จอห์น ฮาร์ดี้: ความฝันของผมที่จะมีโรงเรียนสีเขียว

ผมโตขึ้น ในหมู่บ้านที่เล็กมากๆ แห่งหนึ่งในแคนาดา เป็นเด็กที่มีความบกพร่องในทักษะการเรียนรู้ โดยที่ไม่มีใครทราบ ผมเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากในโรงเรียน และในภายหลังแม่ก็ได้บอกผม ว่าผมเป็นเด็กตัวเล็กๆในละแวกบ้าน ที่เอาแต่ร้องไห้ตลอดทางไปโรงเรียน ผมตัดสินใจทิ้งชีวิตที่นั่น ย้ายไปอยู่ที่บาหลี เมื่ออายุได้25ปี ที่นั่นเอง ที่ผมได้พบภรรยาสุดวิเศษ เธอชื่อซินเทีย เราอยู่ด้วยกันมากว่า20ปีแล้ว เราร่วมกันก่อตั้งธุรกิจเครื่องเพชรอันน่าทึ่ง ชีวิตเราเป็นเหมือนนิทาน แล้วจากนั้นเราก็เกษียณ วันหนึ่ง เธอพาผมไปดูหนัง ที่จริง แล้วผมก็ไม่ค่อยอยากดูเท่าไหร่นะครับ แล้วมันก็ทำลายชีวิตผม (เสียงหัวเราะ) เรื่อง An Inconvenient Truth และคุณกอร์ ผมมีลูกสี่คน และแม้ว่าส่วนหนึ่งที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริง พวกเขาไม่ได้ใช้ชีวิต แบบเดียวกันกับผม และผมก็ได้ตัดสินใจในตอนนั้น ว่าอยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ ทำอะไรก็ตามที่ทำได้ เพื่อเพิ่มโอกาสแก่พวกเขาเหล่านั้น เอาล่ะ นี่คือโลก และนี่ครับ เราอยู่ที่บาหลี เป็นเกาะเล็กๆ ขนาด 60x90 ไมล์ ชาวบ้านยังคงนับถือวัฒนธรรมฮินดูอันเก่าแก่ ซินเทีย และผมอยู่ที่นั่น ที่นั่น เรามีชีวิตที่ดีมากๆ จนวันหนึ่ง เราตัดสินใจที่จะทำอะไรที่ไม่ธรรมดาที่นั่น เราตัดสินใจจะตอบแทน แก่ท้องถิ่น

และนี่ก็เป็นที่มาของ สิ่งที่เรียกว่า โรงเรียนสีเขียว ผมรู้ว่ามันไม่เหมือนโรงเรียนเท่าไหร่ และนี่คือสิ่งที่เราตั้งใจจะทำ ให้เป็นโรงเรียนที่เป็นมิตรกับธรรมชาติ มากที่สุด ห้องเรียนที่นี่ไม่มีผนัง พวกครูสอนหนังสือบนกระดานไม้ไผ่ โต๊ะเรียนไม่เป็นสี่เหลื่ยม ที่โรงเรียนสีเขียว เด็กๆยิ้มได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผิดปกติสำหรับโรงเรียน โดยเฉพาะกับผม และเราได้ฝึกทฤษฏี "องค์รวม" หมายถึง ความคิดที่ว่า ว่าถ้าเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จบการศึกษาไปเป็นผู้ใหญ่ สิ่งที่เป็นไปได้ก็คือ เธอจะสามารถเรียนรู้โลกทั้งใบ โลก ทั้งใบ เพื่อใช้ชีวิต ลูกหลานของพวกเราใช้เวลา 181 วัน ไปโรงเรียน ในกล่องแคบๆ ผู้คนที่ช่วยกันสร้างโรงเรียนของผม คือกลุ่มคนเดียวกัน ที่สร้างคุกและสถานที่พักฟื้นของผู้ป่วยวิกลจริต ด้วยวัสดุแบบเดียวกัน ฉะนั้นถ้าสุภาพบุรุษผู้นี้ ได้รับการศึกษาแบบ องค์รวม แล้ว เขาจะมานั่งอยู่ตรงนี้อยู่รึเปล่า ชีวิตของเขา จะได้รับโอกาสมากกว่านี้มั๊ย

