เดวิด เคลลี่: จงเชื่อมั่นในความคิดสร้างสรรค์ของคุณ

ผมอยากจะพูดกับคุณวันนี้ เรื่องความมั่นใจในความคิดสร้างสรรค์ ผมจะเริ่มตั้งแต่สมัยตอนอยู่ประถมสามเลย ที่โรงเรียนโอ๊คเดล ในเมืองบาร์เบอร์ตัน โอไฮโอ

จำได้ว่า วันหนึ่งไบรอันเพื่อนผมเริ่มทำโครงการอย่างหนึ่ง เขาปั้นม้าโดยใช้ดินน้ำมัน ที่ครูเก็บเอาไว้ใต้อ่างล้างมือ ระหว่างนั้น เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกับเขา เห็นว่าไบรอันกำลังทำอะไรอยู่ ก็โน้มตัวเข้าไปหา แล้วก็พูดว่า "นั่นดูแย่จังเลย ไม่เห็นเหมือนม้าเลยซักนิด" ไบรอันถึงกับหน้าเสียเลยทีเดียว เขาขย้ำม้าดินน้ำมันตัวนั้น แล้วโยนมันกลับไปในถัง ผมไม่เคยเห็นไบรอัน ลงมือทำโครงการอะไรแบบนั้นอีกเลย

ผมสงสัยว่า เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน มันเหมือนกับว่า เมื่อผมเล่าเรื่องไบรอันให้นักศึกษาในชั้นฟัง มีหลายคนที่มาหาผมหลังเลิกเรียน และบอกผมว่า พวกเขาก็เจอประสบการณ์คล้ายๆ กัน ครูบางคนทำให้พวกเขาหยุดชะงัก หรือเพื่อนนักเรียนด้วยกันวิจารณ์อย่างโหดร้าย และทำให้หลายคนคิดไปว่า ตัวพวกเขาเอง คงไม่มีหัวทางความคิดสร้างสรรค์เป็นแน่ และผมได้เห็นว่า ความฝังใจแบบนั้นเกิดขึ้นในวัยเด็ก แล้วก็ฝังแน่นลงไปเรื่อยๆ แม้กระทั่งจนถึงตอนที่เป็นผู้ใหญ่

และเราเห็นเรื่องแบบนี้บ่อยมาก เมื่อเราจัดเวิร์คช็อป หรือร่วมทำงานกับลูกค้าของเรา ถึงจุดหนึ่ง เราจะเริ่มกระบวนการ ที่จำเป็นต้องอาศัยการคิดนอกกรอบ เราจะเริ่มเห็นพวกบิ๊กบอสทั้งหลาย เริ่มเอาแบล็คเบอร์รี่ออกมา แล้วก็อ้างว่า เขาต้องไปโทรศัพท์ที่สำคัญมากๆ แล้วเริ่มหาทางเลี่ยงออกมา พวกเขารู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย เมื่อเราตามพวกเขาไปแล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็จะบอกว่า "ผมไม่ใช่พวกที่มีหัวทางคิดสร้างสรรค์นัก" แต่เรารู้ว่านั่นไม่จริงเลย ถ้าพวกเขาอดทนทำต่อไปตามขั้นตอน ท้ายที่สุดพวกเขาจะทำสิ่งที่น่าทึ่งขึ้นมาได้ และพวกเขาจะประหลาดใจในตัวเองว่า พวกเขาและทีมงาน มีความริเริ่มสร้างสรรค์มากขนาดไหน

ผมได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับความกลัวที่จะถูกตัดสิน เราไม่ลงมือทำอะไรต่ออะไร เพราะกลัวว่าจะถูกตัดสิน ถ้าสิ่งที่คุณพูด ฟังดูไม่สร้างสรรค์พอ คุณจะถูกตัดสิน การศึกษาของผมก้าวกระโดดไปอย่างมาก เมื่อผมได้พบกับนักจิตวิทยา อัลเบิร์ต แบนดูรา

ผมไม่รู้ว่าคุณรู้จัก อัลเบิร์ต แบนดูรา หรือไม่ ในวิกิพีเดียเขียนไว้ว่า เขาเป็นนักจิตวิทยาคนสำคัญลำดับที่สี่ในประวัติศาสตร์ แบบว่า ฟรอยด์ สกินเนอร์ ใครบางคน แล้วก็ แบนดูรา ตอนนี้เขาอายุ 86 และยังคงทำงานอยู่ที่สแตนฟอร์ด และเขาเป็นคนที่น่ารักมาก

