แอนโทนี่ อทาลา: พิมพ์ไตมนุษย์

ขณะนี้เรากำลังเผชิญหน้ากับปัญหาสำคัญในด้านสุขภาพ นั่นคือการขาดแคลนอวัยวะสำหรับปลูกถ่าย สิ่งที่เกิดขึ้นคือ คนเรามีชีวิตยืนยาวมากขึ้น การแพทย์ได้พัฒนาไปมาก จนสามารถยืดอายุขัยคนเราให้ยืนยาวขึ้น แต่ปัญหาก็คือ เมื่อเราแก่ตัวลง อวัยวะของเราก็เสื่อมสภาพและล้มเหลวง่ายขึ้น ซึ่งในปัจจุบัน เรามีอวัยวะที่จะใช้ปลูกถ่ายไม่เพียงพอ ที่จริง ภายในสิบปีที่ผ่านมา จำนวนผู้ป่วยซึ่งรอการปลูกถ่ายอวัยวะได้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ในขณะที่ จำนวนผู้ที่ได้รับการปลูกถ่ายจริงๆ แทบจะไม่เพิ่มขึ้นเลย ดังนั้น นี่จึงเป็นปัญหาใหญ่ทางสาธารณสุข

และเป็นที่มาของศาสตร์แขนงนี้ ที่เราเรียกว่า เวชศาสตร์การฟื้นฟูสภาวะเสื่อม ศาสตร์นี้ต้องการความรู้จากหลายๆ แขนง คุณสามารถใช้โครงสร้างเส้นใย ที่ทำจากวัสดุชีวภาพ มันก็เหมือนเส้นใยในเสื้อผ้าของพวกคุณแหละครับ แต่เป็นวัสดุพิเศษ ซึ่งคุณสามารถใส่เข้าไปในร่างกายผู้ป่วยได้ และยังช่วยให้ร่างกายผู้ป่วยสร้างเซลล์ขึ้นมาฟี้นฟูตัวเองด้วย หรือว่า เราอาจใช้เซลล์เพียงอย่างเดียว ซึ่งอาจจะเป็นเซลล์ของคุณเอง หรือเป็นกลุ่มเซลล์ต้นกำเนิดจากแหล่งอื่น หรือเราอาจใช้เซลล์ทั้งสองอย่าง หรือที่จริง เราอาจใช้ทั้งวัสดุชีวภาพ และเซลล์ควบคู่กันไป นี่คือความก้าวหน้าของศาสตร์นี้ในปัจจุบัน

แต่ที่จริงศาสตร์นี้ไม่ใช่ศาสตร์ใหม่ น่าสนใจนะครับ นี่คือหนังสือ ที่ถูกตีพิมพ์ ย้อนไปเมื่อปี ค.ศ. 1938 ชื่อว่า "การเพาะเลี้ยงอวัยวะ" ผู้เขียนชื่อแรก อเล็กซิส คาร์เรล นักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบล จริงๆ แล้วท่านเป็นคนคิดเทคโนโลยีบางอย่าง ที่ปัจจุบันเราใช้ในการประสานเส้นเลือด และวิธีการเพาะเลี้ยงเส้นเลือดที่เราใช้กันอยู่ในปัจจุบัน บางวิธีก็ถูกออกแบบโดยอเล็กซิส แต่ผมอยากให้คุณรู้จักผู้เขียนร่วมครับ ชาร์ล ลินด์เบอร์ก ชาร์ล ลินด์เบอร์กคนเดียวกันนี้แหละ ที่ได้อุทิศชีวิตทั้งชีวิต ทำงานร่วมกับอเล็กซิส ที่สถาบันร็อกกีเฟลเลอร์ ในกรุงนิวยอร์ค ในสาขาวิชาเกี่ยวกับการเพาะเลี้ยงอวัยวะ

