ไมค์ เอเบลลิง:สิ่งประดิษฐ์ปลดล็อกความเป็นศิลปิน

ผมมีความสุขในชีวิต ที่ได้ทำงานในโครงการที่น่าทึ่งหลายโครงการ แต่สิ่งที่เจ๋งที่สุดที่ผมได้ทำ คือทำงานร่วมกับคนคนนี้ คนๆนั้นชื่อTEMPT TEMPTเป็นศิลปินกราฟิติที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในยุค80s และวันนึงเขากลับบ้านหลังจากวิ่งออกกำลังกาย แล้วพูดว่า"พ่อ ผมรู้สึกเสียวๆขาทั้งสองข้าง" และนั่นก็เป็นอาการในระยะเริ่มต้นของโรคALS ดังนั้นตอนนี้TEMPTเป็นอัมพาตไปแล้ว เขาใช้ได้แค่ตาทั้งคู่ของเขา

ผมได้สัมผัสตัวตนของเขา ผมมีบริษัทที่ทำงานออกแบบและแอนิเมชัน ดังนั้นแน่นอนว่ากราฟิติก็เป็นส่วนนึงใน สิ่งที่เราชื่นชมและให้ความเคารพกับโลกศิลปะด้วย และพวกเราได้ตัดสินใจที่จะสนับสนุน โทนี่ TEMPT และความมุ่งมั่นของเขา ดังนั้นผมจึงไปพบกับพี่ชายและพ่อของเขา และพูดว่า"ถ้าพวกเราให้เงินกับคุณ คุณจะเอาไปทำอะไร" แล้วพี่ชายเขาก็พูดว่า"ผมแค่อยากพูดคุยกับโทนี่ได้อีกครั้ง" ผมแค่ต้องการที่จะสื่อสารกับเขาได้ และเขาสามารถสนทนากับผมได้ และผมพูดว่า "เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่า ผมเคยเห็นสตีเฟน ฮอร์กิน ไม่ใช่ว่าคนที่เป็นอัมพาตสามารถสนทนาได้หรอ ผ่านทางอุปกรณ์เหล่านี้" พี่เขาตอบว่า" ไม่ ถ้าคุณไม่ใช่คนรวย และมีประกันชั้นดี คุณไม่สามารถทำได้ อุปกรณ์เหล่านี้ไม่สามารถเข้าถึงประชาชนได้" ผมเลยถามว่า"ถ้างั้น คุณสื่อสารกันอย่างไรละ" พวกคุณเคยดูหนังเรื่อง "The Diving Bell and the Butterfly" ไหมครับ นั่นเป็นวิธีที่พวกเขาสื่อสารกัน ใช้นิ้วชี้ตามตัวหนังสือต่างๆ ผมพูดขึ้นว่า "นั่นมันล้าสมัยมากนะ ทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้นได้"

ผมเลยแสดงความตั้งใจด้วยการเขียนเช็ค และแทนที่ผมจะเขียนเช็ค ที่ผมไม่รู้เลยว่าจะต้องเขียนสักกี่ตังค์ ผมสัญญากับพี่ชายและพ่อของเขาว่า "เอาละ" นี่คือข้อตกลง โทนี่จะพูดได้อีกครั้ง พวกเราจะหาเครื่องช่วยให้เขา และพวกเราจะหาวิธีทำให้เขาได้ทำงานศิลปะอีกครั้ง เพราะนี่มันเหมือนเป็นการล้อเลียนคนที่มีหลายสิ่งหลายอย่างในตัวเขา แต่ไม่สามารถถ่ายทอดมันออกมาได้"

ประมาณสองเดือนหลังจากนั้นผมได้ไปพูดในสัมมนา แล้วพบกับกลุ่มคนหนึ่งชื่อGRL Graffiti Research Lab และพวกเขาก็มีเทคโนโลยี ที่สามารถฉายแสงลงบนพื้นผิวต่างๆได้ ดังนั้น ด้วยเลเซอร์ พ้อยเตอร์ วาดลงบนนั้น และบันทึกลงบนพื้นผิว มันก็จะไปรอบๆและสร้างงานศิลปะขึ้นแบบนี้ สิ่งต่างๆเหล่านี้ พวกเขาบอกว่ามันเป็นวงจรชีวิต เริ่มจากอวัยวะเพศ ตามด้วยคำโง่ๆ ตามมาด้วยคำนินทาเกี่ยวกับบุช และจากนั้นผู้คนก็เข้าถึงศิลปะ แต่ตลอดที่พวกเขานำเสนอมันคือวงจรชีวิต ผมกลับบ้านและทานมื้อค่ำกับภรรยา เล่าเรื่องราวต่างๆให้เธอฟัง แล้วพวกเราก็ "เดี๋ยวก่อน ถ้าพวกเรารู้ว่าเทคโนโลยีที่มีอยู่ สามารถใช้ดวงตาควบคุมได้ ทำไมเราไม่หาทางทำให้TEMPTบังคับเลเซอร์ได้ล่ะ และเขาก็จะได้ทำกราฟิติอีกครั้ง นั่นคงจะดีไม่น้อยเลยสินะ"

นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทาง และประมาณสองปีให้หลัง หรือปีนึงหลังจากนั้น หลังจากจัดระเบียบอยู่สักพัก และเครื่องย้ายสิ่งต่างๆ เราได้บรรลุเป้าหมายสองสามอย่าง อย่างนึง เราได้ทำลายกำแพงของบริษัทประกันลง และพวกเราได้เครื่องมือให้TEMPT ที่เขาสามารถใช้สื่อสาร เหมือนกับเครื่องมือของสตีเฟน ฮอร์กิน (ปรบมือ) ซึ่งมันเยี่ยมมาก และเขาก็เป็นคนที่ตลกคนนึงเลยทีเดียว ผมเรียกเขาว่าโยดา เพราะคุณพูดกับเขา แต่คุณกลับได้อีเมลล์เป็นคำตอบ แล้วผมก็แบบว่า "ฉันมันไม่มีค่า คนพวกนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ"

อีกอย่างที่พวกเราทำ คือเราได้7โปรแกรมเมอร์จากทั่วโลก จากทั่วทุกมุมโลกจริงๆ มาอาศัยที่บ้านเรา ภรรยา ลูกๆและผมย้ายไปอยู่ที่ในโรงรถ และพวกแฮกเกอร์กับโปรแกรมเมอร์เหล่านี้ แล้วยังพวกนักฤษฎีกับพวกอนาธิปไตยเหล่านี้ยึดครองบ้านผม เพื่อนของเราหลายคนคิดว่าเราบ้าไปแล้วที่ทำแบบนี้ แล้วเมื่อพวกเรากลับเข้าบ้าน เราเอารูปบนฝาผนังออกหมด แล้วเอารูปกราฟิติขึ้นแทน แต่กว่าสองสัปดาห์ ที่เราทำโปรแกรม เราได้ไปที่ทางเดินของเวนิซ ลูกๆผมได้มีส่วนร่วม สุนัขของผมก็มีส่วนร่วมด้วย พวกเราได้สร้างนี่ขึ้น

มันเรียกว่าEyeWriter พวกคุณสามารถเห็นคำอธิบายการใช้งานได้ นี่เป็นแว่นกันแดดราขาถูก ที่พวกเราซื้อจากถนนVenice Beach มีลวดทองแดงสองสามเส้น และมีพวกเครื่องใช้ในบ้านกับอุปกรณ์วิทยุ เราเอากล้องPS3 เปิดมันขึ้น ติดตั้งกับไฟLED และตอนนี้เราก็ได้ช่องที่ฟรี คุณสร้างมันขึ้นด้วยตัวเอง พิมพ์โคดฟรี คุณดาวโหลดซอฟแวร์ฟรี และตอนนี้พวกเราได้ผลิืตช่องทาง ที่ไร้ขีดจำกัด จะไม่มีบริษัทประกันไหนพูดว่า"ไม่" จะไม่มีโรงพยาบาลไหนพูดว่า"ไม่" ทุกคนที่เป็นอัมพาตตอนนี้มีโอกาส ที่จะวาด หรือสื่อสารโดยใช้แค่ดวงตาของพวกเขาได้

(ปรบมือ)

