนท้องฟ้า เหมือนกับที่ไอน์สไตน์บรรยายความรู้สึก ที่เขาจินตนาการเรื่องแรงในทฤษฎีสัมพัทธภาพ ตอนที่เขาพยายามทำความเข้าใจว่ามันทำงานอย่างไร แต่ภาวะนี้เกิดในกิจกรรมอื่นๆ ด้วย เช่น ลูกศิษย์ของผมอีกคนหนึ่ง ซูซาน แจ็คสัน จากออสเตรเลีย ที่ศึกษานักกีฬาชั้นนำของโลก นี่คือคำบรรยายประสบการณ์ของนักสเก็ตโอลิมปิก เป็นภาวะทางจิตด้านใน ที่เหมือนกับที่ผมบรรยายมาก่อนหน้านี้เลย คุณไม่ได้คิด มันเป็นไปแบบอัตโนมัติ ถ้าคุณปล่อยให้ตัวเองเป็นหนึ่งเดียวกับดนตรี หรืออะไรอย่างอื่น

คุณก็สัมผัสภาวะนี้ได้เช่นกัน ที่จริง ในหนังสือเล่มล่าสุดที่ผมเขียน ชื่อว่า "Good Business" ผมสัมภาษณ์ซีอีโอจำนวนหนึ่ง ที่ได้รับการเสนอชื่อจากซีอีโอด้วยกัน ว่าทั้งประสบความสำเร็จอย่างสูง และมีจริยธรรม รับผิดชอบต่อสังคมอย่างสูงด้วย คุณจะเห็นว่า คนเหล่านี้นิยามความสำเร็จ ว่าเป็นการช่วยเหลือคนอื่น และในเวลาเดียวกัน ก็ทำให้คุณมีความสุขในขณะที่คุณทำมันด้วย และตามที่ซีอีโอที่ประสบความสำเร็จและมีจริยธรรมสูงว่าไว้ ถ้าอยากประสบความสำเร็จ คุณมีแค่อย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ ถ้าคุณต้องการทำงานที่มีความหมายและประสบความสำเร็จ แอนนิตา รอดดิกเป็นซีอีโออีกคนหนึ่งที่เราสัมภาษณ์ เธอเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทเครื่องสำอางบอดี้ชอป ซื่งเป็นราชาของเครื่องสำอางที่ผลิตจากธรรมชาติ มันเป็นความหลงใหลในงาน ที่เกิดขึ้นเมื่อคุณทำเต็มที่และเข้าสู่ภาวะ flow ในขณะที่คุณทำงาน

นี่เป็นคำพูดสั้นๆ ที่น่าสนใจของมาซารุ อิบูกะ ซึ่งสร้างบริษัทโซนี่ขึ้นโดยไม่มีเงิน และไม่มีผลิตภัณฑ์อะไรเลย เขาไม่มีอะไรเลย แต่เขามีไอเดีย ไอเดียของเขาก็คือ เขาอยากสร้างที่ทำงานที่วิศวกร จะมีความสุขกับการสร้างนวัตกรรมทางเทคโนโลยี ตระหนักถึงพันธกิจที่เขามีต่อสังคมและทำงานที่นำมาซึ่งความอิ่มเอิบพึงพอใจ ผมว่าตัวอย่างพวกนี้ดีมากจนไม่ต้องอธิบายเพิ่มแล้ว ว่า flow เกิดขึ้นในที่ทำงานได้อย่างไร

ทีนี้ เวลาเราทำงานวิจัย ร่วมกับทีมงานทั่วโลก สัมภาษณ์คนมากกว่า 8,000 คน ตั้งแต่พระในนิกายโดมินิกัน แม่ชีตาบอด นักปีนเขาหิมาลัย คนเลี้ยงแกะเผ่านาวาโจ (อินเดียนแดงเผ่าหนึ่ง) ที่มีความสุขกับงานที่เขาทำ ไม่ว่าในวัฒนธรรมไหน ไม่ว่าจะในระดับการศึกษาใดๆ เมื่อเข้าสู่ภาวะ flow จะพบว่ามีสภาวะ 7 อย่างต่อไปนี้เกิดขึ้น นั่นคือ คุณมีสมาธิจดจ่ออย่างแรงกล้า ซึ่งนำไปสู่ความรู้สึกปิติ อิ่มเอิบ และความรู้สึกกระจ่างแจ้ง คือ คุณรู้ชัดเจนว่าคุณต้องทำอะไรจากชั่วขณะหนึ่งไปยังอีกชั่วขณะหนึ่ง คุณได้รับผลสะท้อนกลับทันที คุณรู้ว่าคุณต้องทำอะไร คุณสามารถทำอะไรได้ แม้ว่ามันจะยาก และความรู้สึกว่าเวลาหายวับไป คุณลืมตัวตนของตัวเอง และรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่า และเมื่อสภาวะเหล่านี้เกิดขึ้น สิ่งที่คุณทำอยู่ก็กลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าควรแก่การทำเอง