ถ้าศาสตร์ดังกล่าวมีมาตั้งนานแล้ว ทำไมถึงมีความคืบหน้าน้อยนัก สาเหตุก็มาจากความท้าทายหลายรูปแบบ แต่ถ้าหากให้ผมเจาะจงลงไปสามหัวข้อ อย่างแรกเลยคือการออกแบบวัสดุ ให้สามารถใส่ไว้ในร่างกายคนเราได้ และอยู่คงทนเป็นเวลานาน ตอนนี้ความก้าวหน้าในส่วนนี้มีมากแล้ว และเราค่อนข้างที่จะพร้อม ความท้าทายประการที่สอง คือเซลล์ เรานำเซลล์ของคุณออกมาได้ไม่มากพอที่จะนำมาเลี้ยงภายนอก กว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา เราจัดการกับปัญหานั้นได้แล้วครับ ขณะนี้นักวิทยาศาสตร์หลายท่านสามารถเลี้ยงเซลล์ได้มากมายหลายชนิด แถมเรายังมีเซลล์ต้นกำเนิดอีกด้วย แต่จนเดี๋ยวนี้ ปี 2011 ก็ยังมีเซลล์บางจำพวกที่เราไม่สามารถเพาะเลี้ยงจากผู้ป่วยได้ เช่น เซลล์ตับ เซลล์ประสาท เซลล์ตับอ่อน เรายังไม่สามารถเพาะเลี้ยงเซลล์พวกนี้ได้ จนถึงทุกวันนี้ ความท้าทายประการที่สามคือโครงสร้างหลอดและท่อ ซึ่งเป็นหนทางลำเลียงของเลือด ที่จะทำให้อวัยวะหรือเนื้อเยื่อเหล่านั้นอยู่รอดได้ หลังจากที่เราสร้างพวกมันขึ้นมาแล้ว

ที่จริงเราสามารถใช้วัสดุชีวภาพมาแก้ปัญหานี้ได้แล้ว นี่เป็นวัสดุชีวภาพนะครับ เราสามารถทอ ถัก หรือทำมันออกมาในรูปแบบที่คุณเห็นอยู่นี่ มันก็เหมือนเครื่องทำสายไหมล่ะครับ คุณจะเห็นหัวสเปรย์ฉีดเข้าไป เหมือนกับเส้นใยของสายไหม สร้างเป็นรูปทรงขึ้นมา โครงสร้างรูปท่อ ซึ่งทำมาจากวัสดุชีวภาพนี้ เราสามารถนำไปใช้งานต่อได้ เพื่อช่วยให้ร่างกายคุณฟื้นฟูเสริมสร้างตัวเอง โดยใช้เซลล์ของคุณเอง นั่นล่ะครับคือเป็นสิ่งที่เราทำ

นี่คือผู้ป่วย ซึ่งมีอวัยวะที่ได้รับความเสียหาย เราได้สร้างวัสดุชีวภาพชนิดหนึ่งขึ้นมา แล้วเราก็ใช้วัสดุชีวภาพนั้น เพื่อแทนที่และซ่อมแซม โครงสร้างอวัยวะของผู้ป่วยรายนั้น จริงๆ แล้วสิ่งที่เราทำ คือการใช้ชีววัสดุเป็นสะพาน เพื่อให้เซลล์ในอวัยวะ สามารถเดินขึ้นมาบนสะพาน แล้วช่วยมาประสานเชื่อมรอยแยก และเจริญเป็นเนื้อเยื่อของอวัยวะนั้น และคุณจะเห็นว่า ผู้ป่วยคนนี้ ในอีกหกเดือนให้หลัง ภาพเอ็กซเรย์แสดงให้เห็นเนื้อเยื่อที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ จนเสร็จสมบูรณ์แล้ว ถ้าสังเกตดูด้วยกล้องจุลทรรศน์ เราสามารถใช้เซลล์อย่างเดียวก็ได้ นี่คือเซลล์ที่เราได้มา นี่เป็นเซลล์ต้นแบบที่เราสกัดมาจากแหล่งพิเศษ และเราสามารถกำกับให้มันกลายเป็นเซลล์หัวใจได้ แล้วมันก็จะเริ่มเต้นเป็นจังหวะไปด้วยกันเป็นกลุ่ม แสดงว่าพวกมันรู้หน้าที่แล้วครับ เซลล์ทั้งหลายได้รับข้อมูลจากยีนว่ามันต้องทำงานอะไร พวกมันก็เลยเริ่มเต้นเป็นจังหวะไปพร้อมๆกัน ทุกวันนี้ การทดลองทางคลินิกจำนวนมาก ใช้เซลล์ต้นแบบที่แตกต่างกันหลายชนิด เพื่อรักษาโรคหัวใจ ซึ่งตอนนี้เราใช้จริงกับผู้ป่วยแล้ว

