คริส เกอร์เดส: รถแข่งแห่งอนาคต -- 150 ไมล์ต่อชั่วโมง โดยไม่มีคนขับ

มีใครในที่นี้บ้าง ที่เคยนั่งหลังพวงมาลัย ในขณะที่จริงๆ แล้วคุณไม่ควรเป็นคนขับ? บางทีคุณอาจขับรถมาทั้งวัน และคุณอยากจะกลับบ้าน คุณเหนื่อย แต่ก็คิดว่าคุณอาจขับต่อได้อีกสองสามไมล์ หรือบางทีคุณอาจคิดว่า คุณดื่มน้อยกว่าคนอื่นๆ คุณควรเป็นคนขับรถกลับบ้าน หรือบางทีคุณอาจใจลอยคิดเรื่องอื่นๆ อยู่

ฟังดูคุ้นๆ บ้างไหมครับ? ในสถานการณ์เหล่านั้น จะดีหรือไม่ หากมีปุ่มปุ่มหนึ่งบนหน้าปัดรถของคุณ ที่เมื่อคุณกด รถของคุณจะพาคุณกลับบ้านอย่างปลอดภัย? นั่นเป็นความหวังของรถขับเคลื่อนด้วยตัวเอง พาหนะอัตโนมัติ และมันคือความฝันมาโดยตลอด ตั้งแต่ปีค.ศ. 1939 เมื่อ เจเนอรัล มอเตอร์ จัดแสดง แนวคิดนี้ ที่บูธแห่งอนาคต ในงานเวิลด์ แฟร์

มันเคยเป็นหนึ่งในความฝัน ซึ่งไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็ดูจะห่างไกลออกไปอีกสัก 20 ปี แต่ตอนนี้ เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว ความฝันนั้นใกล้เข้ามาอีกก้าวหนึ่ง เมื่อรัฐเนวาดา อนุญาติให้รถยนต์ขับเคลื่อนด้วยตัวเองของกูเกิล ได้รับใบอนุญาติขับขี่สำหรับพาหนะอัตโนมัติ เป็นที่ชัดเจนว่าสิ่งที่ถูกกฎหมายที่พวกเขา จะทดสอบมันในถนนของรัฐเนวาดา ตอนนี้ รัฐแคลิฟอเนียก็กำลังพิจารณากฎหมายที่คล้ายๆ กันอยู่ และนี่จะเป็นหลักประกันว่ารถอัตโนมัติ จะไม่ใช่สิ่งที่ต้องอยู่แต่ใน ลาส เวกัส เท่านั้น

(เสียงหัวเราะ)

ตอนนี้ ในห้องทดลองของผมที่แสตนฟอร์ด เรากำลัง สร้างรถอัตโนมัติอยู่เหมือนกัน แต่ในแนวทางที่แตกต่างออกไป เราได้พัฒนาหุ่นยนต์รถแข่ง รถที่สามารถผลักดันตัวมันให้ถึงขีดสุด ของสมรรถนะในทางกายภาพ

เอาหล่ะ ทำไมเราถึงอยากทำอะไรแบบนั้น? ก็เพราะมีเหตุผลสำคัญอยู่สองประการ ข้อแรก เราเชื่อว่าก่อนที่คนจะยอมยกการควบคุม ให้แก่รถอัตโนมัติ รถอัตโนมัติคันนั้นควรต้อง อย่างน้อยที่สุดทำได้ดีเท่าๆ กับคนขับที่เก่งที่สุด ทีนี้ ถ้าคุณเป็นเหมือนผม และอีก 70% ของประชากรทั้งหมด ที่รู้ตัวว่า เราเป็นคนขับที่เหนือกว่าคนอื่นๆ คุณคงรู้ว่านั่นเป็นมาตรฐานที่สูงมาก ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งด้วย เช่นเดียวกับที่นักขับรถแข่งสามารถใช้แรงเสียดทานทั้งหมด ระหว่างล้อรถกับถนน และความสามารถทั้งหมดของรถเพื่อวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราต้องการใช้สมรรถนะทั้งหมดเหล่านั้น เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุที่เราจะทำได้

คุณอาจใช้ความสามารถของรถจนถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะคุณขับเร็วเกินไป แต่เป็นเพราะคุณอาจขับบนพื้นถนนที่ลื่นเป็นน้ำแข็ง สภาวการณ์เปลี่ยนไป ในสถานการณ์เหล่านั้น เราต้องการ รถที่มีความสามารถพอจะหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุใดๆ ก็ตามที่สามารถจะเลี่ยงได้

