เจซซาร์ แกมเบิล: วงจรนอนหลับตามธรรมชาติของเรา

เรามาเริ่มต้นด้วยกลางวันและกลางคืน ชีวิตวิวัฒนาการมาภายใต้เงื่อนไขของ แสงสว่างและความมืด แสงสว่างแล้วก็ไปเป็นความมืด ดังนั้นพืชและสัตว์ จึงได้ตั้งเวลาภายในร่างกายตัวเอง เพื่อรับมือกับแสงสว่างที่แปรเปลี่ยนระหว่างวัน ปฏิกิริยานี้เกิดจากนาฬิกาเคมี ซึ่งพบในสิ่งมีชีวิตทุกประเภทที่ประกอบไปด้วยเซลล์สองเซลล์หรือมากกว่านั้น และในสิ่งมีชีวิตบางประเภทที่มีเซลล์เดียว

ตัวอย่างเช่น หากคุณเอาปูทะเลสักตัวมาจากชายหาด พามันบินข้ามทวีปไป แล้วปล่อยมันลงไว้ในกรงที่ลาดเอียง มันจะค่อยๆตะกายตัวขึ้นมาจากพื้นกรง เหมือนกับขึ้นมาตามกระแสน้ำที่ขึ้น บนชายฝั่งทะเลบ้านเกิดของมัน แล้วมันก็จะวิ่งลงมาอีก เหมือนตอนที่นํ้าลดลง บนชายฝั่งที่ไกลออกไปเป็นพันๆไมล์ มันจะทำเช่นนี้ต่อเนื่องหลายสัปดาห์ จนกระทั่งมัน คล้ายๆจะค่อยๆสับสนในตัวเอง เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดมากที่ได้เห็น แต่พฤติกรรมเหล่านี้ไม่ได้จัดว่าผิดปกติแต่อย่างใด มันเป็นเพียงเพราะว่าปูเหล่านี้มีวงจรอยู่ภายใน ที่ปกติจะสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมรอบๆตัวเอง

มนุษย์เราก็มีความสามารถพิเศษนี้เช่นกัน ที่เราเรียกกันว่า "วัฐจักรเวลาของร่างกาย" คุณจะเห็นได้ชัดที่สุด เมื่อคุณยึดนาฬิกาข้อมือของใครสักคนมาเก็บไว้ แล้วขังเขาคนนั้นลงในห้องลึกใต้ดิน สักสองสามเดือน (หัวเราะ) หลายๆคนอาสาเข้าทดลองเองด้วยนะคะ แล้วพวกเขาก็มักจะออกมา คล้ายๆพร่ำบ่นสับสนเรื่องที่เขาทำ ตลอดช่วงที่อยู่ในหลุมนั้น เพราะฉะนั้น ไม่ว่าผู้เข้าร่วมการทดลองจะเป็นอย่างไร สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันของกลุ่มคนเหล่านี้ คือ พวกเขาจะตื่นสายขึ้นในแต่ละวัน อาจจะสัก 15 นาที หรือประมาณนั้น และเวลาของพวกเขา คล้ายๆค่อยๆเลื่อนออกไปเรื่อยๆเช่นนี้ ตลอดช่วงหลายสัปดาห์ พวกเราจึงรู้ว่า ร่างกายพวกเขาทำงานตามเวลาในร่างกาย มากกว่าตามแสงที่ส่องสว่างด้านนอก

โอเค พวกเรามีวัฏจักรเวลาในร่างกาย แต่ผลของมันกลับเป็นว่า มันสำคัญกับชีวิตของเราอย่างไม่น่าเชื่อ มันเป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนอย่างมากต่อวัฒนธรรม ฉันคิดว่า มันเป็นสิ่งที่พวกเราไม่คิดว่ามีผลกับพฤติกรรมมนุษย์เท่าไหร่ เนื่องจากมนุษย์เราวิวัฒนาการใกล้กับเส้นศูนย์สูตร พวกเราจึงสามารถรับมือกับ แสงที่ส่องสว่าง 12 ชั่วโมง และความมืดมนอีก 12 ชั่วโมง แต่มนุษย์กระจายตัวอาศัยอยู่ทั่วทุกมุมโลก และบ้านฉัน ที่อาร์กติก แคนาดา มีแสงแดดส่องสว่างตลอดวันตลอดคืนในฤดูร้อน และอยู่กับความมืดมัวไร้แสงตะวันตลอดช่วงฤดูหนาว ฉะนั้น วัฒนธรรมพื้นบ้านดั้งเดิมของชาวเหนือ แต่เดิมจะดำเนินไปตามฤดูกาลอย่างชัดเจน ในฤดูหนาว ช่วงเวลาพักผ่อนจะค่อนข้างยาว จะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวในบ้าน ส่วนในฤดูร้อน ก็จะออกล่าอาหารกันอย่างไม่หยุดหย่อน และทำกิจกรรมต่อเนื่องนานหลายชั่วโมง เป็นช่วงเวลาที่กระตือรือร้นมาก

ทีนี้ แล้วจังหวะชีวิตปกติของพวกเราเป็นยังไงกัน? เวลาพักผ่อนในอุดมคติของพวกเรา ควรจะเป็นยังไงกัน? กลับกลายเป็นว่า หากคนเหล่านี้ที่ใช้ชีวิต โดยที่ไม่มีแสงสว่างจำลองใดๆเลย พวกเขาจะเข้านอนสองครั้งต่อคืน เวลาเข้านอนอยู่ที่ประมาณ 2 ทุ่ม จนถึงช่วงเที่ยงคืน แล้วก็พักผ่อนอีกที ตั้งแต่ช่วงตี 2 จนถึงพระอาทิตย์ขึ้น และในระหว่างนั้น พวกเขาก็มีช่วงเวลาสองสามชั่วโมง สำหรับอยู่บนเตียงเงียบๆ และในช่วงเวลานี้เอง สารชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "โปรแลคติน" จะพุ่งสูงขึ้น สูงในระดับที่ไม่เคยพบเห็นในโลกปัจจุบัน อาสาสมัครในงานวิจัยเหล่านี้ รายงานว่าพวกเขารู้สึกตื่นตัวอย่างมากช่วงเวลากลางวัน และรู้ตัวว่า พวกเขามีประสบการณ์นอนไม่หลับอย่างจริงจัง เป็นครั้งแรกในชีวิต

เอาล่ะ ทีนี้กลับมาที่โลกปัจจุบันบ้าง พวกเราอยู่กับวัฒนธรรมของอาการเพลีย จากการเดินทางท่องโลกบนเครื่องบินเจ็ต ธุรกิจตลอด 24 ชั่วโมง การทำงานเป็นกะ คุณรู้มั้ยว่า วิถีชีวิตสมัยใหม่ของเรา ในการจัดการกับสิ่งต่างๆ ได้ประโยชน์จากสิ่งนี้ แต่ดิฉันเชื่อว่าพวกเราควรจะเข้าใจถึงผลเสียของมันด้วย

ขอบคุณค่ะ

(ปรบมือ)