หรือถ้าเราจะใช้โครงสร้างที่ใหญ่ขึ้น เพื่อทดแทนอวัยวะที่มีโครงสร้างขนาดใหญ่ เราสามารถใช้เซลล์ของผู้ป่วยเอง หรือใช้เซลล์บางกลุ่ม ร่วมกับวัสดุชีวภาพ แกนโครงสร้าง ประกอบกัน แนวคิดของวิธีการนี้ก็คือ ถ้าเรามีอวัยวะที่เสียหายได้รับบาดเจ็บ เรานำส่วนเล็กๆ ของเนื้อเยื่อนั้น เล็กเสียยิ่งกว่าครึ่งหนึ่งของแสตมป์ เราแยกเซลล์เหล่านั้นออกจากกัน เราเลี้ยงเซลล์เหล่านั้นนอกร่างกายมนุษย์ จากนั้น นำแกนโครงสร้าง วัสดุชีวภาพ ที่เหมือนกับชิ้นส่วนเสื้อผ้าของเรา จากนั้นเราก็ตัดวัสดุให้เข้ารูป และนำเซลล์มาหุ้มรอบวัสดุนั้น ทีละชั้นทีละชั้น เหมือนกับการอบเค้กเป็นชั้นๆ ถ้าจะเปรียบเทียบนะครับ จากนั้นก็ใส่มันเข้าไปในอุปกรณ์ที่เหมือนกับเตาอบ และเราก็สามารถสร้างโครงสร้างดังกล่าว และนำมันออกมา นี่คือลิ้นหัวใจ ซึ่งเราสังเคราะห์ขึ้น คุณจะเห็นว่า เรามีวัสดุที่มีรูปทรงของลิ้นหัวใจ และเราก็ปลูกเซลล์ลงบนวัสดุนั้น จับมันออกกายบริหาร แล้วคุณก็จะเห็นลิ่มเล็กๆ เปิดและปิด นั่นคือลิ้นหัวใจ วืธีการนี้ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นทดลอง เพื่อที่จะพัฒนาไปสู่การศึกษาวิจัยขั้นต่อไป

เทคโนโลยีอีกอย่าง ที่เราได้ลองใช้จริงในผู้ป่วยแล้ว คือกระเพาะปัสสาวะ เรานำชิ้นส่วนเล็กๆ จากกระเพาะปัสสาวะของผู้ป่วย เล็กกว่าครึ่งนึงของแสตมป์ แล้วนำมาเลี้ยงภายนอกร่างกาย ทำโครงร่าง หุ้มโครงนั้นด้วยเซลล์ เป็นเซลล์ของผู้ป่วยเองครับ มีเซลล์อยู่สองชนิด แล้วเราก็นำเข้าเครื่องที่เหมือนกับเตาอบ เครื่องนี้มีสภาวะเหมือนกับร่างกายคนครับ คือ 35 องศาเซลเซียส ออกซิเจน 95 เปอร์เซนต์ ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา คุณจะได้อวัยวะสังเคราะห์ ซึ่งสามารถนำกลับไปปลูกถ่ายให้ผู้ป่วยได้ สำหรับผู้ป่วยเหล่านี้ จริงๆ แล้วเราก็แค่เย็บประสานวัสดุเหล่านี้เท่านั้น แม้ว่าเราใช้การวิเคราะห์จากภาพสามมิติ แต่เราสร้างวัสดุชีวภาพเหล่านี้ด้วยมือครับ

