เบคกี้ แบลนตัน: ปีที่ฉันไร้บ้าน

ชั้นเป็นนักเขียน และนักข่าว และชั้นก็เป็นคนขี้สงสัยเอาซะมากๆด้วย ดังนั้นในชีวิตการเป็นนักข่าว 22 ปีที่ผ่านมา ชั้นก็เลยได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆมากมาย และเมื่อสามปีที่แล้ว สิ่งหนึ่งที่ชั้นได้เรียนรู้ก็คือ การทำตัวให้ล่องหน ชั้นทำตัวเป็นคนเร่ร่อนตัวจริงเสียงจริง ชั้นลาออกจากงานบก.หนังสือพิมพ์ หลังจากที่พ่อของชั้นเสีย ในเดือนกุมภาพันธ์ปีนั้น และตัดสินใจว่าจะออกเดินทางซักพัก ความตายของท่านทำให้ชั้นเจ็บปวดมาก และก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ชั้นต้องการที่จะรับมือกับมัน ในขณะที่เดินทาง

ชั้นหยุดชีวิตของชั้นชั่วคราว และตัดสินใจว่า จะอยู่ในรถตู้ซักปีนึง เพื่อที่จะทำอย่างที่ว่ามา คงเหมือนกับการตั้งแคมป์ที่นานมากๆครั้งนึงเลยทีเดียว เพราะงั้นชั้นก็เลยรวบแมวและหมาสุดที่รักของชั้น และอุปกรณ์ตั้งแคมป์ที่จำเป็น เข้าไปในรถตู้เชวี่ปี 75 แล้วก็บึ่งออกไปสู่แสงอาทิตย์อัสดง โดยลืมเลือนสิ่งที่สำคัญมาก สามสิ่งด้วยกัน ข้อแรก สังคมแสดงให้เห็นว่า การอยู่อาศัยในโครงสร้างถาวร แม้ว่าจะเป็นแค่กระท่อมเล็กๆ เท่ากับการมีคุณค่าของความเป็นมนุษย์ ข้อสอง ชั้นคิดไม่ถึงเลยว่า ความรวดเร็ว ของการมองเราในแง่ร้ายจากคนอื่นๆ จะกระทบกับชีวิตของเราขนาดไหน ถ้าเราปล่อยให้มันเกิดขึ้น และสาม ชั้นไม่รู้เลยว่า การไร้ที่อยู่อาศัยนั้น เป็น ทัศนคติ ไม่ใช่วิถีทางในการดำเนินชีวิต

ในช่วงแรก การอยู่ในรถตู้นั้นเจ๋งมากๆ ชั้นอาบน้ำในบริเวณค่าย ชั้นทานอาหารนอกบ้านเป็นประจำ และก็มีเวลาที่จะผ่อนคลาย และเศร้าโศก แต่ความโกรธและความเศร้าจากการตายของพ่อชั้นก็ถาโถมเข้ามา งานที่ทำอยู่ก็สะดุด ชั้นก็เลยต้องหางานประจำทำ เพื่อที่จะจ่ายค่าน้ำค่าไฟ ฤดูใบไม้ผลิที่แสนอบอุ่น กลายเป็นฤดูร้อนที่น่าผิดหวัง และมันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาที่จอดรถดีๆซักที่ (เสียงหัวเราะ) โดยที่จะไม่เป็นจุดสนใจ ว่าชั้นมีทั้งแมวและหมา และมันก็ร้อนเอามากๆ เจ้าแมวนั้นคอยแต่จะวิ่งเข้าวิ่งออกจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ของรถ ส่วนเจ้าหมาก็ถูกเอาไปฝากเลี้ยง และชั้นเองก็นั่งเหงื่อตก เมื่อไรก็ตามที่ทำได้ ชั้นจะ เข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำของที่ทำงานหรือจุดจอดรถบรรทุก หรือไม่ก็ล้างจานในห้องน้ำสาธารณะ

