มาสซิโม บันซี: อาร์ดุยโน่ กำลังเปลี่ยนจินตนาการให้เป็นโอเพ่นซอร์สได้อย่างไร

ไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมา เพื่อนของผมให้รถของเล่นเป็นของขวัญ สำหรับลูกชาย 8 ขวบของเขา แต่แทนที่จะไปซื้อจากห้างร้านทั่วไป ดังที่เราทำเป็นปกติ เขากลับเปิดเว็บ แล้วดาวน์โหลด ไฟล์หนึ่ง แล้วปริ้นท์ออกมา ด้วยปริ้นเตอร์เครื่องนี้ ด้วยแนวคิดที่ว่า คุณสามารถสร้างสิ่งต่างๆ ด้วยเครื่องเหล่านี้ผ่านระบบดิจิตอล เป็นแนวคิดที่นิตยสาร The Economist ยกย่องให้เป็น การปฏิวัติทางอุตสาหกรรมครั้งที่ 3

ผมต้องขอแย้งว่า จริงๆแล้วรอบที่ 4 กำลังเกิดขึ้นด้วยซ้ำ ซึ่งเกิดจาก ฮาร์ดแวร์โอเพนซอร์ส และการเคลื่อนไหวของนักประดิษฐ์ เพราะปริ้นเตอร์ที่เพื่อนผมใช้ทำของเล่นนั้น ก็มีที่มาจากโอเพนซอร์ส คุณสามารถเข้าไปในเว็บไซต์เดียวกัน เพื่อดาว์นโหลดทุกอย่างที่คุณต้องใช้สร้างปริ้นเตอร์นั้น ไฟล์วิธีการสร้าง อุปกรณ์ชิ้นส่วน รวมถึงซอฟท์แวร์ วิธีการทั้งหมดอยู่ในนั้น นี่คือส่วนหนึ่ง ของชุมชนที่กว้างใหญ่ ที่มีคนเป็นพันๆ คนทั่วโลก กำลังสร้างปริ้นเตอร์แบบนี้อยู่ และมีนวัตกรรมมากมาย เกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ เพราะมันเป็นโอเพนซอร์ส คุณไม่ต้องขออนุญาตใครเพื่อสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ และพื้นที่นี้เป็นเหมือน คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลในปีค.ศ. 1976 เหมือนที่บริษัทแอปเปิลและบริษัทอื่นๆกำลังแข่งขันกันอยู่ และในอีกไม่กี่ปี เราจะเห็นอะไรคล้ายๆ บริษัทแอปเปิลในตลาดนี้ ปรากฎตัวออกมา

มีอีกอย่างหนึ่งที่น่าสนใจครับ ผมบอกว่า วงจรอิเล็กทรอนิกส์ ก็เป็นโอเพนซอร์ส เพราะหัวใจของ ปริ้นเตอร์เครื่องนี้ คือสิ่งที่ผมผูกพันด้วยเป็นอย่างมาก นั่นคือ แผงวงจรอาร์ดุยโน่ ซึ่งเป็นแผงวงจร ที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อนเจ้าปริ้นเตอร์นี้ มันเป็นโปรเจกต์ที่ผมทำมาตลอด 7 ปี เป็นโปรเจกต์โอเพนซอร์ส ที่ผมทำมากับเพื่อนๆในรูปข้างบนนี้ ในห้าคน มีชาวอเมริกันสองคน อิตาเลียนสองคน และชาวสเปน... ผู้ยิ่งใหญ่อีกคน (เสียงหัวเราะ) คือมันเป็นโปรเจกตระดับโลกน่ะครับ (เสียงหัวเราะ) เรารวมตัวกัน ที่สถาบันออกแบบชื่อว่า Interaction Design Institute ในเมืองอีเวีย ประเทศอิตาลี ซึ่งสอนการออกแบบที่ตอบสนองกับผู้ใช้ ซึ่งหมายถึง การออกแบบรูปทรงพื้นฐาน ของวัตถุหนึ่งๆ แล้วต่อยอดออกไป เป็นงานดีไซน์ที่เข้ากับวิธีการที่เราโต้ตอบกับสิ่งต่างๆ เวลาเราออกแบบวัตถุที่ต้องโต้ตอบกับมนุษย์ ถ้าเราทำมือถือจำลองจากโฟม มันไม่เข้าท่าเอาเสียเลย คุณต้องทำอะไร ที่สามารถโต้ตอบกับมนุษย์ได้จริงๆ เราจึงหันมาทำอาร์ดุยโน่ และโปรเจกต์อื่นๆมากมายที่นั่น เพื่อสร้างแบบฐาน ที่ง่ายพอให้นักเรียนของเราใช้กัน เพื่อให้นักเรียนได้สร้างสิ่งที่ทำงานได้จริงๆ แต่เขาไม่ต้องใช้เวลา 5 ปีเพื่อเป็นวิศวกรไฟฟ้า เราใช้เวลาแค่เดือนเดียว

