อายา เบเดียร์ (Ayah Bdeir): บล็อกก่อสร้างที่กระพริบ, ส่งเสียง และสอนเราได้

นี่มันอาจจะฟังดูแปลกไปซักหน่อย แต่ฉันเนี่ยเป็นแฟนตัวจริงของบล็อกคอนกรีตเลย บล็อกก้อนแรกถูกผลิตขึ้นมาในปี 1868 ด้วยความคิดที่แสนเรียบง่าย แต่ละก้อนถูกสร้างด้วยขนาดที่แน่นอนจากปูนซีเมนต์ ทำให้ต่อกันได้อย่างพอดี บล๊อกคอนกรีตได้รับความนิยม และกลายเป็นวัสดุก่อสร้างที่ถูกใช้มากที่สุดในโลกอย่างรวดเร็ว มันทำให้เราสามารถก่อสร้างสิ่งของที่ใหญ่โตกว่าตัวของเราได้ ตึก, สะพาน โดยค่อยๆ ก่อทีละก้อนๆ ในที่สุดบล็อกคอนกรีตก็ได้กลายเป็น เสาหลักของการก่อสร้างของยุคของเรา

ในปี 1947 หรือเกือบ 100 ปีหลังจากนั้น เลโก้ก็ได้ไอเดียบางอย่าง มันถูกเรียกว่าบล็อกต่อติดอัตโนมัติ และในเวลาไม่กี่ปี เลโก้บล็อกก็ได้เข้าไปอยู่ในทุกๆ ครัวเรือน ถูกประมาณเอาไว้ว่ากว่า 400 ล้านบล็อกได้ถูกผลิตขึ้น หรือ 75 บล็อกต่อคนทุกคนในโลก คุณไม่ต้องเป็นวิศวกร เพื่อที่จะสร้างบ้านสวยๆ สะพานสวยๆ หรือตึกสวยๆ ซักตึกนึง เลโก้ทำให้มันเป็นไปได้ เลโก้ได้เข้าไปแทนที่คอนกรีตบล็อกในฐานะบล็อกก่อสร้างของโลก และได้เป็นบล็อกก่อสร้าง ในจินตนาการของเราแทน

และในปีเดียวกันนั้น ที่ห้องทดลองเบลล์ (Bell Labs) กำลังจะมีการประกาศถึงการปฏิวัติวงการ ของบล็อกก่อสร้างอีกครั้ง ด้วยเจ้าพลาสติกเล็กๆ ที่เรียกว่าทรานซิสเตอร์นี้ ที่จะพาเราไปจากโลก ของการต่ออิฐนิ่งๆ ทับกันไปมา มาสู่โลกที่ทุกอย่างสามารถตอบสนองได้ คล้ายๆ กับบล็อกคอนกรีต ทรานซิสเตอร์จะทำให้คุณสามารถค่อยๆ สร้าง วงจรที่มีขนาดใหญ่ขึ้น ซับซ้อนยิ่งขึ้น เหมือนกับการก่ออิฐทีละก้อนๆ ได้

แต่มันก็มีส่วนที่ต่างกันอยู่ ทรานซิสเตอร์มันสำหรับผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น ซึ่งฉันเองไม่ยอมรับในข้อนี้ ที่บล็อกก่อสร้างในยุคของเรา จะถูกใช้เพียงผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น ฉันก็เลยตั้งใจที่จะเปลี่ยนมันซะ เมื่อ 8 ปีที่แล้วตอนที่ฉันอยู่ในห้องปฏิบัติการสื่อ ฉันเริ่มที่จะค้นคว้าเกี่ยวกับไอเดีย ที่จะนำพลังของพวกวิศวกร มาอยู่ในมือของพวกนักออกแบบและศิลปิน

ไม่กี่ปีที่ผ่านนี้ ฉันเริ่มทำการพัฒนา ลิตเติ้ลบิตส์ (littleBits) เดี๋ยวฉันจะแสดงให้คุณดูว่ามันทำงานยังไง ลิตเติ้ลบิตส์คืออุปกรณ์ทางอิเล็กทรอนิกส์ ที่แต่ละอันจะมีฟังก์ชั่นการทำงานของมันเอง พวกมันได้ถูกออกแบบทางวิศวกรรมมา เพื่อกำเนิดแสง, เสียง เป็นมอเตอร์ หรือเซนเซอร์ และส่วนที่ดีที่สุดของมันก็คือ มันนำมาต่อติดกันได้ด้วยแม่เหล็ก คุณจึงไม่มีทางต่อมันผิดได้ บล็อกแต่ละก้อนจะถูกระบุสี เขียวคือผลลัพธ์ ฟ้าคือแหล่งกำเนิดพลังงาน ชมพูคือข้อมูลขาเข้า ส้มคือสายไฟ เพราะฉะนั้นสิ่งที่คุณต้องทำก็แค่ติดสีฟ้าเข้ากับสีเขียว และคุณก็จะสามารถสร้างวงจรที่ใหญ่ขึ้นได้อย่างรวดเร็ว คุณติดสีฟ้าเข้ากับสีเขียว คุณก็จะได้หลอดไฟ แต่ถ้าคุณใส่ปุ่มนี่เข้าไปตรงกลาง ตอนนี้คุณก็จะได้สร้างหลอดไฟแบบหรี่ได้ ลองเปลี่ยนปุ่มนี้ ให้เป็นชิ้นส่วนกระพริบ อย่างชิ้นนี้ และตอนนี้คุณได้ไฟแบบกระพริบ และเพิ่มเจ้าออดนี่ เพื่อสร้างสีสัน และตอนนี้คุณก็ได้อุปกรณ์น่ารำคาญมา 1 ตัว ฉันปิดมันซะดีกว่า

