อิซาเบล อัลเลนเด บอกเล่าเรื่องราวของความปรารถนาอันแรงกล้า

ขอบคุณมากคะ มันน่ากลัวมากที่จะมาที่นี่ แล้วถูกรายล้อมไปด้วยสุดยอดของหัวกะทิทั้งหลาย ฉันมาที่นี่เพื่อจะเล่าเรื่องราวของความปรารถนาอย่างแรงกล้าสักเรื่องสองเรื่อง มีคำกล่าวของยิวอันหนึ่งที่ฉันชอบ อะไรคือสิ่งที่จริงแท้ยิ่งกว่าความจริง คำตอบ: เรื่องราว ฉันเป็นนักเล่าเรื่อง ฉันต้องการจะเล่าเรื่องราวบางอย่างที่จริงแท้ยิ่งเสียกว่าความจริง เกี่ยวกับเรื่องมนุษย์ทั่วๆไปของเรา ทุกเรื่องราวทำให้ฉันสนใจ และบางเรื่องก็ตามหลอกหลอนฉัน จนในที่สุดฉันได้เขียนเกี่ยวกับมัน แก่นเรื่องบางเรื่อง ผุดขึ้นมาในหัวฉันตลอดเวลา ประเด็นทาง ความยุติธรรม, ความซื่อสัตย์, ความรุนแรง, ความตาย, การเมืองและสังคม อิสรภาพ ฉันตระหนักถึงสิ่งเร้นลับต่าง ๆ รอบตัวฉัน ฉันจึงเขียนเกี่ยวกับความบังเอิญ, ลางร้ายต่าง ๆ อารมณ์, ความฝัน, พลังของธรรมชาติ, เรื่องอัศจรรย์

ใน 20 ปีหลัง ฉันได้เผยแพร่หนังสือสองสามเล่ม แต่ฉันใช้ชีวิตอย่างไม่มีใครรู้จักจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ในปี 2006 เมื่อฉันได้ถือธงโอลิมปิกในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ที่ประเทศอิตาลี นั่นได้ทำให้ฉันเป็นที่รู้จัก ตอนนี้ผู้คนที่ห้างเมซีส์จำฉันได้แล้ว และหลาน ๆ ฉันก็คิดว่าฉันเท่ห์ (หัวเราะ) ฉันขออนุญาตเล่าเรื่อง 4 นาทีแห่งชื่อเสียงของฉันให้ฟัง ผู้จัดงานโอลิมปิกคนหนึ่ง ที่ดูแลเรื่องพิธีเปิด โทรศัพท์หาฉันและบอกว่าฉันได้รับเลือก ให้เป็นหนึ่งในผู้ถือธงโอลิมปิก ฉันตอบกลับไปว่าคุณติดต่อผิดคนอย่างแน่นอน เพราะว่าฉันไม่ใกล้เคียงที่จะเป็นนักกีฬาเลย จริง ๆ แล้ว ฉันไม่แน่ใจแม้กระทั่งว่าจะสามารถเดินรอบสนามกีฬา โดยที่ไม่ต้องใช้ไม้เท้าหรือเปล่า (หัวเราะ) เขาบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมาล้อเล่น ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรก ที่มีเฉพาะผู้หญิงที่เป็นคนถือธงโอลิมปิก ผู้หญิง 5 คน เป็นตัวแทน 5 ทวีป และผู้ชนะเหรียญทองโอลิมปิกอีก 3 คน คำถามแรกที่ฉันถามไปโดยอัตโนมัติคือ ฉันจะได้ใส่ชุดอะไร (หัวเราะ) เขาบอกว่าใส่ชุดยูนิฟอร์ม และถามถึงสัดส่วนของฉัน สัดส่วนของฉันนะ ฉันได้มองเห็นภาพตัวเองในแจ๊กเก็ตตัวหลวมโคร่ง ที่ดูเหมือนหุ่่นแบบยางมิชลิน (หัวเราะ)

ในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ ฉันได้มาอยู่ที่เมืองทูริน ที่ ๆ ผู้คนที่ตื่นเต้น เชียร์โห่ร้องเมื่อทีมนักกีฬากว่า 80 ชีวิตเดินอยู่บนถนน นักกีฬาเหล่านั้นได้เสียสละทุก ๆ อย่างเพื่อชัยชนะ พวกเขาก็สมควรที่จะได้รับชัยชนะกันทุก ๆ คน แต่มันก็ต้องมีเรื่องของโชคด้วย ไม่ว่าจะเป็นเพียงจุดหิมะเล็ก ๆ ก้อนนำ้้แข็งบาง ๆ หรือ แรงลม ก็สามารถเปลี่ยนผลของการแข่งขันได้ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญที่สุด มากกว่าการฝึกซ้อมหรือโชคชะตา สิ่งนั้นคือจิตใจ มีเพียงใจที่ปลอดความกลัวและแน่วแน่เท่านั้นที่จะคว้าเหรียญทองไปได้ มันเป็นเรื่องของความปรารถนาอย่างแรงกล้า ท้องถนนของทูรินเต็มไปด้วยโปสเตอร์สีแดง ป่าวประกาศคำขวัญของงานโอลิมปิกนี้

ความปรารถนาอย่างแรงกล้าอยู่ที่นี่ นั่นเป็นสิ่งที่จริงอยู่แล้วไม่ใช่หรือ จิตใจเป็นส่วนที่กระตุ้นเราและเป็นตัวกำหนดโชคชะตาของเรา และนั้นก็เป็นสิ่งที่ฉันต้องการในตัวละครสำหรับหนังสือของฉัน ใจที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้า ฉันต้องการผู้มีตัวตนอิสระ ไม่ท้อต่ออุปสรรค ชอบผจญภัย คนคิดนอกกรอบและนักปฏิวัติ คนที่กล้าถามคำถาม ไม่ยอมต่อกฎข้อบังคับและกล้าที่จะเสี่ยง คนที่เหมือน ๆ กับทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ ผู้คนจิตใจดีแบบธรรมดา ๆ มักจะไม่ค่อยเป็นที่น่าสนใจมากนัก (หัวเราะ) พวกเขาเหล่านั้นเหมาะที่จะเป็นอดีตคู่รักที่ดีเท่านั้น (หัวเราะ) (ปรบมือ)

ในห้องสีเขียวที่สนามกีฬา ฉันได้พบกับผู้ถือธงคนอื่น ๆ นักกีฬา 3 คน และก็มีดาราอย่าง ซูซาน ซแลนดอน และ โซเฟีย ลอเรน และก็ยังมี สุภาพสตรีที่มีหัวใจที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอย่างแรงกล้าอีก 2 คน วันการี มาไท ผู้ได้รับรางวัลโนเบลจากประเทศเคนย่า เธอผู้ซึ่งปลูกต้นไม้กว่า 30 ล้านต้น และจากการที่ทำเช่นนั้น เธอได้เปลี่ยนผืนดินและสภาพอากาศ ในหลาย ๆ พื้นที่ในทวีปแอฟริกา รวมทั้งเรื่อง สภาพเศรษฐกิจของอีกหลาย ๆ หมู่บ้าน และอีกคนคือ โซมาลี แมม นักปฏิวัติชาวกัมพูชาผู้ซึ่งต่อสู้อย่างแรงกล้า เพื่อยุติการค้าประเวณีเด็ก เธอถูกขายโดยตาของเธอให้กับซ่องเมื่อเธออายุเพียง 14 ปี เธอบอกกับเราว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หลายคนถูกข่มขืนด้วยชายที่มีความคิดว่่า การมีเซ็กซ์กับเด็กบริสุทธิ์จะสามารถรักษาพวกเขาจากโรคเอดส์ได้ และในซ่องที่ ๆ เด็ก ๆ ถูกบังคับในรับแขกจาก 5 คน 15 คนต่อวัน และถ้าพวกเธอขัดขืนก็จะถูกทรมานด้วยเครื่องช็อตไฟฟ้า ในห้องสีเขียวนั้น ฉันได้รับชุดยูนิฟอร์ม มันไม่ได้เป็นชุดแบบที่ฉันใส่อยู่เป็นประจำ แต่ก็ไม่ได้คล้ายหรือใกล้เคียงกับหุ่นยางมิชลิน ที่ฉันเคยคาดคิดไว้ จริง ๆ ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด ฉันแค่ดูเหมือนตู้เย็นเท่านั้นเอง (หัวเราะ) แต่ผู้ถือธงคนอื่น ๆ ก็รู้สึกเหมือนกัน ยกเว้นแต่โซเฟีย ลอเรน ผู้ที่เป็นสัญลักษณ์ไปทั่วโลกในเรื่องของความสวยและแรงปรารถนาอันแรงกล้า โซเฟียอายุเกิน 70 ปีแล้วแต่ก็ยังดูยอดเยี่ยมมาก เธอนั้นเซ็กซี่ ผอม สูงและมีผิวสีแทน จริง ๆ เลยว่าคุณทำได้อย่างไรที่มีผิวสีแทนแต่ไม่มีรอยเหี่ยวย่นเลยนะ ฉันไม่รู้ ตอนที่เธอให้สัมภาษณ์กับรายการทีวีว่า ทำอย่างไรเธอถึงดูดีอยู่เสมอ เธอตอบว่า "ท่าทาง หลังของฉันตรงอยู่เสมอ และฉันก็ไม่ทำเสียงคนแก่" (หัวเราะ) ฉะนั้น นั่นคือคำแนะนำดี ๆ ที่ไม่ต้องเสียตังค์ จากหนึ่งในผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก ห้ามโอดครวญ ห้ามไอ ห้ามทำเสียงฟืดฟาด ห้ามคุยกับตัวเองและห้ามผายลม (หัวเราะ) จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้พูดแบบนี้โดยตรงหรอกนะ (หัวเราะ)