ห้องเรียนใช้แสงสว่างธรรมชาติ มันสวยมาก ห้องเรียนสร้างจากไม้ไผ่ สายลมสามารถพัดผ่านเข้ามาในอาคาร แต่เวลาที่ห้องเรียนเริ่มไม่อยู่ในภาวะน่าสบาย เด็กๆก็ปรับเปลี่ยนพื้นที่ให้เป็นโดม แต่ไม่ใช่โดม แบบที่คุณคิด โดมของเด็กๆ ทำจากผ้าฝ้ายธรรมชาติ ผสมกับยาง จากต้นยางพารา นี่เป็นวิธีง่ายๆ ที่เราใช้ปรับเปลี่ยน พื้นที่จากกล่องสี่เหลี่ยม มาเป็นโดมกลม เด็กๆเหล่านี้รู้ว่า สภาพอากาศ อันเลวร้ายเกินเยียวยา จะไม่เกิดขึ้น กับอนาคตของพวกเขา พวกเราจ่ายบิลค่าใช้จ่าย ตอนสิ้นเดือน แต่คนที่เป็นคนจ่ายบิลเหล่านั้นจริงๆแล้ว คือลูกหลานของพวกเรา เราจะต้องสอนเด็กๆ ว่าโลกใบนี้ ไม่ได้คงอยู่ตลอดไป เด็กๆกลุ่มนี้ ทำกราฟฟิตี้เล็กๆ บนโต๊ะของพวกเขา พวกเขาเหมือนได้เรียนรู้เพิ่มเติม ใน2วิชาพิเศษ วิชาแรก เราเรียกว่า ขัดไม้ วิชาที่สอง เรียกว่า วิชาเคลือบไม้ เมื่อเด็กๆ เริ่มจัดการโต๊ะของเขา เด็กๆก็รู้สึกเป็นเจ้าของ โต๊ะเหล่านี้ พวกเขารู้ว่า เขาสามารถควบคุมโลกของเขาได้

ถ้าเราอยู่ในกรอบ เราจะไม่รู้สึกภูมิใจกับมัน แต่บริษัทพลังงานทางเลือกที่น่าทึ่งแห่งหนึ่งในปารีส พาเราออกจากกรอบ ด้วย พลังงานแสงอาทิตย์ และยังมีสิ่งนี้ พลังน้ำวนอย่างที่สอง ที่มนุษย์สร้างขึ้นในโลกนี้ ในความลึก 2เมตรครึ่งใต้ผิวน้ำ เมื่อเครื่องยนต์ถูกวางลงไป มันสามารถสร้างพลังงานไฟฟ้า กว่า 8,000 วัตต์ ตลอดทั้งกลางวัน และ กลางคืน เอาล่ะ คุณรู้มั๊ย ว่านี่คืออะไร ที่นี่ไม่มีที่สำหรับทิ้งของเสีย นานมาแล้ว ที่เราจัดการของเสียของเรา ด้วยน้ำปริมาณมหาศาล เอาล่ะ เราลองมาคำนวนดู คนแต่ละคน ใช้น้ำมากเท่าไหร่ ก็ไม่มีทางเพียงพอต่อความต้องการ ที่คุณเห็นนี่ คือถังหมักปุ๋ยในรูปห้องสุขา และทุกคนในโรงเรียนไม่มีใครอยากรับรู้เกี่ยวกับมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ครูใหญ่ แต่มันก็ยังทำงานได้ดี ทุกคนใช้ห้องน้ำแบบนี้ และทุกคนก็โอเค คุณเอาห้องน้ำแบบนี้ไปลองคิดดูนะครับ ไม่ใช่ทุกสิ่ง ที่จะไม่มีปัญหา ผืนผ้าใบสวยๆ และ สกายไลท์ที่ทำจากยาง เหล่านี้ ตากแดด อยู่6เดือน จนเป็นอย่างที่เห็น เราจำเป็นต้องเปลี่ยนหลังคา มาเป็นพลาสติกที่รีไซเคิลได้ คุณครูได้จัดการรวบรวมความคิด เขียนไว้บนกระดานไวท์บอร์ด ในห้องเรียน เราจึงได้ไอเดียดีๆ เราใช้กระจกเก่าจากรถยนต์ ติดกระดาษไว้หลังกระจก และคิดสร้างสรรค์ไอเดียใหม่ๆ ลงบนกระดานไวท์บอร์ด