ขอบคุณครับ ขอบคุณพวกคุณมาก มันเยี่ยมมาก

ดังนั้น ในที่สุดของสองสัปดาห์ พวกเรากลับไปที่ห้องของTEMPT ผมชอบรูปนี้ เพราะว่านี่เป็นห้องของคนอื่น และนี่เป็นของเขา แล้วก็มีเรื่องยุ่งวุ่นวายมากมายก่อนการเปิดตัว และหลังจากวางแผนมาหนึ่งปี สองสัปดาห์สำหรับสร้างโปรแกรม อดหลับอดนอนมานาน โทนี่ก็วาดรูปเป็นครั้งในรอบเจ็ดปี และนี่เป็นรูปภาพอันน่าทึ่ง เพราะนี่คือการสนับสนุนในชีวิตเขา เขามองข้ามมันไป พวกเราช่วยยกเตียงเขาขึ้นเพื่อเขาจะได้เห็น และพวกเราก็ตั้งโปรเจ็คเตอร์ บนกำแพงในลานจอดรถของโรงพยาบาล และเขาก็ได้เริ่มต้นวาดอีกครั้ง ต่อหน้าครอบครัวและเพื่อนๆ พวกคุณคงได้แต่จินตนาการ ว่าความรู้สึกตอนอยู่ที่ลานจอดรถเป็นอย่างไร เรื่องตลกอย่างนึงคือ พวกเราต้องแอบเข้าไปในลานจอดรถด้วย ดังนั้นเราจึงรู้สึกเหมือนมีส่วนร่วมในฉากกราฟิติเช่นกัน

(หัวเราะ)

หลังจากรูปเสร็จ เขาก็ส่งเมลล์หาเรา และนี่คือสิ่งที่เขาตอบ "นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้วาดรูปในรอบเจ็ดปี" ผมรู้เหมือนกับผมอยู่ใต้น้ำ และในที่สุดมีใครบางคนเอื้อมลงมา แล้วดึงผมขึ้นมาได้หายใจ มันเยี่ยมมากว่าไหม

(ปรบมือ)

ดังนั้นนี้คือการต่อสู้ของเรา ที่พวกเราไม่หยุดนิ่ง พัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง และพวกเรากับสิ่งนี้มาได้เดินทางมาไกลถึงจุดนี้ นี่คือช่องทางที่น่าทึ่ง แต่มันก็เทียบเท่ากับEtch A Sketch และคนที่มีความสามารถทางศิลปะนั้นสมควรได้รับอะไรมากกว่านั้น พวกเราจึงอยู่ในช่วงปรับปรุง เครื่องมือให้ทำงานดีขึ้น เร็วขึ้น แข็งแรงขึ้น

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเราก็ได้การยอมรับ เราชนะหลายรางวัล อย่าลืมว่า ทั้งหมดนี่ฟรี ไม่มีพวกเราคนไหนเลยได้เงินจากสิ่งนี้ มันมาจากเงินส่วนตัวพวกเราล้วนๆ พอได้รางวัลก็เลยเหมือนกับ "โอ้ นี่มันเจ๋งมาก" อาร์มสตรอง ทวิตเตอร์เกี่ยวกับเรา และในเดือนธันวา นิตยสารTimeให้ยกย่องเรา ว่าเป็นหนึ่งใน50สิ่งประดิษฐ์ยอดเยี่ยมแห่งปี2010, ซึ่งเป็นอะไรที่เจ๋งมาก

(ปรบมือ)

สิ่งที่เจ๋งที่สุดสำหรับเรื่องนี้คือ และนี่เป็นสิ่งที่ทำให้วงจรสมบูรณ์ น่าจะเป็นช่วงเดือนเมษาของปี ที่the Geffen MOCAในใจกลางเมืองLos Angeles ซึ่งจะมีงานนิทรรศการเรียกว่า"Art of the Streets" และใน"Art of the Streets"ก็จะมี พวกstreet artเจ๋งๆมากมาย อย่างBanksy, Shepard Fairey, CAWs พวกเขาเหล่านี้จะไปที่นั่น TEMPTก็จะไปร่วมงานด้วยเช่นกัน เป็นอะไรที่เยี่ยมมาก

(ปรบมือ)

นี่คือจุดประสงค์ของผมที่จะบอกว่า ถ้าคุณเห็นอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ ทำให้มันเป็นไปได้ซะ ทุกสิ่งในห้องนี้เคยเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้มาก่อน เวทีนี้ คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ ไมค์โครโฟน หรือthe EyeWriter เคยเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้มาก่อน ทุกคนในที่นี้ทำให้มันเป็นไปได้ ผมไม่ใช่โปรแกรมเมอร์ ไม่เคยทำอะไรเกี่ยวกับโทคโนโลยีการรีบรู้ของดวงตา แต่ผมได้รับรู้บางอย่างและร่วมงานกับเหล่าบุคคลน่าทึ่งพวกนี้ เราจึงได้ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้น และนี่คือคำถามที่ผมอยากทิ้งให้ทุกคนถามตัวเอง ทุกๆวันว่า เมื่อคุณคิดอะไรได้และคิดว่ามันควรจะต้องทำให้สำเร็จ ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ แล้วเมื่อไหร่ละ และถ้าไม่ใช่ตัวเรา แล้วจะเป็นใคร

ขอบคุณครับ

(ปรบมือ)