คอร์ทนีย์ มาร์ติน: การเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ใหม่ของนักสิทธิสตรีนิยม

วันที่ฉันเกิด เป็นวันสุดท้าย ของปีสุดท้ายในยุคปี 70 ฉันเติบโตขึ้นมาพร้อมกับคำพูดที่ว่า "อิสระที่เป็นเธอและเป็นฉัน" (เสียงเชียร์) ฮิป ฮอป ไม่ค่อยมีเสียงเชียร์ วู้ ฮู สำหรับฮิป ฮอป ในที่นี้น่ะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณสำหรับ ฮิป ฮอป และท้ายสุด อนิต้า ฮิลล์ (เสียงเชียร์) พ่อแม่ฉันเป็นพวกหัวรุนแรง (หัวเราะ) ซึ่งต่อมากลายเป็น ผู้ใหญ่ที่ดี พ่อฉันพูดอย่างขำ ๆ ว่า "เราต้องการรักษาโลกนี้ไว้ แต่เราเกิดรวยขึ้นมาซะอย่างนั้น" จริง ๆ แล้ว เราเป็นคนชนชั้นกลาง ที่โคโลราโดสปริงค์ โคโลราโด พวกคุณคงจะมองภาพออกน่ะ ฉันถูกเลี้ยงท่ามกลางกลิ่นอายของความหนักหน่วง ในสิ่งที่ทำไม่สำเร็จของคนรุ่นก่อน ๆ

และในขณะที่ชั้นกำลังอยู่ในวัยที่สุกงอมของช่วงอายุ 30 ฉันได้ครุ่นคิดอย่างหนักเกี่ยวกับการหาความหมายของการเติบโต ท่ามกลางเวลาที่เลวร้ายและสวยงามนี้ แล้วฉันก็ได้ตัดสินใจ สำหรับตัวชั้น มันเป็นการเดินทางอย่างแท้จริงและขัดแย้งมาก ในความขัดแย้งอันที่หนึ่ง ในการเติบโตขึ้นนั้นมันเกี่ยวกับการปฏิเสธเรื่องราวของอดีต และหลังจากนั้นก็ทวงถามมันคืนอย่างทันควันนั้นหรือ นักสิทธิสตรีนิยมเป็นเหมือนกับแอ่งน้ำที่ชั้นเติบโตขึ้นมา เมื่อตอนที่ชั้นเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ แม่ของชั้นได้ก่อตั้งสิ่งซึ่งตอนนี้ถือว่า เป็นเทศกาลหนังของผู้หญิงที่ดำเนินงานมายาวนานที่สุดในโลก ในขณะที่เด็กคนอื่น ๆ ดูละครตลกหรือการ์ตูน ฉันกลับกำลังดูสารคดีที่รู้กันในวงจำกัด ซึ่งจัดทำขึ้นโดยผู้หญิงและเพื่อผู้หญิง คุณคงมองเห็นว่าสิ่งเหล่านี้มีผลกระทบอย่างไรกับฉัน แต่แม่ไม่ใช่นักสิทธิสตรีนิยมคนเดียวในบ้านหรอกน่ะ

พ่อของฉัน จริง ๆ แล้วได้ลาออก จากคลับธุรกิจสำหรับผู้ชายที่บ้านเกิดของฉัน พ่อให้เหตุผลว่าพ่อไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งขององค์กร ที่วันหนึ่งจะต้อนรับลูกชายของฉันแต่ไม่ต้อนรับลูกสาวฉัน (ปรบมือ) วันนี้ท่านก็อยู่ที่นี่ด้วย (ปรบมือ) เรื่องของเรื่องก็คือ น้องชายของฉันได้กลายเป็นนักกวีร่ายประสบการณ์ ไม่ใช่นักธุรกิจ แต่ว่าความตั้งใจแรกก็ดีมาก ๆ น่ะ

(หัวเราะ)

อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้แขวนป้ายนักสิทธิสตรีนิยมแต่อย่างใด ถึงแม้ว่ามันจะรายล้อมอยู่รอบตัวฉันก็ตาม เพราะว่าฉันได้เห็นและพูดคุยกับผู้หญิงหลาย ๆ คนในกลุ่มของแม่ฉัน กระโปรงทรงสุ่มและเสื้อเสริมไหล่เหล่านั้น ซึ่งไม่มีชิ้นไหนดูน่าสนใจเลย ในทางเดินของโรงเรียนพาล์มเมอร์ไฮสคูล ที่ืที่ฉันพยายามทำตัวให้เท่ห์ในขณะนั้น แต่ฉันก็สังเกตได้ว่ามีบางสิ่งที่ดูจะสำคัญมาก ๆ อยู่ ในเรื่องเกี่ยวกับนักสิทธิสตรีนิยมเหล่านี้ ชั้นเลยค่อย ๆ ย่องเข้าไปที่ชั้นหนังสือของแม่ เลือกหนังสือมาบางเล่มแล้วก็เริ่มอ่านมัน ซึ่งแน่นอนฉันไม่เคยยอมรับว่าได้อ่านมัน ฉันไม่ได้เรียกร้องแขวนป้ายว่าชั้นเป็นนักสิทธิสตรีนิยม จนกระทั่งเข้าเรียนที่วิทยาลัยบาร์นาน์ด แล้วได้ฟัง เอมี่ ริชาร์ด และ เจนนิเฟอร์ เบอร์นการ์ดเนอร์พูดเป็นครั้งแรก พวกเขาเป็ผู้แต่งร่วมกันของหนังสือชื่อ "มานิเฟตต้า" คุณอาจจะถามว่าแล้วอะไรกันล่ะ ที่ทำให้ฉันคลิ๊กกับนักสิทธิสตรีนิยม ถุงน่องตาข่าย เจนนิเฟอร์ เบอร์นการ์ดเนอร์สวมใส่ในตอนนั้น ฉันคิดว่ามันเซ็กซี่มากเลยน่ะ แล้วฉันก็ตัดสินใจได้ โอเค ฉันจะแขวนป้ายนักสิทธิสตรีนิยม เอาล่ะ ฉันจะเล่าให้พวกคุณฟัง ฉันกำลังเล่าเรื่องที่เสี่ยงต่อการทำให้ฉันขายหน้ามากเลย เพราะฉันคิดว่าส่วนหนึ่งของงานนักสิทธิสตรีนิยมนั้น คือการยอมรับในเรื่องของความงาม ความสวย และเรื่องสนุก ๆ ทั้งหลาย ในตอนนั้นมีการเคลื่อนไหวทางสังคมสมัยใหม่อย่างมากมาย ซึ่งได้แพร่หลายในเวลาอันสั้น เพราะวัฒนธรรมของฮิปปี้ ตัวอย่างเช่น มีใครเคยได้ยินเรื่องของผู้ชายสองคนนี้บ้าง

ความเป็นนักสิทธิสตรีนิยมในตัวฉันนั้นมาจากแม่ แต่ดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม่พูดว่า "การปกครองแบบพ่อปกครองลูก" ส่วนฉันพูดว่า "ทฤษฎีวิพากษ์" ในเรื่อง สีผิว ชนชั้น เพศสภาพ และความสามารถ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เข้ามาอยู่ในประสบการณ์ของพวกเรา เพื่อแสดงว่าอะไรคือความหมายของการเป็นผู้หญิง ค่าจ้างที่เท่าเทียมกันนะหรือ แน่นอน อันนี้เป็นประเด็นของสิทธิสตรีนิยม แต่สำหรับฉัน การย้ายถิ่นก็เป็นเช่นเดียวกัน ขอบคุณค่ะ แม่จะพูดว่า "เดินประท้วง" ฉันว่า "การจัดกลุ่มออนไลน์" ฉันร่วมเขียนและรวบรวม ร่วมกับผู้หญิงหลายคนที่ฉลาดเป็นกรดและน่าทึ่งมาก ในเว็บไซต์ชื่อ Feministing.com พวกเราเป็นสิ่งพิมพ์เรื่องสิทธิสตรีนิยมที่ได้รับการอ่านอย่างแพร่หลายมากที่สุด และฉันขอบอกคุณว่า เพราะฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญมากที่จะต้องมองให้เห็น ว่ามันมีความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง

บล็อกของนักสิทธิตรีนิยมเป็นเวอร์ชั่นแห่งยุคทศวรรษที่ 21 ของการสร้างความตระหนักในเรื่องนี้ แต่เราก็ยังมีการสร้างผลกระทบทางการเมืองอย่างตรงไปตรงมา สิทธิสตรีนิยมสามารถ นำเอาสินค้าลงมาจากชั้นขายของในวอล์ลมาร์ทได้ พวกเราทำให้กลุ่มคนที่ต่อต้านและเกลียดนักสิทธิสตรีนิยมที่ส่งจดหมายโกรธแค้นมาให้เรา ถูกไล่ออกจากโรงเรียนใหญ่ ๆ 10 แห่ง และหนึ่งในความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเรา คือการได้รับจดหมายจากวัยรุ่นผู้หญิงคนหนึ่งจากรัฐไอโอว่า เธอบอกว่า "ฉันกูเกิล คำว่าเจสสิก้า ซิมส์สัน แล้วฉันเจอเวปไซต์ของคุณ แล้วฉันก็ได้รู้ว่านักสิทธิสตรีนิยมไม่ได้หมายถึงการเกลียดแค้นผู้ชายหรือพวกฮิปปี้เสมอไป" และนี่เองที่พวกเราสามารถดึงเอาคนรุ่นใหม่ ในรูปแบบใหม่อย่างสิ้นเชิง

แม่พูดว่า "กลอเรีย สไตน์เนม" ฉันพูดว่า "แซมฮิต้า มุโคพัดเย่ มิเรียม เปเรซ แอน ฟรีดแมน เจสสิก้า วาเลนติ วาเนสซ่า วาเลนติ และก็อีกมากมายหลายคน พวกเราไม่ต้องการฮีโร่เพียงคนเดียว เราไม่ต้องการบุคคลสำคัญเพียงคนเดียว เราไม่ต้องการเพียงหน้าเดียว พวกเรามีผู้หญิงและผู้ชายเป็นพัน ๆ ทั่วประเทศ ที่เขียนออนไลน์ ก่อตั้งชุมชน เปลี่ยนแปลงสถาบันจากภายในสู่ภายนอก ทุก ๆ คนกำลังทำงานที่น่าอัศจรรย์ ซึ่งเป็นงานที่เหล่าแม่ ๆ และ ย่ายายของเราได้เริ่มไว้ ขอบคุณค่ะ

(ปรบมือ)

ซึ่งนำฉันมาถึงข้อขัดแย้งที่สอง เลิกพูดถึงความกระจิดริดของเรา และยังคงความเชื่อมั่นในความยิ่งใหญ่ของเรา ทุก ๆ สิ่งในคราเดียว มีคนอีกมากมายในรุ่นฉัน ที่เกิดมาจากการเลี้ยงดูอย่างประสงค์ดีของพ่อแม่และการศึกษาที่เพิ่มความเป็นตัวตน ที่กรอบสังคมสร้างให้เราเชื่อว่า ว่าพวกเราเป็นเกล็ดหิมะเล็ก ๆ ที่แสนพิเศษ (หัวเราะ) ที่จะก้าวออกไปช่วยโลกนี้ได้ สามคำนี้ที่เราเติบโตมากับมัน พวกเราก้าวผ่านเวทีจบการศึกษา ที่ตั้งตระหง่านได้ด้วยความคาดหวังอันยิ่งใหญ่ และเมื่อเราลอยกลับลงมายังพื้นดิน พวกเราก็ตระหนักว่าเราไม่รู้เลยว่าสิ่งนั้นหมายความว่าอะไร ว่าจริง ๆ แล้วจะช่วยโลกได้อย่างไร สื่อต่าง ๆ มักจะป้ายสีคนรุ่นของฉันให้เป็น รุ่นที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องราวใด ๆ และฉันก็คิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ค่อนข้างจะถูกต้อง ที่จะบอกว่าพวกเรานั้นถูกห้อมล้อมไปด้วยสิ่งเหล่านั้น และยังมีอีกมากมายที่จะให้รับรู้ ถ้าจะให้ถูกต้อง ก็อย่างเช่น วิกฤติสิ่งแวดล้อม ความเหลื่อมล้ำทางสังคมในประเทศนี้ ไม่เหมือนกับที่เราเห็นในปี 1928 และวิกฤติทั่วโลก ความเหลื่อมล้ำที่ขาดศีลธรรมและยังมีอย่างต่อเนื่อง การเพ่ิ่มขึ้นของโรคหวาดกลัวชาวต่างชาติ การค้ามนุษย์ในผู้หญิงและเด็กสาว มันเพียงพอที่จะทำให้คุณรู้สึกมากมายอย่างล้นหลาม