ผมต้องขอสารภาพว่า ยังมีแรงจูงใจข้อที่สามอีก คือว่า ผมมีใจรักการแข่งรถ ในอดีตผมเคยเป็นเจ้าของรถแข่ง เป็นหัวหน้าทีม และเป็นโค้ชสอนขับรถแข่ง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ในแบบที่คุณคิด อีกสิ่งหนึ่งที่เราพัฒนาขึ้นในห้องวิจัย นั่นคือ เราพัฒนาพาหนะหลายคัน ซึ่งเราเชื่อว่าเป็นรถคันแรกของโลก ที่เป็นรถดริฟต์อัตโนมัติ มันถูกจัดอยู่ในประเภท ที่คงไม่ค่อยมีการแข่งขันมากนัก

(เสียงหัวเราะ)

และนี่คือรถ P1 เป็นรถไฟฟ้าที่สร้างโดยทีมนักเรียนทั้งคัน ซึ่งด้วยการขับเคลื่อนล้อหลัง และควบคุมล้อหน้าด้วยอิเล็คทรอนิคส์ รถสามารถดริฟต์ผ่านทางโค้งได้ มันสามารถไถลไปด้านข้างได้เหมือนกับนักขับรถแรลลี่ สามารถเข้าโค้งที่แคบที่สุดได้ในทุกครั้ง แม้บนถนนที่ลื่น สภาพผิวถนนที่เปลี่ยนไป โดยไม่เคยหลุดโค้ง

เรายังได้ทำงานร่วมกับ โฟล์คสวาเกน โอราเคิล กับรถที่ชื่อ เชลลี่ รถแข่งอัตโนมัติ ที่แข่งด้วยความเร็ว 150 ไมล์ต่อชั่วโมง ผ่าน โบเนวิลล์ ซอลท์ แฟลต (Bonneville Salt Flats) วิ่งรอบสนามแข่ง ธันเดอร์ฮิลล์ เรซเวย์ พาร์ค (Thunderhill Raceway Park) ท่ามกลางแสงแดด ท่ามกลางสายลม และสายฝน และวิ่งผ่าน 153 โค้ง เป็นระยะทาง 12.4 ไมล์ บนเส้นทาง ไพค์ พีค ฮิลล์ ไคลมบ์ (Pikes Peak Hill Climb) ในโคโลราโด โดยไม่มีคนขับ

(เสียงหัวเราะ)

(เสียงปรบมือ)

ผมคงไม่ต้องบอกว่าเราสนุกกันมาก ที่ได้ทำสิ่งนี้ อันที่จริงแล้ว ยังมีสิ่งอื่นที่เราได้พัฒนาขึ้นมา ในระหว่างที่เรากำลังพัฒนารถยนต์อัตโนมัติเหล่านี้ เราได้พัฒนาความซาบซึ้งอย่างมหาศาล ต่อความสามารถของนักขับรถแข่งที่เป็นมนุษย์ ในขณะที่เราพยายามหาว่ารถเหล่านี้ทำได้ดีแค่ไหน เราต้องการเทียบมันกับคู่แข่งที่เป็นมนุษย์ และเราพบว่า คู่แข่งที่เป็นมนุษย์นั้นน่าอัศจรรย์มาก ทีนี้ เราสามารถเอาแผนที่ของสนามแข่ง เราสามารถเอาแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของรถ และด้วยการคำนวณซ้ำๆ เราจะสามารถหา เส้นทางวิ่งที่เร็วที่สุดรอบสนามได้ เราเอามันมาทาบทับเทียบกับข้อมูลที่เราบันทึก ได้จากนักแข่งมืออาชีพ และผลที่ได้คือความคล้ายคลึงกันอย่างไม่น่าเชื่อ

ใช่ครับ มันมีความแตกกันกันเล็กๆ น้อยๆ แต่นักแข่งที่เป็นมนุษย์สามารถที่จะ ขับบนเส้นทางที่เร็วอย่างน่าอัศจรรย์ โดยไม่ใช้ตัวช่วยด้วยระเบียบวิธีคิดที่เปรียบเทียบ ระหว่างการวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ในโค้งนี้ แลกกับการลดเวลาลงเล็กน้อย จากทางตรงที่อยู่ถัดไป ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังสามารถทำซ้ำๆ ได้ รอบแล้วรอบเล่า พวกเขาสามารถออกไปขับ แล้วทำแบบนี้ได้อย่างสม่ำเสมอ ผลักดันรถให้ถึงขีดสูงสุดได้ทุกครั้ง มันเป็นสิ่งน่ามหัสจรรย์ที่ได้เฝ้ามอง คุณให้พวกเขาเปลี่ยนรถคันใหม่ หลังจากขับไม่กี่รอบ พวกเขาก็จะสามารถหาเส้นทางที่เร็วที่สุดด้วยรถคันใหม่ได้ และพวกเขาก็พร้อมจะออกไปแข่ง