ในเวลาเกือบ ๆ เที่ยงคืน พวกเราก็รวมตัวกันอยู่ที่บริเวณด้านข้างของสนามกีฬา และเสียงประกาศเรียกผู้ถือธงโอลิมปิกและดนตรีก็ดังขึ้น มันเป็นเพลงเดียวกับที่นี่ใช้เหมือนกัน เพลง ไอด้ามาร์ช โซเฟีย ลอเรนยืนอยู่หน้าฉัน เธอสูงกว่าฉันประมาณ 1 ฟุต นั่นไม่นับรวมทรงผมฟู ๆ หรอกนะ (หัวเราะ) เธอเดินอย่างสง่างาม เหมือนกับยีราฟในทุ่งหญ้าซาวาน่าในแอฟริกา ถือธงไว้บนบ่าของเธอ และก็มีฉันวิ่งเหยาะ ๆ ตามอยู่ด้านหลัง (หัวเราะ) ด้วยปลายเท้าก็ฉัน และยืดธงไปให้สุดแขนของฉัน เพื่อที่ว่าศีรษะของฉันจะได้ไปอยู่ที่ใต้ธงอันนั้น (หัวเราะ) ก็อีกนั่นแหละ กล้องทุก ๆ ตัวจับจ้องไปที่โซเฟีย ซึ่งก็เป็นโชคสำหรับฉันเพราะว่าในทุก ๆ ภาพถ่ายของสื่อ ก็จะมีฉันอยู่ด้วย อยู่ตรงระหว่างขาของโซเฟียนะ (หัวเราะ) ที่ ๆ ซึ่งผู้ชายส่วนใหญ่อยากจะไปอยู่ (หัวเราะ) (ปรบมือ)

มันเป็น 4 นาทีที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน ก็คือที่สนามกีฬาโอลิมปิกแห่งนั้น สามีฉันเหมือนจะถูกดูถูกเมื่อฉันพูดเช่นนั้น แต่ฉันก็อธิบายกลับไปว่าอะไรที่เราทำด้วยกันในที่ลับนั้น ปกติจะใช้เวลาน้อยกว่า 4 นาทีเท่านั้น (หัวเราะ) ฉะนั้นเขาก็ไม่ควรจะถือสาอะไรกับมัน ฉันได้เก็บรวบรวมข่าวเหล่านั้นไว้หมด เรื่องเกี่ยวกับ 4 นาทีที่มีค่ายิ่ง เพราะว่าฉันไม่ต้องการที่จะลืมมัน เมื่อความชราเริ่มทำลายเซล์ลสมองไปเรื่อย ๆ

