คืนชีวิตให้แม่น้ำในนิวยอร์กด้วยหอยนางรม

ฉันรักภาพภูมิประเทศของอเมริกามาก และสนใจเรื่องรูปแบบทางกายภาพของพื้นดิน, ตั้งแต่เซ็นทรัลแวลลี่อันยิ่งใหญ่ของแคลิฟอร์เนีย จนถึงฐานหินแข็งใต้ดินของแมนฮัตตัน, ว่ามีอิทธิพลอย่างไรต่อประวัติศาสตร์และลักษณะของพวกเรา แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนก็คือ แค่เพียงร้อยปีที่ผ่านมา, ประเทศของเรา--และที่กางออกนี่คือแผนที่อเมริกา-- อย่างเป็นระบบภูมิประเทศของเราได้ แบนราบลงและดูเหมือนๆกันไปหมด จนถึงจุดที่เรานั้นได้ลืมไปแล้ว เรื่องของความสัมพันธ์ของเรากับพืชและสัตว์ ซึ่งดำเนินชีวิตไปพร้อมกับเรา และเศษดินที่ติดอยู่ใต้เท้าของเรา เอาละฉันคิดว่างานที่ฉันทำช่วยได้อย่างไร ประมาณว่า พยายามคิดใหม่อย่างแท้จริงถึงความเชื่อมโยงของสิ่งเหล่านี้ และสร้างขึ้นมาใหม่อย่างเป็นรูปธรรม กราฟนี่แสดงสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ เรื่องสร้างสภาวะแวดล้อม และ จริงๆแล้วมันคือการบรรจบกัน ของประชากรเมืองที่เพิ่มขึ้น, ความหลากหลายทางชีวภาพที่ดิ่งลง และแน่นอน รวมทั้งระดับนํ้าทะเลที่สูงขึ้น และสภาพภูมิอากาศที่กำลังเปลี่ยนไป

ดังนั้นเมื่อฉันคิดถึงเรื่องการออกแบบ, ฉันคิดถึง ความพยายามที่จะเข้าไปทำและมีส่วนร่วมอีกครั้งหนึ่ง ตามเส้นบนกราฟนี้ ในแบบที่จะทำให้เกิดผลได้มากกว่า คุณเห็นจากลูกศรตรงนี้ ระบุว่าคุณอยู่ตรงนี้, ฉันกำลังพยายาม แบบว่าหลอมรวม สองสาขาวิชาที่ต่างกันมาก ซึ่งก็คือ วิทยาการปรับปรุงเมืองและนิเวศวิทยา และแบบว่านำทั้งสองมารวมกันในแนวทางใหม่ที่น่าตื่นเต้น ยุคของโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ได้สิ้นสุดลงแล้ว ฉันหมายถึง วิธีการแก้ไขพวกนี้ ที่เป็นแบบบนลงล่าง ได้เพียงหนึ่งอย่างประโยชน์และเน้นการใช้ทุน จะใช้ไม่ได้ผลอย่างจริงจัง เราจำต้องใช้เครื่องมือใหม่และวิธีการใหม่ เช่นเดียวกัน, แนวคิดสถาปัตยกรรม สิ่งที่ศึกษาในสาขานี้, ถ้าปราศจากบริบท ก็จะไม่ใช่-- ขอโทษค่ะ, ออกจะโจ่งแจ้งไปหน่อย ไม่ใช่วิธีการ ที่เราจำเป็นต้องใช้ ดังนั้นเราจำเป็นต้องใช้เรื่องใหม่, วีรบุรุษคนใหม่และเครื่องมือใหม่

เอาละ ขอแนะนำให้คุณรู้จักวีรบุรุษคนใหม่ของฉัน ในสงครามต่อต้านเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลก เขาก็คือหอยนางรม แม้จะเป็นสัตว์เล็กมาก และถ่อมตัวอย่างมาก แต่สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ก็น่าเหลือเชื่อ เพราะว่ามันสามารถเกาะตัวกัน เป็นโครงสร้างพืดหินใต้น้ำขนาดใหญ่ มันเติบโตได้ คุณทำให้มันโตขึ้นได้ และ นี่ฉันพูดหรือยัง ว่าหอยนารมก็ค่อนข้างอร่อยนะ ดังนั้นหอยนางรมเป็นพื้นฐานของ โครงการที่คล้ายกับการแถลงการณ์การออกแบบเมือง ที่ฉันทำขึ้นเกี่ยวกับนิวยอร์กฮาร์เบอร์ เรียกว่า "ออยส์เตอร์-เทคเจอร์" แนวคิดหลักของออยส์เตอร์-เทคเจอร์คือการใช้พลังทางชีวภาพ ของหอยแมลงภู่,พืชใต้นํ้า และหอยนางรม-- สายพันธุ์ที่อาศัยบริเวณท่าเรือ และในเวลาเดียวกัน, ก็ใช้พลังของผู้คน ที่อาศัยอยู่ในชุมชน สู่การเปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน

นี่เป็นแผนที่ของเมืองของฉัน, กรุงนิวยอร์ค, ที่แสดงนํ้าท่วมเป็นสีแดง ที่วงกลมไว้เป็นบริเวณที่ฉันกำลังจะพูดถึง, โกวานัสคาแนล และกัฟเวอร์เนอร์ไอแลนด์ ถ้าคุณดูตรงนี้ในแผนที่, แสดงทุกอย่างเป็นสีฟ้า คือออกไปในนํ้า, และที่เป็นสีเหลืองทั้งหมดคือพื้นดิน แต่คุณสามารถเห็นได้จากแผนที่,เพียงความรู้สึกของเรา ว่าอ่าวได้ถูกขุดลอกและถูกทำให้แบนราบไป, จากความหลากหลายเชิงสามมิติที่งดงามกลายเป็นที่แบนราบไม่น่าดู ในเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปี ภาพอีกชุดหนึ่งเป็นของโกวานัสคาแนลเอง เดี๋ยวนี้โกวานัสมีกลิ่นเหม็นมากกว่าปกติ--ฉันต้องยอมรับ มีปัญหาเรื่องท่อระบายนํ้าเสียล้น และการปนเปื้อน แต่ก็สามารถแย้งได้ว่าเกือบทุกเมือง ก็มีสภาพแบบเดียวกันนี้, เป็นสภาพที่เราทุกคนกำลังเผชิญอยู่ และนี่คือแผนที่ๆแสดงสภาพนั้น, สีเหลืองและสีเขียวแสดงการปนเปื้อน, ปัญหารุนแรงขึ้นเมื่อมีคลื่นพายุลูกใหม่ พัดเข้ามาและระดับนํ้าทะเลสูงขึ้น จะเห็นได้ว่าเรามีเรื่องที่ต้องจัดการมาก

เมื่อเราเริ่มโครงการนี้, แนวคิดที่สำคัญอย่างหนึ่งคือการมองย้อนหลังไปในอดีต และพยายามเข้าใจว่ามันมีอะไรบ้าง คุณเห็นได้จากแผนที่นี้, ลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่สวยงามอย่างไม่น่าเชื่อนี้ เป็นแนวต่อเนื่องของเกาะต่างๆ ที่อยู่บริเวณท่าเรือ และโครงข่ายของที่ลุ่มน้ำเค็มและหาดทราย ที่ลดความรุนแรงของคลื่นทะเลได้ตามธรรมชาติ เอื้อกับการตั้งถิ่นฐานบนฝั่ง เรายังได้เรียนรู้ในช่วงนั้นว่า คุณกินหอยนางรมขนาดเท่ากับจานอาหาร ที่คลองโกวานัสนั่นแหละ จริงๆแล้วหลักการของเราก็คือเอาอดีตกลับมาเป็นอนาคต, ใช้ความฉลาดตามแบบของการตั้งถิ่นฐานบนฝั่งแบบนั้น แนวคิดนี้มีขั้นตอนหลักสองขั้นตอน ขั้นตอนหนึ่งคือพัฒนาระบบนิเวศเทียมขึ้นมาใหม่ เป็นพืดหินใต้น้ำบริเวณท่าเรือ ซึ่งจะปกป้องรูปแบบของการตั้งถิ่นฐานแนวใหม่ บนฝั่งและในคลองโกวานัส เพราะว่าถ้าเรามีนํ้าที่สะอาดขึ้นและนํ้าที่ไหลช้าลง, เราก็พอจะจินตนาการการดำเนินชีวิตแบบใหม่กับนํ้านั่น

