อดัม ออสโทร: เกิดอะไรขึ้นหลังอัพเดทสเตตัสครั้งสุดท้าย

สิ้นปีนี้ จะมีคนเกือบสิบล้านคนบนโลกนี้ ที่ใช้เว็บไซต์เครือข่ายสังคมต่างๆ สิ่งหนึ่งที่ึคนเหล่านี้มีเหมือนๆกัน คือพวกเขาจะต้องตายในวันหนึ่ง ขณะที่ความคิดนี้ดูออกจะน่ากลัว ผมคิดว่ามันมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น ที่เราควรเอามาคุยกัน

สิ่งแรกที่สะกิดใจผมเกี่ยวกับเรื่องนี้ คือการเขียนบล็อกของนักเขียนที่ชื่อ เดเร็ก เค มิลเลอร์ เมื่อต้นปีที่ผ่านมา เดเร็กเป็นนักข่าวด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ที่เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็ง และสิ่งที่มิลเลอร์ทำคือ ให้ครอบครัวและเพื่อนของเขาเขียนโพสข้อความ ลงบนบล็อกหลังจากเขาตาย นี่เป็นข้อความที่เขาเขียน เขาพูดว่า "และแล้ว ผมก็ตาย และนี่เป็นโพสต์สุดท้ายของบล็อกผม ผมได้บอกล่วงหน้ากับครอบครัวและเพื่อนๆว่า เมื่อร่างกายผม ถึงขีดสุดของการทรมานจากโรคมะเร็ง ให้เอาข้อความที่ผมเขียนเตรียมไว้พิมพ์ลงเน็ตให้ด้วย ซึ่งเป็นส่วนแรกของขั้นตอน ในการเปลี่ยนจากเว็บไซต์ที่มีการเปล่ียนแปลง ให้เป็นคลังข้อมูลเก่า"

ขณะเขาเป็นนักข่าว เอกสารสำคัญของมิลเลอร์คงจะเขียนได้ดี และจัดเก็บได้มีประสิทธิภาพมากกว่า อย่างคนอื่นทั่วไปอย่างเราในทุกวันนี้ ที่สร้างการจัดเก็บ ในรูปแบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง กว่าทุกสิ่งที่เคยสร้างมา ในยุคก่อนๆ

ลองมาดูสถิติกันสักครู่ ในตอนนี้มีการอัพโหลดวิดีโอยาว 48 ชั่วโมง ลงยูทูบ ทุกๆนาที 200 ล้านข้อความที่ถูกทวีตในทุกๆวัน และโดยเฉลี่ยนคนใช้เฟสบุ๊ค ในการสร้างเนื้อหากว่า 90 ชิ้นต่อเดือน ดังนั้นเมื่อคุณคิดถึงพ่อแม่หรือปู่ย่า ตายายของคุณ พวกเขาคงเก็บความทรงจำโดย ถ่ายภาพ ถ่ายวีดีโอ หรือเขียนไดอารี่แล้วเก็บไว้ในกล่องสักใบ แต่ทุกวันนี้ พวกเราได้สร้างระบบจัดเก็บดิจิตอลนี่ขึ้น ซึ่งจะอยู่ในโลกจินตนาการไม่รู้จบนี่ ต่อไปอีกหลายปีหลังเราจากโลกนี้ไป และผมคิดว่านี่จะสร้างโอกาสอันน่าสนใจให้กับ เหล่าผู้เชี่ยวชาญเทคโนโลยีทั้งหลาย

เพื่อให้เข้าใจตรงกัน ผมเป็นนักข่าว และไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญทางเทคโนโลยี ดังนั้นสิ่งที่ผมอยากทำอย่างเร็ว คือวาดภาพ ว่าในปัจจุบันและอนาคตจะเป็นอย่างไร พวกเราได้เห็นบริการหลายอย่าง ที่ออกแบบให้เราเลือกจัดเองได้ว่า ตัวประวัติออนไลน์และสื่อสังคมของเราจะหน้าตาอย่างไร หลังจากพวกเราตาย หนึ่งในนั้น เป็นระบบที่ดีมาก ซึ่งผมได้เจอตอนเช็คอิน ที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งในนิวยอร์ค บนโฟร์สแควร์

(เสียงบันทึก) อดัม ออสโตร: ฮัลโหล ความตาย: อดัมหรอ อดัม: ใช่ ความตาย: ความตายสามารถไล่ตามคุณทุกที่ ทุกเวลา แม้แ่ต่จะเป็นปุ๋ยก็ตาม อดัม: นั่นใครหน่้ะ ความตาย: ไปที่ 'ถ้าฉันตายดอตเน็ต' ก่อนที่มันจะสายเกินไป

(เสียงหัวเราะ)