โรงเรียนสีเขียว ตั้งอยู่บริเวณกลางเมืองด้านทิศใต้ ของบาหลี ด้วยพื้นที่ 20 เอเคอร์ ซึ่งประกอบด้วยสวน และมีแม่น้ำสุดวิเศษไหลผ่านพื้นที่ของเรา ซึ่งคุณจะเห็นว่า เราสร้างสะพานข้ามแม่น้ำกันอย่างไร วันหนึ่ง ผมมีโอกาสพบคุณพ่อท่านหนึ่ง เขาดูตื่นสถานที่นิดหน่อย ผมพูดว่า "ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนสีเขียว" เขาพูดว่า "ผมตั้งใจนั่งเครื่องบิน 24 ชั่วโมง เพื่อมาที่นี่" ผมถามเขาว่า "ทำไมล่ะ" เขาตอบว่า "ผมเองมีความฝันเกี่ยวกับโรงเรียนสีเขียว เมื่อผมได้เห็นภาพถ่ายของโรงเรียนแห่งนี้ ผมก็ขึ้นเครื่องบินมาเลย เดือนสิงหาคม ผมจะพาลูกชายของผม มาอยู่ที่นี่" นี่เป็นเรื่องดี แต่นอกเหนือจากนั้น ผู้คนได้สร้างบ้านแบบธรรมชาติ รอบๆ โรงเรียนสีเขียวของเรา พวกเด็กๆ จึงสามารถเดินจากบ้านมาโรงเรียนได้ ผู้คนนำผลผลิตสีเขียว เพื่อให้ผลผลิตธรรมชาติเหล่านั้น เป็นอาหารแก่โรงเรียนสีเขียว คนเหล่านี้ ได้รวมตัวกันเป็นชุมชน และกลายมาเป็นชุมชนสีเขียวต้นแบบ พวกเรา จำเป็นต้องมองเข้าไปในทุกๆสิ่ง ไม่มีผลิตภัณฑ์ปิโตรเคมี ไม่มีถนนลาดยาง ไม่มี ทางเท้า มีแต่หินภูเขาไฟ จัดเรียงด้วยมือคน ไม่มีทางเดินเรียบๆ ทางเดินเท้าที่มี คือกรวดหิน ที่น้ำท่วมถึงได้ เมื่อฝนตก แต่สิ่งเหล่านี้ เป็นธรรมชาติ

นี่คือ กระบือของโรงเรียน เขาวางแผนว่า จะเล็มรั้วเหล่านี้เป็นอาหาร รั้วที่คุณเห็นในโรงเรียนทั้งหมด ก็มาจากธรรมชาติ และเมื่อเด็กๆชั้นอนุบาล ย้ายที่เล่นของตัวเองบ่อยๆ เค้าก็ค้นพบว่า รั้วของพวกเขา แท้จริงแล้วทำจากมันสัมปะหลัง พวกเค้าเก็บมันสัมปะหลังเหล่านี้ มาที่ครัว จัดการทำมันฝรั่งทอดแสนอร่อย ว่าด้วยเรื่องภูมิมัศน์ เราจัดการ พื้นที่สีเขียว ให้อยู่ที่เดิม เชื่อมต่อพื้นที่ให้เป็นส่วนหนึ่งกับห้องเรียน เราค่อยๆปลูกต้นไม้ สร้างพื้นที่ สำหรับ หมูดำพันธุ์บาหลี พวกนี้ รวมถึง วัว ของโรงเรียนอีกด้วย ที่เราพยายามจะหาพื้นที่สำหรับมัน เพื่อที่จะใช้วัว ทดแทน เครื่องตัดหญ้า ในบริเวณสนามเด็กเล่น