ฉันต้องการที่จะจดจำคำขวัญโอลิมปิกไว้ในจิตใจตลอดกาล แรงปรารถนาอันแรงกล้า และนี่ก็คือเรื่องราวของแรงปรารถนานั้น ๆ ในปี 1998 ณ ค่ายกักกันแห่งหนึ่ง สำหรับผู้อพยพชาวทุตซี่ในประเทศคองโก กว่า 80 % ของผู้อพยพและผู้อพยพย้ายถิ่นในโลกนั้น เป็นผู้หญิงและเด็กหญิง เราเรียกที่แห่งนั้นในคองโก ว่าค่ายแห่งความตาย เพราะว่าคนที่ไม่ได้ถูกฆ่าก็จะตายด้วยโรคร้ายหรือไม่ก็อดตาย ผู้แสดงนำในเรื่องนี้คือ หญิงสาวชื่อ โรส มาเพนโดและลูก ๆ ของเธอ เธอกำลังตั้งครรภ์และเป็นม่าย เหล่าทหารบังคับให้เธอดู สามีเธอถูกทรมานและถูกฆ่าตาย อย่างไรก็ตามเธอสามารถรักษาชีวิตของลูก ๆ ทั้ง 7 ของเธอได้ แต่ต่อมาไม่กี่เดือน เธอก็ได้คลอดก่อนกำหนดให้กำเนิดทารกแฝด เด็กทารกตัวน้อย ๆ เพศชาย 2 คน เธอตัดสายสะดือของลูกเองด้วยแท่งไม้ และมัดมันด้วยผมของเธอเอง เธอตั้งชื่อลูกแฝดตามชื่อของหัวหน้าแคมป์ เพื่อที่จะได้รับความปราณีและเลี้ยงชาดำให้กับคู่แฝด เพราะว่านำ้นมของเธอไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงพวกเขา เมื่อตอนที่ทหารบุกเข้ามาเพื่อที่จะข่มขืนลูกสาวคนโตของเธอ เธอได้กอดลูกไว้แน่นและไม่ยอมปล่อยไป ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเอาปืนมาจ่อไว้ที่หัวของเธอ อย่างไรก็ตาม ครอบครัวสามารถรอดชีวิตไปได้อีก 16 เดือน จากนั้นด้วยโชคช่วยอย่างมหาศาลและจิตปรารถนาอันแรงกล้า ของชายชาวอเมริกันชื่อ ซาช่า ชาน๊อฟ ที่จัดการพาเธอขึ้นเครื่องบินช่วยเหลือของอเมริกา โรส มาเพนโดและลูก ๆ ทั้ง 9 ของเธอได้มาอาศัยอยู่ที่ฟีนิกซ์ อริโซนา ที่ ๆ ซึ่งพวกเขายังคงอาศัยและเอาตัวรอดอยู่