อดัม ออสโตร: ออกจะหลอนๆ ว่าไหมครับ สรุปอย่างง่ายในสิ่งที่บริการนี้ทำ คือให้คุณสร้างสรรค์ข้อความหรือวิดีโอ ที่สามารถโพสลงเฟสบุ๊คหลังคุณตายได้ อีกบริการนึงที่มีตอนนี้ เรียกว่า 'หนึ่งพันความทรงจำ' และที่เจ้าสิ่งนี้ให้คุณเล่นคือทำของขวัญให้คนที่คุณรัก แบบครบสูตรทั้งรูป วิดีโอและเรื่องราว ที่พวกคุณสามารถโพสต์ออนไลน์หลังตาย แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นเป็นสิ่งที่ผมคิดว่ามันน่าสนยิ่งกว่า

เอาละ พวกคุณหลายคนคงจะคุ้นเคยกับ เด็บ รอย คนที่เมื่อตอนเดือนมีนาคม สาธิตว่าเขาประมวลผลวิดีโอส่วนตัวกว่า 90,000 ชั่วโมงได้อย่างไร ผมคิดว่าด้วยความสามารถของเครื่องจักร ในการเข้าใจภาษาของมนุษย์และประมวลผลข้อมูลมากมาย ที่พัฒนามาอย่างต่อเนื่อง จะทำให้มันเป็นไปได้ ที่จะประมวลบริบททั้งชีวิต ในTweet รูปภาพ วิดีโอ ลงบล็อกต่างๆ ที่พวกเราได้สร้างขึ้นมาจำนวนมหาศาลได้ และถ้าสิ่งนี้เกิดขึ้น ผมคิดว่า มันเป็นไปได้ว่าประวัติข้อมูลดิจิตอลของเรา จะดำเนินต่อไปอีกนานในโลกปัจจุบันหลังพวกเราจากไปแล้ว ต้องขอบคุณความล้นหลามของเนื้อหาที่พวกเราสร้าง และความสามารถทางเทคโนโลยีที่ทำให้มันเข้ากันได้

ตอนนี้เราก็เริ่มได้เห็นการทดลองพวกนี้แล้ว บริการอันนึงเรียกว่า 'ทวีตต่อไปของฉัน' ที่ประมวลผลทุกข้อความที่คุณเขียนลงทวิตเตอร์ เพื่อทำการคาดเดาว่าคุณจะพิมพ์อะไรครั้งต่อไป ณ ตอนนี้ อย่างที่พวกคุณได้เห็น ผลต่างๆที่ได้อาจน่าขำสักหน่อย คุณคงนึกออกว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นอย่างไรในอีก ห้าปี สิบปี หรือยี่สิบปีนับจากนี้ไป เมื่อความสามารถทางเทคโนโลยีรุกหน้ากว่านี้ อีกย่างก้าวหนึ่ง ห้องทดลองของเอ็มไอที ได้ทดสอบหุ่นยนต์ ที่สามารถตอบสนองได้คล้ายมนุษย์แล้ว แต่ถ้าเกิดหุ่นเหล่านั้นสามารถตอบสนอง โดยใช้เอกลักษณ์เฉพาะของบุคคลใดบุคคลหนึ่งได้ละ หรือใช้เนื้อหาร้อยพันชิ้น ที่คนๆนึงสร้างขึ้นมาทั้งชีวิตได้ละ

สุดท้ายแล้ว ทำให้นึกย้อนกลับไปฉากดัง เมื่อตอนคืนเลือกตั้งปี 2008 ที่สหรัฐอเมริกา ซีเอ็นเอ็นฉายภาพถ่ายทอดสด สามมิติ ของศิลปินฮิปฮอป 'วิลล์ไอแอม' ในสตูดิโอของเขา สำหรับการสัมภาษณ์กับแอนเดอร์สัน คูเปอร์ ถ้าเกิดพวกเราสามารถใช้เทคโนโลยีเดียวกันนี้ ฉายภาพคนที่เรารักในห้องนั่งเล่น ตอบสนองเหมือนคนที่มีชีวิตจริง โดยใช้เนื้อหาที่พวกเขาเคยสร้างตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ ผมคิดว่า มันเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ ด้วยปริมาณข้อมูลที่พวกเราใช้ และความสามารถในการเข้าใจของเทคโนโลยี ทั้งสองจะพัฒนาได้อย่างไม่มีสิ้นสุด โดยสรุป ผมคิดว่าสิ่งที่พวกเราจำเป็นต้องคิด คือ เราต้องการให้มันเป็นจริงหรือไม่ และถ้าเป็นอย่างนั้น อะไรคือความหมายของชีวิตและทุกสิ่งที่เป็นหลังจากนั้น ขอบคุณมากครับ

(เสียงปรบมือ)