ผมเดินทางไปพบเขา เพราะเขาทำงานเกี่ยวกับโรคหวาดกลัวสิ่งต่างๆ มาเป็นเวลานาน ซึ่งผมก็มีความสนใจอยู่ เขาพัฒนาวิธีการที่จะช่วยเยียวยาผู้คน ที่เป็นโรคหวาดกลัวสิ่งต่างๆ ได้ในเวลาอันสั้น เพียงแค่สี่ชั่วโมง อาการก็ดีขึ้นมากได้ และเราพูดถึงความกลัวอย่าง กลัวงู แต่เราพูดถึงงู และความกลัวงูที่เป็นโรคอย่างหนึ่ง

มันเป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจมาก เขาบอกผมว่า เขาจะเชิญผู้รับการรักษาเข้ามา แล้วบอกว่า "ในห้องข้างๆ นี่มีงูอยู่ตัวหนึ่ง และเราจะเข้าไปในนั้นกัน" เขาเล่าว่า ผู้ทดสอบเกือบทั้งหมดตอบว่า "ให้ตาย ฉันก็ไม่เข้าไปในนั้น ถ้ามีงูอยู่ในนั้นละก็ ไม่มีวันหรอก"

แต่แบนดูรา ก็มีวิธีการเป็นขั้นเป็นตอน ที่ประสบความสำเร็จมาก เขาพาคนเหล่านั้นไปข้างกระจกสองด้าน มองเข้าไปในห้องที่มีงูอยู่ แล้วก็ช่วยให้พวกเขารู้สึกผ่อนคลายลง แล้วก็ผ่านขั้นตอนอีกหลายอย่าง จนเขาสามารถพาผู้ทดสอบมายืนอยู่หน้าประตูห้อง โดยเปิดประตูไว้ แล้วให้พวกเขามองเข้าไปข้างใน ช่วยให้พวกเขารู้สึกผ่อนคลายกับการทำอย่างนั้น และผ่านขั้นตอนเล็กๆ ง่ายๆ อีกหลายต่อหลายขั้น พวกเขาเข้าไปอยู่ในห้อง สวมถุงมือหนัง แบบที่ใช้เชื่อมโลหะ และในที่สุด พวกเขาก็จะกล้าที่จะสัมผัสกับงู และเมื่อพวกเขาได้สัมผัสกับงูแล้ว ในความจริงแล้ว มันดีกว่านั้นเสียอีก คนเหล่านี้ที่เคยหวาดกลัวงูมาตลอดทั้งชีวิต ต่างก็พูดกันว่า "ดูซิว่างูพวกนี้สวยงามขนาดไหน" และพวกเขาจะสามารถอุ้มมันไว้บนตักได้

แบนดูราเรียกกระบวนการนี้ว่า "ความชำนาญผ่านการชี้นำ" ผมชอบศัพท์คำนี้ "ความชำนาญผ่านการชี้นำ" นอกจากนั้น ผู้คนเหล่านี้ ที่ผ่านขั้นตอนมาจนสามารถสัมผัสงูได้ ลงท้ายด้วยการมีความวิตกกังวลน้อยลง ในเรื่องอื่นๆ ของชีวิต พวกเขาจะพยายามมากขึ้น มุมานะเป็นเวลายาวนานขึ้น และมีความยืดหยุ่นมากขึ้น เมื่อเผชิญหน้ากับความล้มเหลว พวกเขาได้พัฒนาความเชื่อมั่นแบบใหม่ และแบนดูราเรียกความเชื่อมั่นนั้นว่า การรับรู้ความสามารถของตนเอง ความรู้สึกที่ว่า คุณสามารถเปลี่ยนแปลงโลกนี้ได้ และว่าคุณสามารถบรรลุสิ่งที่คุณตั้งเป้าหมายที่จะทำได้

การได้พบกับแบนดูรา ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เพราะผมตระหนักว่า นักวิทยาศาสตร์ชื่อดังคนนี้ ได้ทำการทดลอง และยืนยันผ่านกระบวนการวิทยาศาสตร์ ถึงสิ่งที่เราได้เห็นมาเป็นเวลากว่า 30 ปีแล้ว ว่าเราสามารถช่วยคนที่เคยกลัว ว่าตัวเองไม่มีหัวทางสร้างสรรค์ เราสามารถช่วยพวกเขาผ่านขั้นตอนต่างๆ อาทิเช่น ความสำเร็จเล็กๆ ต่อเนื่องกัน เปลี่ยนจากหวาดกลัว เป็นคุ้นเคย และสร้างความประหลาดใจให้ตัวเองได้ การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนั้น น่าทึ่งมาก

เราได้เห็นอย่างนั้นในวิทยาลัยการออกแบบ (ในสแตนฟอร์ด) อยู่เสมอ ผู้คนจากหลากหลายภูมิหลัง พวกเขาเคยมองตัวเองว่าเป็นพวกมีตรรกะเพียงอย่างเดียว และเมื่อพวกเขาเข้ามา ผ่านกระบวนการของเรา พวกเขาได้สร้างความมั่นใจ มองตัวเองต่างไปจากเดิม และพวกเขารู้สึกตื่นเต้นกับมันมาก กับความจริงที่ว่า พวกเขาสามารถเรียกตัวเอง และมองตัวเองได้ว่า เป็นพวกมีความคิดสร้างสรรค์