ในภาษาสวาฮิลี มาเพนโดหมายถึงความรักอันยิ่งใหญ่ ตัวละครเด่นในหนังสือของฉันเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งพร้อมแรงปรารถนาอันแรงกล้า เหมือนกับ โรส มาเพนโด ฉันไม่ได้แต่งพวกเขาขึ้นมา ไม่มีความจำเป็นที่จะทำเช่นนั้น ฉันแค่มองไปรอบ ๆ ฉันก็เห็นพวกเขาเหล่านั้นในทุก ๆ ที่ ฉันได้ทำงานกับสตรีและเพื่อสตรีมาตลอดทั้งชีวิต ฉันรู้จักพวกเขาดี ฉันเกิดมาในช่วงยุคเก่า ในยุคที่โลกล่มสลาย ในครอบครัวคาธอริคที่เคร่งครัดและหัวโบราณ ไม่เป็นที่น่าสงสัยเลยว่าฉันได้เป็นนักสตรีนิยมอย่างแข็งขันตอนอายุ 5 ปี ถึงแม้ว่าขณะนั้นคำ ๆ นี้ยังไปไม่ถึงประเทศชิลีเลยก็ตาม ก็เลยไม่มีใครเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ (หัวเราะ) จากนั้นไม่นานฉันก็ได้พบว่านั่นเป็นบทเรียนราคาแพง สำหรับอิสรภาพของฉันและคำถามเกี่ยวกับระบบการปกครองแบบพ่อปกครองลูก แต่ฉันก็ยินดีที่จะจ่ายได้รับบทเรียนเหล่านั้นเพราะว่าในทุก ๆ แรงที่ฉันได้รับนั้น ฉันสามารถตอบกลับได้เป็นสองเท่า (หัวเราะ) ครั้งหนึ่งเมื่อลูกสาวฉันพอลล่าอายุประมาณ​ 20 ปี เธอบอกว่านักสตรีนิยมนั้นมันล้าสมัยไปแล้วและฉันควรจะปล่อยเธอไป มันเป็นการทะเลาะที่น่าจดจำมาก สตรีนิยมเป็นเรื่องล้าสมัยไปแล้วนะหรือ ใช่ สำหรับผู้หญิงที่มีโอกาสมากมายเหมือนกับลูกสาวของฉันและทุก ๆ คนในที่นี้ แต่ไม่ใช่สำหรับพี่สาวน้องสาวที่อยู่ที่อื่น ๆ ในโลกใบนี้ ผู้ที่ยังต้องต่อสู้ในเรื่องการถูกบังคับในแต่งงานในวัยก่อนอันควร การค้าประเวณี แรงงานผู้ถูกกดขี่ พวกเธอมีลูกที่พวกเขาไม่ต้องการหรือไม่สามารถดูแลได้ พวกเธอไม่สามารถเป็นเจ้าของร่างกายหรือชีวิตตัวเองได้เลย พวกเธอไม่มีการศึกษาและปราศจากเสรีภาพ พวกเธอถูกข่มขืน ทุบตี และบางครั้งก็รอดพ้นโทษโดยการถูกฆ่าตาย ในวันนี้ สำหรับสาว ๆ ในฝั่งตะวันตก การถูกเรียกว่านักสตรีนิยมถือว่าเป็นการดูถูก นักสตรีนิยมนั้นไม่เซ็กซี่ แต่ฉันสามารถบอกคุณ ๆ ได้เลยว่า นั่นไม่เคยหยุดฉันจากการคบหาผู้คน และมีน้อยครั้งมากที่ฉันจะทุกข์จากการขาดผู้ชาย (หัวเราะ) นักสตรีนิยมนั่นยังไม่ตาย มันได้กลายพันธุ์ไป หากคุณไม่ชอบชื่อนี้ ก็เปลี่ยนสักทีเถอะ พระเจ้าช่วย! อยากจะเรียกเป็นเทพอะโฟรไดท์ หรือ วีนัส หรือ สาวน้อย หรืออะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ชื่อไม่ใช่สิ่งสำคัญ เท่ากับสิ่งที่เราเข้าใจในเรื่องนั้น ๆ และเราสนับสนุนมัน

และนี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งของแรงปรารถนาอันแรงกล้า อันนี้เป็นเรื่องเศร้า ณ คลีนิกเล็ก ๆ สำหรับผู้หญิงแห่งหนึ่งในหมู่บ้านที่ประเทศบังกลาเทศ ในปี 2005 มีทัตนแพทย์สาวชาวอเมริกันชื่อ เจนนี่ ผู้ซึ่งมาเป็นอาสาสมัครที่คลีนิคแห่งนี้ ในช่วงวันหยุดเป็นเวลา 3 อาทิตย์ เธอเตรียมตัวมาทำความสะอาดฟัน แต่เมื่อเธอไปถึงที่นั่น เธอพบว่าไม่มีหมออยู่เลย ไม่มีทัตนแพทย์และคลีนิคก็เต็มไปด้วยแมลงวัน ด้านนอกมีผู้หญิงต่อแถวยาว พวกเธอรอมาหลายชั่วโมงเพื่อที่จะได้รับการรักษา คนไข้รายแรกนั้นเจ็บปวดอย่างมาก เพราะว่าเธอมีฟันผุหลายซี่ เจนนี่ตระหนักว่าทางออกทางเดียวคือต้องถอนฟันผุออก แต่เธอไม่มีประกาศนียบัตรที่จะทำได้ และเธอก็ไม่เคยทำมาก่อน เธอเสี่ยงอย่างมากและกลัวมากด้วย เธอนั้นไม่มีแม้กระทั่งเครื่องมือสำหรับการถอนฟัน แต่ก็โชคดีที่เธอได้พกเอายาโนวาเคนมาด้วย เจนนี่กล้าหาญและมีิแรงปรารถนาอันแรงกล้า เธอจึงสวดมนต์เล็กน้อยและเริ่มการถอนฟัน ในตอนท้าย คนไข้ที่หายปวดแล้วจูบเธอที่ฝ่ามือ ในวันนั้นคนทำความสะอาดฟันได้ถอนฟันออกไปอีกหลายซี่ เช้าวันต่อมา เมื่อเธอมาที่ ๆ ถูกเรียกว่าคลีนิค คนไข้รายแรกของเมื่อวานได้รออยู่พร้อมกับสามีของเธอ ใบหน้าของเธอบวมเหมือนกับแตงโม มันบวมมากเสียจนมองไปเห็นตาของเธอ สามีนั้นเกรี้ยวกราดมากและขู่ที่จะฆ่าชาวอเมริกัน เจนนี่กลัวมากสำหรับสิ่งที่เธอได้ทำลงไป แต่แล้วล่ามก็อธิบายให้ฟังว่า สภาพของคนไข้นั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากการถอนฟัน เมื่อวานนี้สามีเธอทุบตีเธอเพราะว่าเธอไม่อยู่บ้าน ในเวลาที่ต้องเตรียมข้าวเย็นให้กับเขา