แล้วเราสร้างสิ่งที่ แม้กระทั่งเด็กเหล่านี้ก็ใช้ได้ ได้อย่างไร? จริงๆแล้วด้วยอาร์ดุยโน่นี้ เราพบเด็กอย่างน้องซิลเวีย ในรูปนี้ ที่สร้างโปรเจกต์จากอาร์ดุยโน่จริงๆ ผมถึงกับตกใจ เมื่อเจอเด็กอายุ 11 ขวบ ที่เอาผลงานที่เธอสร้างจากอาร์ดุยโน่ มาให้ผมดู ผมว่ามันน่ากลัวมาก ที่มันทำให้ผมเห็นศักยภาพ ที่เด็กเหล่านี้มี เมื่อเราให้เครื่องมือเหล่านี้กับพวกเขา

เรามาดูกันว่า เกิดอะไรขึ้นเมื่อเรามีเครื่องมือ ที่ใครก็ได้สามารถหยิบขึ้นมา และสร้างอะไรสักอย่าง นี่คือตัวอย่างหนึ่งที่ผมชอบใช้ ในการเริ่มบทสนทนา ตัวอย่างของเครื่องป้อนอาหารแมว สุภาพบุรุษผู้สร้างโปรเจกต์นี้ เลี้ยงแมวไว้ 2 ตัว ตัวหนึ่งป่วย อีกตัวหนึ่งสบายดี เขาเลยต้องมั่นใจว่า ทั้งคู่ได้รับอาหารที่เพียงพอ เขาเลยทำเครื่องมือที่แยกแยะแมวเป็น จากชิปที่ฝังอยู่ในปลอกคอ ของแมวแต่ละตัว และจะเปิดประตูให้ เพื่อให้แมวตัวนั้นได้กินอาหาร เครื่องมือนี้ ถูกสร้างขึ้นจากเครื่องเล่นซีดี ที่ถอดออกมาจากคอมพิวเตอร์ที่ไม่ใช้แล้ว กับกล่องกระดาษ เทปกาว เซ็นเซอร์ และไฟ LED กระพริบ แล้วคุณก็ได้เครื่องมือชิ้นใหม่ออกมา เครื่องมือที่หาไม่ได้ตามท้องตลาด ผมชอบวลีนี้นะ "เกาให้ถูกที่" ถ้าคุณมีไอเดีย คุณต้องลองทำมันเลย เหมือนการวาดรูปลงกระดาษ แต่ที่นี้เราใช้วงจรอิเล็กทรอนิกส์