โครงการนี้จึงคิดหาวิธีการแก้ปัญหาหลักทั้งสามนี้ได้จริง ใช้วิธีการที่ใหม่และน่าตื่นเต้น, ฉันคิดอย่างนั้น เอาละ,กลับไปหาหอยนางรมวีรบุรุษของเรา ยํ้าอีกครั้ง, มันเป็นสัตว์ที่น่าตื่นเต้นอย่างเหลือเชื่อ มันกินสาหร่ายและของเสียเข้าทางด้านหนึ่ง, ผ่านไปทางอวัยวะในช่องท้อง ที่สวยงามและชวนมองนี้ นํ้าที่สะอาดก็ออกมาทางอีกด้านหนึ่ง หอยนางรมหนึ่งตัวจะกรองนํ้าได้ถึง 50 แกลลอนต่อหนึ่งวัน แนวหอยนางรมนั้นยังได้ปกคลุมพื้นที่ มีประมานหนึ่งในสี่ของเขตนิวยอร์กฮาร์เบอร์ ดังนั้นจึงสามารถกรองนํ้าในอ่าวได้ในเวลาไม่กี่วัน มันเป็นกุญแจสำคัญของวัฒนธรรมและเศรษฐกิจของเรา ที่สำคัญ, นิวยอร์คถูกสร้างขึ้นมา จากผลสำเร็จของคนหาหอยนางรม, และจริงๆ ถนนของพวกเราก็ถูกสร้างทับเปลือกหอยนางรม ภาพนี้ เป็นภาพของเกวียนลากหอยนางรม, ซึ่งมีอยู่ทุกหนทุกแห่งหมือนกับรถเข็นขายฮอทดอกในปัจจุบัน เช่นกัน, เราเสียเปรียบตรงนั้น (หัวเราะ) สุดท้าย, หอยนางรมจะลดลง และเกาะตัวกัน ก่อตัวเป็นโครงสร้างกลุ่มพืดหินใต้น้ำตามธรรมชาติที่น่าทึ่งนี้ จริงๆแล้วพวกมันเป็นกลายตัวลดขนาดคลื่นในธรรมชาติ และมันกลายเป็นฐานหินแข็งใต้ดิน ของระบบนิเวศอ่าวใดๆ ของตาม มีสิ่งมีชีวิตหลายสายพันธุ์มากที่ต้องพึ่งพาพวกมัน

เราจึงได้รับแรงบันดาลใจจากหอยนางรม, ฉันก็ได้รับแรงบันดาลใจจากวงจรชีวิตของหอยนางรมด้วย มันสามารถเคลื่อนตัวจากไข่ที่ได้ผสมแล้ว ไปเป็นตัวอ่อน,ซึ่งก็คือเมื่อมันลอยไปตามนํ้า, และเมื่อมันพร้อมจะเกาะตัวกับหอยนางรมอึกตัวหนึ่ง, กับตัวผู้หรือตัวเมียที่โตเต็มที่แล้ว เป็นเวลาหลายสัปดาห์ เราเอาวงจรชีวิตนี้มาตีความใหม่ ตามแนวที่เราคิด และให้โกวานัส เป็นที่เพาะเลี้ยงหอยนางรมที่กว้างใหญ่ ที่ซึ่งหอยสามารถเจริญเติบโตขึ้นในโกวานัส, แล้วนำหอยในระยะตัวอ่อนลงไว้ในคลอง มันก็จะฝังตัวที่พืดหินใต้น้ำเบริดจ์ รีฟ ดังนั้นความคิดสำคัญตรงนี้ คือกดปุ่มตั้งเครื่องใหม่ แล้วพัฒนานิเวศขึ้นมาใหม่ตามกาลเวลา นั่นเป็นสิ่งที่ช่วยเปลี่ยนแปลง และช่วยทำความสะอาด และผลิตให้ได้มาก

พืดหินใต้น้ำนี้ทำงานได้อย่างไร? เป็นเรื่องง่ายมากๆ ความรู้หลักตรงนี้ ก็คือการเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศ ไม่ใช่สิ่งที่-- คำตอบของมันไม่ใช่ลอยลงมาจากพระจันทร์ และมาพร้อมกับป้ายราคาสองหมื่นล้าน เราควรจะเริ่มอย่างง่ายๆและทำงานด้วยสิ่งที่เรามีในขณะนี้ และสิ่งที่อยู่ตรงข้างหน้าเรา ภาพนี้จึงแค่เพียงแสดง, เป็นวิชาการปักเสาในทะเล เชื่อมโยงกับเชื่อกฝอยที่นำมาทอ คุณถามว่าเชือกฝอยคืออะไรหน่ะเหรอ? มันก็แค่; เป็นสิ่งที่ราคาถูกมากๆ, สามารถนำมาใช้ได้จากร้านขายเครื่องเหล็กใกล้บ้าน, และถูกมาก ดังนั้นเราพอนึกออกได้ว่าจริงๆแล้ว เป็นไปได้ว่าเราแค่อบขนมขาย เพื่อเริ่มโครงการใหม่ของเรานี้ (เสียงหัวเราะ) ดังนั้นในสติวดิโอ, แทนที่จะวาดภาพ, เราได้เริ่มต้นเรียนการถัก หลักการก็คือถักเชือกเส้นนี้เข้าด้วยกัน และพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่อ่อนนุ่มนี้ขึ้น เพื่อให้หอยนางรมได้โตขึ้นในนี้ คุณสามารถเห็นได้ในแผนภาพนี้ว่ามันโตขึ้นตามกาลเวลา จากที่อยู่ในโครงพื้นฐาน ไปสู่ที่สาธารณะที่ใหม่ในเมือง และโตขึ้นเรื่อยๆเปลี่ยนไปพร้อมกับ ภัยคุกคามจากการเปลี่ยนแปลงของภูมิอากาศ