ยังมีผู้หญิงอีกหลายล้านคนใช้ชีวิตในสภาพนี้ พวกเธอเป็นคนที่จนยิ่งกว่าคนจนทั่วไป และถึงแม้ว่าสองในสามของแรงงานในโลกนี้เป็นผู้หญิง น้อยกว่า 1% ได้ถือสิทธิเป็นเจ้าของอย่างใดอย่างหนึ่งบนโลกนี้ พวกเธอได้ค่าจ้างน้อยกว่าผู้ชายในงานแบบเดียวกัน ถ้าพวกเธอได้รับค่าจ้างนะ และพวกเธอก็ยังไม่มั่นคง เพราะว่าพวกเธอไม่สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ และบ่อยครั้งที่พวกเธอถูกล่อลวงในการแสวงหาผลประโยชน์หลากหลาย ความรุนแรงและการทำร้าย มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าให้การศึกษาหรืองานกับผู้หญิง ความสามารถในการควบคุมรายได้ของตนเอง ได้รับมรดกและเป็นเจ้าของที่ดินนั้นจะก่อประโยชน์ให้กับสังคม หากผู้หญิงได้รับการเสริมพลัง ลูก ๆ และครอบครัวของเธอก็จะมีชีวิตที่ดี หากครอบครัวเป็นสุข หมู่บ้านก็เป็นสุข และแล้วทั้งประเทศก็จะเป็นสุข

วันการี มาไทเดินทางไปที่หมู่บ้านในประเทศเคนยา เธอได้พูดคุยกับผู้หญิงและอธิบายว่าดินแห้งแล้ง เกิดจากการที่พวกเขาตัดและขายต้นไม้ เธอได้ให้ผู้หญิงเหล่านั้นปลูกและรดน้ำต้นไม้ใหม่ ทีละหยด ๆ ภายในระยะเวลา 5 ถึง 6 ปี พวกเธอก็จะมีผืนป่า ดินที่สมบูรณ์และหมู่บ้านก็จะรอด ในสังคมที่ยากจนและล้าหลังที่สุด คือที่ ๆ ผู้หญิงถูกกดขี่ ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นเรื่องจริงมากแค่ไหนก็ตามก็ยังถูกละเลยจากรัฐบาล และเหล่าผู้ใจบุญทั้งหลาย สำหรับทุก ๆ ดอลล่าร์ที่ให้กับโครงการช่วยเหลือผู้หญิง 20 ดอลล่าร์จะเอาไปให้กับโครงการของผู้ชาย 51% ของมนุษยชาติเป็นผู้หญิง เสริมพลังพวกเขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ มากกว่าเทคโนโลยีหรืองานดีไซน์หรือสิ่งบันเทิงต่าง ๆ ฉันให้คำสัญญาได้เลยว่าหากผู้หญิงทำงานร่วมกัน เกี่ยวเนื่อง บอกต่อและได้รับการศึกษา จะสามารถนำสันติสุขและความอยู่เย็นเป็นสุขให้กับดาวเคราะห์ดวงนี้ได้ ในสงครามสมัยนี้ ผู้เคราะห์ร้ายส่วนใหญ่คือประชาชน เป็นผู้หญิงและเด็กเสียส่วนใหญ่ เป็นความเสียหายที่ขนานกัน โลกถูกควบคุมโดยผู้ชาย แล้วดูความยุ่งเหยิงในตอนนี้สิคะ