สาวน้อยกลุ่มนี้ ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางวัฒนธรรมแห่งท้องนา ท้องนา สอนให้พวกเธอเรียนรู้หลายอย่างที่ไม่มีใครรู้ พวกเธอรู้วิธีปลูกพืชอินทรีย์ รู้วิธีดูแลผลผลิต พวกเธอรู้วิธีการเก็บเกี่ยว และรู้วิธีประกอบอาหาร พวกเธอเป็นส่วนนึงของวงจรแห่งกสิกรรม ทักษะเหล่านี้ของพวกเธอ เป็นสิ่งมีค่า สำหรับตัวของพวกเธอเอง ในอนาคต เด็กหนุ่มคนนี้ เก็บเกี่ยวพืชผักอินทรีย์ พวกเราทำอาหารสำหรับคน400คน ทุกๆวัน แต่ไม่ใช่การทำมื้อกลางวัน แบบที่เราคุ้นชิน เพราะเราไม่ใช่แก๊ส หญิงพื้นถิ่นชาวบาหลี ทำอาหารโดยใช้ฟืนจากขี้เลื่อย ด้วยสูตรลับจากคุณยายของเธอเท่านั้นที่รู้ เป็นอาหารที่มหัศจรรย์มาก

โรงเรียนสีเขียว เป็นสถานที่ของผู้ริเริ่มสิ่งใหม่ ชาวบ้าน และคนทั่วโลก มันก็เป็นเหมือนเอกภพเล็กๆ ท่ามกลางโลกยุคโลกาภิวัฒน์ เด็กนักเรียนของเรามาจาก 25 ประเทศ เมื่อผมเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน ผมก็รู้ว่า พวกเขาสามารถ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้ ในอนาคต โรงเรียนสีเขียว ก่อตั้งย่างเข้าสู่ปีที่3 มีนักเรียน 160 คน เป็นที่ ที่คุณจะได้เรียนรู้การอ่าน -- หนึ่งในงานโปรดของผม -- การเขียน -- ที่ผมไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ -- คณิตศาตร์ และคุณยังจะได้เรียนรู้ในสิ่งอื่นๆอีกหลายอย่าง ได้เรียนรู้ อาคารที่สร้างจากไม้ไผ่ ได้ฝึกฝน ศิลปะพื้นบ้านบาหลี นี่เรียกว่า การเล่นมวยปล้ำกลางโคลน ในนาข้าว เด็กๆชอบเล่นแบบนี้มาก แต่แม่ของพวกเขามักไม่เห็นด้วยเท่าไหร่

(เสียงหัวเราะ)

พวกเรามีโอกาสทำหลายสิ่งแปลกใหม่ ในชีวิตเรา พวกเราถามว่า "คนท้องถิ่น" หมายความว่าอะไร คนท้องถิ่น ก็คือ จำนวนเด็กนักเรียน ในโรงเรียนนี้ ร้อยละ20 ต้องเป็นเด็กบาหลี นี่เป็นความตั้งใจที่ยิ่งใหญ่ อันหนึ่ง และพวกเราคิดถูก และผู้คนจากทุกมุมโลก มาที่นี่ เพื่อสนับสนุนกองทุนเพื่อการศึกษานักเรียนบาหลี เพราะเด็กๆเหล่านี้ จะกลายเป็นกลุ่มผู้นำสีเขียวต่อไป ครูอาจารย์ในโรงเรียน ก็มีความหลากหลาย เช่นเดียวกับเด็กๆ และสิ่งที่วิเศษที่สุดอยู่ที่ อาสาสมัคร เหล่านี้ ชายคนนี้มาจากชวา พร้อมด้วยความรู้ด้านการเกษตรอินทรีย์ หญิงสาวคนนี้ มาพร้อมความถนัดด้านดนตรีจากแอฟริกา และด้วยความร่วมมือกันระหว่างครูและอาสาสมัคร ความร่วมมือที่แน่นแฟ้น จะร่วมกันสร้างสรรค์ ผู้นำสีเขียว แห่งโลกยุคใหม่ ผลที่ได้จากโรงเรียนสีเขียว เราไม่รู้ว่า มันคืออะไร เราต้องการใครซักคนเข้ามาทำวิจัยในเรื่องนี้ สิ่งที่เกิดขึ้น ก็คือ การเรียนรู้ของเด็กที่แตกต่างกัน เด็กที่บกพร่องทางการเรียนรู้ เราเรียกอาการแบบนี้ใหม่ ว่า ภาวะป้องกันตัว เด็กๆเหล่านี้เรียนรู้ได้ดีขึ้น ในห้องเรียนกลางธรรมชาติแบบนี้ และเด็กๆทุกคน จะเติบโตขึ้น