สิ่งที่ผมจะทำต่อจากนี้ คือพาคุณไปดูว่า กระบวนการนี้เป็นอย่างไร ตัวอย่างของกระบวนการนี้ คือเรื่องของดั๊ก ดีดซ์ ดั๊ก ดิดซ์ เป็นคนที่เชียวชาญในทางเทคนิค เขาออกแบบอุปกรณ์ถ่ายภาพทางการแพทย์ เครื่องสแกนภาพขนาดใหญ่ ที่ใช้ในการแพทย์ เขาทำงานให้กับจีอี และประสบความสำเร็จอย่างมากในงาน แต่พอถึงจุดหนึ่ง เขาได้พบกับช่วงเวลาวิกฤต

ตอนนั้นเขาไปที่โรงพยาบาล เพื่อดูการทำงานของเครื่องเอ็มอาร์ไอ เมื่อเขาเห็นครอบครัวหนึ่ง เข้ามาใช้เครื่อง มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ซึ่งกำลังร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ดั๊กรู้สึกผิดหวังมากที่ได้รู้ว่า เกือบ 80% ของผู้ป่วยเด็กในโรงพยาบาล จำเป็นจะต้องได้รับยาคลายเครียด เพื่อที่จะใช้เครื่องเอ็มอาร์ไอ และนั่นทำให้ดั๊กผิดหวังเป็นอย่างมาก เพราะก่อนหน้านั้น เขารู้สึกภาคภูมิใจในงานของเขามาก เขาช่วยชีวิตผู้คนมากมาย ด้วยเครื่องที่เขาออกแบบ แต่มันเป็นเรื่องเจ็บปวดสำหรับเขา ที่เห็นเด็กๆ หวาดกลัว ที่จะต้องใช้เครื่องนี้

ในระหว่างนั้น เขาก็กำลังเรียนอยู่ที่วิทยาลัยการออกแบบที่สแตนฟอร์ด เขาได้เรียนรู้เกี่่ยวกับกระบวนการของเรา เกี่ยวกับการออกแบบ เกี่ยวกับความรู้สึกร่วมกับผู้อื่น และเกี่ยวกับการสร้างต้นแบบ และเขาได้นำความรู้ใหม่นี้ ไปใช้สร้างบางอย่างที่พิเศษแตกต่างออกไป เขาออกแบบประสบการณ์ใหม่ในการใช้เครื่องสแกนร่างกาย และนี่คือสิ่งที่เขาออกแบบมาได้

เขาเปลี่ยนการสแกนร่างกายให้เป็นการผจญภัยสำหรับเด็กๆ เขาระบายสีผนัง และตัวเครื่อง และให้เจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่อง ได้รับการฝึกสอน จากคนที่เข้าใจเด็ก อย่างเจ้าหน้าที่จากพิพิธภัณฑ์เด็ก และตอนนี้เมื่อเด็กเข้ามาใช้เครื่อง มันกลายเป็นประสบการณ์ที่สนุกสนาน พวกเขาคุยกับเด็กเรื่องเสียงและการเคลื่อนไหว เหมือนกับเป็นเรือ และเมื่อพวกเด็กๆ เข้ามาในเครื่อง พวกเขาก็จะบอกว่า "เอาละ หนูกำลังจะเข้าไปในเรือโจรสลัดนะ อยู่นิ่งๆ นะ เพราะเราไม่อยากให้พวกโจรสลัดหาหนูเจอ"

และผลที่ได้ก็น่าประทับใจมาก จากจำนวนเด็กที่ต้องได้ยาคลายเครียด 80% ได้ลดลงเหลือเพียง 10% เท่านั้น และทั้งโรงพยาบาล กับทางจีอี ต่างก็มีความสุขเช่นกัน เพราะไม่ต้องใช้วิสัญญีแพทย์ตลอด เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว พวกเขาสามารถพาเด็กมาใช้เครื่องได้เพิ่มขึ้นต่อวัน ดังนั้นผลลัพธ์เชิงตัวเลข ก็ดีมากด้วยเช่นกัน แต่ผลลัพธ์ที่ดั๊กให้ความสำคัญมากกว่า คือผลด้านคุณภาพ เขาได้อยู่กับคุณแม่คนหนึ่ง ระหว่างรอให้ลูกของเธอ ออกมาจากเครื่องสแกน และเมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นออกจากเครื่อง เธอวิ่งมาหาแม่ แล้วก็บอกว่า "แม่จ๋า พรุ่งนี้เรามานี่อีกได้มั้ย?" (หัวเราะ)