เจ้าลิตเติ้ลบิตส์นี่มันยิ่งใหญ่มากทีเดียว และเป็นมากกว่าแค่การเล่นทั่วๆ ไป แทนที่จะต้องมานั่งเขียนโปรแกรม ต่อสาย แล้วก็บัตกรี ลิตเติ้ลบิตส์สามารถให้คุณสามารถสร้างชุดคำสั่ง โดยใช้แค่ท่าทางง่ายๆ แล้วหากต้องการให้มันกระพริบถี่ขึ้นหรือน้อยลง สิ่งที่คุณต้องทำก็แค่หมุนปุ่มนี้เท่านั้น แค่นี้มันก็จะกระพริบเร็วขึ้นหรือช้าลงได้ ความคิดเบื้องหลังลิตเติ้ลบิตส์ ก็คือการที่มันจะกลายเป็นห้องสมุดที่งอกเงยไปเรื่อยๆ พวกเราต้องการเปลี่ยนทุกๆ การปฏิสัมพันธ์ในโลก ให้มาอยู่ในรูปของบล็อกพร้อมใช้งานทั้งหมด แสง, เสียง, แผงรับพลังงานแสงอาทิตย์, มอเตอร์ ทุกๆ อย่างควรจะเข้าถึงได้ง่าย

เราลองให้ลิตเติ้ลบิตส์กับเด็ก แล้วลองดูพวกเค้าเล่นกับมัน และมันเป็นประสบการณ์ที่เยี่ยมยอดมาก สิ่งที่ดีที่สุดคือพวกเค้าได้เริ่มที่จะเข้าใจ อุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์รอบๆ ตัวเอง ที่พวกเค้าไม่ได้เรียนที่โรงเรียน ยกตัวอย่างเช่น วิธีที่ไฟตอนกลางคืนทำงาน หรือทำไมประตูลิฟท์ถึงเปิดค้าง หรือวิธีที่ iPod ตอบสนองต่อการสัมผัส เรายังได้นำลิตเติ้ลบิตส์ไปยังโรงเรียนการออกแบบ เช่น เราได้ให้นักออกแบบ ที่ไม่มีประสบการณ์กับอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์ใดๆ ให้เริ่มเล่นกับลิตเติ้ลบิตส์ เพื่อใช้เป็นวัตถุดิบ และที่คุณเห็นนี่ ด้วยส่วนผสมของสักหลาย, กระดาษ แล้วก็ขวดน้ำ เราก็ได้เจ้าจอร์ดี้นี่มา

(เสียงดังกราว)

(เสียงออด)

ไม่กี่อาทิตย์ก่อนเราเอาลิตเติ้ลบิตส์ไปที่ RISD (Rhode Island School of Design) และเอามันให้กับนักออกแบบ ที่ไม่มีพื้นฐานทางด้านวิศวกรรม แล้วก็แค่กระดาน เศษไม้ แล้วก็กระดาษ จากนั้นก็บอกให้พวกเค้าลองสร้างอะไรซักอย่างดู และนี่คือตัวอย่างของสิ่งที่พวกเขาได้สร้างขึ้นมา อุปกรณ์โปรยกระดาษสีแบบสั่งการด้วยการจับความเคลื่อนไหว (เสียงหัวเราะ) แต่เดี๋ยวก่อน นี่คือโครงการที่ฉันชอบที่สุด มันคือกุ้งมังกรที่สร้างจากดินน้ำมัน ที่กลัวความมืด

(เสียงหัวเราะ)

สำหรับพวกที่ไม่ใช่วิศวกร ลิตเติ้ลบิตส์ได้กลายเป็นวัตถุดิบอย่างนึง อุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์ได้กลายเป็นแค่วัตถุดิบอย่างนึง และเราต้องการให้วัตถุดิบนี้สามารถเข้าถึงทุกคนได้ ลิตเติ้ลบิตส์จึงเป็นโครงการโอเพนซอร์ส (เปิดเผยและไม่แสวงหากำไร) คุณสามารถไปที่เวบไซต์ โหลดไฟล์การออกแบบมา และสร้างด้วยตัวเอง เราต้องการที่จะสนับสนุนให้โลก เต็มไปด้วยนักประดิษฐ์, นักคิดค้น และผู้สนับสนุน เพราะว่าโลกที่เราอาศัยอยู่นี่ โลกที่สามารถปฏิสัมพันธ์ได้นี้ มันเป็นของพวกเรา เพราะฉะนั้นจงออกไปและเริ่มคิดค้นได้แล้ว

ขอบคุณค่ะ

(เสียงปรบมือ)