ฉันมีประสบการณ์โดยตรงในเรื่องนี้ เมื่อฉันจบการศึกษาจากวิทยาลัยเบอร์นาร์ดในปี 2002 ฉันเต็มเปี่ยมได้ด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้า พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง ฉันก้าวออกไปและทำงานกันองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร เรียนต่อปริญญาโท ร่วมกลุ่มศูนย์สื่อสาร เข้ากลุ่มประท้วง เป็นอาสาสมัคร และสิ่งเหล่านั้นดูไม่มีประโยชน์อะไรเลย และในดึกคืนหนึ่ง ในเดือนธันวาคม 2004 ฉันนั่งลงพร้อมกับครอบครัว และฉันก็พูดว่าฉันได้ความกระจ่างแล้ว ฉันยอมรับว่าฉันมีความนึกฝันอย่างหนึ่ง ความนึกฝันสีดำ ที่จะเขียนจดหมาย เกี่ยวกับสิ่งที่ผิดพลาดในโลกใบนี้ แล้วก็จุดไฟเผาตัวเอง ที่ขั้นบันไดของทำเนียบขาว แม่ของฉัน ดื่มเครื่องดื่มโปรดของเธอ ซีบรีส ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา เธอมองตรงมาที่ฉันและพูดว่า "ฉันจะไม่ทน ต่อความท้อแท้ของเธอ" แม่พูดว่า "เธอฉลาดกว่านั้น มีความคิดสร้างสรรค์มากมาย และก็ดื้อรั้นมากกว่านั้น"

คำพูดนั้นพาฉันมาที่ความขัดแย้งของที่สาม การเติบโตขึ้นหมายถึงความสำเร็จอันกว้างขวาง และทำได้โดยการผิดพลาดอย่างดีเยี่ยม (หัวเราะ) (ปรบมือ) มีนักเขียนคนหนึ่งซึ่งมีอิทธิพลกับฉันมาก พาร์กเกอร์ พาร์มเมอร์ และเขาเขียนว่าพวกเราหลายคนถูกตีตรา "ระหว่างความหยิ่งผยอง ยกย่องตัวเองมากเกินไป และการยอมรับในการดูถูกตัวเองต่ำเกินไป" ตอนนี้พวกคุณอาจจะเดาได้ว่า ฉันไม่ได้จุดไฟเผาตัวเอง ฉันทำในสิ่งที่ฉันทำเมื่อท้อแท้ นั่นคือการเขียน ฉันเขียนหนังสือที่ฉันจำเป็นต้องอ่าน ฉันเขียนหนังสือเกี่ยวกับคนที่น่าทึ่งแปดคน ที่อยู่ทั่วประเทศ ผู้ซึ่งทำงานเกี่ยวกับความยุติธรรมในสังคม ฉันเขียนเกี่ยวกับ เนีย มาร์ติน-โรบินสัน ลูกสาวของนักสิทธินิยมในดีทรอยต์ ผู้ซึ่งทุ่มเทชีวิตของเธอ ในการสร้างความยุติธรรมในสิ่งแวดล้อม ฉันเขียนเกี่ยวกับ อีมิลี่ แอปท์ ผู้ซึ่งเริ่มจากการเป็นนักสังคมสงเคราะห์ในระบบสวัสดิการ และเพราะว่าเธอทุ่มเทในสิ่งที่แสนประเสริฐในสิ่งที่เธอทำ แต่ได้เรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าไม่เพียงแต่ว่าเธอไม่ชอบมัน แต่เธอก็ทำมันได้ไม่ดีพอด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่สิ่งที่เธอต้องการจะทำคือการสร้างหนัง ฉะนั้นเธอจึงสร้่างหนังเกี่ยวกับระบบสวัสดิการ ที่สร้างผลกระทบอย่างมากมายในเวลาต่อมา ฉันเขียนเกี่ยวกับ มาริเซล่า กู๊ซแมน ลูกสาวผู้อพยพชาวเม็กซิกัน ผู้ซึ่งเข้าร่วมในกองทหารเพื่อส่งตัวเองเรียนหนังสือ เธอถูกทำร้ายทางเพศในค่ายทหาร และต่อมาได้ร่วมก่อตั้งกลุ่ม ที่เรียกว่า Service Women's Action Network (เครือข่ายปฏิบัติการเพื่อผู้หญิง)

สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ว่าคนเหล่านี้และคนอื่น ๆ คือว่าฉันไม่สามารถตัดสินพวกเขา จากความล้มเหลวในการไปไม่ถึงเป้าหมายที่พวกเขาวางไว้ หลาย ๆ คนทำงานในระบบที่ไม่สามารถติดตามได้ ในกองทหาร ในสภา ในระบบการศึกษา และอีกมากมาย แต่สิ่งที่พวกเขาสามารถจัดการทำได้ในระบบเหล่านั้น คือการเป็นแรงพลังของมนุษย์ และท้ายสุดของแต่ละวัน มันจะมีอะไรที่สำคัญมากกว่านั้นหล่ะ คอร์เนล เวสท์กล่าวว่า "แน่นอน มันเป็นความล้มเหลว แต่มันเป็นความล้มเหลวที่ดีขนาดไหนล่ะ" นี่ไม่ใช่การบอกให้เรายอมแพ้กับความฝันที่บ้าบิ่นและยิ่งใหญ่ของเรา มันบอกว่าให้เราทำมันในสองระดับ หนึ่งคือ เราต้องทำตามระบบที่แย่ ๆ เหล่านี้ ที่ ๆ เราพบตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของมัน และอีกด้านหนึ่ง เราวางรากความเป็นตัวตนของเรา ในกิจวัตรประจำวันที่พยายามทำวัน ๆ หนึ่งของคน ๆ หนึ่ง ใส่ใจให้มากขึ้น ให้มีความยุติธรรมมากขึ้น และ อีกมากมาย

เมื่อตอนที่ฉันเป็นเด็กน้อย ฉันมีนิสัยประหลาด ๆ อยู่ สองสามอย่าง อย่างหนึ่งก็คือ ฉันชอบนอนบนพื้นครัวของบ้านเก่าสมัยเด็ก อมหัวแม่มือซ้ายของตัวเอง และจับนิ้วเท้าอันเย็นเฉียบของแม่ในมือขวา (หัวเราะ) ฉันจะฟังแม่พูดทางโทรศัพท์ซึ่งเธอทำบ่อย ๆ มาก เธอจะพูดถึงการประชุมคณะกรรมการ เธอพบองค์กรเพื่อสันติภาพ ที่ซึ่งเธอจัดการการนั่งรถไปด้วยกัน เธอเป็นเพื่อนผู้รับฟัง กิจวัตรประจำวันที่แสนห่วงใยและสร้างสรรค์เหล่านี้ และก็แน่นอน ในตอนอายุเพียงสามและสี่ปี ฉันได้รับฟังเสียงอันอ่อนหวานและไพเราะของเธอ แต่ฉํนก็คิดได้ว่าฉันได้รับบทเรียนครั้งแรกของการทำงานเพื่อสังคม

นักสังคมนิยมที่ชั้นได้สัมภาษณ์ ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยจริง ๆ ยกเว้นอย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือพวกเขาเจริญรอยตามแม่ของพวกเขา ผู้ซึ่งเป็นคนถักทอและเป็นส่วนสำคัญที่สุด ที่สนับสนุนในการเป็นนักปฏิวัติ และก็บ่อย ๆ ซึ่งมักจะเกิดขึ้นในวัยเด็ก ๆ ที่ ๆ เราเฝ้ามองอย่างห่าง ๆ ไปที่ผู้เป็นแบบอย่างของเราในการใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย และในบางครั้งเขาเหล่านั้นก็อยู่ในครัวของเราเอง พูดคุยทางโทรศัพท์ ทำอาหารเย็นให้เรา ทำทุก ๆ อย่างให้โลกนี้ได้หมุนไปเรื่อย ๆ แม่ของฉันและผู้หญิงอีกหลาย ๆ คนแบบเธอ ได้สอนชั้นว่าชีวิตไม่ใช่เกี่ยวกับชัยชนะ หรือความแน่นอน หรือแม้กระทั่งความปลอดภัย แต่มันเป็นการตอบรับสิ่งขัดแย้งทั้งหลาย มันเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ฐาโถมเข้ามา และเกี่ยวกับการรักผู้คนอย่างจริงใจ และท้่ายที่สุดของแต่ละวัน สิ่งเหล่านี้จะให้ ทั้งสิ่งที่ท้าทายและของรางวัลไปทั้งชีวิต

ขอบคุณ

(ปรบมือ)