เราต้องการโลกแบบไหนกันแน่ นี่เป็นคำถามพื้นฐานที่เรายังคงถามกันอยู่ มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้หรือในการมีชีวิตอยู่ในโลกแบบนี้ เราต้องการอยู่ในโลกที่ชีวิตได้รับการรักษาไว้ และคุณภาพชีวิตที่ถูกเสริมสร้างสำหรับทุกๆคน ไม่ใช่สำหรับแต่กลุ่มที่มีสิทธิพิเศษ เมื่อเดือนมกราคมฉันได้ไปดูนิทรรศการภาพวาดของเฟอร์นันโด โบเทโร ที่หอสมุดยูซี เบิร์คเลย์ ไม่มีพิพิธภัณฑ์หรือแกเลอรี่ที่ไหนในอเมริกา นอกจากแกลอรี่นิวยอร์คที่นำเสนองานของโบเทโร ไม่มีใครกล้าที่จะโชว์ภาพเขียนเพราะเนื้อหา เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุกอาบูกราอิบ มีภาพเขียนขนาดมหึมาเกี่ยวกับการทารุณกรรมและการใช้อำนาจกดขี่ ในสไตล์ของโบเทโร ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่สามารถที่จะลบภาพนั้นออกไปจากความคิด หรือจากจิตใจได้เลย สิ่งที่ฉันหวาดกลัวมากที่สุดคืออำนาจที่มาพร้อมกับการละเว้นโทษ ฉันกลัวการใช้อำนาจในทางที่ผิด และการใช้อำนาจเพื่อการกดขี่ข่มเหง ในเผ่าพันธ์ุของเรานั้น มนุษยเพศชายเป็นคนกำหนดความเป็นจริง และบีบบังคับคนอื่นๆให้ยอมรับความจริงที่สร้างขึ้นมา อีกทั้งปฏิบัติตามกฎทั้งหลาย กฏได้เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลาแต่พวกเขาก็ยังคงได้รับผลประโยชน์จากมัน ในกรณีนี้เป็นผลกระทบแบบบนลงล่าง ซึ่งไม่สามารถนำไปใช้กับภาวะเศรษฐกิจได้ สามารถนำไปใช้ได้อย่างดีเยี่ยม การกดขี่จากขั้นบันไดบนลงล่าง ผู้หญิงและเด็ก ๆ โดยเฉพาะที่เป็นคนจนที่อยู่ด้านล่างสุด แม้กระทั่งผู้ชายที่แร้นแค้นที่สุดก็ยังสามารถกดขี่ใครสักคนได้เสมอ ไม่ผู้หญิงก็เด็ก ฉันทนไม่ได้กับการที่คนส่วนน้อยใช้อำนาจกับคนส่วนใหญ่ ผ่านทางกดขี่ทางเพศ รายได้ เชื้อชาติ และ วรรณะ

ฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่จะต้องเริ่มเปลี่ยนแปลง ในยุคสมัยของเรา แต่การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงนั้น เราต้องการพลังของสตรี มาจัดการโลกนี้ เราต้องการผู้หญิงสักจำนวนหนึ่งในตำแหน่งหน้าที่ที่มีอำนาจ และเราต้องสร้างพลังสตรีในเหล่าผู้ชาย แน่นอน... ฉันกำลังพูดถึงผู้ชายที่มีจิตยังหนุ่ม อย่าไปหวังกับพวกคนแก่ ๆ เราได้แต่รอให้พวกเขาแก่ตายไปเท่านั้น (หัวเราะ) ใช่ ฉันอยากที่จะมีขาเรียวยาวของโซเฟีย ลอเรน และทรวงอกที่เป็นที่กล่าวขานนั้น แต่หากเลือกได้ ฉันอยากจะมีจิตใจกล้าหาญอย่าง วันการี มาไท, โซมาลี แมม, เจนนี่ และ โรส มาเพนโด ฉันต้องการทำโลกให้มันดี ไม่ต้องดีขึ้น แต่ให้มันดี ทำไม่จะไม่ละ มันเป็นไปได้ ลองมองไปรอบ ๆ ห้องนี้สิ ความรู้ทั้งหลาย พลังงาน ความสามารถและเทคโนโลยี มาถกกระโปรงและพับแขนเสื้อขึ้น มาเริ่มลงมือทำด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้า ในการสร้างโลกที่เกือบจะสมบูรณ์แบบนี้ด้วยกัน ขอบคุณ​ค่ะ