ในการวิจัยของเรา เรามองหารูปแบบที่เรียบง่ายเหล่านี้ในชีวิตประจำวันของผู้คน และเราก็สามารถวัดมันได้อย่างแม่นยำด้วย เพราะเราให้คนพกเพจเจอร์ที่ส่งสัญญาณเตือนวันละ 10 ครั้ง เมื่อใดที่สัญญาณดังขึ้น ให้คุณบันทึกเสียงลงไปว่าคุณทำอะไรอยู่ คุณรู้สึกอย่างไร คุณอยู่ที่ไหน คุณคิดอะไรอยู่ ตัวแปรสองอย่างที่เราวัดได้แก่ระดับความท้าทายของสิ่งที่คุณกำลังทำ ตามที่คุณรู้สึกในขณะนั้น และอีกตัวหนึ่งคือระดับของทักษะ ความสามารถที่คุณรู้สึกว่าคุณมีอยู่ในขณะนั้น เราหาค่าเฉลี่ยของตัวแปรทั้งสองของแต่ละบุคคล ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของภาพนี้ นั่นเป็นค่าเฉลี่ยของความท้าทายของงาน กับทักษะ ตามการรรับรู้ของคุณ ซึ่งแตกต่างจากของคนอื่น แต่คุณจะมีพิกัดมาตรฐานของตัวเอง ที่เป็นค่าเฉลี่ย

ถ้าเรารู้ว่าค่าเฉลี่ยตรงนั้นคือเท่าใด เราจะทำนายได้อย่างแม่นยำเลยว่าเมื่อไหร่คุณจะเข้าสู่ภาวะ flow นั่นคือ เมื่อคุณรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่ท้ายทายกว่าค่าเฉลี่ย และคุณรู้สึกว่าคุณมีทักษะในการทำงานนั้นมากกว่าค่าเฉลี่ย งานที่คุณทำอาจจะแตกต่างจากคนอื่น แต่สำหรับทุกคนที่เข้าสู่ภาวะ flow เมื่อคุณอยู่ในพื้นที่ตรงนั้น นั่นคือเวลาที่คุณกำลังทำสิ่งที่คุณชอบทำมากๆ เล่นเปียโน อยู่กับเพื่อนสนิท หรือทำงาน ถ้างานคือสิ่งที่ทำให้คุณเกิด flow พี้นที่ส่วนอื่นๆ บนภาพนี้เป็นภาวะที่คุณจะรู้สึกดีน้อยลง

ภาวะตื่นตัวยังถือว่าเป็นภาวะที่ดี เพราะคุณได้เจออะไรที่ท้าทายมากกว่าปกติ แต่ทักษะคุณไม่สูงมากพอที่จะทำงานนั้น แต่คุณก็จะเข้าสู่ภาวะ flow ได้ง่าย เพียงแค่พัฒนาทักษะเพิ่มอีกนิดหน่อยเท่านั้น ดังนั้น ภาวะตื่นตัว (Arousal) นั่นคือพี้นที่ที่คนส่วนใหญ่เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพราะเขาถูกผลักดันให้ก้าวออกนอกขอบเขตที่คุ้นเคย เพื่อเข้าสู่ภาวะ flow อีกครั้ง เมื่อเขาได้พัฒนาทักษะที่สูงขึ้น ภาวะควบคุมได้ (Control) ก็เป็นพี้นที่ที่ดีเหมือนกัน เพราะคุณรู้สึกสบาย มั่นใจ ไม่ตื่นเต้น แต่คุณจะรู้สึกว่าไม่มีอะไรท้าทายแล้ว และถ้าคุณต้องการเข้าสู่ภาวะ flow จากภาวะควบคุมได้ (Control) คุณต้องหาอะไรที่ท้าทายมากขึ้น พี้นที่สองส่วนนี้เหมาะสมและเอื้อ ต่อการขยับเข้าสู่ภาวะ flow

ส่วนอีกภาวะหนึ่ง ที่ความท้าทายกับระดับทักษะ ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของคุณ ภาวะผ่อนคลาย (Relaxation) ก็ดี คุณก็ยังรู้สึก ok ความเบื่อนี่เริ่มจะไม่ดีแล้ว ส่วนความเฉี่อยชานั้นเป็นความรู้สึกที่แย่มาก คณรู้สึกว่าคุณไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้ใช้ทักษะอะไร ไม่มีอะไรท้าทายเลย ที่แย่ก็คือ คนจำนวนมากอยู่ในภาวะแบบนี้ เฉื่อยชา ปัจจัยที่ส่งเสริมให้เกิดภาวะแบบนั้น ก็คือการดูทีวี อันดับต่อมาก็คือการอยู่ในห้องน้ำแล้วก็นั่งนิ่งๆ แม้ว่าบางที 7-8 % ของเวลาที่คุณดูทีวี คุณจะเข้าถึงภาวะ flow ได้เหมือนกัน แต่นั่นคือเวลาที่คุณเลือกดูรายการที่คุณอยากดูจริงๆ แล้วก็ได้รับผลตอบกลับจากการดูรายการนั้น

ดังนั้น คำถามที่เราต้องการตอบ --นี่ผมพูดเกินเวลาไปเยอะแล้ว-- ก็คือ เราจะทำให้ชีวิตประจำวันของเราอยู่ในช่องทางของ flow ให้มากขึ้นได้อย่างไร นั่นคือปัญหาที่ท้าทายที่เรากำลังพยายามทำความเข้าใจ พวกคุณบางคนรู้อยู่แล้วว่าจะทำอย่างไร โดยไม่ต้องมีคำแนะนำอะไร แต่ยังมีคนอีกมากที่ไม่รู้ และนั่นคือหน้าที่ที่เราจะต้องศึกษาต่อไป

โอเค ขอบคุณครับ

(เสียงปรบมือ)