อุณหภูมิยามค่ำคืนที่แสนโหดร้าย ก็ไม่ค่อยจะตกลงมาต่ำกว่า 27 องศาเซลเซียส ซึ่งทำให้การพักผ่อนนอนหลับนั้นช่างยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก อาหารก็เน่าเสียด้วยความร้อน น้ำแข็งที่เก็บไว้ก็ละลายภายในไม่กี่ชั่วโมง และชีวิตช่วงนั้น มันช่างแสนจะทุกข์ทรมาน ชั้นไม่มีเงินพอที่จะเช่าอพาร์ทเม้นท์ หรืออีกนัยหนึ่งคือ ไม่มีเงินพอที่จะเช่าอพาร์ทเม้นท์ที่อนุญาตให้ชั้น เลี้ยงทั้งเจ้ารอตไวเลอร์และน้องแมวของชั้นได้ และชั้นก็ไม่คิดจะทอดทิ้งมัน ดังนั้น ชั้นก็เลยต้องอยู่ในรถต่อไป และเมื่อความร้อนทำให้ชั้นทนไม่ไหว แม้แต่จะเดินไปยังห้องน้ำสาธารณะใกล้ๆ นอกรถตู้ของฉันในเวลาค่ำคืน ชั้นก็ใช้ถังน้ำ และถุงขยะแทนห้องน้ำซะเลย

เมื่อฤดูหนาวมาถึง อุณหภูมิก็ตกลง ต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง และคงอยู่แถวๆนั้น ชั้นก็เลยต้องพบกับความท้าทายชุดใหม่ ชั้นจอดรถในที่ต่างๆกันไปทุกคืน เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการถูกพบเห็นและทะเลาะกับตำรวจ แต่มันก็ไม่สำเร็จไปซะทุกครั้งหรอกนะ

แต่.. ชั้นรู้สึกว่าสูญเสียการควบคุมชีวิตของชั้น และชั้นก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้เมื่อไร ยังไง แต่ความเร็วของการที่ชั้น เปลี่ยนจากนักเขียนนักข่าวที่มีพรสวรรค์ เป็นหญิงจรจัด, อาศัยอยู่ในรถตู้ เอาลมหายใจของชั้นไป ตัวชั้นไม่ได้เปลี่ยน ไอคิวของชั้นไม่ได้ลดลง พรสวรรค์, ความซื่อสัตย์, คุณค่าของชั้น ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับชั้นยังคงเดิม แต่ชั้นก็เปลี่ยนไปในทางใดทางหนึ่ง ชั้นวนเวียนลึกเข้าไปๆกับความเศร้าสะเทือนใจ

และในที่สุด ใครบางคนก็แนะนำให้ชั้นไปคลีนิครักษาสุขภาพสำหรับคนจรจัด และชั้นก็ไป โดยที่ไม่ได้อาบน้ำถึงสามวัน ชั้นตัวเหม็น และหดหู่พอๆกับทุกๆคนที่เข้าแถวอยู่ แค่ไม่ได้เมา หรือติดยาแค่นั้นเอง และเมื่อคนไร้บ้านหลายคนสังเกตเห็น รวมถึงอดีตอาจารย์มหาวิทยาลัยท่านหนึ่ง พวกเค้าก็พูดกันว่า "คุณไม่ใช่คนจรจัดนี่, แล้วคุณมาที่นี่ทำไมอ้ะ?" คนจรจัดคนอื่น ไม่มองว่าชั้นเป็นเหมือนกับพวกเค้า แต่ฉันเป็นนะ หลังจากอาจารย์ท่านนั้นฟังเรื่องราวของชั้น ท่านก็บอกชั้นว่า "คุณน่ะมีงานทำ คุณยังมีความหวัง คนจรจัดที่แท้จริงน่ะ ไม่มีความหวังใดๆในชีวิตหรอก" ปฏิกิริยาหนึ่งต่อการรับยาต้านความเศร้าจากคลีนิค ทำให้ชั้นแทบอยากฆ่าตัวตาย และชั้นจำได้ว่าตอนนั้นชั้นคิดว่า "ถ้าชั้นฆ่าตัวตายไป ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก"