แต่ขณะนี้เรามีวิธีที่ดีกว่า ในการสร้างโครงสร้างเหล่านี้จากเซลล์ เราใช้เทคโนโลยีบางอย่าง สำหรับอวัยวะที่มีรูปทรงคงตัว เช่น ตับ สิ่งที่เราทำคือ เรานำตับที่ไม่ใช้แล้ว อย่างที่คุณทราบ มีอวัยวะมากมายที่ถูกทิ้ง ไม่ได้ใช้ เราได้นำตับเหล่านี้ ซึ่งเราไม่สามารถนำไปใช้ได้ และเรานำมันมาใส่ในเครื่องที่มีลักษณะเหมือนเครื่องซักผ้า ซึ่งจะชะล้างเซลล์ออกไป สองสัปดาห์ให้หลัง คุณจะได้อะไรบางอย่างที่รูปร่างเหมือนกับตับ คุณสามารถหยิบจับมันขึ้นมาได้เหมือนกับตับ แต่มันไม่มีเซลล์ มันเป็นแค่โครงร่างของตับ จากนั้นเราฉีดเซลล์กลับเข้าไปในโครงสร้างตับนั้น รักษาเส้นเลือดเอาไว้ เราเริ่มจากการฉีดเซลล์เข้าไปในโครงสร้างเส้นเลือด ด้วยเซลล์เส้นเลือดของผู้ป่วยเอง จากนั้นเราก็แทรกซึมเซลล์ตับเข้าไป ตอนนี้เราสามารถทดสอบให้เห็นแล้ว ว่าเราสร้างเนื้อเยื่อตับของมนุษย์ได้ เมื่อเดือนที่ผ่านมานี่เอง โดยใช้เทคโนโลยีดังกล่าว

เทคนิคอีกอย่างที่เราใช้ จริงๆ แล้วเป็นการพิมพ์ นี่คือเครื่องพิมพ์แบบพ่นหมึกที่เราเห็นๆ กัน แต่แทนที่จะเป็นหมึก เราใช้เซลล์ คุณจะเห็นหัวพิมพ์ วิ่งไปมาและพิมพ์โครงร่างอวัยวะ มันจะใช้เวลาประมาณสี่สิบนาทีในการพิมพ์โครงร่างนี้ และก็มีตัวยกสามมิติ ที่จะลดระดับลงทีละขั้นในแต่ละครั้ง ทุกครั้งที่แท่นหัวพิมพ์วิ่งผ่าน ในที่สุดเราก็ได้โครงสร้างอวัยวะออกมา เรานำโครงสร้างอวัยวะนี้ออกมา แล้วก็สามารถนำไปปลูกถ่ายได้ นี่เป็นชิ้นส่วนของกระดูก ซึ่งผมกำลังฉายให้คุณดูอยู่ในสไลด์นี้ มันถูกทำขึ้นจากแท่นพิมพ์ดังกล่าว และถูกนำไปปลูกถ่ายอย่างที่คุณได้เห็น นี่เป็นกระดูกใหม่ทั้งหมดที่ได้รับการปลูกถ่าย โดยใช้เทคโนโลยีดังกล่าว

ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอีกอย่างหนึง ที่เรากำลังสนใจอยู่ ก้าวถัดไปของเทคโนโลยีนี้ คือการสร้างเครื่องพิมพ์ที่ซับซ้อนมากขึ้น เรากำลังออกแบบเครื่องพิมพ์ที่ว่าอยู่ในขณะนี้ เป็นเครื่องที่เราจะใช้พิมพ์บนตัวผู้ป่วยเลย สิ่งที่คุณเห็นขณะนี้คือ ผมทราบครับว่ามันฟังดูตลก แต่นี่เป็นหลักการทำงานของมัน เนื่องจากความเป็นจริง สิ่งที่เราต้องการคือ เราต้องการให้ผู้ป่วยที่มีแผลนอนบนเตียง และคุณก็มีเครื่องสแกน เหมือนกับเครื่องสแกนของแบนๆ ธรรมดา ที่คุณเห็นทางขวามือ เป็นเทคโนโลยีเครื่องสแกน ที่ขั้นแรกจะสแกนแผลผู้ป่วย แล้วจะเลื่อนกลับมาอีกครั้งพร้อมกับหัวพิมพ์ แล้วพิมพ์ชั้นเนื้อเยื่อที่คุณต้องการลงไป บนตัวผู้ป่วยเลย

นี่คือการทำงานของมันครับ นี่คือเครื่องสแกนวิ่งผ่านไป สแกนแผล หลังจากนั้น มันจะส่งสัญญาณข้อมูลรูปแบบชั้นเนื้อเยื่อเซลล์ที่ถูกต้อง แบบที่ควรจะเป็น และคุณกำลังจะได้เห็น การสาธิตที่กำลังเกิดขึ้น กับบาดแผลตัวอย่าง แล้วเราพิมพ์เซลล์ลงบนเจล เพื่อที่เราจะสามารถยกวัสดุเจลขึ้นได้ และเมื่อเซลล์อยู่บนผู้ป่วยแล้ว มันจะติดลงไปในจุดที่เราต้องการ และนี่เป็นเทคโนโลยีใหม่ ที่ยังอยู่ในขั้นพัฒนา

เรากำลังพัฒนาเครื่องพิมพ์ที่มีความก้าวหน้ามากขึ้น เพราะในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ท้าทายที่สุดสำหรับเรา คืออวัยวะที่มีรูปทรงคงตัว ผมไม่ทราบว่าคุณรู้หรือเปล่า ว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยที่รอการปลูกถ่ายอวัยวะ คือผู้ป่วยที่กำลังรอไตอยู่ ผู้ป่วยเหล่านี้เสียชีวิตไปทุกๆ วัน เพราะเราไม่มีอวัยวะพอเพียงสำหรับการปลูกถ่าย ซึ่งนี่เป็นอะไรที่ท้าทายมากๆ อวัยวะขนาดใหญ่ มีท่อลำเลียง มีเส้นเลือดมาหล่อเลี้ยง มีเซลล์มากมาย ดังนั้นวิธีการของเราคือ นี่คือเครื่อง CT สแกน และ เอ็กซเรย์ แล้วเราก็สแกนภาพไตชั้นต่อชั้น ใช้การวิเคราะห์ขนาดรูปทรงจากภาพด้วยคอมพิวเตอร์ และการสร้างภาพจำลองสามมิติ เพื่อที่จะเข้าไปดูว่าไตของผู้ป่วยมีลักษณะอย่างไร เราสามารถถ่ายรูปไต เอามาหมุนดูได้รอบ 360 องศา เพื่อทำการวิเคราะห์ไต เพื่อดูคุณสมบัติปริมาตรโดยรวม และเราก็สามารถ นำข้อมูลนี้ แล้วก็สแกน ลงไปในเครื่องพิมพ์ เราเข้าไปดูอวัยวะทีละชั้น วิเคราะห์ชั้นต่อชั้นระหว่างเราทำการสำรวจ จากนั้นส่งข้อมูลนั้น อย่างที่คุณได้เห็น เข้าคอมพิวเตอร์ แล้วออกแบบอวัยวะ สำหรับผู้ป่วย นี่เป็นเครื่องพิมพ์ตัวจริง ที่กำลังสาธิตการพิมพ์อยู่