หนึ่งในจุดเด่นที่ ผมคิดว่าสำคัญเกี่ยวกับงานของผม คือฮาร์ดแวร์ของเรา นอกจากเราจะสร้างมันด้วยใจ จากอิตาลีแล้ว ดังที่คุณเห็น จากใต้แผงวงจร (เสียงหัวเราะ) นั่นคือ มันเป็นอุปกรณ์แบบเปิด เราเปิดเผยการออกแบบทั้งหมด ไฟล์ของแผงวงจร เพื่อให้คุณสามารถดาว์นโหลด และใช้มัน เพื่อสรรสร้าง แก้ไข และเรียนรู้ ในสมัยที่ผมเรียนโปรแกรมมิ่งใหม่ๆ ผมเรียนรู้จากโค๊ดของคนอื่น หรือดูจากแผงวงจรคนอื่น ตามแมกกาซีน และนี่เป็นวิธีเรียนรู้ที่ดี โดยการดูงานของคนอื่น ดังนั้นชิ้นส่วนต่างๆในโปรเจกต์ ล้วนแล้วเป็นแบบเปิด ตัวฮาร์ดแวร์เองถูกเผยแพร่ ด้วยใบอนุญาตแบบ Creative Commons ผมชอบแนวคิดที่ว่า ฮาร์ดแวร์กลายเป็น ชิ้นส่วนของวัฒนธรรมที่เราแบ่งปัน และสร้างเสริมขึ้นเรื่อยๆ ประหนึ่งเป็นบทเพลง หรือบทกลอน ด้วย Creative Commons แม้กระทั่งซอฟท์แวร์ก็เป็นใบอนุญาตแบบ GPL หนังสือคู่มือ และการเรียนการสอน ก็เป็นโอเพนซอร์ส เผยแพร่ภายใต้ใบอนุญาต Creative Commons เพื่อที่จะรักษาชื่ออาร์ดุยโน่ไว้ ให้เราบอกผู้คนได้ว่า อะไรคืออาร์ดุยโน่ และอะไรที่ไม่ใช่

อาร์ดุยโน่เองก็สร้างขึ้นจาก ชิ้นส่วนที่เป็นโอเพนซอร์สมากมาย ที่ตอนแรกอาจจะใช้งานได้ยาก โดยเด็ก 12 ขวบ อาร์ดุยโน่เป็นเหมือนสิ่งที่สวมทับ เพื่อให้เราสามารถปะติดปะต่อ เทคโนโลยีโอเพนซอร์สหลายๆอย่าง ซึ่งทำให้เราสามารถ ประดิษฐ์อะไรสักอย่างนั้นง่ายขึ้น

คุณจะพบสถานการณ์ประมาณนี้ เช่นชาวชิลี ที่ตัดสินใจสร้างวงจรขึ้นมาเอง แทนที่จะซื้อมา เพื่อจัดเวิร์คช็อป และลดค่าใช้จ่าย มีบริษัทที่สร้างอาร์ดุยโน่ของตัวเอง โดยปรับปรุงเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับ ความต้องการของตลาดต่างๆ ซึ่งน่าจะมีประมาณ 150 ตัวเลือกเห็นจะได้ อันนี้สร้างโดยบริษัท ชื่อว่า เอด้าฟรุ้ท (Adafruit) ซึ่งบริหารโดย สุภาพสตรีชื่อ ลิมอร์ ฟรีด คนนี้ หรือที่เราเรียกกันว่า เลดี้ เอด้า (Lady Ada) หนึ่งในฮีโร่ของการเคลี่อนไหวด้านฮาร์ดแวร์โอเพ่นซอร์ส และการเคลื่อนไหวของนักประดิษฐ์ และนี่คือไอเดียที่ว่าเรามีสังคม แห่งการ DIY ที่ขับเคลื่อนอย่างรวดเร็ว ที่เชื่อมันในวิถีโอเพ่นซอร์ส ในการร่วมมือกัน ทั้งบนโลกออนไลน์ และพื้นที่ต่างๆ มีนิตยสารชื่อว่า เมค (Make) ที่ดึง คนเหล่านี้มาอยู่ด้วยกัน เป็นสังคมเดียวกัน คุณจะพบโปรเจกต์ที่ซับซ้อน ที่ถูกอธิบายด้วยภาษาที่ง่ายดายและสวยงาม หรือเว็บไซต์ อย่างเช่น Instructables ที่ผู้คนมาแนะนำและสอนผู้อื่นเกี่ยวกับอะไรก็ได้ อันนี้เกี่ยวกับโปรเจกต์ อาร์ดุยโน่ พอดี หน้าที่คุณเห็นอยู่บนจอนี้ จริงๆแล้วคุณสามารถ เรียนรู้วิธีทำเค้กและอื่นๆ อีกมากมาย เรามาดูโปรเจกต์บางตัวดีกว่าครับ