และพวกเราทำอะไรได้บ้าง บนทุ่งหญ้าผืนใหญ่ มันคือไม้ไผ่ งอกมาจากดิน อย่างกับขบวนรถไฟ และโตจนสูงเท่ากับต้นมะพร้าว ภายในสองเดือน และสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ภายในสามปี สามารถสร้างอาคารแบบนี้ เพราะไม้ไผ่แข็งแรง และเนื้อแน่นเท่าไม้สน เรานำไม้ไผ่มาใช้ทำหลังคา ตอนแรก สถาปนิกเข้ามานำเสนอโมเดลนี้กับเรา คุณคงสังเกตเห็น กล่องสีเหลืองนี้ ถูกเรียกว่า อาคารอำนวยการบริหารโรงเรียน (เสียงหัวเราะ) ไม่ได้หรอก เราต้องคิดใหม่ และเปลี่ยนชื่อเป็น หัวใจของโรงเรียน และสิ่งเหล่านี้ได้เปลี่ยนแปลงทุกๆสิ่ง ตลอดไป อาคารเกลียวคู่นี้ นอกจากจะเป็นพื้นที่ของฝ่ายอำนวยการบริหาร มันยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่าง

แต่ปัญหาสำหรับการก่อสร้างอาคารแบบนี้ คือ เมื่อคนงานชาวบาหลี ได้รับแบบพิมพ์เขียว สำหรับก่อสร้าง พวกเขาถึงกับหันมาหาเราแล้วถามว่า "นี่คืออะไร" เราจึงต้องสร้างแบบจำลองขึ้นมา โดยให้พวกเขาจัดการโครงสร้าง ให้ช่างไม้ชาวบาหลี วัดโมเดล ด้วยไม้บรรทัดไม่ไผ่ ของพวกเขา เลือกคัดไม้ไผ่ และสร้างอาคาร โดยใช้เทคนิคพื้นบ้าน โดยใช้แรงงานคน เป็นส่วนใหญ่ ค่อนข้างวุ่นวายเลยทีเดียว ช่างไม้ชาวบาหลี ต้องการทำงานเป็นระบบระเบียบเช่นเดียวกับที่เราทำ พวกเขาจึงใช้นั่งร้านโลหะ เพื่อสร้างอาคารไม้ไผ่ และเมื่อถอดนั่งร้านออกแล้ว เราถึงกับตระหนักว่า เราได้สร้างมหาวิหารขึ้นใหม่ มหาวิหารสีเขียว มหาวิหารแห่งการเรียนรู้ธรรมชาติ หัวใจของโรงเรียนแห่งนี้ ใช้ไม้ไผ่ถึง 7 กิโลเมตร ภายในอาคาร เมื่อฐานรากเสร็จสมบูรณ์ ภายใน 3 เดือน เราก็มีหลังคาและพื้น มันอาจไม่ใช่อาคารทำจากไม่ไผ่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่หลายคนเชื่อว่า มันเป็นอาคารที่สวยที่สุด

คุณสามารถสร้างในชุมชนของคุณได้ไหม เราเชื่อว่าได้ โรงเรียนสีเขียว เป็นต้นแบบที่เราสร้างสำหรับโลกใบนี้ เป็นต้นแบบที่เราสร้างขึ้น เพื่อบาหลี คุณสามารถทำตามได้ง่ายๆ ด้วยกฎง่ายๆ คือ ใช้ของจากท้องถิ่น ปล่อยให้สิ่งแวดล้อมนำทางคุณ และใส่ใจ เรื่องที่ว่า ลูกหลานของคุณจะสร้างมันได้อย่างไร

เอาล่ะ คุณกอร์ ขอบคุณมาก คุณทำลายชีวิตผม แต่คุณให้อนาคตอันแสนวิเศษแก่ผม และถ้าพวกคุณสนใจจะมีส่วนร่วม ในการทำโรงเรียนสีเขียว และสนใจจะสร้างอีก 50 แห่งทั่วโลก โปรดมาหาเรา

ขอบคุณครับ

(เสียงปรบมือ)