ที่จริงเรามีเครื่องพิมพ์จริงๆ อยู่กับเราที่นี่ ระหว่างที่เรากำลังคุยกันอยู่ คุณสามารถเห็นเครื่องพิมพ์ที่ว่า ด้านหลังเวที ซึ่งตอนนี้มันก็กำลังทำงานอยู่ครับ มันกำลังพิมพ์โครงสร้างไตอยู่ ที่คุณเห็นอยู่นี่ มันใช้เวลาประมาณเจ็ดชั่วโมงในการพิมพ์ไตหนึ่งข้าง และนี่ก็ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว ตอนนี้ ดร. คัง กำลังเดินขึ้นมาบนเวที และเราจะให้คุณดูไตอันหนึ่ง ที่เราพิมพ์เมื่อเช้านี้ ใส่ถุงมือก่อนนะครับ ขอบคุณครับ ถอยหลังไปนิดนึง ถุงมือเล็กไปหน่อยสำหรับผม แต่ นี่ครับ คุณเห็นไตนี่แล้วใช่ไหมครับ เราเพิ่งพิมพ์มันออกมาเมื่อเช้านี้เอง

(เสียงปรบมือ)

มันมีความคงตัวดีครับ นี่ ดร.คัง ซึ่งทำงานกับเราในโครงการนี้ และเป็นส่วนหนึงในทีมของเราครับ ขอบคุณครับ ดร.คัง ขอบคุณมาก

(เสียงปรบมือ)

นี่เป็นเทคโนโลยีรุ่นใหม่อย่างแท้จริงครับ เครื่องพิมพ์ที่คุณเห็นอยู่บนเวทีนี้ และนี่คือเทคโนโลยีที่พวกเรากำลังทำการศึกษาพัฒนาอยู่ในขณะนี้ ที่จริงเราศึกษาและลงมือทำเรื่องนี้มานานแล้ว ผมจะให้คุณดูคลิปวิดีโออันหนึ่งครับ เกี่ยวกับเทคโนโลยีที่เราใช้รักษาผู้ป่วยมาได้สักระยะแล้ว

นี่เป็นเพียงคลิปสั้นๆ ครับ แค่สามสิบวินาที เกี่ยวกับผู้ป่วยคนหนึ่งที่ได้รับการปลูกถ่ายอวัยวะ

(วีดีทัศน์) ลุค เมสเซลล่า : ผมเคยป่วยมากๆ แทบลุกจากเตียงไม่ได้เลย ผมคิดถึงโรงเรียน ชีวิตผมค่อนข้างจะรันทดมากๆ ผมไม่สามารถออกไปข้างนอก แล้วเล่นบาสเกตบอลกับเพื่อนในช่วงเบรค โดยไม่รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะเป็นลม เมื่อผมกลับมานั่งในตัวอาคาร ผมรู้สึกป่วยมาก ผมจะต้องเผชิญกับการฟอกไตทั้งชีวิต ผมไม่อยากแม้กระทั่งคิดว่า ชีวิตผมจะเป็นอย่างไร ถ้าผมต้องเป็นเช่นนั้น หลังจากการผ่าตัด ชีวิตผมดีขึ้นมาก ผมทำอะไรได้หลายอย่างมากขึ้น ผมได้เล่นมวยปล้ำที่โรงเรียน ผมได้เป็นกัปตันทีม แล้วมันก็เยี่ยมมาก ผมได้เป็นเด็กปกติที่แวดล้อมด้วยเพื่อนฝูง และเพราะว่าเขาใช้เซลล์ของผมเองในการสร้างกระเพาะปัสสาวะ มันจะอยู่ไปกับผม ผมจะมีมันไปทั้งชีวิต ตอนนี้ชีวิตผมเข้าที่แล้วครับ

(เสียงปรบมือ)

ฮวน เอนริเกส์ : การทดลองพวกนี้ บางครั้งมันก็ได้ผล และมันก็เจ๋งมากเมื่อมันสำเร็จ ลุค เชิญขึ้นมาหน่อยครับ

(เสียงปรบมือ)

เอาล่ะ ลุค ก่อนจะเจอกันเมื่อคืน คุณเจอโทนี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?