ฉันคิดว่า,มันยังสร้างสิ่งที่น่าสนใจอย่างเหลือเชื่อ พื้นที่สาธารณะสะเทิ้นนํ้าสะเทิ้นบกแห่งใหม่, ที่ที่คุณสามารถจินตนาการการทำงาน, ที่ที่คุณสามารถจินตนาการสร้างแนวทางใหม่ สุดท้าย, สิ่งที่เราตระหนักว่าเรากำลังทำอยู่ ก็คือสวนนํ้าสีนํ้าเงินเขียวแห่งใหม่ สำหรับศตวรรษต่อไปของนํ้า-- เราเรียกมันว่าสวนครึ่งบกครึ่งนํ้าแล้วกัน ไปหารองเท้าสะเทินน้ำสะเทินบกมาใส่ซะ หรือไม่คุณก็สามารถจินตนาการลงดำนํ้าได้ที่นี่ นี่เป็นภาพนักเรียนมัธยม นักประดานํ้าที่ร่วมทำงานกับทีมของเรา ดังนั้นคุณก็สามารถจินตนาการดำเนินชีวิตที่หลากหลาย พร้อมกับความสัมพันธ์อย่างใหม่กับนํ้า, และโครงการที่นำเอาการพักผ่อนหย่อนใจกับวิทยาศาสตร์มาผสมกัน ในเรื่องของการตรวจเช็ค

คำศัพท์ใหม่อีกคำสำหรับโลกใหม่ที่กล้าแกร่ง: ก็คือคำว่า flupsy เป็นคำย่อของ floating upwelling system สิ่งประดิษฐ์ที่สวยงามมีพร้อมไว้ใช้การได้ คือแพที่ลอยอยู่เป็นสำคัญ กับกระชังเพาะหอยนางรมซึ่งอยู่ข้างใต้ นํ้าจะถูกตีวนผ่านแพนี้ คุณสามารถเห็นช่องทั้งแปดด้านข้าง ที่เลี้ยงลูกหอยนางรมและที่สำคัญก็คือกรอกอาหารให้มัน ดังนั้นแทนที่จะมีหอยนางรม 10 ตัว, ก็เป็นมีหอย10,000 ตัว แล้วพวกตัวอ่อนเหล่านั้นก็จะฝังตัวโตขึ้น นี่เป็นโกวานัสในอนาคต มีแพหอยนางรมตามชายฝั่ง-- เปลี่ยนโกวานัสให้เป็นที่ของ flupsy คำศัพท์ใหม่ และยังแสดงการทำสวนหอยนางรมให้แก่ชุมชน ตามแนวขอบชุมชน และสุดท้าย, มันจะสนุกแค่ไหน ที่เห็นริ้วขบวนฟลัพซี่ และคอยลุ้นตัวอ่อนหอยนางรม ขณะที่มันเคลื่อนไปตามหินโสโครก

มีสองคำถามเกี่ยวกับโครงการนี้ ทำไมมันถึงไม่เกิดขึ้นในขณะนี้? และคำถามที่สองก็คือ,เมื่อใดที่เราจะได้กินหอยนางรม? คำตอบก็คือ,ยังไม่ได้,พวกเขากำลังทำงานกันอยู่ แต่เราจินตนาการได้,จากการคำนวณของเรา, ว่าก่อนปี 2050, คุณอาจจะได้ใช้ฟันกัดลงในเนื้อหอยนางรมของโกวานัส

สรุปได้ว่า, นี่เป็นแค่การชำแหละให้เห็นเนื้อใน ของส่วนหนึ่งของเมืองใหญ่เท่านั้น, แต่ความฝัน, ความหวังของฉัน, คือเมื่อคุณทั้งหลายกลับไปยังเมืองของคุณ เราคงได้เริ่มทำงานด้วยกันและร่วมมือกัน ในการทำใหม่และเปลี่ยนแปลงใหม่ให้ดีขึ้น ของภูมิทัศน์ของเมืองแบบใหม่ ที่ยั่งยืนมากขึ้น น่าอยู่มากขึ้น และเอร็ดอร่อยมากขึ้นในอนาคต

ขอบคุณ

เสียงปรบมือ