อันนี้เป็นคอปเตอร์ 4 ใบพัด เป็นเฮลิคอปเตอร์จำลอง ในมุมหนึ่ง มันเป็นของเล่น จริงไหมครับ จริงๆ มันเป็นเทคโนโลยีทางทหารเมื่อ ไม่กี่ปีที่แล้ว แต่ตอนนี้ มันเป็นโอเพ่นซอร์ส ที่ใช้งานง่าย และสามารถซื้อได้ออนไลน์ มีกลุ่มคนภายใต้ชื่อ DIY Drones กำลังสร้างสิ่งที่เรียกว่า ArduCopter และมีคนที่ตั้งบริษัทขึ้นมาจริงๆ ชื่อว่า Matternet ซึ่งเขาพบว่า เขาสามารถใช้สิ่งนี้ ในการขนส่งสิ่งของจากหมู่บ้านสู่หมู่บ้านในประเทศแอฟริกา และด้วยความที่ว่ามันง่ายที่จะค้นหา เป็นโอเพ่นซอร์ส และดัดแปลงง่าย ทำให้เขาสามารถสร้างต้นแบบบริษัทได้อย่างรวดเร็ว ในอีกโปรเจกต์หนึ่ง แมตต์ ริชาร์ดสัน: ผมเพลียกับการที่ ต้องฟังเรื่องคนเดิมๆ บนทีวีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมเลยตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง โปรเจกต์อาร์ดุยโน่นี้ ผมเรียกมันว่า "พอกันที" ซึ่งจะปิดเสียงทีวี เมื่อมีการพูดถึง เรื่องที่คุณหน่ายกับมันแล้ว (เสียงหัวเราะ) ผมจะโชว์ว่าผมทำมันขึ้นมาอย่างไร (เสียงปรบมือ) มาซิโม: ลองดูนะครับ ทีวี: "โปรดิวเซอร์ของเราไปพบกับคิม คาร์ดาเชียน เพื่อหาคำตอบว่า เธอจะใส่อะไรไป ... มาซิโม: เป็นไงล่ะ (เสียงหัวเราะ) แมตต์: เจ้าสิ่งนี้จะช่วยปกป้องหูคุณ จากการที่ต้องทนนั่งรายละเอียด เกี่ยวกับงานแต่งงานของคิม คาร์ดาเชียน มาซิโม: สิ่งที่น่าสนใจก็คือ แมตต์เจอชิ้นส่วนต่อขยาย ที่ทำให้อาร์ดุยโน่สามารถ ประมวลผลสัญญาณทีวี และเขาก็เจอโค๊ดที่ใช้ส่งสัญญาณอินฟราเรดสำหรับทีวี ปะติดปะต่อมันเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างโปรเจกต์นี้

นอกจากนี้ อาร์ดุยโน่ยังถูกใช้ ในที่สำคัญๆ เช่นเครื่องชนอนุภาคขนาดใหญ่ (Large Hadron Collider) มีลูกบอลอาร์ดุยโน่ที่ใช้เก็บข้อมูล และวัดผลตัวแปรต่างๆ หรือในกรณีของ ... (เสียงดนตรี) นี่เป็นอุปกรณ์รับข้อมูลดนตรี สร้างโดยนักเรียนคนหนึ่งในอิตาลี และเขากำลังเปลี่ยนสิ่งนี้ ให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์ เป็นโปรเจกต์ในห้องเรียนที่กำลังจะกลายเป็นผลิตภัณฑ์ หรือการสร้างเครื่องมือช่วยเหลือผู้คน นี่เป็นถุงมือที่เข้าใจภาษามือ และแปลงท่าทางการใช้มือ ให้กลายเป็นเสียง และเขียนคำที่คุณกำลังสื่อด้วยภาษามือ ลงบนหน้าจอ แน่นอนว่าชิ้นส่วนทุกชิ้น สามารถหาได้จาก เว็บไซต์ที่ขายชิ้นส่วนสำหรับอาร์ดุยโน่ ที่คุณสามารถประกอบขึ้นเป็นโปรเจกต์ หรือโปรเจกต์จากหลักสูตร ITP มหาวิทยาลัยนิวยอร์ค ที่เขาพบเด็กคนนี้ ที่เป็นมีความพิการอย่างรุนแรง ไม่สามารถเล่นเกมส์ PS3 ได้ พวกเขาเลยสร้างอุปกรณ์นี้ ที่ทำให้เด็กสามารถเล่นเกมส์เบสบอล ทั้งๆที่ตัวเด็กมีปัญหา ด้านการเคลื่อนไหวร่างกาย