มันทำให้พวกเราต้องครุ่นคิด อยากรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในสมองพวกเขา ดังนั้น ในฐานะของนักวิจัย นั่นคือสิ่งที่เราตัดสินใจจะหาคำตอบ เราตัดสินใจที่จะไม่เพียงแต่ติดตั้งเครื่องมือวัดไว้ที่รถ แต่ยังติดตั้งไว้กับนักแข่งด้วย เพื่อพยายามจะมองให้เห็นถึงสิ่งที่ กำลังเกิดขึ้นในหัวของนักแข่งในขณะที่เขาแข่ง นี่คือ ดร.ลีน ฮาร์บอทท์ กำลังติดตั้งขั้วไฟฟ้า ลงบนหัวของ จอห์น มอร์ตัน จอห์น มอร์ตัน เคยเป็นนักแข่งรายการ Can-AM และ เป็นนักแข่งทีม IMSA ผู้ซึ่งครองดำแหน่งแชมป์ที่ เลอมอง (Le Mans) เป็นนักแข่งที่เยี่ยมยอด และเต็มใจที่จะทนกับเหล่านักศึกษา และการทำวิจัยลักษณะนี้ เธอติดขั้วไฟฟ้าลงบนหัวของเขา เพื่อที่เราจะได้บันทึกสัญญาณทางไฟฟ้า จากสมองของจอห์นในระหว่างที่เขาขับไปรอบๆ สนาม

แน่นอนอยู่แล้วว่าเราคงไม่ติดขั้วไฟฟ้า แค่ 2-3 ขั้วบนหัวของเขา แล้วจะสามารถเข้าใจทุกความคิดของเขาที่เกิดขึ้นในสนาม อย่างไรก็ตาม นักประสาทวิทยาได้บ่งชี้รูปแบบบางอย่าง ที่ทำให้เราพอจะมองออกถึงแง่มุมสำคัญๆ ยกตัวอย่างเช่น สมองในขณะพัก มีแนวโน้มจะสร้างคลื่นความถี่อัลฟาออกมามาก ในทางกลับกัน คลื่นธีต้าก็มักจะเกี่ยวข้องกับ กิจกรรมที่ต้องกับการรับรู้มากๆ เช่นการประมวลภาพ หรือสิ่งที่นักแข่งต้องใช้ความคิดพอสมควร ทีนี้ เราสามารถวัดมันได้ แล้วเราก็สามารถวัดพลังงานเปรียบเทียบ ระหว่างคลื่นธีต้า และคลื่นอัลฟาได้ นี่ทำให้เราสามารถวัดภาระงานของจิตใจ ว่านักแข่งนั้นถูกท้าทายมากแค่ไหนในเชิงของการรับรู้ ณ จุดใดๆ ในสนามแข่ง

เราต้องการลองว่าเราจะสามารถบันทึก สิ่งเหล่านี้ได้จริงหรือไม่ในสนามแข่ง เราจึงมุ่งหน้าลงใต้ไปยัง ลากูนา เซกา (Laguna Seca) ลากูนา เซกา เป็นสนามแข่งระดับตำนาน อยู่กึ่งกลางระหว่าง ซาลินาส และมอนทาเรย์ มันมีทางโค้งอยู่โค้งหนึ่งที่เรียกว่า เกลียวจุกคอร์ค ทีนี้ เกลียวจุกคอร์ค คือ เริ่มจากสิ่งกีดขวาง ตามด้วยโค้งไปทางขวาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ถนนลดระดับลงเท่ากับตึก 3 ชั้น กลยุทธการขับขี่ที่ผมได้รับการถ่ายทอดมาคือ คุณต้องเล็งไปยังพุ่มไม้ในระยะไกล และพอถนนลดระดับลง กว่าจะรู้ตัวคุณก็จะอยู่บนยอดไม้พอดี

ต้องขอบคุณโครงการ Revs ของแสตนฟอร์ด เราจึงพาจอห์นไปที่นั่นได้ และให้เขานั่งหลังพวงมาลัย รถพอร์ช อาบาร์ธ แคเรรา ปี 1960 คือ ชีวิตมันสั้นเกินกว่าที่จะขับรถธรรมดาๆ น่ะครับ คุณจะเห็นจอห์นอยู่ในสนาม เขากำลังวิ่งขึ้นเนิน โอ้บางคนชอบครับ และคุณจะเห็นว่า จริงๆ แล้วภาระของจิตใจเขา ถูกวัดออกมาเป็นแถบสีแดงนี้ คุณจะเห็นการตอบสนองของเขาเมื่อเขาเข้าใกล้โค้ง ทีนี้ ดูครับ เขาต้องลดเกียร์ แล้วเขาต้องเลี้ยวซ้าย มองหาต้นไม้ และขับลงเนิน