ลุค: สิบปีก่อน ตอนผมได้รับการผ่าตัดครับ และมันก็เยี่ยมมากจริงๆ ที่ได้เจอเขาอีก

(เสียงหัวเราะ)

(เสียงปรบมือ)

ฮวน: เล่าให้เราฟังหน่อยสิครับว่าตอนนี้คุณทำอะไรบ้าง

ลุค: ตอนนี้ผมเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย คอนเนททีคัท ผมอยู่ปีสองแล้ว กำลังเรียนเกี่ยวกับการสื่อสาร ทีวี และสื่อสารมวลชน หลักๆ ก็พยายามใช้ชีวิตเหมือนเด็กทั่วๆ ไปครับ ซึ่งเป็นอะไรที่ผมต้องการมาตลอด แต่มันยากมากเพราะผมเกิดมาเป็นโรคสไปน่า บิฟิด้า (กระดูกสันหลังโหว่) แล้วไตกับกระเพาะปัสสาวะผมก็ไม่ทำงาน ผมได้รับการผ่าตัดมาสิบหกครั้ง และมันก็เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ผมเป็นปกติ ตอนผมเป็นไตวาย เมื่อผมอายุได้สิบขวบ แล้วเทคโนโลยีการผ่าตัดนี้ก็เข้ามา และทำให้ผมเป็นผมในวันนี้ และช่วยชีวิตผมเอาไว้

(เสียงปรบมือ)

ฮวน: และโทนี่ก็ทำการผ่าตัดแบบนี้เป็นร้อยๆ เคสแล้วใช่ไหม?

ลุค: ที่ผมทราบคือ เขาทำงานหนักมากในห้องทดลองของเขา แล้วก็มีความคิดสร้างอะไรแปลกๆ ออกมา ผมทราบว่าผมเป็นหนึ่งในสิบคนแรกที่ได้รับการผ่าตัดแบบนี้ และตอนผมอายุสิบขวบ ผมไม่รู้หรอกว่ามันน่าอัศจรรย์ขนาดไหน ผมเป็นแค่เด็กเล็กๆ และผมก็ แบบว่า "ผ่าคับ ผมจะผ่าตัด" (เสียงหัวเราะ) คิดอยู่อย่างเดียวว่าอยากจะหาย อยากจะดีขึ้น ผมไม่รู้เลยว่ามันน่าอัศจรรย์แค่ไหนจนกระทั่งตอนนี้ที่ผมโตขึ้น และได้เห็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่คุณหมอได้ทำ

ฮวน: ตอนที่คุณได้รับโทรศัพท์จากเราแบบคาดไม่ถึง คือ ต้องบอกว่าโทนี่เขาขี้อายมากๆ แล้วก็ต้องกล่อมกันอยู่ตั้งนาน กว่าคนถ่อมตัว ไม่ชอบโอ้อวดอย่างโทนี่ จะยอมให้เราไปเชิญคุณมา ทีนี้ ลุค คุณไปหาอาจารย์ภาควิชาการสื่อสารของคุณ คุณเรียนเอกการสื่อสารนี่นะ แล้วคุณขออนุญาตอาจารย์เพื่อจะมาที่ TED ซึ่งมันก็เกี่ยวกับการสือสารอยู่หมือนกัน แล้วพวกเขามีปฎิกิริยายังไงกัน

ลุค: อาจารย์ส่วนใหญ่ของผมเห็นด้วยครับ เขาบอกว่า "เอารูปมาฝากด้วย เอาคลิปที่ออนไลน์มาอวดด้วยนะ" แล้วก็ "ยินดีด้วย" ก็มีอยู่สองคนครับที่ไม่ค่อยเห็นด้วย แต่ผมไปคุยกับพวกเขา ผมต้องไปคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวน่ะครับ

ฮวน: เอาล่ะครับ เป็นเกียรติและเป็นโอกาสพิเศษมากครับที่ได้พบคุณ ของคุณมากเลยครับ (ลุค: ขอบคุณมากครับ)

ฮวน: ขอบคุณครับ โทนี่

(เสียงปรบมือ)