หรือจะเป็นโปรเจกต์ด้านศิลปะ อันนี้เรียกว่า txtBomber คุณป้อนข้อความลงในเครื่อง และทาบมันไปกับกำแพง มันมีขดแม่เหล็กไฟฟ้า ที่คอยกดปุ่มบนกระป๋องสีพ่น ทาบมันไปกับกำแพง แล้วมันก็จะเขียนข้อความให้บนกำแพง ด้วยข้อความตามที่คุณต้องการ เป็นไงครับ (เสียงปรบมือ) เรามีต้นไม้นี้ ที่เรียกว่า Botanicalls เพราะในต้นไม้มีลูกบอลอาร์ดุยโน่ ที่เชื่อมต่อ Wi-Fi ได้ ซึ่งคอยวัด ความเป็นอยู่ของต้นไม้ต้นนั้น และเชื่อมต่อกับทวิตเตอร์ ทำให้คุณสามารถติดต่อสื่อสารกับมันได้ ต้นไม้ต้นนี้ จะบ่นให้เราฟังได้ว่า "ร้อนจังเลย" หรือบอกว่า "หิวน้ำจังเลย" (เสียงหัวเราะ) เจ้าเครื่องนี้ได้ทำให้ต้นไม้มีบุคลิกลักษณะของตนเอง หรือโปรเจกต์นี้ที่จะส่งทวีตเอง เมื่อลูกน้อยในท้องของคุณ เตะผนังท้องคุณแม่เข้า (เสียงหัวเราะ) หรือโปรเจกต์ที่เด็กอายุ 14 ในประเทศชิลี ได้สร้างระบบ ที่ตรวจจับแผ่นดินไหว และประกาศออกบนทวิตเตอร์ เขามีคนติดตาม 280,000 คน อายุเพียง 14 และจะมีโปรเจกต์ร่วมกับรัฐบาลภายใน 1 ปีนี้ (เสียงปรบมือ) หรืออีกโปรเจกต์ที่ วิเคราะห์ข้อความทวีต ของสมาชิกในครอบครัว และจะบอกคุณว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน เหมือนที่เห็นในหนังแฮร์รี่พอตเตอร์เลย คุณสามารถอ่านรายละเอียดทั้งหมดได้จากในเว็บไซต์เลย บางคนสร้างเก้าอี้ที่จะส่งทวีต ทุกครั้งที่มีคนตดใส่มัน (เสียงหัวเราะ) มันน่าสนใจนะครับ ที่ในปี 2009 เว็บไซต์ Gizmodo ได้ให้จำกัดความไว้ว่า โปรเจกต์นี้จะทำให้ทวิตเตอร์มีความหมาย อะไรๆก็เปลี่ยนไปเยอะนะผมว่า (เสียงหัวเราะ)