ไม่น่าแปลกใจ คุณจะเห็นว่านี่เป็นงานที่ท้าทายไม่น้อย และคุณจะเห็นว่าภาระงานทางจิตใจของเขาพุ่งสูงขึ้น ในขณะที่เขากำลังประสบมัน เช่นเดียวกับที่คุณจะคาดหวังกับบางสิ่งที่ ต้องใช้ความซับซ้อนระดับนี้ แต่ที่น่าสนใจคือ ลองดูที่บริเวณนี้ของสนามแข่ง ที่ซึ่งภาระงานทางจิตใจของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้น ผมจะพาคุณอ้อม ไปอีกด้านหนึ่งของสนาม รอบที่ 3 และจอห์นกำลังจะขับเข้าสู่โค้งหนึ่ง แล้วด้านท้ายของรถกำลังก็จะไถลออกด้านนอก เขาจะต้องแก้ไขมันด้วยการคุมพวงมาลัย ลองดูในขณะที่จอห์นกำลังทำมัน ดูภาระงานทางจิตใจ และดูการควบคุมพวงมาลับ รถเริ่มที่จะไถลออก การควบคุมอย่างฉับพลันเพื่อแก้ไข และไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ กับภาระงานทางจิตใจ ไม่ใช่งานที่ท้าทายสักเท่าไหร่ อันที่จริงแล้ว มันเป็นการตอบสนองโดยอัตโนมัติ

ตอนนี้ การประมวลข้อมูลของเรายังอยู่ในขั้นพื้นฐาน แต่มันดูเหมือนว่า การแสดงอันน่าทึ่ง ที่นักขับรถแข่งเหล่านี้กำลังทำอยู่ เป็นไปโดยสัญชาติญาณ มีบางสิ่งที่พวกเขาเรียนรู้ที่จะทำได้โดยง่าย มันต้องใช้ภาระงานทางจิตใจน้อยมาก สำหรับพวกเขาที่จะแสดงสิ่งที่น่าทึ่งนี้ และการแสดงของพวกเขาก็ยอดเยี่ยมมาก นี่คือสิ่งที่คุณต้องการในการควบคุมพวงมาลัย เพื่อคุมรถในสถานการณ์แบบนี้

สิ่งนี้ได้ให้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งแก่เรา และเป็นแรงบันดาลใจสำหรับรถยนต์อัตโนมัติของเรา เราได้เริ่มถามคำถามว่า เราจะทำให้พวกมันใช้ระเบียบวิธีคิดให้น้อยลง และใช้สัญชาตญาณให้มากขึ้น ได้หรือไม่ เราจะสามารถนำเอาการตอบสนองแบบอัตโนมัติ ที่เราเห็นจากเหล่าสุดยอดนักแข่ง แล้วใส่มันลงไปในรถของเรา และบางทีอาจจะใส่ลงไปในระบบ ที่จะเข้าไปอยู่ในรถของคุณในอนาคต นี่คงจะเป็นงานที่ยาวไกล บนเส้นทางของรถยนต์อัตโนมัติ ที่จะขับได้ดีเท่ากับมนุษย์ที่เก่งที่สุด

แต่มันทำให้เราต้องคิดลึกซึ้งขึ้นเช่นกัน ว่าเราต้องการบางสิ่งที่มากขึ้นจากรถของเรา มากกว่าที่จะเป็นแค่เพียงโชเฟอร์หรือไม่? เราต้องการให้รถของเรา เป็นเพื่อน เป็นโค้ช เป็นผู้ที่ใช้ความเข้าใจสถานการณ์ เพื่อช่วยให้เราใช้ศักยภาพได้เต็มที่หรือเปล่า? เทคโนโลยีนี้ จะสามารถ ไม่เพียงแต่ทดแทนมนุษย์ แต่ชวยให้เราเข้าถึงระดับของการตอบสนองแบบอัตโนมัติ และใช้สัญชาตญาณ ซึ่งเราทั้งหลายสามารถทำได้

เมื่อเราเดินหน้าไปในอนาคตของเทคโนโลยีนี้ ผมอยากให้คุณลองหยุดและคิดสักครู่ว่า ความสมดุลย์ที่เหมาะสม ระหว่างมนุษย์กับจักรกล ควรอยู่ตรงไหน และเมื่อเราคิดอยู่นั้น เรามาสร้างบันดาลใจ จากความสามารถอันน่าทึ่ง ของร่างกายและจิตใจของมนุษย์ กันเถอะครับ

ขอบคุณครับ

(เสียงปรบมือ)