เราได้ยินดั๊กเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง หลายต่อหลายครั้ง เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเขาเอง และเกี่่ยวกับการออกแบบก้าวกระโดด ที่เกิดขึ้น และทุกครั้งที่ผมได้ยินเขาเล่าเรื่องเด็กผู้หญิงคนนี้ ผมเห็นเขาน้ำตาคลอทุกครั้ง

เรื่องของดั๊ก เกิดขึ้นในโรงพยาบาล ผมพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับโรงพยาบาลอยู่บ้าง เมื่อไม่กี่ปีก่อน ผมคลำพบก้อนเนื้อข้างลำคอ แล้วก็ถึงตาผมที่ต้องไปใช้เครื่องเอ็มอาร์ไอบ้าง มันเป็นมะเร็งครับ และเป็นแบบที่ไม่ดีเสียด้วย หมอบอกว่า ผมมีโอกาสรอด 40 เปอร์เซ็นต์

และในระหว่างที่คุณนั่งอยู่ในชุดนอนร่วมกับผู้ป่วยคนอื่นๆ ทุกคนดูผอมบางและซีดเซียว และคุณเองก็รอคิวของคุณที่จะเข้ารับการฉายรังสี ตอนนั้นคุณจะคิดถึงอะไรหลายๆ อย่าง ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็น "ฉันจะรอดมั้ยเนี่ย?" และผมก็คิดถึงเกี่ยวกับ ชีวิตลูกสาวผมจะเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าขาดผมไป แต่คุณก็จะคิดถึงเรื่องอื่นด้วย ผมคิดว่า หน้าที่ของผมบนโลกนี้คืออะไร? ภารกิจสำคัญในชีวิตของผม ควรจะเป็นเรื่องอะไร? และผมโชคดี เพราะมีตัวเลือกได้หลายอย่าง ผมเคยทำงานที่เกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ เกี่ยวกับเด็กในโรงเรียน และประเทศกำลังพัฒนา ดังนั้นจึงมีโครงการต่างๆ มากมาย ที่ผมสามารถทำได้ แต่ผมได้ตัดสินใจ และให้สัญญา ณ เวลานี้ว่า สิ่งที่ผมอยากทำมากที่สุด คือการช่วยเหลือผู้คน การเพิ่มความมั่นใจในความคิดสร้างสรรค์ ที่อาจจะหายไปเนิ่นนาน ให้กลับคืนมา และถ้าผมรอดชีวิตมาได้ นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการจะทำ ผมรอดมาได้ครับ อย่างที่คุณได้เห็น

(หัวเราะ)

(ปรบมือ)

ผมเชื่อว่า เมื่อผู้คนได้สร้างความเชื่อมั่นขึ้นมาแล้ว อย่างที่เราได้เห็นอยู่ตลอดเวลาในวิทยาลัยการออกแบบและที่ IDEO พวกเขาสามารถเริ่มทำสิ่งต่างๆ ที่สำคัญจริงๆ กับชีวิตของพวกเขา เราเห็นผู้คน เลิกทำสิ่งที่กำลังทำอยู่ และหันเหไปในทิศทางใหม่ เราเห็นพวกเขาสร้างไอเดียใหม่ๆ ที่น่าสนใจมากยิ่งขึ้น เพื่อที่จะได้สามารถเลือกจากไอเดียที่ดีขึ้นได้ และทำให้สามารถตัดสินใจได้ดีขึ้น

ผมทราบว่า ที่ TED คุณควรจะมีไอเดีย ที่จะเปลี่ยนแปลงโลกได้ ทุกคนมีสิ่งที่จะสามารถเปลี่ยนโลกได้ สำหรับผมแล้วละก็ นั่นคือสิ่งนี้ครับ สร้างความเชื่อมั่นด้านสร้างสรรค์ ผมหวังว่า พวกคุณจะมาร่วมเดินทางไปกับผม ในฐานะที่คุณเป็นผู้นำทางความคิด มันคงจะเยี่ยมมากเลย ถ้าคุณจะไม่ยอมให้มีการแบ่งแยก ระหว่างผู้ที่มีความคิดสร้างสรรค์ กับพวกที่ไม่มี ช่วยให้ผู้คนตระหนักว่า พวกเขามีความสร้างสรรค์โดยธรรมชาติอยู่แล้ว และพวกเขา น่าจะปลดปล่อยพลังความคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง และพวกเขาน่าจะทำสิ่งที่แบนดูร่าเรียกว่า การรับรู้ความสามารถของตนเอง พวกเขาสามารถจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ และสามารถสร้างความเชื่อมั่นในพลังสร้างสรรค์ของตัวเองได้ และเอื้อมไปสัมผัสกับงูตัวนั้น

ขอบคุณครับ

(ปรบมือ)