เรามาดูโปรเจกต์ที่ซีเรียสๆกันบ้างนะครับ เมื่อครั้งภัยพิบัติที่ฟุกุชิมะ (Fukushima) มีคนญี่ปุ่นบางกลุ่มที่เล็งเห็นว่า ข้อมูลที่รัฐบาลเผยแพร่นั้นยังไม่ครบถ้วน หรือเชื่อถือได้ขนาดนั้น พวกเขาจึงสร้างเครื่องวัดไกเกอร์ (Geiger counter) เชื่อมต่อกับอาร์ดุยโน่และอินเตอร์เน็ต พวกเขาสร้างมันขึ้นมา 100 ชุด แล้วส่งไปให้ผู้คนทั่วทั้งญี่ปุ่น และข้อมูลก็ถูกส่งขึ้นไปยังเว็บไซต์ ที่ชื่อว่า Cosm ที่พวกเขาสร้างขึ้น ทำให้คุณสามารถหาข้อมูลที่เชื่อถือได้ และใหม่ล่าสุดจากภาคสนามจริงๆ ซึ่งเป็นข้อมูลที่ไม่ถูกบิดเบือน หรือเจ้าเครื่องนี้ ที่มาจากการเคลื่อนไหว DIY ด้านชีววิทยา ซึ่งเป็นขั้นตอนหนึ่งที่ต้องทำ เพื่อวิเคราะห์ดีเอ็นเอ และแน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นโอเพ่นซอร์ส หรือนักเรียนในประเทศกำลังพัฒนา ที่สร้างเครื่องมาทดแทนเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ ที่มักจะแพงมากๆ ซึ่งพวกเขาสร้างได้ในราคาที่ถูกกว่ามาก โดยใช้อาร์ดุยโน่และอุปกรณ์เสริมอื่นๆ อันนี้เป็นเครื่องวัดความกรดด่าง หรือเด็กจากสเปนเหล่านี้ ที่เรียนรู้การเขียนโปรแกรมและสร้างหุ่นยนต์ ตอนที่พวกเขาอายุประมาณ 11 ปี และใช้อาร์ดุยโน่ในการ สร้างหุ่นยนต์ที่เตะฟุตบอลเป็น จนพวกเขากลายเป็น แชมป์โลก ในด้านการสร้างหุ่นยนต์จากอาร์ดุยโน่ และเมื่อไรที่เราต้องสร้าง หุ่นยนต์เพื่อการศึกษาของเราเอง เราก็ไปหาพวกเขา เราบอกว่า ออกแบบให้เราหน่อย เพราะพวกเธอรู้ว่า หุ่นยนต์แบบไหนที่จะทำให้เด็กสนใจได้ ไม่ใช่ผม ผมแก่แล้ว ผมจะไปเร้าใจอะไรได้ จริงไหม (เสียงหัวเราะ) หมายถึงด้านการศึกษาน่ะนะ (เสียงหัวเราะ)

มีบริษัทอย่างกูเกิ้ล ที่ใช้เทคโนโลยี เพื่อเชื่อมต่อระหว่าง มือถือ แทบเบลต และโลกความเป็นจริง ชุดพัฒนาอุปกรณ์เพิ่มเติม (Accessory Development Kit) จากกูเกิ้ล ก็เป็นโอเพนซอร์ส และมีอาร์ดุยโน่เป็นพื้นฐาน ตรงกันข้ามกับแอปเปิ้ล ที่ปิดซอร์สตัวเอง เหมือนการเซ็นสัญญา อุทิศชีวิตให้กับแอปเปิล อันนี้เป็นเขาวงกตขนาดใหญ่ เขาวงกตนี้จะขยับไปตามการเคลื่อนไหวของแทบเบลต

ผมมาจากอิตาลี และที่อิตาลี การออกแบบนั้นสำคัญ และยังเป็นอะไรที่อนุรักษ์นิยมมาก เราทำงานร่วมกับสตูดิโอออกแบบ ชื่อว่า ฮาบิตส์ (Habits) ที่มิลาน เพื่อสร้างกระจก ซึ่งงานนี้เป็นโอเพ่นซอร์สทั้งหมด โปรเจ็กต์นี้เป็นทั้งกระจกและลำโพงสำหรับไอพอด ทั้งฮาร์ดแวร์ ซอฟท์แวร์ การออกแบบผลิตภัณฑ์ การผลิต ทุกอย่างเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้เป็นโอเพ่นซอร์สทั้งหมด และคุณสามารถทำได้เช่นกัน เราต้องการให้นักออกแบบท่านอื่นหยิบสิ่งนี้ขึ้นมา เพื่อเรียนรู้วิธีสร้างมัน วิธีทำผลิตภัณฑ์ที่ตอบสนองผู้คนได้ โดยเริ่มจากสิ่งที่มีอยู่จริงแล้ว