เพื่อนคนหนึ่งบอกชั้นภายหลังว่า เธอได้ยิน ทิม รัสเสิร์ท นักข่าวชื่อดังระดับชาติ ได้พูดถึงชั้นในรายการทีวีที่มีคนดูทั่วประเทศ บทความที่ชั้นเขียนเกี่ยวกับพ่อ ในปีก่อนที่ท่านจะเสีย อยู่ในหนังสือของทิม และเขาก็ทำรายการทอล์คโชว์ และเขาพูดเกี่ยวกับงานเขียนของชั้น และเมื่อชั้นได้ทราบว่า ทิม รัสเสิร์ท อดีตผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ Meet the Press กำลังพูดถึงงานเขียนของชั้น ในขณะที่ชั้นอาศัยอยู่ในรถตู้ในที่จอดรถของห้างวอลมาร์ท ชั้นก็ขำแตก คุณก็ควรจะขำนะ (เสียงหัวเราะ)

ชั้นเริ่มหัวเราะ เพราะมันถึงจุดที่ว่า ชั้นเป็นนักเขียน, หรือว่าชั้นเป็นหญิงจรจัดกันแน่? เพราะงั้นชั้นก็เลยไปที่ร้านหนังสือ และหาหนังสือของทิม แล้วก็ยืนอยู่ที่นั่น อ่านบทความของชั้นใหม่อีกครั้ง แล้วชั้นก็ร้องไห้ เพราะว่าในที่สุดชั้นก็ได้คำตอบว่า ชั้นเป็นนักเขียน ชั้นเป็นนักเขียน หลังจากนั้นไม่นาน ชั้นก็ย้ายกลับไปอยู่ที่เทนเนสซี ชั้นสลับกันไปมาระหว่างอยู่ในรถตู้กับนอนโซฟาบ้านเพื่อนๆเวียนกันไปเรื่อย แล้วก็เริ่มเขียนอีกครั้ง ในช่วงฤดูร้อนถัดมาชั้นก็ทำงานเป็นนักข่าวเต็มตัว ชั้นได้รับรางวัล ชั้นอยู่อาศัยในอพาร์ทเม้นท์ของตัวเอง ไม่เป็นคนเร่ร่อนอีกต่อไป และก็ไม่ล่องหนแล้วด้วย

ผู้คนนับพันทำงานทั้งเต็มเวลาและไม่เต็มเวลา และอยู่อาศัยในรถของพวกเค้า แต่สังคมก็ยังคงตราหน้าว่า การอยู่อาศัยในยานพาหนะ หรือบนถนน เป็นสิ่งที่เสื่อมเสีย และผิดกฏหมาย เพราะงั้นคนเร่ร่อน, คนจรจัดที่แท้จริง, ส่วนใหญ่ก็ยังคงล่องหนอยู่เช่นนั้นเอง แต่ถ้าคุณเคยพบซักคนล่ะก็ เข้าหาพวกเค้านะคะ ให้กำลังใจพวกเค้า และให้ความหวังกับเค้า จิตวิญญาณของมนุษย์สามารถชนะได้ทุกสิ่ง ถ้าเพียงมีความหวัง และชั้นก็ไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อเป็นแบบอย่างให้กับคนเร่ร่อนเท่านั้น ชั้นไม่ได้มาเพื่อกระตุ้นให้พวกคุณบริจาคเงินให้กับขอทานคนต่อไปที่คุณพบ แต่ชั้นมาที่นี่เพื่อจะบอกคุณว่า จากประสบการณ์ตรงของชั้น คนเราไม่ได้ถูกตัดสินจากที่ๆพวกเขาอยู่ ที่ๆพวกเขาหลับนอน หรือสถานการณ์ในขณะใดขณะหนึ่งในชีวิตของพวกเขา สามปีที่แล้ว ชั้นยังนอนอยู่ในรถตู้ ในที่จอดรถของห้างวอลมาร์ท แต่วันนี้ชั้นได้มาพูดที่ TED ความหวังนั้นจะคอยชี้ทางให้คุณ... เสมอ ขอบคุณค่ะ (เสียงปรบมือ)