เวลาที่คุณมีไอเดียแบบนี้ ไอเดียพวกนี้ไปไหนหมด มีเป็นพันๆไอเดียที่ผม -- คือผมคงใช้เวลาสัก 7 ชั่วโมง เพื่อพูดเรื่องทั้งหมด แต่ผมจะไม่ใช้ 7 ชั่วโมงหรอก ผมขอเริ่มจากตัวอย่างนี้ มีคนกลุ่มหนึ่ง ตั้งบริษัทชื่อว่าเพ็บเบิล (Pebble) ที่สร้างต้นแบบ ของนาฬิกาที่เชื่อมต่อกับมือถือผ่านบลูทูธ (Bluetooth) ซึ่งสามารถแสดงข้อมูลได้ และเขาทำตัวต้นแบบ จากจอแอลซีดีเก่าๆของมือถือโนเกีย และอาร์ดุยโน่ เมื่อเขาได้ผลิตภัณฑ์ที่นิ่งแล้ว เขาไปยังเว็บไซต์ Kickstarter เพื่อเรี่ยไรเงิน 100,000 ดอลลาร์ เพื่อสร้างนาฬิกานั้นขึ้นมาขาย เอาจริงๆ พวกเขาได้รับ 10 ล้านดอลลาร์ พวกเขาได้ตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่ โดยไม่ต้องง้อ ผู้ร่วมทุนหรือใครอื่นใด เพียงแค่ทำให้คนตื่นเต้นกับสิ่งที่พวกเขาทำ

โปรเจกต์สุดท้ายที่ผมอยากแสดงให้คุณเห็น เรียกว่า ArduSat ซึ่งอยู่ใน Kickstarter ณ เวลานี้ ถ้าคุณอยากสนับสนุน ก็เข้าไปในเว็บไซต์ได้เลยครับ มันเป็นดาวเทียมที่จะถูกส่งไปอวกาศจริงๆ ซึ่งไม่น่าจะมีคนทำเป็นโอเพ่นซอร์สเลย คุณว่าไหม และมันมีอาร์ดุยโน่ ที่เชื่อมต่อกับเครื่องวัดต่างๆนาๆ ดังนั้นถ้าคุณใช้อาร์ดุยโน่เป็น คุณสามารถอัพโหลดการทดลองของคุณ เข้าไปในดาวเทียมนี้ แล้วลองทดสอบดู ลองจินตนาการดูสิ หากมีเด็กมัธยมปลาย มีเวลาสักหนึ่งอาทิตย์กับเจ้าดาวเทียมนี้ เพื่อทำการทดลองนอกโลก

ดังที่ผมพูดไป มีตัวอย่างมากมาย และผมคงกล่าวไม่หมด ผมอยากขอบคุณสังคมอาร์ดุยโน่ ที่ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ สร้างสรรค์สิ่งมหัศจรรย์ออกมามากมาย ขอบคุณครับ (เสียงปรบมือ)

(เสียงปรบมือ)

ขอบคุณทุกคนครับ

คริส แอนเดอร์สัน: คุณมาสซิโมครับ คุณบอกผมก่อนหน้านี้ว่า คุณไม่รู้เลย ว่ามันจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้

มาสซิโม: ถูกต้องครับ

คริส: คุณรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นปรากฎการณ์นี้ และเห็นสิ่งที่คุณได้ทำให้เกิดขึ้น

มาสซิโม: มันเป็นงานของคนจำนวนมากครับ เราเป็นชุมชนที่ ทำให้ทุกคนสามารถสร้าง สิ่งที่มหัศจรรย์ ผมรู้สึกตื้นตันใจมาก มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายยากนะ ทุกๆเช้าผมตื่นขึ้นมา และดูสิ่งที่ Google Alerts ส่งมาให้ผม มันเจ๋งมากจริงๆ มันแพร่ไปยังวิทยาการทุกๆ สาขา ที่เราสามารถจินตนาการได้

คริส: ขอบคุณมากๆเลยครับ (เสียงปรบมือ)

(เสียงปรบมือ)